பேதுருவும் கொர்நேலியும்: யோப்பாவின் தரிசனம், சுத்திகரிக்கப்பட்ட புறஜாதிகள் மற்றும் செசரியாவின் பெந்தேகோஸ்தே

செசரியா பட்டணத்து ரோம நூற்றுக்கு அதிபதி

யூதேயாவின் மத்திய தரைக்கடல் கடற்கரையில், மாபெரும் ஏரோது மன்னனால் பிரமாண்டமான துறைமுகத்துடனும், ரோமப் பளிங்கு அரண்மனைகளுடனும் நிர்மாணிக்கப்பட்ட உன்னத தலைநகரம் செசரியா மரினிமா (Caesarea Maritima) ஆகும். எருசலேம் நகரம் யூத மதத்தின் ஆன்மீகத் தலைநகரமாக விளங்கிய அதேவேளையில், செசரியாவோ ரோமப் பேரரசின் அரசியல் மற்றும் ராணுவ ஆதிக்கத்தின் கோட்டையாகத் திகழ்ந்தது. இந்தப் புறஜாதி நகரத்தில், ரோமப் பேரரசின் சிறப்புத் தரைப்படைப் பிரிவான இத்தாலிய பட்டாளத்தைச் சேர்ந்த (Cohors II Italica) கொர்நேலியு என்ற நூற்றுக்கு அதிபதி (Centurion) வசித்து வந்தார். ரோமப் படைகளில் நூற்றுக்கு அதிபர்கள் என்பவர்கள் இணையற்ற போர்த் திறனும், அசைக்க முடியாத விசுவாசமும், ராணுவ ஒழுக்கமும் கொண்ட அனுபவமிக்க தளபதிகள் ஆவர்.

ஆனால் பரிசுத்த வேதாகமம் கொர்நேலியுவை ஓர் அரிய ஆன்மீகப் பார்வையில் வர்ணிக்கிறது: "அவன் தேவபக்தியுள்ளவனும், தன் வீட்டார் அனைவரோடுங்கூட தேவனுக்குப் பயந்தவனுமாயிருந்து, ஜனங்களுக்கு மிகுந்த தர்மங்களைச் செய்து, எப்பொழுதும் தேவனை நோக்கி ஜெபம்பண்ணிக்கொண்டிருந்தான்" (அப்போஸ்தலர் 10:2). முதல் நூற்றாண்டு ரோமப் பேரரசில், விக்கிரகாராதனையின் வீண் சடங்குகளாலும் ஒழுக்கச் சீரழிவுகளாலும் வெறுப்படைந்த பல புறஜாதியினர், யூதர்களின் ஏகதெய்வக் கொள்கையினாலும், வேத வசனங்களின் பரிசுத்தத்தினாலும் ஈர்க்கப்பட்டனர். இத்தகைய மக்கள் 'தேவனுக்குப் பயந்தவர்கள்' (God-fearers) என்று அழைக்கப்பட்டனர். அவர்கள் ஆபிரகாமின் தேவனைத் தொழுதுகொண்டு, தர்ம காரியங்களைச் செய்தபோதிலும், விருத்தசேதனம் பெறாததால் யூத ஆலயத்தின் உட்பிரகாரங்களுக்குள் நுழையவோ, யூதர்களோடு அமர்ந்து உணவருந்தவோ முடியாத அந்நியர்களாகவே வைக்கப்பட்டிருந்தனர்.

ஒருநாள் பிற்பகல் மூன்று மணி வேளையில்—எருசலேம் தேவாலயத்தில் அந்திப்பலி தூபங்காட்டப்படும் ஒன்பதாம் மணி ஜெபவேளையில்—கொர்நேலியு தனது மாளிகையில் ஊக்கமாய் ஜெபித்துக்கொண்டிருந்தார். திடீரென, பட்டப்பகலில் பிரகாசமான வஸ்திரந்தரித்த தேவ தூதன் ஒருவர் அவர்முன்பாக வந்து நின்றார். அச்சத்தால் நடுங்கிய நூற்றுக்கு அதிபதியைப் பார்த்து அந்தத் தூதன் கம்பீரமாக உரைத்தார்: "கொர்நேலியுவே, உன் ஜெபங்களும் உன் தர்மங்களும் தேவனுக்கு நினைப்பூட்டுதலாக அவர் சந்நிதியில் வந்தெட்டியிருக்கிறது. இப்பொழுது நீ யோப்பா பட்டணத்துக்கு மனுஷரை அனுப்பி, பேதுரு என்று மறுபேர்பெற்ற சீமோனை அழைப்பி; அவன் தோல் பதனிடுகிறவனாகிய சீமோன் என்னும் ஒருவனிடத்தில் தங்கியிருக்கிறான்; அவனுடைய வீடு கடற்கரையருகே இருக்கிறது" (அப்போஸ்தலர் 10:4–6). தேவனுடைய கட்டளைக்கு ஒரு கணமும் தாமதிக்காமல், கொர்நேலியு தனது வீட்டுப் பணியாளர்களில் இருவரையும், தனக்குக் கீழ் பணியாற்றிய தேவபக்தியுள்ள போர்வீரன் ஒருவனையும் அழைத்து, முப்பது மைல் தொலைவிலுள்ள யோப்பாவுக்கு உடனே அனுப்பிவைத்தார்.

யோப்பாவின் மேல்மாடி ஜெபமும் வானத்திலிருந்து இறங்கிய தரிசனமும்

செசரியாவிலிருந்து தெற்கே முப்பது மைல் தொலைவில், யோனா தீர்க்கதரிசி தர்ஷீசுக்கு ஓடிப்போகும்படி கப்பலேறிய பழம்பெரும் துறைமுக நகரமான யோப்பா அமைந்திருந்தது. அங்கே அப்போஸ்தலனாகிய சீமோன் பேதுரு, தோல் பதனிடுகிற சீமோன் என்பவனுடைய எளிமையான வீட்டில் தங்கியிருந்தார். யூதர்களின் ரபீனிய விதிகளின்படி, செத்த மிருகங்களின் தோல்களையும் கொழுப்புகளையும் தொடர்ச்சியாகக் கையாள்வதால் தோல் பதனிடும் தொழில் சடங்குரீதியாகத் தீட்டுப்பட்ட தொழிலாகக் கருதப்பட்டது. அத்தகைய மக்கள் ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமாகவே வாழ அனுமதிக்கப்பட்டனர். ஒரு தீட்டுப்பட்ட தோல் பதனிடுபவனின் வீட்டில் பேதுரு தங்கியிருந்ததே, கிறிஸ்துவுக்குள் யூத மதத்தின் பாரம்பரிய சடங்குத் தடைகள் தகரத் தொடங்கியிருந்ததன் முதல் அடையாளமாக அமைந்தது.

மறுநாள் நண்பகல் பன்னிரண்டு மணி வேளையில்—ஆறாம் மணி நேரத்தில்—கதிரவனின் வெப்பம் தீவிரமடைந்திருந்தபோது, பேதுரு தனிமையில் ஜெபிப்பதற்காக வீட்டின் மேல்மாடிக்கு ஏறினார். கீழே மத்திய தரைக்கடலின் நீல அலைகள் பாறைகளில் மோதும் ஓசை எதிரொலித்தது. நீண்ட நேரப் பயணத்தினாலும் ஜெபத்தினாலும் பசியடைந்த பேதுருவுக்குக் கீழே உணவு ஆயத்தம்பண்ணப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. அப்போது திடீரென பேதுரு ஓர் உன்னத ஞானதிருஷ்டியடைந்தார் (Ecstasy). உலகக் காட்சிகள் மறைந்து, வானம் திறக்கப்பட்டதை அவர் கண்டார்.

வானத்திலிருந்து நான்கு முனைகளும் கட்டப்பட்ட ஒரு பெரிய பாய்மரத் துப்பட்டியைப் போன்ற ஒரு பாத்திரம் பூமிக்கு இறங்கிவந்தது. பேதுரு வியப்போடு உற்றுநோக்கியபோது, அதற்குள் பூமiyிலுள்ள சகலவிதமான நாற்கால் ஜீவன்களும், காட்டுமிருகங்களும், ஊரும் பிராணிகளும், ஆகாயத்துப் பறவைகளும் கலந்திருந்தன. லேவியராகமம் 11-ஆம் அதிகாரத்தின்படி புசிக்கத்தக்க சுத்தமான மிருகங்களோடு கூடவே, தீட்டுப்பட்ட பன்றி, ஒட்டகம், கழுகு, பல்லி போன்ற சகல அசுத்தமான ஜீவன்களும் ஒன்றாகக் கிடந்தன. அப்போது பரலோகத்திலிருந்து ஒரு கம்பீரமான சத்தம் ஒலித்தது:

"பேதுருவே, எழுந்திரு, அடித்துப் புசி." (அப்போஸ்தலர் 10:13)

பேதுரு அதிர்ச்சியடைந்தார். சிறுவயது முதலே மோசே நியாயப்பிரமாணத்தின் உணவுக் கட்டுப்பாடுகளைத் தவறாமல் கைக்கொண்ட ஒரு வைராக்கியமுள்ள யூதராக, அவரால் அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. தன் கலிலேய முரட்டுத்தனத்தோடு பேதுரு மறுத்தார்: "ஆண்டவரே, அப்படியல்ல, தீட்டும் அசுத்தமுமான யாதொன்றையும் நான் ஒருக்காலும் புசித்ததில்லை" (அப்போஸ்தலர் 10:14). ஆண்டவரை 'ஆண்டவரே' என்று அழைத்துக்கொண்டே, அவரது கட்டளையை 'அப்படியல்ல' என்று மறுப்பது மனித மாமிசத்தின் விசித்திர முரண்பாடு! ஆனால் பரலோக சத்தம் மனித மதவாதத்தின் வேரையே அசைக்கும் வண்ணம் இரண்டாம் முறை இடிமுழக்கம்போல் உரைத்தது:

"தேவன் சுத்தம்பண்ணினவைகளை நீ தீட்டாக எண்ணாதே." (அப்போஸ்தலர் 10:15)

இப்படி மூன்று முறை அந்தப் பாத்திரம் இறங்கியது; மூன்று முறை புசிக்கச் சத்தம் வந்தது; மூன்று முறை பேதுருவின் மறுப்பும் பரலோகக் கடிந்துகொள்ளுதலும் நிகழ்ந்தன. காய்பாவின் அரண்மனை முத்தத்தில் மூன்று முறை இயேசுவை மறுதலித்த பேதுருவை, திபேரியா கடற்கரையில் மூன்று முறை அன்பின் கேள்விகளால் இயேசு மீட்டெடுத்ததுபோல, இப்போது அவரது நெஞ்சில் வேரூன்றியிருந்த இனவெறிப் பிரிவினையை உடைக்க மூன்று முறை பரலோக சத்தம் ஒலித்தது! பின்னர் அந்தப் பாத்திரம் உடனடியாக வானத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது.

வாசற்படி தட்டுதலும் செசரியா நோக்கிய புனிதப் பயணமும்

இந்த விசித்திரமான தரிசனத்தின் ஆவிக்குரிய அர்த்தம் என்னவாக இருக்கும் என்று பேதுரு மேல்மாடியில் குழம்பித் தியானித்துக்கொண்டிருந்த வேளையிலேயே, கொர்நேலியுவினால் அனுப்பப்பட்ட மூன்று புறஜாதி மனிதர்கள் வீட்டின் வாசலில் நின்று சீமோன் பேதுருவை விசாரித்தனர். பழைய ஏற்பாட்டு யூத மரபின்படி, ஒரு புறஜாதியாரின் வீட்டுக்குள் நுழைவதோ, அவர்களோடு தங்குவதோ பெரும் சடங்குத் தீட்டாகக் கருதப்பட்டது. ஆனால் தூய ஆவியானவர் பேதுருவின் உள்ளத்தில் நேரடியாகப் பேசினார்: "இதோ, மூன்று மனுஷர் உன்னைத் தேடுகிறார்கள். நீ எழுந்து இறங்கி, ஒன்றுக்கும் சந்தேகப்படாமல் அவர்களுடனே கூடப்போ; நானே அவர்களை அனுப்பினேன்" (அப்போஸ்தலர் 10:19–20).

கீழே இறங்கிவந்த பேதுரு, ரோம வீரர்களையும் பணியாளர்களையும் சந்தித்தார். கொர்நேலியுவின் தேவதூத தரிசனத்தைக் கேட்டறிந்தவுடன், பேதுரு தனது முதல் வரலாற்றுத் தடையைத் தாண்டினார்: அந்தப் புறஜாதியினரைத் தன் வீட்டிற்குள் அழைத்து, அவர்களுக்கு விருந்தோம்பல் செய்து அன்று இரவு தங்கவைத்தார். மறுநாள் காலையில் பேதுரு அவர்களோடு செசரியாவுக்குப் புறப்பட்டார்; அவருடன் யோப்பாவைச் சேர்ந்த விருத்தசேதனமுள்ள ஆறு யூத விசுவாச சகோதரர்களும் சாட்சிகளாகப் புறப்பட்டுச் சென்றனர் (அப்போஸ்தலர் 11:12).

சாரோன் சமவெளி வழியே முப்பது மைல் தூரம் பயணித்து செசரியாவை அடைந்தனர். அங்கே கொர்நேலியு தனது உற்றார், உறவினர்கள் மற்றும் நெருங்கிய நண்பர்கள் அனைவரையும் தனது மாளிகையில் கூட்டிவைத்து, மிகுந்த ஆவலோடு காத்திருந்தார். பேதுரு வீட்டுக்குள் நுழைந்த மாத்திரத்தில், கொர்நேலியு ஓடிவந்து அவர் பாதங்களில் சாஷ்டாங்கமாய் விழுந்து வணங்கினான். பேதுருவோ உடனடியாக அவனைத் தூக்கியெடுத்து: "எழுந்திரும், நானும் ஒரு மனுஷன்தான்" என்று கூறி, மனிதர்களைத் தெய்வமாக வணங்கும் புறஜாதி வழக்கத்தைத் தடுத்து நிறுத்தினார். பின்னர் அங்கே குழுமியிருந்த பெரும் கூட்டத்தைப் பார்த்து, தனது தரிசனத்தின் ரகசியத்தை முதன்முறையாகப் பகிரங்கமாக அறிவித்தார்:

"அந்நிய ஜாதியானோடே கலந்து, அவனுக்குச் சமீபமாய் நடப்பது யூதனானவனுக்கு விலக்கப்பட்டிருக்கிறதென்று நீங்கள் அறிந்திருக்கிறீர்கள்; அப்படியிருந்தும், எந்த மனுஷனையும் தீட்டுப்பட்டவனென்றும் அசுத்தனென்றும் நான் சொல்லாதபடிக்கு தேவன் எனக்குக் காண்பித்திருக்கிறார்." (அப்போஸ்தலர் 10:28)

பட்சபாதமற்ற தேவனைப் பற்றிய வரலாற்றுப் பிரசங்கம்

கொர்நேலியு தனது தேவதூத தரிசனத்தை விவரித்து: "தேவனாலே உமக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட யாவையும் கேட்கும்படிக்கு நாங்கள் எல்லாரும் தேவனுக்கு முன்பாகக் கூடிவந்திருக்கிறோம்" என்று மனத்தாழ்மையோடு பணிந்தான். அப்போது பேதுரு தனது வாயைத் திறந்து, உலக வரலாற்றையே மாற்றியமைத்த மாபெரும் இறையியல் பிரகடனத்தை முழங்கினார்:

"தேவன் பட்சபாதமுள்ளவரல்ல என்றும், எந்த ஜனத்திலாயினும் அவருக்குப் பயந்திருந்து நீதியைச் செய்கிறவன் எவனோ அவனே அவருக்கு உகந்தவன் என்றும் நிச்சயமாக அறிந்திருக்கிறேன்." (அப்போஸ்தலர் 10:34–35)

ஆபிரகாமின் இரத்த சம்பந்தம் மட்டுமே தங்களை பரலோகத்தின் பிரத்தியேக உரிமையாளர்களாக மாற்றும் என்று எண்ணியிருந்த யூதப் பாரம்பரியத்தின் மீது விழுந்த சம்மட்டி அடி இதுவாகும். தேவன் மனிதனின் புறத்தோற்றத்தையோ, இனத்தையோ, மொழியையோ, குலத்தையோ பார்ப்பவர் அல்ல; உள்ளத்தின் பக்தியையும் உத்தம விசுவாசத்தையுமே பார்க்கிறார் என்பதைப் பேதுரு உணர்ந்தார். தொடர்ந்து, நசரேயனாகிய இயேசுவை தேவன் பரிசுத்த ஆவியினாலும் வல்லமையினாலும் அபிஷேகம் பண்ணினதையும், அவர் நன்மை செய்கிறவராயும் பிசாசின் வல்லமையில் அகப்பட்ட யாவரையும் குணமாக்குகிறவராயும் சுற்றித்திரிந்ததையும், கல்வாரிச் சிலுவையில் அவர் மரித்து மூன்றாம் நாளில் சரீரப்பிரகாரமாய் உயிர்த்தெழுந்ததையும் பேதுரு சாட்சியாய் அறிவித்தார்:

"அவரை விசுவாசிக்கிறவன் எவனோ அவன் அவருடைய நாமத்தினாலே பாவமன்னிப்பைப் பெறுவான் என்று தீர்க்கதரிசிகளெல்லாரும் அவரைக்குறித்தே சாட்சிகொடுக்கிறார்கள்." (அப்போஸ்தலர் 10:43)

செசரியாவின் பெந்தேகோஸ்தே: புறஜாதிகள்மீது இறங்கிய பரிசுத்த ஆவி

பேதுரு இந்தப் பிரசங்கத்தை முடிப்பதற்கு முன்பாகவே, அழைப்பு விடுத்துத் தண்ணீர் ஞானஸ்நானத்திற்கு ஒழுங்குசெய்வதற்கு முன்பாகவே, பரலோகம் பூமிக்குள் இறங்கியது! எருசலேம் மேல்வீட்டில் நூற்றியிருபது யூத சீடர்கள்மீது பெந்தேகோஸ்தே நாளில் இறங்கிய அதே சர்வவல்லமையுள்ள தூய ஆவியானவர், செசரியாவில் கூடியிருந்த ரோமப் புறஜாதியினர் அனைவர்மீதும் பெருவெள்ளம்போல இறங்கினார்!

அங்கிருந்த புறஜாதியினர் அனைவரும் ஆவியானவரால் நிரப்பப்பட்டு, அந்நியபாஷைகளைப் பேசி, தேவனை மகிமைப்படுத்தத் தொடங்கினர்! பேதுருவோடு வந்திருந்த விருத்தசேதனமுள்ள யூத விசுவாசிகள் இதைக் கண்டு திகைத்து வாயடைத்துப் போயினர். எந்த நியாயப்பிரமாண சடங்குகளும் செய்யாத, விருத்தசேதனம் பெறாத புறஜாதிகள்மீதும் தேவன் தமது பரிசுத்த ஆவியை அப்படியே ஊற்றிவிட்டாரே! விசுவாசத்தினால் மட்டுமே நீதிமானாக்கப்படுதல் சாத்தியம் என்பதற்கு தேவ ஆவியானவரே நேரடியாக முத்திரை குத்திவிட்டார்.

அப்போது பேதுரு தன் யூதத் தோழர்களை நோக்கி வீரமுழக்கமிட்டார்:

"நம்மைப்போலப் பரிசுத்த ஆவியைப் பெற்ற இவர்களும் ஞானஸ்நானம் பெறாதபடிக்கு எவனாகிலும் தண்ணீரை விலக்கலாமா?" (அப்போஸ்தலர் 10:47)

எவராலும் அதைத் தடுக்க முடியவில்லை! உடனடியாகக் கொர்நேலியுவும், அவனது குடும்பத்தினரும், நண்பர்களும் கர்த்தராகிய இயேசுவின் நாமத்தினாலே மத்திய தரைக்கடலின் தண்ணீரிலே மூழ்கி ஞானஸ்நானம் பெற்றனர். அப்போஸ்தலனாகிய பேதுரு பல நாட்கள் அங்கே தங்கி, புறஜாதியினரின் வீட்டில் அவர்களோடு உணவருந்தி, கர்த்தரின் அன்பில் மகிழ்ந்திருந்தார்.

எருசலேம் சபையின் ஒப்புதலும் உலகளாவிய அறுவடையும்

பேதுரு புறஜாதிகளின் வீட்டுக்குள் சென்று அவர்களோடு போஜனம் பண்ணினார் என்ற செய்தி எருசலேம் திருச்சபைக்கு எட்டியபோது, கடுமையான யூத மதப்பற்றுள்ள விசுவாசிகள் பெரும் வாக்குவாதத்தில் இறங்கினர்: "விருத்தசேதனமில்லாத மனுஷரிடத்தில் நீர் போய், அவர்களுடனே சாப்பிட்டீர்!" என்று குற்றஞ்சாட்டினர் (அப்போஸ்தலர் 11:3).

ஆனால் பேதுரு ஆத்திரப்படாமல், யோப்பாவில் கண்ட தரிசனம் முதல், ஆவியானவரின் நேரடி வழிகாட்டுதல், செசரியாவில் புறஜாதிகள்மீது ஆவியானவர் இறங்கி அந்நியபாஷை பேசியது வரை எல்லாவற்றையும் வரிசையாக விவரித்தார். தன்னோடு வந்த ஆறு யூத சாட்சிகளையும் சுட்டிக்காட்டி, பேதுரு தனது பதிலை ஓர் ஆழமான கேள்வியோடு முடித்தார்:

"கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவை விசுவாசித்த நமக்குத் தேவன் தந்தருளின வரத்தையே அவர்களுக்கும் தந்தருளினார்; அப்படியிருக்க, தேவனைத் தடுக்கிறதற்கு நான் எம்மாத்திரம்?" (அப்போஸ்தலர் 11:17)

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட எருசலேம் அப்போஸ்தலர்களும் விசுவாசிகளும் அமைதியாகி, தேவனை மகிமைப்படுத்தி ஆர்ப்பரித்தனர்: "அப்படியானால் ஜீவனுக்கேதுவான மனந்திரும்புதலைத் தேவன் புறஜாதிகளுக்கும் அருளிச்செய்தார்!" (அப்போஸ்தலர் 11:18) என்று முழங்கினர்.

யோப்பாவின் மேல்மாடி தரிசனமும், செசரியாவின் பெந்தேகோஸ்தே எழுப்புதலும் உலக வரலாற்றின் திசையையே மாற்றின. யூதனுக்கும் கிரேக்கனுக்கும் இடையே இருந்த பகையின் நடுச்சுவர் கல்வாரிச் சிலுவையிலே உடைத்தெறியப்பட்டது. அன்றைய நாளிலிருந்து இயேசு கிறிஸ்துவின் நற்செய்தி பாலஸ்தீன எல்லைகளைத் தாண்டி, சகல ஜாதிகளையும், சகல கோத்திரங்களையும், சகல பாஷைக்காரர்களையும் அணைத்துக்கொள்ளும் உலகளாவிய மீட்பின் பெருநதியாகப் பாய்ந்தோடத் தொடங்கியது.