பிலிப்பி சிறைச்சாலையில் பவுலும் சீலாவும்: நள்ளிரவு துதி, பூமி அதிர்ச்சி மற்றும் சிறைக்காவலனின் இரட்சிப்பு

மக்கெதோனிய தரிசனமும் ஐரோப்பிய நற்செய்தி வாசலும்

தேவனுடைய இரட்சிப்பின் திட்டத்தில், வரலாற்று எல்லைகள் முற்றிலும் மாற்றி அமைக்கப்பட்ட ஒரு உன்னத தருணம் அலெக்சாந்திரியா துரோவா கடற்கரையில் நிகழ்ந்தது. தனது இரண்டாம் மிஷனரி பயணத்தின்போது அப்போஸ்தலனாகிய பவுலும் சீலாவும் ஆசியா மற்றும் பித்தினியா மாகாணங்களில் சுவிசேஷத்தை அறிவிக்க முயன்றபோது, லூக்கா ஓர் ஆச்சரியமான தெய்வீகத் தடையைப் பதிவு செய்கிறார்: "ஆவியானவர் அவர்களைப் போகவொட்டாதிருந்தார்" (அப்போஸ்தலர் 16:7). அன்று இரவில், ஏஜியன் கடலின் அலைகளை உற்றுநோக்கியபடி பவுல் ஜெபித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ஓர் உன்னத தரிசனத்தைக் கண்டார்: மக்கெதோனியா தேசத்தான் ஒருவன் அவர் முன்பாக நின்று: "நீர் மக்கெதோனியாவுக்கு வந்து, எங்களுக்கு உதவிசெய்யவேண்டும்" என்று மன்றாடிக் கேட்டுக்கொண்டான் (அப்போஸ்தலர் 16:9).

இது கர்த்தருடைய சர்வவல்லமையுள்ள அழைப்பு என்பதை உணர்ந்த அப்போஸ்தலர் குழு—மருத்துவராகிய லூக்காவும் இளம் சீடனாகிய தீமோத்தேயுவும் அவர்களோடு இணைந்துகொள்ள—உடனே கப்பலேறி, நியாபோலி துறைமுகத்தை அடைந்தது. அங்கிருந்து மலைப்பாதையைக் கடந்து பிலிப்பி நகருக்குள் நுழைந்தனர். பிலிப்பி என்பது சாதாரண நகர் அல்ல; அது ரோமப் பேரரசின் பெருமைமிக்க 'ரோமக் காலனி' (Colonia Iulia Augusta Philippensis) ஆகும். ஓய்வுபெற்ற ரோமப் படைவீரர்கள் குடியேற்றப்பட்டிருந்த இந்த நகருக்கு, ரோமப் பேரரசின் முழு குடியுரிமைச் சட்டப் பாதுகாப்பும் (Ius Italicum) வழங்கப்பட்டிருந்தது. அங்குள்ள மக்கள் ரோம உடைகளை அணிந்து, லத்தீன் மொழியைப் பேசி, சீசரின் வழிபாட்டில் தீவிரமாய் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

அந்தப் புறஜாதி நகரில் ஜெப ஆலயம் இல்லாததால், ஓய்வுநாளில் பவுல் நகர வாசலுக்கு வெளியே கங்கிடிஸ் ஆற்றங்கரையில் ஜெபம் நடக்கும் இடத்தைத் தேடிச் சென்றார். அங்கே தியத்தீரா ஊராளும், இரத்தாம்பரம் விற்கிறவளுமாகிய லீதியாள் என்ற தேவபக்தியுள்ள பெண்ணின் இருதயத்தைக் கர்த்தர் திறந்தார். அவளும் அவள் வீட்டார் அனைவரும் ஞானஸ்நானம் பெற்று, அப்போஸ்தலர்களைத் தன் மாளிகையில் தங்கவைத்து உபசரித்தாள்; இதன்மூலம் ஐரோப்பிய கண்டத்தின் முதல் கிறிஸ்தவத் திருச்சபை பிலிப்பியில் உருவானது.

இருளின் ஆதிக்கமும் அசுத்த ஆவியின் விடுதலையும்

பவுலும் சீலாவும் தினந்தோறும் ஜெபம்பண்ணும் இடத்திற்குச் செல்லும்போது, அந்த நகரின் வீதிகளில் ஒரு கொடிய ஆவிக்குரிய யுத்தம் வெடித்தது. குறிசொல்லும் அசுத்த ஆவி பிடித்த ஒரு இளம் அடிமைப் பெண் தொடர்ந்து அவர்களைப் பின்தொடரத் தொடங்கினாள். வேதாகமம் அவளை 'பைத்யோன் ஆவி' (Python Spirit) பிடித்தவள் என்று குறிப்பிடுகிறது (அப்போஸ்தலர் 16:16). கிரேக்கத் தொன்மவியலில் அப்பல்லோ தெய்வத்தின் குறிசொல்லும் சக்தியோடு தொடர்புடையதாகக் கருதப்பட்ட இந்த ஆவியின் மூலம், அவள் மனிதர்களின் எதிர்காலத்தைச் சொல்லித் தனது எஜமானர்களுக்கு மிகுந்த பண லாபத்தை ஈட்டித் தந்துகொண்டிருந்தாள்.

அவள் பல நாட்கள் பவுலையும் சீலாவையும் பின்தொடர்ந்து, பிலிப்பியின் சந்தை வீதிகளில் உரத்த சத்தமிட்டு அலறினாள்:

"இந்த மனுஷர் உன்னதமான தேவனுடைய ஊழியக்காரர், இரட்சிப்பின் வழியை நமக்கு அறிவிக்கிறவர்கள்!" (அப்போஸ்தலர் 16:17)

வெளிப்பார்வைக்கு அந்த அசுத்த ஆவி சுவிசேஷத்திற்கு இலவச விளம்பரம் செய்வதுபோலத் தோன்றினாலும், பவுல் தனது ஆவியில் மிகுந்த சஞ்சலமடைந்தார் (Diaponētheis). சாத்தானின் தந்திரத்தை அவர் அறிந்தார்: ஒரு பில்லிசூனிய ஆவியின் சாட்சியைக் கிறிஸ்தவம் ஏற்றுக்கொண்டால், இயேசு கிறிஸ்துவின் பரிசுத்த நற்செய்தியும் புறஜாதி மாந்திரீகத்தோடு சமமாகக் கருதப்பட்டுவிடும்! பரலோக சுவிசேஷத்திற்கு நரகத்தின் நற்சான்றிதழ் தேவையில்லை. பவுல் திரும்பிப் பார்த்து, அந்தப் பெண்ணை நோக்கி அல்ல, அவளுக்குள் இருந்த பிசாசைப் பார்த்து அதிகாரத்தோடு கட்டளையிட்டார்:

"நீ இவளை விட்டுப் புறப்படும்படி இயேசுகிறிஸ்துவின் நாமத்தினாலே உனக்குக் கட்டளையிடுகிறேன்!" (அப்போஸ்தலர் 16:18)

சகல நாமத்திற்கும் மேலான இயேசுவின் நாமம் முழங்கிய அந்த வினாடியிலேயே, அந்தப் பிசாசு அவளை விட்டு அலறிக்கொண்டு ஓடிப்போனது! அவளது பைத்திய மனநிலை மாறி, தெளிவடைந்தாள்; அவளது குறிசொல்லும் சக்தி முற்றிலும் அழிந்தது. ஆனால், தங்கள் பண வருமானத்தின் நம்பிக்கை அற்றுப்போயிற்று என்று கண்ட எஜமானர்கள் கொடூரமான கொலைவெறி கொண்டனர். அவர்கள் பவுலையும் சீலாவையும் இழுத்துக்கொண்டு, ரோமச் சந்தை வீதிக்குக் கொண்டுவந்து, ரோம நியாயாதிபதிகள் (Praetors) முன்பாக நிறுத்தினர்.

யூதர்களுக்கு எதிரான இனவெறியைத் தூண்டிவிட்ட அந்த எஜமானர்கள்: "யூதராகிய இந்த மனுஷர் நம்முடைய பட்டணத்தில் கலகம்பண்ணி, ரோமராகிய நாம் ஏற்றுக்கொள்ளவும் கைக்கொள்ளவும் தகாத வழக்கங்களை அறிவிக்கிறார்கள்" என்று கூச்சலிட்டனர் (அப்போஸ்தலர் 16:20–21). கூடியிருந்த மக்கள் கூட்டம் ஆத்திரமடைந்து பாய்ந்தது. நியாயாதிபதிகள் பவுல் மற்றும் சீலாவின் ஆடைகளைக் கிழித்தெறியும்படி கட்டளையிட்டு, ரோமப் பிரம்புகளால் (Fasces) அவர்களைக் கொடூரமாக அடிக்க உத்தரவிட்டனர். சவுக்கடிகளும் பிரம்படிகளும் அவர்களின் முதுகைப் பிளந்து, சதையைக் கிழித்து, இரத்தத்தைச் சிந்தச் செய்தன.

பாதாளச் சிறையும் நள்ளிரவுத் துதியும்

அவர்களை அநேக அடிகள் அடித்தபின்பு, நியாயாதிபதிகள் அவர்களைப் பாதாளச் சிறையிலே தள்ளி, அவர்களைப் பத்திரமாய்க் காக்கும்படி சிறைக்காவலனுக்குக் கடுமையான கட்டளையிட்டனர். போர் அனுபவம் வாய்ந்த அந்த ரோமச் சிறைக்காவலன் எந்த ஆபத்தையும் சந்திக்கத் தயாராக இல்லை. அவன் அவர்களை உட்சிறையிலே (Inner Prison) தள்ளினான்—அது காற்றுப் புகாத, சூரிய வெளிச்சம் நுழையாத, துர்நாற்றமும் புழுக்கமும் நிறைந்த பாதாளக் குகை போன்ற அறையாகும். மேலும், அவர்களுடைய கால்களைக் கனத்த மர ஆமத்திலே (Stocks) மாட்டி, கால்களை அகல விரித்துப் பூட்டினான். இந்த நிலை மனித சரீரத்திற்குத் தாங்க முடியாத தசைப்பிடிப்பையும், கொடூரமான வேதனையையும் தரக்கூடியதாகும்.

சாதாரண மனிதர்களாயிருந்தால் அழுது புலம்பியிருப்பார்கள்; தேவனுடைய அழைப்பைச் சந்தேகித்திருப்பார்கள் அல்லது ரோமக் கொடுங்கோன்மையைச் சபித்திருப்பார்கள். ஆனால் தேவனுடைய ராஜ்யம் உலகக் கணக்குகளுக்கு அப்பாற்பட்டது! பவுல் மற்றும் சீலாவின் முதுகு சதைகள் கிழிபட்டுக் குருதி வழிந்தது; கால்கள் மரக்கட்டையில் மாட்டப்பட்டுக் கிடந்தன; சிறையின் இருள் பயங்கரமாய் இருந்தது. ஆனால் அவர்களின் ஆவியோ பரலோக சிங்காசனத்தில் கிறிஸ்துவோடு வீற்றிருந்தது!

நள்ளிரவு பன்னிரண்டு மணி வேளையில்—இரவின் மிக இருண்ட ஜாமத்தில்—அந்தப் பாதாளச் சிறைக்குள் ஒரு புதிய சத்தம் எழுந்தது. பவுலும் சீலாவும் தேவனை நோக்கி ஜெபம்பண்ணி, துதிப்பாடல்களை உரக்கப் பாடினார்கள் (Hymns of Praise)! லூக்கா ஓர் அற்புதமான விவரத்தைப் பதிவு செய்கிறார்: "காவலில் வைக்கப்பட்டவர்கள் அவர்கள் பாடினதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்" (அப்போஸ்தலர் 16:25). மரண தண்டனைக் கைதிகளும், கொடூரமான குற்றவாளிகளும் அழுது சாபமிடும் அந்த இருண்ட அறையில், விசுவாசத்தின் பரலோக கீதங்கள் எதிரொலித்ததைக் கேட்டு அனைவரும் சிலையென உறைந்துபோயினர்!

மகா பூமி அதிர்ச்சியும் உடைந்த சங்கிலிகளும்

பரிசுத்தவான்களின் துதி பரலோக சிங்காசனத்தைத் தொட்ட அந்த மாத்திரத்தில், சர்வவல்லமையுள்ள தேவன் தம்முடைய வல்லமையினால் பதிலளித்தார்! திடீரென, மகா பூமி அதிர்ச்சி உண்டாகி, சிறைச்சாலையின் அஸ்திபாரங்கள் பயங்கரமாய் அசைந்தன! கற்பாறைகள் வெடித்தன; பெரிய இரும்புக் கதவுகள் யாவும் தாழ்ப்பாள்கள் உடைந்து தானாகவே படீரெனத் திறவுண்டன! அதுமட்டுமல்ல, அதைவிடப் பெரிய அதிசயம்: சிறையிலிருந்த கைதிகள் அனைவருடைய கட்டுகளும், இரும்புச் சங்கிலிகளும் சத்தமின்றித் தெறித்து விழுந்தன!

பூமி அதிர்ச்சியின் இடிமுழக்கக் குரலினால் விழித்தெழுந்த சிறைக்காவலன் ஓடிவந்தான். சிறைக் கதவுகள் அனைத்தும் அகலத் திறந்திருப்பதைக் கண்ட அவனது இரத்தம் உறைந்துபோயிற்று. ரோம ராணுவச் சட்டத்தின்படி, கைதிகள் தப்பியோடினால் சிறைக்காவலனுக்கு அதே மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்படும்; அவன் அவமானப்படுத்தப்பட்டுச் சிலுவையில் அறையப்படுவான். சித்திரவதையினால் மரணமடைவதைவிட ஒரு ரோம வீரனைப்போலத் தன் சொந்தப் பட்டயத்தினாலே மாள்வதே மேல் என்று எண்ணி, அவன் தன் பட்டயத்தை உருவி, தன் நெஞ்சில் பாய்ச்சிக்கொண்டு தற்கொலை செய்யத் துணிந்தான். ஆனால் இருண்ட உட்சிறையிலிருந்து பவுலின் கம்பீரமான சத்தம் இடிபோல முழங்கியது:

"உனக்கு ஒரு கேடும் செய்துகொள்ளாதே; நாங்கள் எல்லாரும் இங்கேதான் இருக்கிறோம்!" (அப்போஸ்தலர் 16:28)

"இரட்சிக்கப்படுவதற்கு நான் என்ன செய்யவேண்டும்?"

பட்டயம் நழுவித் தரையில் விழுந்தது! அதிர்ச்சியிலும் நடுக்கத்திலும் மூழ்கிய சிறைக்காவலன், தீவட்டிகளை எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே பாய்ந்தான்; பவுலுக்கும் சீலாவுக்கும் முன்பாக நடுநடுங்கிச் சாஷ்டாங்கமாய் விழுந்தான். ஏன் இவர்கள் தப்பியோடவில்லை? திறந்த கதவுகளும் அறுந்த சங்கிலிகளும் இருந்தும் எந்தக் கைதியும் ஏன் ஓடவில்லை? இது பூகம்பத்தின் சாதாரண நிகழ்வு அல்ல; ஜீவனுள்ள தேவனே தம் ஊழியர்களுக்காக இறங்கிவந்திருக்கிறார் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

அவன் அவர்களை வெளியே அழைத்துக்கொண்டுவந்து, தனது ஆத்துமாவின் ஆழத்திலிருந்து கிளம்பிய மிக முக்கியமான ஜீவமரணக் கேள்வியைக் கேட்டான்:

"ஆண்டவமாரே, இரட்சிக்கப்படுவதற்கு நான் என்ன செய்யவேண்டும்?" (அப்போஸ்தலர் 16:30)

ரோம சடங்குகளோ, யூதப் பரிசேய சட்டங்களோ அவனுக்குத் தேவையில்லை; தன் பாவத்தின் பயங்கரத்தையும், மரணத்தின் பயத்தையும் போக்கும் நித்திய இரட்சிப்பை அவன் தேடினான். பவுலும் சீலாவும் புதிய ஏற்பாட்டுச் சுவிசேஷத்தின் பிரதான மணிமகுட வாக்கியத்தை அவனுக்குப் பிரகடனம் செய்தனர்:

"கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவை விசுவாசி, அப்பொழுது நீயும் உன் வீட்டாரும் இரட்சிக்கப்படுவீர்கள்." (அப்போஸ்தலர் 16:31)

அந்த நள்ளிரவு வேளையிலேயே, பவுலும் சீலாவும் அவனுக்கும் அவனது வீட்டிலிருந்த அனைவருக்கும் கர்த்தருடைய ஜீவ வசனத்தைப் போதித்தனர். உண்மையான மனந்திரும்புதலின் கனி உடனடியாக வெளிப்பட்டது. கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்பு அவர்களின் கால்களை மரக்கட்டையில் மாட்டிக் காயப்படுத்திய அதே கைகள், இப்போது குளிர்ந்த நீரைக் கொண்டுவந்து, அப்போஸ்தலர்களின் முதுகில் வழிந்த இரத்தக் காயங்களைக் கழுவித் துடைத்தன. பின்னர், விடியற்காலத்திற்கு முன்பாகவே, சிறைக்காவலனும் அவனது குடும்பத்தார் அனைவரும் விசுவாசித்து, மகிழ்ச்சியோடு தண்ணீரில் ஞானஸ்நானம் பெற்றனர்!

அவன் அவர்களைத் தன் வீட்டிற்குள் அழைத்துக்கொண்டுபோய், மேஜையின்மீது போஜனம் வைத்து உபசரித்தான். லூக்கா அந்த இரவின் மகிமையை ஒரு பொன் வாக்கியத்தில் வர்ணிக்கிறார்: "அவன் தன் வீட்டார் அனைவரோடுங்கூட தேவனிடத்தில் விசுவாசமுள்ளவனாகி மனமகிழ்ச்சியாயிருந்தான்" (அப்போஸ்தலர் 16:34). ஒரே இரவில், ஒரு மரண தண்டனை நிறைவேற்றுபவன் சகோதரனானான்; கொடூரமான சிறைச்சாலை பரலோகத்தின் ஆராதனை மாளிகையாக மாறியது!

ரோமக் குடியுரிமைப் பிரகடனமும் அப்போஸ்தல வெற்றியும்

மறுநாள் விடியற்காலையில், நியாயாதிபதிகள் தங்கள் சேவகர்களை அனுப்பி: "அந்த மனுஷரை விட்டுவிடுங்கள்" என்று உத்தரவிட்டனர். தங்களின் ஆத்திரம் தீர்ந்ததால், இரகசியமாக அவர்களை அனுப்பிவிடலாம் என்று அதிகாரிகள் கருதினர். சிறைக்காவலன் மகிழ்ச்சியோடு பவுலிடம் வந்து: "உங்களை விட்டுவிடும்படி அதிகாரிகள் சொல்லியனுப்பினார்கள்; ஆகையால் நீங்கள் புறப்பட்டுச் சமாதானத்துடனே போங்கள்" என்றான்.

ஆனால் பவுல் அமைதியாக வெளியேற மறுத்தார். ஒரு ரோமக் குடிமகனின் கம்பீரத்தோடு எழுந்து நின்ற பவுல், சட்டரீதியான ஒரு மாபெரும் பிரகடனத்தை விடுத்தார்:

"ரோமராகிய எங்களை அவர்கள் நியாயந்தீர்க்காமல் வெளியரங்கமாய் அடித்து, காவலில் போட்டார்கள்; இப்போது எங்களை இரகசியமாய்ப் புறம்பாக்குகிறார்களோ? அப்படியல்ல; அவர்களே வந்து எங்களை வெளியே அழைத்துக்கொண்டு போகட்டும்." (அப்போஸ்தலர் 16:37)

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட நியாயாதிபதிகள் மரண பயமடைந்தனர்! ரோமப் பேரரசின் சட்டங்களின்படி (Lex Porcia), விசாரணையின்றி ஒரு ரோமக் குடிமகனை அடிப்பது மன்னிக்க முடியாத அரச துரோகக் குற்றமாகும்; இதனால் தங்களின் பதவி, சொத்து, மற்றும் உயிர் பறிபோகும் என்று நடுங்கிய அதிகாரிகள், தாங்களே நேரில் சிறைச்சாலைக்கு ஓடிவந்து, அப்போஸ்தலர்களின் கால்களில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்டு, அவர்களை மரியாதையோடு வெளியே அழைத்துக்கொண்டு வந்தனர்!

பவுலும் சீலாவும் சிறையிலிருந்து நேராக லீதியாளின் வீட்டிற்குச் சென்றனர். அங்கே லீதியாள், புதிய விசுவாசியான ரோமச் சிறைக்காவலன் மற்றும் அவர்களின் குடும்பத்தார் அனைவரையும் சந்தித்து, விசுவாசிகளைத் தேற்றி உற்சாகப்படுத்தினர். பின்னர், பிற்காலத்தில் பவுலின் உள்ளத்திற்கு மிகவும் பிரியமான பிலிப்பியர் நிருபத்தைப் பெறவிருந்த அந்த ஜீவனுள்ள திருச்சபையை ஆசீர்வதித்துவிட்டு, அப்போஸ்தலர்கள் வெற்றியோடு புறப்பட்டுச் சென்றனர். பிலிப்பி சிறைச்சாலையின் நள்ளிரவுத் துதி கொழுந்துவிட்டு எரியத் தொடங்கிய அந்தத் தீ, உலகமெங்கும் பரவி, எந்தச் சங்கிலிகளாலும் எந்த அதிகாரங்களாலும் இயேசு கிறிஸ்துவின் நற்செய்தியைத் தடுத்து நிறுத்த முடியாது என்பதை என்றென்றைக்கும் நிரூபித்துக் காட்டியது!