லாசருவை உயிரோடு எழுப்புதல்: 'நானே உயிர்த்தெழுதலும் ஜீவனுமாயிருக்கிறேன்'

எருசலேம் சனகெப்ரிப் சங்கத்தின் கொலைவெறித் திட்டங்களிலிருந்து தப்பித்து, இயேசு யோர்தான் நதிக்கு அப்பாலுள்ள பெரேயா நாட்டில் சீடர்களோடு தங்கியிருந்தார். அப்போது அங்கே மூச்சிரைக்க ஓடிவந்த தூதுவர்கள் ஒரு அவசரச் செய்தியைக் கொண்டுவந்தனர். அந்தச் செய்தி குறுகியதாகவும், மிகுந்த பாசப் பிணைப்பு நிறைந்ததாகவும் இருந்தது: 'ஆண்டவரே, நீர் சிநேகிக்கிறவன் வியாதியாயிருக்கிறான்' (யோவான் 11:3). பெத்தானியாவைச் சேர்ந்த மார்த்தாளும் மரியாளும் எந்தவொரு உடனடி அற்புதத்தையும் கட்டாயப்படுத்திக் கேட்கவில்லை; தங்கள் பாசமிகு சகோதரன் லாசருவின் மரணப் படுக்கையைக் குறித்து ஆண்டவரிடம் கண்ணீரோடு தெரிவித்தனர். இருபது மைல் தூரத்தைக் கடந்து இயேசு உடனடியாக ஓடிவந்து அவனைக் காப்பாற்றுவார் என்று அவர்கள் உறுதியாக நம்பினர்.

1. அன்பின் தெய்வீகத் தாமதம்

ஆனால் இயேசு அளித்த பதில் சீடர்களைத் திகைக்க வைத்தது. தூதுவனை அமைதியாக நோக்கிய இயேசு தீர்க்கதரிசன அதிகாரத்தோடு கூறினார்: 'இந்த வியாதி மரணத்துக்கு ஏதுவாயிராமல் தேவனுடைய மகிமைக்கு ஏதுவாயிருக்கிறது; தேவனுடைய குமாரன் இதனால் மகிமைப்படுவார்' (யோவான் 11:4). தொடர்ந்து யோவான் சுவிசேஷத்திலேயே மிக ஆச்சரியமான, விசித்திரமான ஒரு உண்மை பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது:

'இயேசு மார்த்தாளையும் அவளுடைய சகோதரியையும் லாசருவையும் சிநேகித்திருந்தார். அவன் வியாதியாயிருக்கிறதாக அவர் கேள்விப்பட்டபொழுது, தாம் இருந்த இடத்திலே பின்னும் இரண்டுநாள் தங்கினார்.' (யோவான் 11:5–6)

மனித அறிவு அன்பை உடனடி விடுதலையோடு ஒப்பிடுகிறது. நாம் நேசிப்பவர்கள் துன்பப்படும்போது உடனே ஓடிச் சென்று காப்பாற்ற வேண்டும் என்று எண்ணுகிறோம். ஆனால் தேவனுடைய அன்போ நித்திய கால அட்டவணையில் செயல்படுகிறது! இயேசு அந்த குடும்பத்தை எல்லையற்ற அன்பினால் நேசித்தார்; எனவேதான் ஒரு சாதாரண, தற்காலிகக் காய்ச்சல் சுகத்தோடு இந்த சம்பவத்தை முடிக்க அவர் விரும்பவில்லை. இயேசு உடனே சென்றிருந்தால், லாசருவின் உடலிலிருந்த காய்ச்சலை மாற்றியிருப்பார்; ஆனால் எதிர்ப்பாளர்கள் அதை ஒரு சாதாரண நிகழ்வு என்று புறந்தள்ளியிருப்பார்கள். மாறாக, மரணம் தன் முழு பலத்தையும் காட்டட்டும்; அதன் பின்னர் அந்த கொடிய மரணத்தையே அனைவரின் கண்களுக்கு முன்பாகவும் வெற்றி கொள்வோம் என்று கிறிஸ்து தீர்மானித்தார்!

இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு இயேசு சீடர்களை நோக்கி: 'நாம் மறுபடியும் யூதேயாவுக்குப் போவோம் வாருங்கள்' என்றார். சீடர்கள் பயந்து: 'ரபீ, சற்று நேரத்திற்கு முன்புதான் யூதர்கள் உம்மைக் கல்லெறியப் பார்த்தார்களே, மறுபடியும் நீர் அங்கே போகலாமா?' என்று தடுத்தனர். அப்போது இயேசு: 'நம்முடைய சிநேகிதனான லாசரு நித்திரையாயிருக்கிறான், நான் அவனை எழுப்பப் போகிறேன்' என்றார். சீடர்கள் நித்திரை என்பதை சாதாரண ஓய்வு என்று தவறாகப் புரிந்துகொண்டபோது, இயேசு வெளிப்படையாகக் கூறினார்: 'லாசரு மரித்துப் போனான். நீங்கள் விசுவாசமுள்ளவர்களாகும்படி நான் அங்கே இராததினால் உங்களுக்காகச் சந்தோஷப்படுகிறேன்.'

2. பெத்தானியாவின் மரண ஓலம்: கல்லறையில் நான்கு நாட்கள்

பெத்தானியாவின் பாறைக் கல்லறைக்கு வெளியே, இயேசு மனிதகுலத்தின் மரணத் துயரத்தைப் பகிர்ந்து மார்த்தாள் மற்றும் மரியாளுடன் கண்ணீர் விடுகிறார்.

ஒலிவ மலையின் கிழக்குச் சரிவில் அமைந்திருந்த பெத்தானியா கிராமத்தின் எல்லைக்குள் இயேசு வந்தபோது, அங்கே துக்கத்தின் பாரம் சூழ்ந்திருந்தது. லாசரு மரணப் படுக்கையில் இல்லை; அவன் மரித்து, சுண்ணக்கற்பாறைக் கல்லறைக்குள் வைக்கப்பட்டு நான்கு முழு நாட்கள் முடிந்துவிட்டன! எருசலேமிலிருந்து வந்திருந்த பல யூதர்களும், அண்டை வீட்டாரும் வீட்டின் முற்றத்தில் அமர்ந்து புழுதியிலே தலையிட்டு அழுது புலம்பிக்கொண்டிருந்தனர்.

இயேசு வருகிறார் என்பதைக் கேள்விப்பட்ட மாத்திரத்தில், துடிப்பான சுபாவம் கொண்ட மார்த்தாள் உடனே எழுந்து பட்டணத்திற்கு வெளியே அவரைச் சந்திக்க ஓடினாள்; மரியாளோ அழுது சோர்ந்து வீட்டிற்குள் அமர்ந்திருந்தாள். இயேசுவின் பாதங்களில் விழுந்த மார்த்தாள், நான்கு நாட்களாகத் தன் இதயத்தை வாட்டிய வேதனையைக் கதறி அழுதாள்: 'ஆண்டவரே, நீர் இங்கேயிருந்தீரானால் என் சகோதரன் மரித்திருக்கமாட்டான்!' (யோவான் 11:21). அவளது வார்த்தைகளில் குறை சொல்லும் எண்ணம் இல்லை; மாறாக, 'நீர் ஏன் தாமதித்தீர்?' என்ற அன்பின் தாங்க முடியாத வேதனையே வெளிப்பட்டது. ஆயினும் உடைந்த மனதிலும் அவளுக்குள் ஒரு விசுவாசப் பொறி மின்னியது: 'இப்பொழுதும் நீர் தேவனிடத்தில் என்ன கேட்டுக்கொள்ளுவீரோ அதை தேவன் உமக்குத் தந்தருளுவார் என்று அறிந்திருக்கிறேன்.'

3. 'நானே உயிர்த்தெழுதலும் ஜீவனுமாயிருக்கிறேன்'

கண்ணீர் நிறைந்த மார்த்தாளின் முகத்தை இயேசு அமைதியோடு நோக்கி: 'உன் சகோதரன் உயிர்த்தெழுந்திருப்பான்' என்றார். அதற்கு மார்த்தாள் பொதுவான யூத நம்பிக்கையின்படி: 'உயிர்த்தெழுதல் நடக்கும் கடைசி நாளிலே அவனும் உயிர்த்தெழுந்திருப்பான் என்று அறிந்திருக்கிறேன்' என்றாள். பல விசுவாசிகளைப் போல, மார்த்தாளும் தனது நம்பிக்கையை எங்கோ தொலைவில் உள்ள ஒரு கடைசி நாள் கோட்பாடாகத் தள்ளிப் போட்டாள்.

அப்போது அந்த புழுதி படிந்த பெத்தானியாவின் சாலையில் நின்று, கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தின் மணிமகுடமான அந்த நித்திய பிரகடனத்தை இயேசு அருளினார்:

'நானே உயிர்த்தெழுதலும் ஜீவனுமாயிருக்கிறேன்; என்னை விசுவாசிக்கிறவன் மரித்தாலும் பிழைப்பான். உயிரோடிருந்து என்னை விசுவாசிக்கிறவனெவனும் என்றென்றைக்கும் மரியாமலும் இருப்பான். இதை விசுவாசிக்கிறாயா?' (யோவான் 11:25–26)

இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க வார்த்தைகளின் மூலம், உயிர்த்தெழுதலை ஒரு காலண்டர் நிகழ்விலிருந்து மாற்றி, கிறிஸ்து தம்முடைய சொந்த தெய்வீக ஆள்தத்துவமாகவே வெளிப்படுத்தினார்! உயிர்த்தெழுதல் என்பது வெறும் எதிர்கால நிகழ்ச்சி அல்ல; அது இயேசுவேயாகும். கிறிஸ்துவை விசுவாசிக்கும் ஒருவனை சரீர மரணம் ஒருபோதும் நித்தியமாய் அழிக்க முடியாது. இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு மெய்சிலிர்த்த மார்த்தாள்: 'ஆம், ஆண்டவரே, உலகத்தில் வருகிறவரான தேவகுமாரனாகிய கிறிஸ்து நீர்தான் என்று நான் விசுவாசிக்கிறேன்' என்று சாட்சி கூறினாள்.

4. இயேசு கண்ணீர் விட்டார்: சிருஷ்டிகரின் கண்ணீர்

மார்த்தாள் விரைந்து வீட்டிற்குச் சென்று தன் சகோதரி மரியாளிடம்: 'போதகர் வந்திருக்கிறார், உன்னை அழைக்கிறார்' என்று இரகசியமாய்ச் சொன்னாள். மரியாள் உடனே எழுந்து ஊருக்கு வெளியே இயேசு நின்ற இடத்திற்கு ஓடிவந்தாள். இயேசுவைக் கண்ட மாத்திரத்தில் அவள் அவருடைய பாதங்களில் சாஷ்டாங்கமாய் விழுந்து அழுது: 'ஆண்டவரே, நீர் இங்கேயிருந்தீரானால் என் சகோதரன் மரித்திருக்கமாட்டான்' என்று தன் சகோதரியின் அதே வார்த்தைகளைக் கூறி விம்மி அழுதாள்.

மரியாள் அழுவதையும், அவளோடு வந்த யூதர்கள் கதறி அழுவதையும் கண்ட இயேசுவின் உள்ளத்தில் ஒரு பெரிய உணர்ச்சிப் போராட்டம் ஏற்பட்டது: 'அவர் ஆவியிலே கலங்கித் துயரமடைந்தார்' (யோவான் 11:33). மூல கிரேக்க நூலில் உள்ள சொல் (எம்ப்ரிமாவோமை) ஒரு நீதியான, பரிசுத்த கோபத்தைக் குறிக்கிறது. மனிதனை வதைக்கும் கொடிய பாவத்தின் மீதும், பிசாசின் மரணக் கொடுங்கோன்மையின் மீதும் இயேசுவின் உள்ளத்தில் பரிசுத்த ரோஷம் பொங்கியது.

'அவனை எங்கே வைத்தீர்கள்?' என்று இயேசு கேட்டார். அவர்கள்: 'ஆண்டவரே, வந்து பாரும்' என்றனர்.

கல்லறையை நோக்கி நடந்த அந்த வேளையில், வேதாகமத்திலேயே மிகச் சுருக்கமான, அதே சமயம் மிக ஆழமான அன்பு நிறைந்த அந்த வசனம் நிறைவேறியது:

'இயேசு கண்ணீர் விட்டார்.' (யோவான் 11:35)

மூல மொழியில் இது எடக்ரிஸென்—அமைதியாக, கன்னங்களில் வழிந்தோடும் தனிப்பட்ட அன்பின் கண்ணீரைக் குறிக்கிறது. ஒரே ஒரு கட்டளையினால் மரித்தோரை எழுப்பும் சர்வவல்ல தேவன், மனிதனின் துயரத்தைக் கண்டு கண்ணீர் சிந்தினார்! அவர் நம் அழுகையை அலட்சியப்படுத்துவதில்லை; அவரே நம்மோடு அழுகிறார். இதைக் கண்ட யூதர்கள்: 'இதோ, இவர் அவனை எவ்வளவு சிநேகித்தார்!' என்று வியந்தனர்.

5. 'கல்லை எடுத்துப்போடுங்கள்!'

பாறையில் குடையப்பட்ட அந்தக் குகைக் கல்லறைக்கு முன்பாக இயேசு வந்து நின்றார். அதன் வாசல் ஒரு பெரிய கற்பாறையினால் அடைக்கப்பட்டிருந்தது. இயேசு அங்கே நின்ற திடகாத்திரமான மனிதர்களை நோக்கி அதிகாரத்தோடு கட்டளையிட்டார்:

'கல்லை எடுத்துப்போடுங்கள்!' (யோவான் 11:39)

மார்த்தாள் பதறிப்போனாள். அவளால் அந்த அவமானத்தைத் தாங்க முடியவில்லை. பாலஸ்தீனத்தின் வெப்பத்தில் உடல் நாற்றமெடுத்திருக்கும் என்பதை அவள் சுட்டிக்காட்டினாள்: 'ஆண்டவரே, இப்பொழுது நாறுமே, நாலு நாளாயிற்றே!' நான்கு நாட்கள் என்பது உடல் அழுகி, நாற்றமெடுத்து, ஆவி பிரிந்துவிட்ட நிலை. மனித நம்பிக்கையின் எல்லை அங்கே முடிந்துபோயிருந்தது.

இயேசு அவளை அமைதியாகப் பார்த்து: 'நீ விசுவாசித்தால் தேவனுடைய மகிமையைக் காண்பாய் என்று நான் உனக்குச் சொல்லவில்லையா?' என்றார். அவரது வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிந்து, மனிதர்கள் மரக் கம்புகளை வைத்து அந்த பெரும் கற்பாறையைப் புரட்டித் தள்ளினர். கல்லறையிலிருந்து அழுகிய மரணத்தின் குளிர்ந்த காற்று வெளியே வீசியது.

6. 'லாசருவே, வெளியே வா!'

இயேசு தம் கண்களை வானத்திற்கு ஏறெடுத்து, எந்தவொரு மாய மந்திரமுமின்றி பிதாவோடு பேசினார்: 'பிதாவே, நீர் எனக்குச் செவிகொடுத்தபடியினால் உம்மை ஸ்தோத்தரிக்கிறேன். நீர் எப்பொழுதும் எனக்குச் செவிகொடுக்கிறீர் என்று நான் அறிந்திருக்கிறேன்; ஆனாலும் நீர் என்னை அனுப்பினதைச் சூழ்ந்துநிற்கும் இந்த ஜனங்கள் விசுவாசிக்கும்படியாக அவர்கள் நிமித்தம் இதைச் சொன்னேன்' (யோவான் 11:41–42).

ஜெபத்தை முடித்தபின்பு, இயேசு திறக்கப்பட்ட கல்லறையின் வாசலருகே சென்று நின்றார். வானமும் பூமியும் அதிரும்படி, பேரிடி முழங்குவது போல உரத்த சத்தமாய் கூப்பிட்டார்:

'லாசருவே, வெளியே வா!' (லாசரு, தெயுரோ எக்ஸோ!)

புனித அகுஸ்தீன் கூறுவது போல, இயேசு 'லாசருவே' என்று பெயர் சொல்லி அழைக்காமல் இருந்திருந்தால், உலகத்தின் கல்லறைகளில் இருந்த மரித்தோர் அனைவரும் அந்த நொடியிலேயே உயிரோடு வெளியே வந்திருப்பார்கள்!

சில வினாடிகள் அந்த இடத்திலே ஒரு மயான அமைதி நிலவியது. அடுத்த கணமே, கல்லறையின் இருண்ட ஆழத்திலிருந்து துணிகள் உரசும் சத்தம் கேட்டது. இதோ, இருளைக் கிழித்துக் கொண்டு, கால்களிலும் கைகளிலும் பிரேதச் சீலைகள் சுற்றப்பட்டவனாய், முகம் சீலையினால் கட்டப்பட்டவனாய் ஒரு மனிதன் ஜீவனோடு வெளியே நடந்து வந்தான்! அவனது இதயம் துடித்தது; நரம்புகளில் இரத்தம் ஓடியது; அழுகிய சரீரம் முற்றிலும் புதுப்பிக்கப்பட்டிருந்தது!

கூடிநின்ற மக்கள் அனைவரும் பயத்திலும் வியப்பிலும் உறைந்து நின்றபோது, இயேசு கிருபையின் இறுதி கட்டளையைக் கொடுத்தார்:

'இவனை கட்டவிழ்த்து விடுங்கள், போகட்டும்!' (யோவான் 11:44)

கண்ணீரோடு குடும்பத்தார் ஓடிவந்து அவனது முகத்துணியை அகற்றினர்; லாசருவின் புன்னகை பூத்த முகத்தைக் கண்டு கட்டித்தழுவி அழுதனர். எபிரெயர் 4:15 நமக்கு நினைவூட்டுகிறது: 'நம்முடைய பலவீனங்களைக் குறித்துப் பரிதபிக்கக்கூடாத பிரதான ஆசாரியர் நமக்கு இராரே; எல்லாவிதத்திலும் நம்மைப்போல் சோதிக்கப்பட்டும், பாவமில்லாதவராயிருக்கிற பிரதான ஆசாரியரே நமக்கு இருக்கிறார்.' இயேசுவின் கண்ணீர் வெறும் மனிதாபிமான வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல; அது மரணத்தின் ஆளுகையையும், பாவம் மனிதகுலத்திற்குள் கொண்டுவந்த சாபத்தையும் வேரோடு அறுக்க வந்த நித்திய மீட்பரின் பரிசுத்த கண்ணீராகும்!

லாசருவின் இந்த உயிர்த்தெழுதல், பாவத்தின் மரண இருளில் வாழ்கிற ஒவ்வொரு ஆத்துமாவிற்கும் ஒரு தீர்க்கதரிசன அழைப்பாக விளங்குகிறது. பிரேதச் சீலைகளினாலும் துக்கத்தினாலும் கட்டப்பட்டிருக்கும் மனிதனை நோக்கி இன்றும் கிறிஸ்து: 'வெளியே வா!' என்று அதிகாரத்தோடு அழைக்கிறார். அவரது ஜீவனுள்ள சத்தத்திற்குச் செவிகொடுக்கிற எவனும் மரணத்திலிருந்து ஜீவனுக்குள் கடந்துவருகிறான். சில வாரங்களுக்குப் பிறகு எருசலேமில் நிகழவிருந்த இயேசுவின் சொந்த உயிர்த்தெழுதலுக்கும், உலக முடிவில் நிகழவிருக்கும் சகல பரிசுத்தவான்களின் மகிமையான உயிர்த்தெழுதலுக்கும் பெத்தானியாவின் கல்லறை அசைக்க முடியாத வாக்குத்தத்தமாக இன்றும் திகழ்கிறது!

லாசருவின் உயிர்த்தெழுதல் என்பது கிறிஸ்துவின் பூமிக்குரிய ஊழியத்தின் மாபெரும் சிகரமாகும். கிறிஸ்துவே மரணத்தையும் பாதாளத்தையும் ஆளும் சர்வவல்ல ஆண்டவர் என்பதை இது நிரூபித்தது; அவருடைய சொந்த உயிர்த்தெழுதலுக்கு அசைக்க முடியாத முன்னோடியாய் அமைந்தது; அத்துடன் எருசலேம் மதத் தலைவர்கள் அவரைச் சிலுவையில் அறையத் துடிக்கும் முடிவை உறுதியாக்கிய திருப்புமுனையாகவும் இது விளங்கியது.