அப்போஸ்தலனாகிய அந்திரேயா: முதன்முதலில் அழைக்கப்பட்டவர் & ஆத்தும ஆதாயர்

பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலர்களின் வரலாற்றை நாம் ஆராயும்போது, சிலர் தங்கள் வீரதீரச் செயல்களாலும், ஆயிரக்கணக்கானோர் மத்தியில் நிகழ்த்திய எழுப்புதல் பிரசங்கங்களாலும் வரலாற்றில் பிரகாசிக்கிறார்கள். ஆனால், வேதாகமம் நமக்கு மற்றொரு உன்னதமான அப்போஸ்தலப் பண்பை அறிமுகப்படுத்துகிறது—அது ஆரவாரமில்லாத, அமைதியான, ஆனால் ஆழமான தனிநபர் ஆத்தும ஆதாயப் பணியாகும். சீமோன் பேதுருவின் சகோதரனாகிய அந்திரேயா, திருச்சபை வரலாற்றில் 'புரோட்டோக்ளெட்டோஸ்' (முதன்முதலில் அழைக்கப்பட்டவர்) என்ற உன்னத நாமத்தோடு போற்றப்படுகிறார். அவரது வாழ்க்கை முழுவதும் ஒரு மகத்தான ஆவிக்குரிய உண்மையைப் பறைசாற்றுகிறது: மனிதர்களை ஒவ்வொருவராக, தனிப்பட்ட முறையில் கிறிஸ்துவின் பாதத்தில் கொண்டுவந்து சேர்க்கும் ஒப்பற்ற ஊழியமே அதுவாகும்.

1. யோர்தான் நதிக்கரையில் முதல் தரிசனம்: தேவ ஆட்டுக்குட்டியைக் கண்டுகொள்ளுதல் (யோவான் 1:35–42)

அந்திரேயாவின் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை ஒரு தற்செயலான நிகழ்வினால் தொடங்கவில்லை; அது தீவிரமான, தியாகம் நிறைந்த ஆத்தும தாகத்தினால் உருவானது. பெத்சாயிதாவில் தன் படகுகளையும் வலைகளையும் விட்டுவிட்டு, மேசியாவின் வருகைக்காக ஏங்கி, வனாந்தரத்திலே பிரசங்கித்துக் கொண்டிருந்த யோவான் ஸ்நானகனின் சீடராக மாறுவதற்கு அறுபது மைல் தூரம் யோர்தான் பள்ளத்தாக்கிற்கு நடந்து சென்றார். உபவாசத்தோடும் ஜெபத்தோடும் இஸ்ரவேலின் இரட்சிப்புக்காகக் காத்திருந்த மனிதர் அவர்.

ஒரு நாள், யோவான் ஸ்நானகன் அந்திரேயாவோடும் மற்றொரு சீடரோடும் நின்றுகொண்டிருந்தபோது, நசரேயனாகிய இயேசு அவ்வழியே கடந்து சென்றார். யோவான் அவரை விரல் நீட்டிக் காட்டி, உலக வரலாற்றை மாற்றிய அந்தத் தீர்க்கதரிசன வார்த்தைகளை முழங்கினார்:

"இதோ, உலகத்தின் பாவத்தைச் சுமந்துதீர்க்கிற தேவ ஆட்டுக்குட்டி!" (யோவான் 1:29, 36)

அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட உடனேயே, அந்திரேயா தாமதிக்கவில்லை. தன் பழைய ஆசிரியரிடம் விடைபெறக் கூட காத்திராமல், அந்திரேயாவும் மற்ற சீடரும் இயேசுவுக்குப் பின்னே சென்றார்கள். தமக்குப் பின்னால் காலடி சத்தம் கேட்பதை உணர்ந்த இயேசு திரும்பிப் பார்த்து: "என்ன தேடுகிறீர்கள்?" என்று கேட்டார்.

அவர்கள் மிகுந்த நடுக்கத்தோடும் பக்தியோடும்: "ரபீ, நீர் எங்கே தங்கியிருக்கிறீர்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு இயேசு சீஷத்துவத்தின் பொன்னான அழைப்பை விடுத்தார்: "வந்து பாருங்கள்." அவர்கள் சென்று, அவர் தங்கியிருந்த இடத்தைக் கண்டு, அன்றைய தினம் முழுவதும் அவரோடேகூடத் தங்கினார்கள் (அப்போது ஏறக்குறைய மாலை நான்கு மணி). அந்த மாலையில் இயேசுவின் பிரசன்னத்தில் அமர்ந்து கேட்ட பரலோக வார்த்தைகள், அந்திரேயாவின் இதயத்தில் அசைக்க முடியாத விசுவாசத் தீயை மூட்டியது.

2. பேதுருவை அழைத்து வருதல்: திருச்சபை வரலாற்றின் மறைவான திறவுகோல்

இயேசுவின் பிரசன்னத்தை விட்டு வெளியே வந்தவுடன் அந்திரேயா என்ன செய்தார்? அவர் ஊரெங்கும் சென்று விளம்பரம் செய்யவில்லை; மாறாக, தன் சொந்த சகோதரனாகிய சீமோனைத் தேடி ஓடினார்:

"அவன் முதலாவது தன் சகோதரனாகிய சீமோனைக் கண்டு: மேசியாவைக் கண்டோம் என்று அவனுக்குச் சொன்னான்; மேசியா என்பதற்கு கிறிஸ்து என்று அர்த்தமாம். பின்பு, அவனை இயேசுவினிடத்தில் கூட்டிக்கொண்டுவந்தான்." (யோவான் 1:41–42)

"அவனை இயேசுவினிடத்தில் கூட்டிக்கொண்டுவந்தான்" என்ற இந்த எளிய வாக்கியத்தின் மகத்துவத்தைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்! சீமோன் முன்யோசனையற்றவன், உணர்ச்சிவசப்படுபவன், தலைமைத்துவ சுபாவம் கொண்டவன்; அந்திரேயாவோ சாந்தமும் அமைதியும் நிறைந்தவன். ஆனால் அந்திரேயா தன் சகோதரனை அன்போடு கரம் பிடித்து இயேசுவிடம் அழைத்து வந்தார்.

பிற்காலத்தில் பெந்தெகொஸ்தே நாளில் பேதுரு பிரசங்கித்து மூவாயிரம் பேரை இரட்சிப்புக்குள் வழிநடத்தினார்; திருச்சபையின் தூணாக நின்றார். ஆனால், மனித ரீதியாகப் பார்த்தால், அந்திரேயா தன் சகோதரனை இயேசுவிடம் கூட்டி வராமல் இருந்திருந்தால் பேதுருவுக்கு அந்த பாக்கியம் கிடைத்திருக்காது. வரலாற்றில் தான் மறைந்திருந்து, தன் சகோதரன் முன்னிறுத்தப்படுவதைக் கண்டு அந்திரேயா மனதார மகிழ்ந்தார்.

உண்மையுள்ள ஆத்தும ஆதாயர்: கலிலேயக் கடற்கரையில் தன் பழைய வலைகளோடு நின்று, உலகெங்கும் ஆத்துமாக்களைப் பிடிக்கும் விசுவாசக் கண்களோடு கடலை நோக்கும் அப்போஸ்தலனாகிய அந்திரேயா.

3. பெத்சாயிதா புல்வெளியில் ஐந்து அப்பங்களும் சிறுவனும் (யோவான் 6:1–14)

சுவிசேஷங்களில் அந்திரேயா தோன்றும் இரண்டாவது முக்கியமான நிகழ்வு, பெத்சாயிதா மலையடிவாரத்தில் பசியோடு அமர்ந்திருந்த ஐயாயிரத்திற்கும் அதிகமான மக்கள் கூட்டத்திற்கு நடுவே நடக்கிறது. பிலிப்புவிடம் இயேசு: "இவர்கள் சாப்பிடத்தக்கதாக நாம் எங்கே அப்பங்களை வாங்கலாம்?" என்று கேட்டபோது, பிலிப்பு கணக்குப் பார்க்கத் தொடங்கினான்: இருநூறு பணத்து அப்பமும் இவர்களுக்குப் போதாது என்று கைவிரித்தான்.

ஆனால், அந்திரேயா என்ன செய்தார்? அவர் ஜனங்களின் கூட்டத்திற்குள் சென்று, ஏதாவது வழி இருக்கிறதா என்று அன்போடு தேடினார். அங்கே ஒரு சிறிய சிறுவன் தன் மதிய உணவாகக் கொண்டுவந்திருந்த சிறிய கூடடையைக் கண்டார். உடனே அந்தச் சிறுவனை அழைத்துக்கொண்டு இயேசுவிடம் வந்து சொன்னார்:

"இங்கே ஒரு சிறுவன் இருக்கிறான், அவன் கையில் ஐந்து வாற்கோதுமை அப்பங்களும் இரண்டு மீன்களும் உண்டு, ஆனாலும் இத்தனை ஜனங்களுக்கு அவைகள் எம்மாத்திரம் என்றான்." (யோவான் 6:9)

அந்திரேயாவின் எதார்த்தத்தை கவனியுங்கள்: ஐந்து வாற்கோதுமை அப்பங்களும் (ஏழை மக்களின் உணவு) இரண்டு சிறிய மீன்களும் இவ்வளவு பெரிய கூட்டத்திற்கு ஒரு துளியும் போதாது என்பதை அவர் அறிவார். ஆனாலும், அதை உதாசீனப்படுத்தாமல் அவர் அதை இயேசுவின் கரத்தில் கொண்டுவந்தார்.

இயேசுவின் கரத்திலே வைக்கப்பட்ட அந்த அற்பமான உணவு, பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களின் பசியைத் தீர்த்து, பன்னிரண்டு கூடைகள் நிறைய மீதியாக எடுக்கப்பட்டது. அந்திரேயா நமக்குக் கற்பிக்கும் பாடம் என்னவென்றால்: நம்மிடம் மலைபோன்ற தாலந்துகளோ பெரும் செல்வமோ இருக்க வேண்டியதில்லை; நம்மிடம் இருக்கும் அற்பமானதை முழு மனதோடு கிறிஸ்துவின் கரத்தில் ஒப்படைத்தால், அவர் அதை அற்புதமாகப் பெருகப்பண்ணுவார்.

4. புறஜாதியாருக்கு வழிகாட்டியாக அமைதல்: கிரேக்கர்களின் வருகை (யோவான் 12:20–26)

இயேசுவின் பாடுகளின் வாரத்தில், எருசலேமில் பஸ்கா பண்டிகையை ஆசரிக்க வந்த திரளான மக்களில் சில கிரேக்கர்களும் இருந்தார்கள். லாசரு உயிரோடு எழுப்பப்பட்ட அற்புதத்தைக் கேள்விப்பட்ட அவர்கள், கிரேக்கப் பெயரைக் கொண்டிருந்த பிலிப்புவை அணுகி: "ஐயா, இயேசுவைக் காண விரும்புகிறோம்" என்று வேண்டிக்கொண்டார்கள்.

பிலிப்பு குழப்பமடைந்தார்; இயேசுவின் ஊழியம் இஸ்ரவேல் மக்களுக்கு மட்டுமே உரியது என்று கருதப்பட்ட காலத்தில், புறஜாதியாரை இயேசுவிடம் அழைத்துச் செல்லலாமா என்று அவருக்குத் தயக்கம் ஏற்பட்டது. உடனே பிலிப்பு யாரிடம் ஆலோசனை கேட்டார்? அவர் நேராக அந்திரேயாவிடம் வந்தார்.

வேதம் கூறுகிறது: "பிலிப்பு வந்து, அதை அந்திரேயாவுக்கு அறிவித்தான்; பின்பு அந்திரேயாவும் பிலிப்புவும் அதை இயேசுவுக்கு அறிவித்தார்கள்" (யோவான் 12:22). அந்திரேயா சடங்காச்சாரத் தடைகளை உடைத்து, தாகத்தோடு வந்த புறஜாதியாரை இயேசுவின் சமுகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். புறஜாதியார் தம்மைத் தேடி வந்ததைக் கண்ட இயேசு, மனுஷகுமாரன் மகிமைப்படும் வேளை வந்தது என்று கூறி, ஒரு கோதுமை மணி நிலத்தில் விழுந்து செத்தாலொழிய மிகுதியான பலனைக் கொடாது என்ற சிலுவை மரணத்தின் உன்னத வெளிப்பாட்டைப் போதித்தார்.

5. அப்போஸ்தலப் பிரயாணங்களும் கருங்கடல் பிராந்திய ஊழியமும்

ஆதி திருச்சபையின் உள்வட்டத்தில் (Inner Circle) பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோர் மட்டுமே பல நேரங்களில் இயேசுவோடு இருந்தார்கள். மறுரூப மலையிலும், யவீருவின் வீட்டிலும், கெத்செமனே தோட்டத்தின் உள்ளேயும் அவர்கள் மூவர் மட்டுமே அனுமதிக்கப்பட்டார்கள். அந்திரேயாவுக்கு அந்த அழைப்பு கிடைக்காதபோதும், அவர் சிறிதும் பொறாமைப்படவோ, மனக்கசப்படையவோ இல்லை. தலைமைத்துவ போட்டியோ அல்லது முன்னுரிமைக்கான சண்டையோ அவரிடம் ஒருபோதும் காணப்படவில்லை. தான் பின்னணியில் இருந்து தேவனுடைய நாமம் மகிமைப்பட்டால் போதும் என்ற அந்திரேயாவின் மனத்தாழ்மை, இன்றைய ஊழியர்களுக்கு ஓர் உன்னதமான பாடமாகும்.

பெந்தெகொஸ்தே நாளில் பரிசுத்த ஆவியானவரின் அபிஷேகத்தைப் பெற்றபிறகு, ஆதி திருச்சபை வரலாற்றாசிரியரான யூசிபியஸ் பதிவு செய்தபடி, அந்திரேயா ஸ்கித்தியா தேசத்திற்கு சுவிசேஷப் பிரயாணம் மேற்கொண்டார். இது இன்றைய ருமேனியா, தெற்கு உக்ரைன் மற்றும் ரஷ்யாவின் புல்வெளிப் பகுதிகளை உள்ளடக்கியது.

கருங்கடல் கரையோரமாக உள்ள பட்டணங்களில் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கித்து, பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களை கிறிஸ்துவுக்குள் வழிநடத்தினார். பண்டைய ஸ்லாவிக் வரலாற்று ஆவணங்களின்படி, அந்திரேயா இன்றைய கீவ் (Kiev) நகரின் குன்றுகளின் மேல் நின்று சிலுவையை நட்டு, எதிர்காலத்தில் இப்பகுதியில் மாபெரும் கிறிஸ்தவ சமூகம் எழும்பும் என்று தீர்க்கதரிசனம் உரைத்தார்.

மேலும், கிழக்கு மரபுவழித் திருச்சபையின் ஏடுகளின்படி, அந்திரேயா போஸ்போரஸ் ஜலசந்தியில் உள்ள பைசாண்டியத்திற்கு (Byzantium - பிற்கால கான்ஸ்டான்டிநோபிள்) சென்று, அங்கே முதல் திருச்சபையை ஸ்தாபித்து, பவுலின் நிருபத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஸ்தாக்கி (Stachys - ரோமர் 16:9) என்பவரை அதன் முதல் ஆயராக நியமித்தார். பின்னர் கிரேக்க தேசத்தின் தென்பகுதியான அகாயா மாகாணத்திற்கு வந்து, துறைமுக நகரமான பத்ராஸ் (Patras) நகரில் வலிமையான திருச்சபையை நிறுவினார்.

6. பத்ராஸ் நகரில் 'X' வடிவ சிலுவை மரணம்

பத்ராஸ் நகரில் அந்திரேயா செய்த ஊழியத்தின் மூலமாக, உரோம ஆளுநரான ஏஜியாசின் (Aegeas) மனைவி மாக்சிமில்லாவும், அவனது சகோதரனான ஸ்ட்ராடோக்ளீசும் கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டார்கள். இதனால் ஆத்திரமடைந்த ஆளுநன், ரோம விக்கிரகங்களுக்குப் பலியிட வேண்டும் என்று அந்திரேயாவை வற்புறுத்தினான்.

அந்திரேயா அஞ்சாமல்: "நான் சர்வவல்லமையுள்ள தேவனுக்கு நாள்தோறும் தூபத்தையோ காளைகளின் மாம்சத்தையோ பலியிடுவதில்லை; மாறாக, பலிபீடத்தின்மேல் மாசற்ற தேவ ஆட்டுக்குட்டியானவரையே பலியாக அறிக்கையிடுகிறேன்" என்றார்.

இதனால் ஆளுநன் அவரைச் சாட்டைகளால் அடித்து, துன்பத்தை நீட்டிக்க வேண்டும் என்பதற்காக, ஆணிகளால் அறையாமல் கயிறுகளால் 'X' வடிவ சிலுவையில் (Crux Decussata) கட்டித் தொங்கவிட்டான். சிலுவையை நோக்கிச் சென்றபோது அந்திரேயா பயந்து ஓடவில்லை; மாறாக:

"என் ஆண்டவரின் சரீரத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட உன்னத சிலுவையே, நீண்டகாலமாக நான் வாஞ்சித்த சிலுவையே, மனிதரிடமிருந்து என்னை விடுவித்து என் ஆண்டவரிடம் சேர்த்துக்கொள்!"

என்று முழங்கினார். இரண்டு நாட்கள் அந்தச் சிலுவையில் தொங்கிக்கொண்டே, சுற்றிலும் கூடி அழுதுகொண்டிருந்த ஆயிரக்கணக்கான மக்களுக்கு உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவை இடைவிடாமல் பிரசங்கித்தார். மூன்றாம் நாளிலே தேவ பிரசன்னத்தின் பிரகாசம் அவரைச் சூழ்ந்துகொள்ள, யோர்தான் நதிக்கரையில் தான் முதன்முதலில் பின்பற்றிய தன் ஆண்டவரின் மடியில் அப்போஸ்தலனாகிய அந்திரேயா நித்திய இளைப்பாறுதல் அடைந்தார்.

அந்திரேயாவின் வாழ்க்கை நமக்கு விடுக்கும் நித்திய செய்தி இதுவே: ஒருபோதும் பிரம்மாண்டமான மேடைகளைத் தேடி ஓடாதீர்கள்; உங்கள் குடும்பத்தில், உங்கள் நண்பர்கள் மத்தியில், உங்கள் அன்றாட வாழ்க்கையில் இருக்கும் ஒவ்வொரு தனிமனிதரையும் இயேசுவின் பாதத்தில் அன்போடு கொண்டுவந்து சேருங்கள். தேவனுடைய பார்வையில் ஒரு ஆத்துமாவும் அற்பமானதல்ல; ஒரு சிறுவனை அழைத்து வந்த அந்திரேயாவைப் போல, நீங்கள் கொண்டுவரும் ஒரு ஆத்துமா உலகத்தையே அசைக்கும் மாபெரும் கருவியாக மாறக்கூடும்!