கானானியனாகிய சீமோன்: தீவிர தேசியவாதி முதல் சமாதானப் பிரபுவின் சீடர் வரை

முதலாம் நூற்றாண்டின் யூதேயா தேசத்திலே, உரோம சாம்ராஜ்யத்தின் கொடுங்கோல் ஆட்சியை வாளினாலும் வன்முறையினாலும் அறுத்தெறிய வேண்டும் என்று இரகசியமாக இயங்கிய தீவிரவாத கொரில்லா போராளிகள் இருந்தார்கள். அவர்களே 'செலோத்தேக்கள்' என்று அழைக்கப்பட்டார்கள். தங்கள் உடைகளுக்குள் கூர்மையான கத்திகளை மறைத்து வைத்துக்கொண்டு, உரோம அதிகாரிகளையும் அவர்களுக்கு ஆதரவாகச் செயல்பட்ட யூதர்களையும் நள்ளிரவில் குத்திக் கொல்வதை ஒரு புனிதக் கடமையாக அவர்கள் கருதினார்கள். அப்படிப்பட்ட ஒரு பயங்கரவாத அமைப்பிலிருந்து வந்த மனிதனே கானானியனாகிய சீமோன் ஆவார் (மத்தேயு மற்றும் மாற்கு சுவிசேஷங்களில் அரமேய சொல்லான *கானானா* என்பதிலிருந்து 'கானானியன்' என்றும், லூக்காவில் 'செலோத்தே' என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்). இரத்தவெறி பிடித்த ஒரு தீவிரவாதியின் உள்ளத்திலிருந்து ஆயுதத்தைப் பிடுங்கி, அவனை உலகெங்கும் சமாதான சுவிசேஷத்தை விதைக்கும் உன்னத அப்போஸ்தலனாக மாற்றிய கிறிஸ்துவின் சிலுவை அன்பிற்கு இவரே நிகரற்ற சான்றாவார்!

1. செலோத்தேக்கள் இயக்கத்தின் கொடூரப் பின்னணியும் 'நான்காவது தத்துவமும்'

சீமோனின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள, அன்றைய கலிலேயாவின் கொந்தளிப்பான அரசியல் சூழலை நாம் ஆழமாக அறிய வேண்டும். பிரபல யூத வரலாற்று ஆசிரியரான பிளாவியஸ் யோசிப்பஸ் (Flavius Josephus), முதலாம் நூற்றாண்டு யூத சமுதாயத்தில் நிலவிய நான்கு தத்துவப் பிரிவுகளைப் பற்றித் தம் நூல்களில் விவரிக்கிறார்: வேதபாரகர்களான பரிசேயர், ஆசாரியத்துவ சதுசேயர், துறவற எஸ்சீனியர், மற்றும் கலிலேயனாகிய யூதாஸால் தொடங்கப்பட்ட 'நான்காவது தத்துவமாகிய' செலோத்தேக்கள்.

கி.பி 6-ஆம் ஆண்டில், உரோம ஆளுநரான குயிரினியு யூதர்களின் ஆஸ்திகளைப் பதிவுசெய்து கடுமையான தலைவரி விதித்தபோது, கலிலேயனாகிய யூதாஸ் தலைமையில் ஆயுதப் புரட்சி வெடித்தது. "தேவனாகிய யாவே மட்டுமே இஸ்ரவேலின் ஒரே ராஜா; சீசருக்கு வரி செலுத்துவது சர்வவல்ல தேவனுக்குச் செய்யும் விக்கிரகாராதனைத் துரோகம்!" என்பதே அவர்களது போர்க்குரலாக இருந்தது.

உரோமப் படைகள் அந்தப் புரட்சியை மிகக் கொடூரமாக ஒடுக்கி, இரண்டாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட யூதப் போராளிகளைக் கலிலேயாவின் நெடுஞ்சாலைகளின் இருபுறமும் சிலுவையில் அறைந்து கொன்றன. ஆனால் அந்த இயக்கம் அழியவில்லை; அது மலையடிவாரங்களிலும் குகைகளிலும் இரகசிய நிலத்தடி இயக்கமாக உருவெடுத்தது. பழைய ஏற்பாட்டில் தேவனுக்காகப் பரிசுத்த வைராக்கியம் பாராட்டி வேசித்தனத்தில் ஈடுபட்டவர்களை ஈட்டியால் குத்திக் கொன்ற பினெகாசைப் போல (எண்ணாகமம் 25), தாங்களும் தேவனுக்காக ஆயுதம் ஏந்துவதாக அவர்கள் கூறினார்கள்.

அவர்களில் 'சிக்காரிகள்' (Sicarii - வளைந்த சிறுகத்தி ஏந்தியவர்கள்) எனப்படும் அதிதீவிர பிரிவினர் உருவானார்கள். அவர்கள் திருவிழாக் கூட்டங்களிலும் தேவாலயப் பிரகாரங்களிலும் உரோம ஆதரவாளர்களை நெருங்கி, தங்கள் அங்கிகளுக்குள் மறைத்து வைத்திருந்த கூரிய கத்திகளால் குத்திக் கொன்றுவிட்டு, கூட்டத்தின் கூச்சலுக்குள் மறைந்துவிடுவார்கள். கலிலேயாவின் தீவிரவாதக் கோட்டையான கமலா (Gamala) பகுதியிலும் அதன் சுற்றுப்புறங்களிலும் வளர்ந்த சீமோன், உரோமர்களை இரத்த வெள்ளத்தில் மூழ்கடித்துத்தான் தாவீதின் மேசியானிய ராஜ்யத்தை மீண்டும் நிறுவ முடியும் என்று தீவிரமாக நம்பினார்.

2. சமாதானப் பிரபுவின் பாதத்தில் ஆயுதங்களை எறிதல் (மத்தேயு 10:4)

கையில் கத்தியோடு அலைந்த இந்தத் தீவிரவாதி நசரேயனாகிய இயேசுவை நோக்கி ஏன் வந்தான்? ஒருவேளை இயேசு தேவாலயத்தைச் சாட்டையினால் சுத்திகரித்ததையும், மாய்மால மதத் தலைவர்களைக் கண்டித்த அதிகாரத்தையும் கண்ட சீமோன், இவர் உரோமப் படைகளை அழித்தொழிக்கும் புரட்சி மேசியாவாக இருப்பார் என்று தன் உலகக் கண்களால் கணித்திருக்கலாம்.

ஆனால், இயேசுவோடு நடந்த ஒவ்வொரு நாளும் சீமோனின் பழைய வன்முறைச் சிந்தனைகள் வேரோடு பிடுங்கி எறியப்பட்டன. கலிலேயக் கடலோர மலையின்மேல் நின்று இயேசு மலைப்பிரசங்கத்தை முழங்கியபோது, சீமோனின் இருதயத்தில் இடிமுழக்கம்போல ஒரு புதுக் குரல் ஒலித்தது:

"உன் சத்துருவைச் சிநேகியுங்கள்; உங்களைச் சபிக்கிறவர்களை ஆசீர்வதியுங்கள்; உங்களைப் பகைக்கிறவர்களுக்கு நன்மை செய்யுங்கள்; உங்களை நிந்திக்கிறவர்களுக்காகவும் உங்களைத் துன்பப்படுத்துகிறவர்களுக்காகவும் ஜெபம்பண்ணுங்கள்." (மத்தேயு 5:44)

ஒரு தீவிரவாத யூதனைப் பொறுத்தவரை உரோம எதிரியை நேசிப்பது என்பது மன்னிக்க முடியாத பெருங்குற்றமாகும்! ஆனால், கிறிஸ்துவின் தெய்வீகப் பிரசன்னத்தில் நின்றபோது, உலகத்தின் வாள்களை விட சிலுவையின் தியாக அன்பு பன்மடங்கு வல்லமை வாய்ந்தது என்பதை சீமோன் மெல்ல மெல்ல உணர்ந்தார். மனிதகுலத்தின் உண்மையான சத்துரு உரோம சீசரோ அல்லது அவனது படைவீரர்களோ அல்ல; மாறாக, மனித இதயத்தில் குடியிருக்கும் சுயநலப் பாவமும் பிசாசின் அதிகாரமுமே உண்மையான சத்துருக்கள் என்பதை அறிந்துகொண்டார். இரத்தவெறி பிடித்த தன் கத்தியை இயேசுவின் பாதத்தில் கண்ணீரோடு எறிந்துவிட்டு, சமாதானத்தின் எளிய சீடராக அவர் மாறினார்.

நல்லிணக்கத்தின் மாபெரும் அற்புதம்: உரோம ஆட்சியை எதிர்த்த தீவிரவாதியான சீமோனும், உரோமருக்கு வரி வசூலித்த மத்தேயுவும் கிறிஸ்துவுக்குள் ஒரே பந்தியில் அமர்ந்து அப்பம் பிட்கும் ஐக்கியம்.

3. ஆயக்காரனும் தீவிரவாதியும் ஒரே பந்தியில்: கிறிஸ்துவுக்குள் நிகழ்ந்த சமாதானம்

பன்னிரு அப்போஸ்தலர்களின் விசித்திரமான அமைப்பைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்: இயேசு ஒருபுறத்தில் உரோம அரசாங்கத்திற்கு வரி வசூலித்துக் கொடுத்த ஆயக்காரனாகிய மத்தேயுவை அழைத்தார்; மறுபுறத்தில் உரோம ஆதரவாளர்களைக் கழுத்தறுத்துக் கொல்லக் கத்தியைத் தீட்டிய தீவிரவாதியாகிய சீமோனை அழைத்தார்!

உலகத்தின் எந்த ஒரு அரசியல் மேடையிலோ, தத்துவப் பள்ளியிலோ இவர்கள் இருவரையும் ஒரே அறையில் விட்டிருந்தால், ஒருவரையொருவர் வெட்டிச் சாய்த்திருப்பார்கள். மத்தேயு தேசத்துரோகி என்று முத்திரையிடப்பட்டவன்; சீமோன் தீவிர தேசபக்தன். மத்தேயு உரோமனுக்காகப் பணம் சேர்த்தான்; சீமோன் உரோமனை அழிக்கக் கத்தியைத் தீட்டினான்!

ஆனால் எருசலேமின் மேல்வீட்டு அறையிலே பஸ்கா பந்தியில் இயேசு அமர்ந்தபோது, இந்த இரு வேறு துருவங்களும் ஒரே பந்தியில் அமர்ந்து அப்பம் பிட்டார்கள்! சீமோன் எந்தக் கைகளினால் ஆயக்காரர்களின் கழுத்தை அறுக்கத் துடித்தாரோ, அதே கைகளால் மத்தேயுவை ஆலிங்கனம் செய்துகொள்ளும் அன்பை ஆண்டவர் அவனுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தார். இயேசு ஒரு பாத்திரத்தில் தண்ணீரை எடுத்து, ஆயக்காரனாகிய மத்தேயுவின் பாதங்களையும், தீவிரவாதியாகிய சீமோனின் பாதங்களையும் தம்முடைய பரிசுத்த கரங்களினால் கழுவினார் (யோவான் 13)!

எபேசியர் 2:14-16-ல் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் எழுதுவது போல, "அவரே நம்முடைய சமாதான காரணராகி, இருதிறத்தாரையும் ஒன்றாக்கி, பகையாகிய பிரிவினையின் நடுச்சுவரைத் தகர்த்து... சிலுவையினாலே பகையைக் கொன்று, அதினாலே இருதிறத்தாரையும் ஒரே சரீரமாக தேவனுக்கு ஒப்புரவாக்கினார்." கிறிஸ்துவின் சிலுவை அன்பானது, உலகத்தின் மிகக் கடுமையான அரசியல் பகையையும், சாதி, இன, வர்க்கப் பிரிவினைகளையும் உடைத்தெறியும் மகா வல்லமை கொண்டது என்பதற்கு இந்த இரு சீடர்களின் ஐக்கியமே வாழும் சாட்சியாய் நின்றது!

4. எகிப்து, வடக்கு ஆப்பிரிக்கா மற்றும் மெசபடோமியாவில் சுவிசேஷப் பயணம்

பெந்தெகொஸ்தே நாளில் அக்கினி நாவுகளால் பரிசுத்த ஆவியானவர் இறங்கி வந்தபோது, சீமோனின் உள்ளத்திலிருந்த பழைய தேசபக்தி வெறி, உலகம் முழுவதையும் இரட்சிக்கும் பரிசுத்த நற்செய்தி வைராக்கியமாக உருமாறியது. பூலோக எருசலேமை வாளினால் மீட்க நினைத்த மனிதர், இப்போது பரலோக எருசலேமிற்குள் கோடி மக்களை வழிநடத்தப் புறப்பட்டார்.

யூதேயாவை விட்டுப் புறப்பட்ட சீமோன், மத்திய தரைக்கடலின் தெற்குக் கரையோரமாக எகிப்து, நைல் நதிப் பள்ளத்தாக்கு, அலெக்சாந்திரியா, சிரேனே (லிபியா), நூமிடியா மற்றும் மொராக்கோ ஆகிய வடக்கு ஆப்பிரிக்கப் பகுதிகளுக்குச் சென்று சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கித்தார். அங்கே வாழ்ந்த பெர்பர் பழங்குடி மக்கள் மத்தியிலும், பாலைவன நாடோடிகள் மத்தியிலும் சென்று, "உங்களுக்குச் சமாதானம் உண்டாவதாக" என்று கிறிஸ்துவை அறிவித்து பல திருச்சபைகளை நிறுவினார்.

ஆப்பிரிக்கப் பாலைவனங்களின் கடும் வெயிலிலும், நாடோடி மக்களின் கொடூரமான விக்கிரக வழிபாடுகளுக்கு மத்தியிலும், சீமோன் ஒருபோதும் பின்வாங்கவில்லை. உரோம இராணுவத்தை எதிர்த்து நின்ற அவரது பழைய போர்க்குணம், இப்போது பிசாசின் அந்தகார கிரியைகளை எதிர்க்கும் பரிசுத்த சுவிசேஷ வைராக்கியமாகச் செயல்பட்டது. எகிப்தின் நைல் நதிக்கரையிலும், லிபியாவின் அலெக்சாந்திரியப் பகுதியிலும் பல நூற்றுக்கணக்கான புறஜாதி மக்கள் தங்கள் பாவங்களை அறிக்கையிட்டு, இயேசுவை தங்கள் சொந்த இரட்சகராக ஏற்றுக்கொண்டு ஞானஸ்நானம் பெற்றார்கள்.

பண்டைய பிரிட்டிஷ் வரலாற்று ஆவணங்களின்படியும் (டொரோத்தியஸ் மற்றும் நைசிபோரஸ் போன்ற திருச்சபை பிதாக்களின் கூற்றுப்படி), சீமோன் ஒரு வணிகக் கப்பலில் ஏறி மத்திய தரைக்கடலைக் கடந்து ரோம பிரிட்டன் தீவுகளுக்குச் சென்றார் என்றும், அங்கே கார்ன்வால் பகுதியில் இருந்த தகரச் சுரங்கத் தொழிலாளர்கள் மத்தியில் சுவிசேஷத்தை அறிவித்துவிட்டு மெசபடோமியாவுக்குத் திரும்பினார் என்றும் சில மரபுகள் சான்று பகர்கின்றன.

5. பெர்சியாவில் இறுதி ஊழியமும் மர ரம்பத்தினால் இரத்தசாட்சி மரணமும்

கி.பி 65-ஆம் ஆண்டில், சீமோன் தன் சக அப்போஸ்தலனாகிய ததேயுவோடு (யூதா) இணைந்து பார்த்திய (பெர்சிய) பேரரசிற்குள் சென்றார். தற்கால ஈரான் மற்றும் ஈராக் பகுதிகளை உள்ளடக்கிய அந்தப் பிராந்தியத்தில், அக்கினியையும் சூரியனையும் வணங்கும் ஜோராஸ்ட்ரிய விக்கிரக ஆராதனைக்காரர்கள் மத்தியில் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கித்து, பல அற்புதங்களைச் செய்து ஆயிரக்கணக்கான மக்களை கிறிஸ்துவுக்குள் வழிநடத்தினார்கள்.

சுவானிர் (Suanir) என்ற நகரத்தில் அவர்கள் பிரசங்கித்தபோது, சரோயஸ் மற்றும் அர்பக்சாத் என்ற இரு உள்ளூர் விக்கிரக மாந்திரீகக் குருக்கள் பொறாமையடைந்து மக்களைத் தூண்டிவிட்டு, இரு அப்போஸ்தலர்களையும் கைது செய்தார்கள். சூரியன் மற்றும் சந்திரன் சிலைகளுக்குப் பலியிடும்படி அவர்களை வற்புறுத்தினார்கள்.

சீமோன் எவ்வித நடுக்கமுமின்றி: "உங்கள் விக்கிரகங்கள் செவிடும் ஊமையுமான வெறும் பொம்மைகள்; சர்வலோகத்தையும் படைத்த இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தினாலே இதோ இந்த விக்கிரகங்கள் இடிந்து விழக்கடவது!" என்று முழங்கினார். அடுத்த விநாடியே கோவிலிலிருந்த விக்கிரகங்கள் பெருத்த சத்தத்தோடு இடிந்து சாம்பலாயின!

இதனால் ஆத்திரமடைந்த வெறிபிடித்த கூட்டம், சீமோனை ஒரு மரச் சட்டத்தில் தலைகீழாகக் கட்டி வைத்தது. பண்டைய சிரிய மற்றும் மேற்கத்திய திருச்சபை ஆவணங்களின்படி, மனித சரித்திரம் கண்டிராத கொடூரமான முறையில், மரம் அறுக்கும் கூரிய இரும்பு ரம்பத்தினால் (Saw) அவருடைய உடலை நடுவே இரண்டாக அறுத்துக் கொன்றார்கள்.

அந்தப் பயங்கர வாதையின் நடுவிலும் கூட, சீமோன் தன் ஆண்டவரைப் போல எதிரிகளை மன்னிக்கும்படி ஜெபித்துத் தன் ஆவியை ஒப்புக்கொடுத்தார். பூலோக எருசலேமிற்காக உரோமர்களின் இரத்தத்தைச் சிந்தத் துடித்த தீவிரவாதியாகிய சீமோன், பரலோக ராஜாவாகிய இயேசுவுக்காகத் தன் சொந்த இரத்தத்தையே மகிழ்ச்சியோடு சிந்தி, இரத்தசாட்சிகளின் மாபெரும் சேனையில் நித்திய வெற்றியோடு இணைந்தார்!

தன் சரீரம் ரம்பத்தினால் துண்டு துண்டாக அறுக்கப்பட்ட அந்தப் பயங்கர வேளையிலும், சீமோனின் முகத்தில் பரலோக சமாதானத்தின் தெய்வீக ஒளி பிரகாசித்தது. தன்னைத் துன்புறுத்திய பெர்சிய மக்களுக்கு இரட்சிப்பு உண்டாக வேண்டும் என்று அவர் கண்ணீரோடு ஜெபித்தார். அவரது இரத்தசாட்சி மரணத்தைக் கண்ட பல பெர்சிய மக்கள் விக்கிரகங்களை உடைத்தெறிந்துவிட்டு ஜீவனுள்ள தேவனை விசுவாசித்தார்கள்.

சீமோனின் வாழ்க்கை இன்றைய விசுவாசிகளுக்கு விடுக்கும் உன்னத அழைப்பு இதுவே: உலகத்தின் அரசியல் மாற்றங்களோ, சட்டதிட்டங்களோ மனித இதயத்தைப் பரிசுத்தப்படுத்த முடியாது. கல்வாரி சிலுவையின் அன்பினால் மட்டுமே ஒரு தீவிரவாதியைக்கூட சமாதானத்தின் அப்போஸ்தலனாக மாற்ற முடியும்! பரலோக ராஜ்யத்திற்காக நாம் யாவரும் சீமோனைப் போல பரிசுத்த வைராக்கியத்தோடு வாழ்வோமாக!