தேவாலயத்தில் இயேசுவை ஒப்புக்கொடுத்தல்: சிமியோன் மற்றும் அன்னாள் தீர்க்கதரிசனம்

பெத்லகேமின் விண்மீன்கள் நிறைந்த இரவில் பரலோக சேனைகள் பாடித் துதித்து நாற்பது நாட்கள் உருண்டோடியிருந்தன. ஆபிரகாமுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கையின்படி, எட்டாம் நாளிலே அந்தப் பாலகனுக்கு விருத்தசேதனம் செய்யப்பட்டு, காபிரியேல் தூதன் முன்னறிவித்தபடி இயேசு (எபிரேயத்தில்: Yeshua—"யாவே இரட்சிக்கிறார்") என்று பெயரிடப்பட்டது. இப்போது மோசேயின் நியாயப்பிரமாணம் விதித்த நாற்பதாம் நாள் சுத்திகரிப்பு நேரம் வந்தது. எருசலேமின் பொன் காலை வெயில் மோரியா மலையின் மீது பரவியிருந்த வேளையில், யோசேப்பும் மரியாளும் சர்வ சிருஷ்டிகராகிய தேவபாலகனைத் தங்கள் கரங்களில் ஏந்தி, பூலோக தேவாலயத்தின் பிரகாரத்திற்குள் காலடி எடுத்து வைத்தனர். ஆயிரக்கணக்கான யாத்திரீகர்களும், பலி செலுத்த வந்த செல்வந்தர்களும் நிறைந்திருந்த அந்த ஆலயத்திலே, பரலோகம் இரண்டு முதிய தீர்க்கதரிசன விசுவாசிகளை ஆயத்தப்படுத்தி வைத்திருந்தது; அவர்களின் வாழ்நாள் ஜெபங்கள் அன்றைய தினம் மகிமையாய் முடிசூட்டப்படவிருந்தன!

1. மோசேயின் நியாயப்பிரமாணமும் ஏழைகளின் எளிய காணிக்கையும்

பரிசுத்த குடும்பம் தேவனுடைய வார்த்தைக்குக் காட்டிய பரிபூரண கீழ்ப்படிதலை லூக்கா சுவிசேஷகர் மிகத் துல்லியமாக விவரிக்கிறார்: "மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தின்படியே அவர்களுடைய சுத்திகரிப்பின் நாட்கள் நிறைவேறினபோது, முதற்பேறான எந்த ஆண் பிள்ளையும் கர்த்தருக்குப் பரிசுத்தமானதென்னப்படும் என்று கர்த்தருடைய நியாயப்பிரமாணத்தில் எழுதியிருக்கிறபடி, பிள்ளையைக் கர்த்தருக்கென்று ஒப்புக்கொடுக்கவும், கர்த்தருடைய நியாயப்பிரமாணத்தில் சொல்லியிருக்கிறபடி, ஒரு ஜோடி காட்டுப்புறாவையாவது இரண்டு புறாக்குஞ்சுகளையாவது பலியாகச் செலுத்தவும், அவரை எருசலேமுக்குக் கொண்டுபோனார்கள்" (லூக்கா 2:22-24).

இந்த நாற்பதாம் நாளில் இரண்டு பிரதான வேத சட்டங்கள் நிறைவேற்றப்பட வேண்டியிருந்தன. முதலாவது, தாயின் சுத்திகரிப்புச் சடங்கு (லேவியராகமம் 12:1-8). ஓர் ஆண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்த தாய் நாற்பது நாட்கள் சடங்குரீதியான தூய்மை நிலையில் இருக்க வேண்டும். அந்த நாட்களின் முடிவில், சர்வாங்க தகனபலியாக ஒரு வயதுடைய ஆட்டுக்குட்டியையும், பாவநிவாரண பலியாக ஒரு புறாக்குஞ்சையும் ஆசாரியனிடம் கொண்டுவர வேண்டும். ஆனால் லேவியராகமம் 12:8-ல் தேவன் ஓர் அன்பான சலுகையை வைத்திருந்தார்: "ஒரு ஆட்டுக்குட்டியைக் கொண்டுவர அவளுக்குத் திராணியில்லாதிருந்தால், இரண்டு காட்டுப்புறாக்களையாவது, இரண்டு புறாக்குஞ்சுகளையாவது கொண்டுவரக்கடவாள்."

இரண்டாவது சட்டம், முதற்பேறான குமாரனை மீட்கும் சடங்காகும் (*Pidyon ha-Ben*). எகிப்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து பஸ்கா ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தினால் இஸ்ரவேலின் தலைப்பிள்ளைகள் பாதுகாக்கப்பட்ட அந்த வரலாற்று இரவை நினைவுகூர்ந்து, தேவன்: "கர்ப்பந்திறக்கும் முதற்பேறான ஆண் யாவும் எனக்குப் பரிசுத்தமானது" என்று கட்டளையிட்டிருந்தார் (யாத்திராகமம் 13:2). தலைப்பிள்ளைகள் அனைவரும் தேவனுக்குச் சொந்தமானவர்கள்; அவர்களை ஐந்து சேக்கல் வெள்ளி கொடுத்து மீட்க வேண்டும் (எண்ணாகமம் 18:16).

யோசேப்பும் மரியாளும் யூதேயாவின் செல்வந்தர்களைப் போல ஒரு கொழுத்த ஆட்டுக்குட்டியை வாங்கி வரவில்லை. மாறாக, ஏழைகளுக்கான அடையாளமான ஒரு சிறிய கூண்டில் இரண்டு புறாக்குஞ்சுகளை மட்டுமே ஏந்தி வந்தனர். ஆயிரமாயிரம் மலைகளிலுள்ள மிருகஜீவன்களுக்கெல்லாம் சொந்தக்காரரான சர்வலோக ஆண்டவர், இவ்வுலகத்தில் ஓர் ஏழைக் குடும்பத்தின் மகனாக, மிக எளியோரின் பலியோடு தேவாலயத்திற்குள் பிரவேசித்தார்!

2. நீதிமானாகிய சிமியோனும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் ரகசியமும்

பெண்களின் பிரகாரத்திற்குச் செல்லும் நிக்கானோர் அலங்கார வாசல் வழியே அந்த இளம் பெற்றோர் நுழைந்தபோது, ஒரு முதியவர் அங்கே மெதுவாய் நடந்து வந்தார். லூக்கா அவரைப் பற்றி எழுதும்போது:

"அப்பொழுது எருசலேமிலே சிமியோன் என்னும் பேர்கொண்ட ஒரு மனுஷன் இருந்தான்; அவன் நீதியும் பக்தியும் உள்ளவனாயும், இஸ்ரவேலின் ஆறுதல்வரக் காத்திருக்கிறவனாயும் இருந்தான்; அவன்மேல் பரிசுத்த ஆவி இருந்தார்." (லூக்கா 2:25).

சிமியோன் ரோமரோடு சமரசம் செய்துகொண்ட சதுசேயர் அல்ல; வெளிவேஷ பக்தி காட்டிய பரிசேயரும் அல்ல. அவன் தேவனுடைய பிரசன்னத்தை நாடி கண்ணீரோடு ஜெபித்த ஓர் உண்மையான இஸ்ரவேலன். ஏசாயா தீர்க்கதரிசி முன்னறிவித்த இஸ்ரவேலின் ஆறுதலை (எபிரேயத்தில்: Nechamat Yisrael—"என் ஜனத்தை ஆற்றுங்கள், தேற்றுங்கள்", ஏசாயா 40:1) அவன் இரவும் பகலும் எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தான்.

ரோம அடிமைத்தனத்தின் காரிருள் சூழ்ந்திருந்த நாட்களில், பரிசுத்த ஆவியானவர் அவனது ஆத்துமாவில் ஒரு விசேஷித்த வாக்குத்தத்தத்தை அருளியிருந்தார்: "கர்த்தருடைய கிறிஸ்துவை நீ காணுமுன்னே மரணமடையமாட்டாய் என்று பரிசுத்த ஆவியினாலே அவனுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டிருந்தது" (லூக்கா 2:26). ஆண்டுகள் பல கடந்தன; சிமியோனின் கண்பார்வை மங்கியது, தாடி நரைத்தது, கால்கள் தள்ளாடின. 'இக்கிழவனின் கனவுகள் மண்ணோடு போகும்' என்று மனிதர்கள் நினைத்திருக்கலாம். ஆனால் தேவனுடைய வாக்குத்தத்தங்கள் ஒருபோதும் மரித்துப் போவதில்லை!

அந்தக் குறிப்பிட்ட காலையில், பரிசுத்த ஆவியானவர் சிமியோனின் உள்ளத்தில் ஓர் உந்துதலை ஏற்படுத்தினார்: "அவன் ஆவியின் ஏவுதலினால் தேவாலயத்திலே வந்திருந்தான்." அது ஒரு தற்செயலான நிகழ்வல்ல; உலகத் தோற்றத்திற்கு முன்பே தேவனால் குறித்தமைக்கப்பட்ட பரலோகச் சந்திப்பு!

ஃப்ரா ஏஞ்சலிக்கோவின் அழியாப் புகழ்பெற்ற 'தேவாலயத்தில் இயேசுவை ஒப்புக்கொடுத்தல்' (சான் மார்கோ, புளோரன்ஸ்) — பாலகன் இயேசுவை சிமியோன் தன் கரங்களில் ஏந்தி, தீர்க்கதரிசினி அன்னாள் சாட்சியிடும் புனித தருணம்.

3. நங் டிமிட்டிஸ் (Nunc Dimittis): இரட்சிப்பைக் கட்டித்தழுவிய சிமியோன்

ஆசாரியனிடம் பலிசெலுத்துவதற்காக யோசேப்பும் மரியாளும் முன்னேறி வந்த அதே நொடியில் சிமியோன் அங்கே வந்தார். விலைமதிப்பற்ற பலிகளைக் கொண்டுவந்த செல்வந்த தாய்மார்களுக்கு மத்தியில், நாசரேத்தின் இந்த ஏழைத் தம்பதியிடம் புறம்பான ஆடம்பரம் எதுவும் இல்லை. ஆனால் பரிசுத்த ஆவியானவர் சிமியோனின் உள்ளத்தில் மெல்லிய குரலில் பேசினார்: "இதோ, நீ எதிர்பார்த்த மேசியா இவரே!"

நடுக்கமுற்ற கரங்களோடும், கண்களில் வழியும் ஆனந்தக் கண்ணீரோடும், அந்த முதியவர் வியந்து நின்ற மரியாளையணுகினார். மரியாள் அந்த முதியவரின் கண்களிலிருந்த தெய்வீக ஒளியைக் கண்டு நாற்பது நாள் பாலகனை அவரிடம் கொடுத்தாள். அகில உலகத்தையும் தாங்கும் சர்வ வல்லவரை சிமியோன் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டார்! பரலோகத்தை நோக்கித் தன் கண்களை உயர்த்தி, திருச்சபை வரலாற்றில் அழியாத **நங் டிமிட்டிஸ்** (Nunc Dimittis) கீதத்தைப் பாடினார்:

"ஆண்டவரே, உமது வார்த்தையின்படி உமது அடியேனை இப்பொழுது சமாதானத்தோடே போகவிடுகிறீர்; புறஜாதிகளுக்குப் பிரகாசிக்கிற வெளிச்சமாகவும், உமது ஜனமாகிய இஸ்ரவேலுக்கு மகிமையாகவும், தேவரீர் சகல ஜனங்களுக்கும் முன்பாக ஆயத்தம்பண்ணின உம்முடைய இரட்சிப்பை என் கண்கள் கண்டது!" (லூக்கா 2:29-32).

இந்த வார்த்தைகளின் ஆவிக்குரிய ஆழம் அளவிட முடியாதது. 'இப்பொழுது அடியேனை சமாதானத்தோடே போகவிடுகிறீர்' என்பது, இரவெல்லாம் கோபுரத்தின் உச்சியில் நின்று விடியலுக்காகக் காத்திருந்த ஒரு காவலாளி, காலை விடிந்தவுடன் தன் காவல் பணியை முடித்துக்கொண்டு மனநிறைவோடு ஓய்வுக்குச் செல்வதைக் குறிக்கும் அழகான உருவகமாகும்.

சிமியோன் வெளிப்படுத்திய இரட்சிப்பின் விஸ்தாரத்தைக் கவனியுங்கள்: அக்கால யூதர்கள் மேசியாவை யூதர்களுக்காக மட்டுமே யுத்தம் செய்யும் ஓர் அரசியல் வீரனாகப் பார்த்தனர். ஆனால் சிமியோனோ ஏசாயா 42:6 மற்றும் 49:6-ன் படி, இந்தப் பாலகன் **புறஜாதிகளுக்குப் பிரகாசிக்கிற வெளிச்சமாகவும்**, இஸ்ரவேலுக்கு மகிமையாகவும் இருப்பார் என்று முழங்கினார்! இரட்சிப்பு என்பது ஒரு தேசத்தின் எல்லைக்குள் அடைபட்டதல்ல; அது சர்வலோக ஜாதிகளுக்கும் தேவனால் ஆயத்தம்பண்ணப்பட்ட ஜீவ ஊற்றாகும்.

4. எதிர்க்கப்படும் அடையாளமும் உருவிப்போகும் பட்டயமும்

பிள்ளையைக் குறித்துச் சொல்லப்பட்டவைகளுக்காக யோசேப்பும் மரியாளும் மிகவும் ஆச்சரியப்பட்டார்கள். சிமியோன் அவர்களை ஆசீர்வதித்தான். ஆனால் அவன் இளம் தாயாகிய மரியாளின் முகத்தை உற்றுநோக்கியபோது, அவனது குரல் ஒரு கடுமையான, கம்பீரமான தீர்க்கதரிசன எச்சரிக்கையாக மாறியது:

"பின்பு சிமியோன் அவர்களை ஆசீர்வதித்து, அவருடைய தாயாகிய மரியாளை நோக்கி: இதோ, அநேகருடைய இருதயங்களின் சிந்தனைகள் வெளிப்படத்தக்கதாக, இஸ்ரவேலில் அநேகர் விழுகிறதற்கும் எழுந்திருக்கிறதற்கும், எதிர்க்கப்படும் அடையாளமாகவும் இவர் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார். உன் ஆத்துமாவையும் ஒரு பட்டயம் உருவிப்போகும் என்றான்." (லூக்கா 2:34-35).

தேவாலயத்தின் மங்களகரமான சூழ்நிலைக்கு நடுவே, கொல்கொதா சிலுவையின் நிழல் முன்னணையிலே கிடந்த பாலகன்மீது விழுந்தது. கிறிஸ்து உலகிற்கு ஒரு சமரசத் தலைவராக வரவில்லை; அவர் உள்ளங்களை வெளிப்படுத்தும் பரீட்சைக் கல்லாக வந்தார். பெருமைபிடித்த பரிசேயர்கள் அவரில் இடறி விழுவார்கள்; ஆனால் பாவம் உணர்ந்து நொறுங்குண்ட வரிதண்டுவோரும் பாவிகளும் விசுவாசத்தினால் எழுந்திருப்பார்கள். அவர் உலகத்தாரால் கடுமையாக 'எதிர்க்கப்படும் அடையாளமாக' (semeion antilegomenon) மாறுவார்.

மரியாளை நோக்கி: "உன் ஆத்துமாவையும் ஒரு பட்டயம் உருவிப்போகும்" என்றார். இங்கே 'பட்டயம்' என்று குறிப்பிடப்படும் கிரேக்கச் சொல் ரோம்பாயா (rhomphaia) என்பதாகும். இது ஒரு சிறிய கத்தியல்ல; கவசங்களை உடைத்து ஊடுருவிச்செல்லும் திரேசியர்களின் பெரும் போர்வாளாகும்!

முப்பத்து மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, கொல்கொதா மலையிலே சிலுவை மரத்தின் அடியில் மரியாள் நின்றபோது இந்த தீர்க்கதரிசனம் கொடூரமாக நிறைவேறியது. பெத்லகேமிலே தான் துணிகளில் சுற்றிய அந்தப் பிஞ்சுப் பாதங்களில் இரும்பு ஆணிகள் கடாவப்பட்டதை அவள் கண்டாள். தன் கரங்களைப் பற்றிக்கொண்ட அந்த மென்மையான கைகள் மரத்திலே அறையப்பட்டுத் தொங்கியதைக் கண்டாள். ரோம வீரர்கள் அவரது அங்கியைக் குலுக்கல் போட்டுப் பங்குபோட்டபோது, அந்தத் தாயின் உள்ளத்தை மரண வேதனையின் பட்டயம் ஊடுருவிப் பிளந்தது! அந்தப் பலியின் மூலமாகவே மனுக்குலத்தின் இருதயங்களின் சிந்தனைகள் தேவனுக்கு முன்பாக வெளிப்பட்டன.

5. தீர்க்கதரிசினி அன்னாள்: எண்பத்து நான்கு ஆண்டுகால இடைவிடா ஜெபம்

சிமியோன் பேசி முடித்த அந்தப் பரவசமான தருணத்தில், மற்றொரு மாபெரும் விசுவாசப் பெண்மணி அங்கே பிரவேசித்தாள்:

"ஆசேர் கோத்திரத்தாளும் பானுவேலின் குமாரத்தியுமாகிய அன்னாள் என்னும் ஒரு தீர்க்கதரிசினி இருந்தாள்; அவள் கன்னிபிராயத்தில் விவாகமாகி, ஏழு வருஷம் புருஷனுடனே வாழ்ந்தபின்பு, ஏறக்குறைய எண்பத்துநான்கு வயதுள்ள விதவையாயிருந்து, தேவாலயத்தை விட்டு நீங்காமல், இரவும் பகலும் உபவாசித்து ஜெபம்பண்ணி, ஆராதனை செய்துகொண்டிருந்தாள்." (லூக்கா 2:36-37).

அன்னாளின் வாழ்க்கை இடைவிடாத ஆவிக்குரிய தவத்தின் சிகரமாகும். இளமையிலேயே விதவையான அவள், உலக இன்பங்களைத் தேடாமல் தேவனுடைய ஆலயத்தையே தன் வீடாக மாற்றிக்கொண்டாள். அறுபதுக்கும் மேற்பட்ட ஆண்டுகளாக அவளது ஆயுதம் உபவாசமும் கண்ணீருமே. அரசியல்வாதிகள் சதி செய்துகொண்டிருந்தபோது, இந்த முதிய விதவை தன் தேசத்தின் மீட்பிற்காக பரலோகத்தை நோக்கி ஜெபப் போராட்டம் செய்தாள்.

அவள் ஆசேர் கோத்திரத்தாள் என்று லூக்கா குறிப்பிடுகிறார். அசீரிய சிறையிருப்பினால் சிதறடிக்கப்பட்ட பத்து வட கோத்திரங்களிலும் தேவனுக்கு உண்மையுள்ள ஒரு பரிசுத்த மீதி இருந்தது என்பதை அவளது இருப்பு பறைசாற்றியது!

"அவளும் அந்நேரத்திலே வந்து நின்று, கர்த்தரைத் துதித்து, எருசலேமிலே மீட்புண்டாகக் காத்திருந்த யாவருக்கும் அவரைக்குறித்துப் பேசினாள்." (லூக்கா 2:38).

"அந்நேரத்திலே"—சிமியோன் பிள்ளையை ஏந்தியிருந்த அதே துல்லியமான நொடியில் அன்னாள் வந்தாள். பாலகனைக் கண்டவுடன் அவளது தளர்ந்த சரீரத்தில் தீர்க்கதரிசன அனல் மூண்டது. அவள் தேவனைத் துதித்து, தேவாலயப் பிரகாரங்களில் மீட்பிற்காகக் காத்திருந்த மெய்யான விசுவாசிகளுக்கு இயேசுவை மேசியாவாக அறிவித்தாள்!

கர்த்தருடைய நியாயப்பிரமாணத்தின்படியே எல்லாவற்றையும் செய்துமுடித்தபின்பு, அவர்கள் கலிலேயாவிலுள்ள தங்கள் ஊராகிய நாசரேத்துக்குத் திரும்பிப் போனார்கள். "பிள்ளை வளர்ந்து, ஆவியிலே பெலன்கொண்டு, ஞானத்தினால் நிறைந்தது; தேவனுடைய கிருபையும் அவர்மேல் இருந்தது" (லூக்கா 2:40). தேவாலயத்தில் இயேசுவை ஒப்புக்கொடுத்த இந்த வரலாற்றுச் சம்பவம் நமக்கு உணர்த்துவது என்னவென்றால்: பொறுமையோடு தேவனுடைய சமூகத்தில் காத்திருக்கிற எவரும் ஒருபோதும் வெட்கப்பட்டுப் போவதில்லை; அவர்கள் ஆண்டவருடைய மகிமையைக் கண்குளிரக் காண்பார்கள்!