அப்போஸ்தலனாகிய தோமா: நியாயமான சந்தேகம் முதல் உன்னத ஆராதனை வரை

நூற்றாண்டு கால திருச்சபை வரலாற்றிலே, மேலோட்டமான போதனைகளினால் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்ட ஒரு சீடர் உண்டென்றால், அவர் அப்போஸ்தலனாகிய தோமா ஒருவரே ஆவார். கிரேக்கத்தில் திதிமு (இரட்டையர்) என்று அழைக்கப்பட்ட இந்த மாமனிதனை, வெறும் 'சந்தேகத் தோமா' என்று உலகத்தார் கேலி செய்தாலும், உண்மையில் அவர் அசைக்க முடியாத விசுவாசமும், எதற்கும் அஞ்சாத வீரமும், ஆண்டவர்மேல் உயிரையே வைக்கும் ஆழமான நேசமும் கொண்ட ஒரு உன்னத அப்போஸ்தலராவார். மற்றவர்கள் பயந்து நடுங்கியபோது கிறிஸ்துவோடு மரிக்கத் துணிந்தவர்; மற்றவர்கள் நடிக்க முற்பட்டபோது நேர்மையான கேள்விகளைக் கேட்டவர்; உயிர்த்தெழுந்த ஆண்டவரின் பாதத்தில் விழுந்து: "என் ஆண்டவரே, என் தேவனே!" என்று புதிய ஏற்பாட்டின் மிக உயர்ந்த விசுவாச அறிக்கையை முழங்கி, பாரத தேசத்தின் எல்லைகள் வரை சுவிசேஷத்தைக் கொண்டுவந்த விசுவாசத் தந்தை தோமாவே ஆவார்!

1. "நாமும் அவரோடேகூட மரிக்கும்படி போவோம்": தோமாவின் அஞ்சாத வீரம் (யோவான் 11:7–16)

தோமாவின் உண்மையான சுபாவம் சந்தேகத்தில் அல்ல; மரணத்தை எதிர்கொள்ளும் அஞ்சாத வீரத்திலேயே முதன்முதலில் வெளிப்படுகிறது. பெரேயாவில் இயேசு ஊழியஞ்செய்துகொண்டிருந்தபோது, எருசலேமுக்கு அருகிலுள்ள பெத்தானியாவில் லாசரு மரணப் படுக்கையில் இருப்பதாக செய்தி வந்தது. இயேசு சீடர்களைப் பார்த்து: "நாம் மறுபடியும் யூதேயாவுக்குப் போவோம் வாருங்கள்" என்றார்.

சீடர்கள் மரண பயத்தில் உறைந்துபோனார்கள். சில நாட்களுக்கு முன்புதான் எருசலேமில் இயேசுவைத் தேவ தூஷணம் சொன்னதாகக் குற்றம்சாட்டி, யூதர்கள் அவரைக் கல்லெறிந்து கொல்லத் தேடினார்கள் (யோவான் 10:31). மீண்டும் யூதேயாவுக்குள் நுழைவது என்பது தற்கொலைக்குச் சமம்! சீடர்கள் அலறினார்கள்: "ரபீ, இப்பொழுதுதான் யூதர்கள் உம்மைக் கல்லெறியத் தேடினார்களே, மறுபடியும் நீர் அங்கே போகலாமா?"

மற்ற சீடர்கள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த ஆபத்தான தருணத்தில், தோமா முன்வந்து அந்தப் பயந்த கூட்டத்தைப் பார்த்து முழங்கினார்:

"அப்பொழுது திதிமு என்னப்பட்ட தோமா தன் உடன்சீஷர்களை நோக்கி: நாமும் அவரோடேகூட மரிக்கும்படி போவோம் வாருங்கள் என்றான்." (யோவான் 11:16)

தோமாவின் நேசத்தைக் கவனியுங்கள்! அவர் உலக சிங்காசனங்களையோ, பூலோக மேன்மைகளையோ எதிர்பார்க்கவில்லை; எருசலேமில் இயேசுவுக்குக் கொடூரமான மரணம் காத்திருக்கிறது என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். ஆனால் தன் ஆண்டவர் இல்லாமல் வாழ்வதை விட, அவரோடேகூட மரிப்பதே மேலானது என்று தன் உயிரையே பணயம் வைத்தார்!

லாசருவின் கல்லறை நோக்கிச் சென்ற அந்தப் பயணத்தில், மரணத்தின் ஆபத்து எங்கும் சூழ்ந்திருந்தது. யூத தலைவர்கள் இயேசுவைக் கொல்லக் கங்கணம் கட்டிக்கொண்டிருந்த அந்த கொடூரமான சூழ்நிலையிலும், தோமாவின் உள்ளத்தில் இருந்த ஆண்டவரின் மீதான அன்பு எதையும் எதிர்கொள்ளத் துணிந்தது. தோமா வெறும் உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசவில்லை; மரணம் வந்தாலும் தன் ஆண்டவரின் பாதத்திலேயே மரித்துப்போவேன் என்ற தீவிர விசுவாசத்தின் வெளிப்பாடே அதுவாகும்.

2. நேர்மையான கேள்வியும் நித்திய ஜீவ வழியும் (யோவான் 14:1–6)

பஸ்கா பண்டிகையின் இரவிலே, மேல்வீட்டு அறையில் இயேசு தம்முடைய பிரிவைப்பற்றிப் பேசி: "என் பிதாவின் வீட்டில் அநேக வாசஸ்தலங்கள் உண்டு... நான் போகிற இடத்தை அறிந்திருக்கிறீர்கள், வழியையும் அறிந்திருக்கிறீர்கள்" என்று சீடர்களைத் தேற்றினார்.

மற்ற சீடர்கள் எல்லாம் புரிந்ததுபோல தலையாட்டி அமைதியாக இருந்தார்கள். ஆனால் தோமா போலி வேஷம் போட விரும்பவில்லை; அவருக்குச் சத்தியம் தெளிவாகத் தெரிய வேண்டும்:

"தோமா அவரை நோக்கி: ஆண்டவரே, நீர் போகிற இடத்தை அறியோமே, வழியை நாங்கள் எப்படி அறிவோம் என்றான்." (யோவான் 14:5)

தோமாவின் இந்த வெளிப்படையான, நேர்மையான கேள்வியே மனித வரலாற்றின் மிக உன்னதமான சத்தியத்தை இயேசுவிடமிருந்து உலகிற்குக் கொண்டுவந்தது:

"இயேசு அவனை நோக்கி: நானே வழியும் சத்தியமும் ஜீவனுமாயிருக்கிறேன்; என்னாலேயல்லாமல் ஒருவனும் பிதாவினிடத்தில் வரான்." (யோவான் 14:6)

இன்று ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவனும் தன் நித்திய இரட்சிப்பிற்கு இயேசுவே ஒரே வழி என்று விசுவாசிக்கிறான் என்றால், அதற்குத் தோமாவின் அந்த நேர்மையான கேள்வியே மூலக் காரணமாக அமைந்தது!

பாரதத்தின் அப்போஸ்தலர்: இந்தியத் திருநாட்டில் அப்போஸ்தலனாகிய தோமாவின் இரத்தசாட்சி ஊழியத்தை நினைவுகூரும் பழங்கால பாரசீக கல் சிலுவையும் வங்காள விரிகுடாவின் உதயமும்.

3. பூட்டிய அறையில் ஆணிகளின் தழும்பு (யோவான் 20:19–25)

உயிர்த்தெழுந்த ஞாயிறு மாலையிலே, சீடர்கள் யூதர்களுக்குப் பயந்து கதவுகளைப் பூட்டிக்கொண்டு கூடியிருந்தபோது, இயேசு நடுவே தோன்றித் தம்முடைய காயங்களைக் காண்பித்தார். ஆனால் தோமா அப்போது அவர்களோடு இல்லை. கல்வாரி சிலுவையின் கொடூர மரணத்தைக் கண்டு நெஞ்சம் உடைந்துபோன தோமா, தாங்க முடியாத துக்கத்தோடு தனிமையில் அலைந்துகொண்டிருந்தார்.

மற்ற சீடர்கள் அவரைச் சந்தித்து: "கர்த்தரைக் கண்டோம்" என்று ஆர்ப்பரித்தபோது, தோமாவால் வெறும் வார்த்தைகளை நம்பி ஏமாற முடியவில்லை. சிலுவையில் இயேசுவின் விலாவில் ஈட்டி பாய்ந்ததை அவர் அறிந்திருந்தார். அவர் உறுதியாகச் சொன்னார்:

"அவருடைய கைகளில் ஆணிகளினாலுண்டான காயத்தை நான் கண்டு, அந்தக்காயத்திலே என் விரலையிட்டு, என் கையை அவருடைய விலாவிலே போட்டாலொழிய நான் விசுவாசிக்கமாட்டேன் என்றான்." (யோவான் 20:25)

தோமா புதியதாக ஒன்றையும் கேட்கவில்லை; முந்தைய வாரம் மற்ற பத்து சீடர்களும் இயேசுவின் கைகளையும் விலாவையும் கண்களால் கண்ட பிறகே விசுவாசித்தார்கள் (யோவான் 20:20). அதே நேரடி அனுபவத்தைத் தாமும் பெற வேண்டும் என்ற ஆவிக்குரிய தாகமே அது.

4. "என் ஆண்டவரே, என் தேவனே!": வேதாகமத்தின் உச்சக்கட்ட அறிக்கை (யோவான் 20:26–29)

எட்டு நாட்களுக்குப் பிறகு, சீடர்கள் மீண்டும் உள்ளே இருந்தார்கள்; இம்முறை தோமாவும் அவர்களோடு இருந்தார். கதவுகள் பூட்டப்பட்டிருந்தன. திடீரென்று இயேசு நடுவே தோன்றி: "உங்களுக்குச் சமாதானம்" என்றார்.

பின்னர் இயேசு தம்முடைய கண்களை நேராகத் தோமாவின்மேல் பதித்து, எட்டு நாட்களுக்கு முன் தனிமையில் தோமா பேசிய அதே வார்த்தைகளை அப்படியே திரும்பக் கூறினார்:

"பின்பு அவர் தோமாவை நோக்கி: நீ உன் விரலை இங்கே நீட்டி, என் கைகளைப் பார்; உன் கையை நீட்டி, என் விலாவிலே போடு, அவிசுவாசியாயிராமல் விசுவாசியாயிரு என்றார்." (யோவான் 20:27)

இயேசு தோமாவைக் கடிந்துகொள்ளவில்லை; அவரது பலவீனத்தில் கிருபையாய் இறங்கிவந்தார். வேதாகமத்தில் தோமா அந்தத் தழும்புகளைத் தொட்டுப் பார்த்ததாகப் பதிவே இல்லை! அந்த சர்வஞானமுள்ள உயிருள்ள ஆண்டவரின் பிரசன்னத்தைக் கண்ட மாத்திரத்திலேயே, தரையில் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து கதறினார்:

"தோமா அவருக்குப் பிரதியுத்தரமாக: என் ஆண்டவரே, என் தேவனே! என்றான்." (யோவான் 20:28)

கிரேக்க மூல மொழியில் *ஹோ குரியோஸ் மௌ கை ஹோ தியோஸ் மௌ*—இயேசுவை முழுமையான சர்வவல்லமையுள்ள தேவனாகவே அவர் அறிக்கையிட்டார்! மனித வரலாற்றின் மிக உன்னதமான இந்த விசுவாச அறிக்கையை ஏற்றுக்கொண்ட இயேசு: "தோமாவே, நீ என்னைக் கண்டதினாலே விசுவாசித்தாய், காணாதிருந்தும் விசுவாசிக்கிறவர்கள் பாக்கியவான்கள் என்றார்."

ஆதி திருச்சபைப் பிதாவான அகுஸ்தீன் (Augustine) தோமாவின் இந்த அறிக்கையைக் குறித்து மெய்சிலிர்க்கும் வார்த்தைகளை எழுதுகிறார்: "தோமா மனித மாம்சத்தைக் கண்டான், ஆனால் தேவனுடைய சர்வவல்லமையை அறிக்கையிட்டான்; அவன் காயங்களைக் கண்டான், ஆனால் உலகத்தின் இரட்சகரை ஆராதித்தான்." சந்தேகத்தோடு ஆரம்பித்த தோமாவின் உள்ளம், அசைக்க முடியாத விசுவாசப் பாறையாக மாறியது. அந்த விசுவாசமே அவரைப் பிற்காலத்தில் கடல் கடந்து இந்திய தேசம் வரை அழைத்துச் சென்று, இரத்தசாட்சியாக மரிக்க வைத்தது.

5. பாரத தேசத்திற்கு சுவிசேஷப் பிரயாணம்: கேரளாவில் நஸ்ரானி சபைகள் (கி.பி 52)

பெந்தெகொஸ்தே நாளுக்குப் பிறகு, அப்போஸ்தலர்கள் உலகெங்கும் சுவிசேஷத்தை எடுத்துச் செல்ல சீட்டுப் போட்டபோது, தூரத்து பாரத தேசத்திற்குச் செல்லும் பாக்கியம் தோமாவுக்குக் கிடைத்தது.

கி.பி முதல் நூற்றாண்டில் உரோமப் பேரரசுக்கும் இந்தியாவிற்கும் இடையே பருவக்காற்று கடல் வணிகம் தீவிரமாக நடந்தது. எகிப்திலிருந்து புறப்பட்ட உரோம வணிகக் கப்பலில் ஏறிய அப்போஸ்தலனாகிய தோமா, அரபிக்கடலைக் கடந்து, கி.பி 52-ல் கேரளாவின் கொடுங்கல்லூர் (முசிரிஸ்) துறைமுகத்தில் வந்திறங்கினார்.

அங்கு வாழ்ந்த யூதர்களிடமும், உள்ளூர் மக்களிடமும் கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷத்தை வைராக்கியமாகப் பிரசங்கித்தார். பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களை கிறிஸ்துவுக்குள் வழிநடத்தி, ஏழு வரலாற்றுப் பிரசித்தி பெற்ற திருச்சபைகளை (மாலியங்கரா, பாலையூர், பரவூர், கொக்கமங்கலம், நிரணம், நிலக்கல், கொல்லம் ஆகிய ஏழரைப்பள்ளிகள்) நிறுவினார். இவர்கள் மூலமாகவே புகழ்பெற்ற 'செயிண்ட் தாமஸ் கிறிஸ்தவர்கள்' (நஸ்ரானிகள்) சமூகம் உருவானது.

6. சென்னை பரங்கிமலையில் ஈட்டி குத்தப்பட்டு இரத்தசாட்சி மரணம் (கி.பி 72)

கேரளாவிலிருந்து மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையைக் கடந்து, சோழமண்டலக் கடற்கரையான இன்றைய சென்னை மைலாப்பூருக்குத் தோமா வந்தார்.

மைலாப்பூரில் தோமா வல்லமையோடு சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கித்து, அற்புதங்களைச் செய்து, பலரை விக்கிரக வழிபாட்டிலிருந்து விடுவித்தார். சின்னமலையில் (Little Mount) உள்ள ஒரு குகையில் தங்கி இரவும் பகலும் ஜெபத்தில் தரித்திருந்தார்.

பண்டைய தமிழ் சங்க கால இலக்கியங்களும் உரோம நாணயக் கண்டுபிடிப்புகளும், முதலாம் நூற்றாண்டில் தமிழகத்திற்கும் மத்திய தரைக்கடல் நாடுகளுக்கும் இடையே இருந்த மாபெரும் கடல் வர்த்தகத்தை உறுதிப்படுத்துகின்றன. அந்த வர்த்தகக் கப்பல்களில் பயணம் செய்து, தோமா சோழ மண்டலக் கடற்கரையான மைலாப்பூருக்கு வந்தார். அக்காலத்தில் புகழ்பெற்ற துறைமுகமாக விளங்கிய மைலாப்பூரில், தமிழ் மக்களுக்கு அன்பின் சுவிசேஷத்தை அறிவித்து, சாதி சமயப் பாகுபாடுகளை உடைத்து, எளிய மக்களைக் கிறிஸ்துவுக்குள் வழிநடத்தினார்.

மக்களின் மனந்திரும்புதலைக் கண்டு ஆத்திரமடைந்த விக்கிரகக் குருக்கள் அவரைக் கொலை செய்யத் திட்டமிட்டார்கள். கி.பி 72-ஆம் ஆண்டு, பரங்கிமலையின் உச்சியிலே (St. Thomas Mount) தோமா கல் சிலுவையின் முன் மண்டியிட்டு ஜெபித்துக் கொண்டிருந்த வேளையில், கொடியவர்கள் அவரைப் பின்னாலிருந்து சூழ்ந்துகொண்டு, கூர்மையான இரும்பு ஈட்டியினால் அவருடைய நெஞ்சில் குத்தினார்கள்.

சிலுவையைக் கட்டியணைத்தபடி தன் எதிரிகளுக்காக ஜெபித்து, மேல்வீட்டு அறையில் தான் தொட்டுப் பார்த்த தன் ஜீவனுள்ள ஆண்டவரின் கரங்களில் தன் ஆவியை அப்போஸ்தலனாகிய தோமா ஒப்படைத்தார். அவருடைய பரிசுத்த சரீரம் மைலாப்பூர் கடற்கரையில் அடக்கம் செய்யப்பட்டது; அந்த இடத்திலேயே இன்றைய உலகப் புகழ்பெற்ற **சாந்தோம் பெருங்கோவில்** (San Thome Basilica) கம்பீரமாக நிற்கிறது. "நாமும் அவரோடேகூட மரிக்கும்படி போவோம்" என்று முழங்கிய அதே வீரன், பாரத தேசத்தின் மண்ணிலே தன் இரத்தத்தை சிந்தி அந்த வார்த்தையை உண்மையாக்கினார்!

அப்போஸ்தலனாகிய தோமாவின் வாழ்க்கை நமக்கு விடுக்கும் நித்திய செய்தி இதுவே: கேள்விகள் கேட்பது தவறல்ல; ஆனால் உங்கள் சந்தேகங்களோடு இயேசுவின் பாதத்திற்கு வாருங்கள். அவர் உங்கள் கைகளைப் பிடித்து, உங்கள் நம்பிக்கையின்மையை மாற்றி, உங்களை ஒரு அசைக்க முடியாத விசுவாச வீரனாக மாற்றுவார். 'என் ஆண்டவரே, என் தேவனே' என்ற தோமாவின் ஆராதனை அறிக்கை, நமது இதயங்களிலும் என்றென்றும் ஒலிக்கட்டும்! ஆமென்.