மார்ஸ் மேடையில் பவுல்: அறியப்படாத தேவன், சர்வவல்லமையுள்ள படைப்பாளர் மற்றும் தத்துவவாதிகளுக்கு நற்செய்தி

பண்டைய உலகின் அறிவுஜீவிகளின் தலைநகரம்

தெசலோனிக்கேயாவிலும் பெரேயாவிலும் ஏற்பட்ட கொடூரமான துன்புறுத்தல்களுக்குப் பின்பு, அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் விசுவாச சகோதரர்களால் பண்டைய கிரேக்க உலகின் கலாச்சார மற்றும் அறிவுத் தலைநகரமாகிய அத்தேனே (Athens) நகருக்குப் பாதுகாப்பாக அழைத்துவரப்பட்டார். சீலாவும் தீமோத்தேயுவும் தம்மோடு வந்து சேரும்வரை அங்கே காத்திருந்த பவுல், மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் தொட்டில் என்று போற்றப்பட்ட அந்த வரலாற்றுப் புகழ்பெற்ற நகரின் பளிங்கு வீதிகளில் தனிமையில் உலாவி வந்தார். சாக்ரட்டீஸ், பிளேட்டோ, அரிஸ்டாட்டில், சோஃபோக்ளீஸ் போன்ற உலகப் புகழ்பெற்ற தத்துவ ஞானிகளும், கவிஞர்களும் வாழ்ந்து சிந்தனைகளை விதைத்த புனித பூமி அதுவாகும்.

ஆனால் அந்தப் பிரமாண்டமான கலைப் பொக்கிஷங்களையும், சிற்பங்களையும் கண்ட பவுலின் உள்ளம் அழகியல் ரசனையில் மயங்கவில்லை. லூக்கா அவரது உள்ளக் கொதிப்பை ஓர் ஆழமான வார்த்தையில் பதிவு செய்கிறார்: "அந்தப் பட்டணம் விக்கிரகங்களால் நிறைந்திருக்கிறதைக் கண்டு, தன் ஆவியில் மிகுந்த வைராக்கியமடைந்தார்" (அப்போஸ்தலர் 17:16). மூல கிரேக்க மொழியில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள பராக்ஸினெட்டோ (Parōxyneto) என்ற சொல், உள்ளத்தில் ஏற்பட்ட கடுமையான ஆவிக்குரிய வேதனையையும், பரிசுத்த ஆத்திரத்தையும் குறிக்கிறது. நூற்றாண்டுகளாய் தத்துவ விவாதங்களில் சிறந்து விளங்கிய அத்தேனே நகரம், ஆவிக்குரிய குருட்டுத்தனத்தில் மூழ்கி, ஆயிரக்கணக்கான விக்கிரகங்களாலும், பலிபீடங்களாலும் நிரம்பி வழிந்தது. ரோம எழுத்தாளரான பெட்ரோனியஸ், 'அத்தேனே நகரின் வீதிகளில் ஒரு மனிதனைக் கண்டுபிடிப்பதைவிட ஒரு தெய்வத்தைக் காண்பது மிகவும் எளிது' என்று நையாண்டியாகக் குறிப்பிட்டார்!

பவுல் தனக்குள்ளேயே முடங்கிவிடவில்லை. ஓய்வுநாட்களில் ஜெப ஆலயத்திற்குச் சென்று யூதர்களோடும் தேவபக்தியுள்ளவர்களோடும் வேதவாக்கியங்களைக் கொண்டு உரையாடினார். வாரநாட்களிலோ, அக்ரோபோலிஸ் குன்றின் அடிவாரத்தில் அமைந்திருந்த அகோரா (Agora) எனப்படும் பொதுச் சந்தை வீதிக்குச் சென்றார். பளிங்குத் தூண்கள் நிறைந்த அந்தப் பொது மண்டபங்களில் தினந்தோறும் கூடிவந்த வர்த்தகர்கள், பொதுமக்கள், மற்றும் தத்துவ ஞானிகளோடு சுவிசேஷத்தைக் குறித்து நேரடியாகப் பேசினார்.

மோதிக்கொண்ட தத்துவங்கள்: எப்பிக்கூரரும் ஸ்தோயிக்கரும்

பவுல் சந்தை வீதியில் இயேசு கிறிஸ்துவைப் பற்றித் தைரியமாகப் பிரசங்கித்துக் கொண்டிருந்தபோது, முதல் நூற்றாண்டு கிரேக்க-ரோம உலகை ஆட்டிப்படைத்த இரண்டு முக்கிய தத்துவப் பிரிவினரான எப்பிக்கூரரும் (Epicureans) ஸ்தோயிக்கரும் (Stoics) அவரோடு வாக்குவாதம் செய்யத் தொடங்கினர்.

எப்பிக்கூரஸ் என்பவரைப் பின்பற்றிய எப்பிக்கூரர் தத்துவவாதிகள், பிரபஞ்சம் என்பது அணுக்களின் தற்செயலான சேர்க்கையினால் உருவானது என்று நம்பிய பொருள்முதல்வாதிகள் ஆவர். அவர்களைப் பொறுத்தவரை தெய்வங்கள் எங்கோ அமைதியான வானமண்டலத்தில் வசிக்கலாம், ஆனால் மனித வரலாற்றில் அவை தலையிடுவதோ, ஜெபங்களுக்குப் பதிலளிப்பதோ, நியாயத்தீர்ப்பு வழங்குவதோ இல்லை. மரணத்தோடு மனித வாழ்வு முற்றிலுமாக முடிந்துவிடுகிறது; எனவே சரீர வேதனைகளையும் மனக் கவலைகளையும் தவிர்த்து, அமைதியான இன்பத்தை (Ataraxia) அனுபவிப்பதே வாழ்வின் உச்சக்கட்ட நோக்கம் என்று அவர்கள் கருதினர். மனித வரலாற்றில் கிரியை செய்யும் சர்வவல்லமையுள்ள தேவனைக் குறித்துப் பவுல் பேசியதைக் கேட்ட அவர்கள்: "இந்த வாயாடி என்ன சொல்லப்போகிறான்?" (அப்போஸ்தலர் 17:18) என்று ஏளனம் செய்தனர். மூல மொழியில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள ஸ்பெர்மோலோகோஸ் (Spermologos) என்ற சொல், தெருவோரங்களில் சிந்திக்கிடக்கும் குப்பை தானியங்களைப் பொறுக்கித் தின்னும் காகத்தைக் குறிக்கும் கொச்சைச் சொல்லாகும்; பவுல் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகச் சில சிந்தனைகளைப் பொறுக்கிப் பேசும் படிப்பறிவில்லாதவன் என்று அவர்கள் பரியாசம் செய்தனர்!

சீனோ என்பவரைப் பின்பற்றிய ஸ்தோயிக்கர் தத்துவவாதிகளோ, பிரபஞ்சத்தின் ஒழுங்கமைக்கும் அறிவார்ந்த சக்தியே (Logos) கடவுள் என்ற சர்வலோகக் கடவுள் கொள்கையைக் (Pantheism) கொண்டிருந்தனர். தங்களுக்கு நேரிடும் விதியை உணர்ச்சியற்ற மன உறுதியோடு (Apatheia) தாங்கிக்கொள்வதே மேன்மை என்று அவர்கள் போதித்தனர். பவுல் இயேசுவையும் (Iēsous), மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதலையும் (கிரேக்கம்: அனஸ்தாசிஸ் - Anastasis) பிரசங்கித்ததைக் கேட்ட இரு பிரிவினரும் குழப்பமடைந்து: "இவன் அந்நிய தேவதைகளை அறிவிக்கிறவனாகக் காண்கிறான்" என்று பேசிக்கொண்டனர்; அனஸ்தாசிஸ் (உயிர்த்தெழுதல்) என்பதை இயேசுவோடு வந்த ஒரு புதிய பெண் தெய்வம் என்று அவர்கள் தவறாகப் புரிந்துகொண்டனர்!

மார்ஸ் மேடைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுதல்

இந்தப் புதிய வெளிநாட்டுப் போதகனின் விசித்திரமான கருத்துக்களை ஆழமாக ஆராய விரும்பிய தத்துவவாதிகள், பவுலைக் கைகாட்டி அழைத்துக்கொண்டு, அக்ரோபோலிஸ் குன்றின் மேற்கே அமைந்திருந்த வரலாற்றுப் புகழ்பெற்ற மார்ஸ் மேடைக்கு (Areopagus - ஏரெஸ் தெய்வத்தின் குன்று) அழைத்துச் சென்றனர். பல நூற்றாண்டுகளாக அத்தேனே நகரின் மதம், கல்வி, ஒழுக்கம், மற்றும் மரண தண்டனை வழக்குகளை விசாரிக்கும் மிக உயர்ந்த உச்சநீதிமன்ற மேடையாக இந்த அரியோபாகஸ் சங்கம் விளங்கியது. மதிய வெயிலில் தகதகவென மின்னிய பார்த்தீனான் விக்கிரக ஆலயத்தின் முன்பாக, கிரேக்க நாட்டின் தலைசிறந்த நீதிபதிகள், பேராசிரியர்கள், மற்றும் அறிஞர்கள் புடைசூழப் பவுல் நடுவில் எழுந்து நின்றார்.

அந்தச் சங்கத்தினர் பவுலை நோக்கி: "நீ சொல்லுகிற இந்தப் புதிய உபதேசம் இன்னதென்று நாங்கள் அறியலாமா? விபரீதமான சில காரியங்களை எங்கள் செவிகள் கேட்கப்பண்ணுகிறாய்; அவைகளின் கருத்து இன்னதென்று அறிய விரும்புகிறோம்" என்றனர் (அப்போஸ்தலர் 17:19–20). லூக்கா அத்தேனே மக்களின் சுபாவத்தைக் குறித்து: "அத்தேனே நகரத்தார் அனைவரும் அங்கே தங்கும் அந்நியரும் ஏதாகிலும் ஒரு புதிய காரியத்தைச் சொல்லுகிறதிலும் கேட்கிறதிலுமேயன்றி வேறொன்றிலும் பொழுத Winter போக்கமாட்டார்கள்" (அப்போஸ்தலர் 17:21) என்று நகைச்சுவையோடு குறிப்பிடுகிறார்.

பவுல் அச்சங்கத்தின் நடுவே கம்பீரமாய் எழுந்து நின்றார். அவர்களின் விக்கிரக இருளையோ, சுற்றிலும் நின்ற சிலைகளையோ உடனே திட்டித் தீர்க்காமல், இணையற்ற நயத்தக்கோடும் நாவன்மையோடும் தனது பிரசங்கத்தைத் தொடங்கினார்:

"அத்தேனே மனுஷரே, எந்தக் காரியத்திலும் நீங்கள் மிகுந்த தெய்வபக்தியுள்ளவர்களென்று காண்கிறேன். எப்படியென்றால், நான் உலாவந்து, உங்கள் ஆராதனைக்குரியவைகளைக் கவனித்துப் பார்த்தபொழுது, அறியப்படாத தேவனுக்கு என்று எழுதியிருக்கிற ஒரு பலிபீடத்தைக் கண்டேன்; நீங்கள் அறியாமல் ஆராதிக்கிற அவரையே நான் உங்களுக்கு அறிவிக்கிறேன்." (அப்போஸ்தலர் 17:22–23)

கிரேக்க மக்களின் உள்ளத்தில் இருந்த பயங்கரமான ஆன்மீக இடைவெளியைப் பவுல் சரியாகத் தொட்டார். நூற்றுக்கணக்கான தெய்வங்களுக்குச் சிலைகளைச் செதுக்கி வழிபட்டபோதிலும், தாங்கள் அறியாத ஏதோ ஒரு மகா தெய்வம் புறக்கணிக்கப்பட்டுத் தங்கள் பட்டணத்தின்மீது கோபம் கொண்டுவிடுமோ என்ற பயம் அவர்களை வாட்டியது. கி.மு. ஆறாம் நூற்றாண்டில் அத்தேனேயில் ஏற்பட்ட கொடிய கொள்ளைநோயின்போது, கவிஞர் எப்பிமெனிடிஸ் வழங்கிய ஆலோசனையின்படி ஆடுகளை உலவவிட்டு, அவை படுத்துக்கொண்ட இடங்களில் 'அறியப்படாத தேவனுக்கு' என்று பலிபீடங்களைக் கட்டியிருந்தனர். அவர்களின் சொந்த அறியாமையின் அறிக்கையையே வாயிலாகக் கொண்டு, வானத்தையும் பூமியையும் படைத்த மெய்த் தேவனைப் பவுல் அவர்களுக்குப் பிரகடனம் செய்தார்!

வானத்தையும் பூமியையும் படைத்த சர்வவல்லமையுள்ள தேவன்

அடுத்த சில நிமிடங்களில், எப்பிக்கூரரின் பொருள்முதல்வாதத்தையும் ஸ்தோயிக்கரின் சர்வலோகக் கடவுள் கொள்கையையும் வேரோடு பிடுங்கி எறியும் சத்தியங்களை இடிமுழக்கம்போலப் பவுல் அடுக்கினார்:

"உலகத்தையும் அதிலுள்ள யாவற்றையும் உண்டாக்கின தேவனானவர் வானத்திற்கும் பூமிக்கும் ஆண்டவராயிருக்கிறபடியால், கைகளால் கட்டப்பட்ட கோவில்களில் அவர் வாசம்பண்ணுகிறதில்லை." (அப்போஸ்தலர் 17:24)

அப்போது அக்ரோபோலிஸ் குன்றின்மீது மனித கைகளால் செதுக்கப்பட்டு நின்ற தங்க-தந்தத்திலான அத்தேனா விக்கிரகத்தை நோக்கிய பவுல்: மனிதக் கைகளால் கட்டப்பட்ட சிறு ஆலயங்களுக்குள் அடைபட்டுக்கிடக்க பிரபஞ்சத்தைப் படைத்த சிருஷ்டிகர் மனிதனின் அடிமையல்ல என்று முழங்கினார்! தொடர்ந்து, தெய்வங்களுக்கு உணவு படைத்துத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும் என்ற புறஜாதி மூடநம்பிக்கையை உடைத்தார்:

"எல்லாருக்கும் ஜீவனையும் சுவாசத்தையும் சகலவற்றையும் கொடுக்கிற அவர், தமக்கு யாதொன்று தேவையானதுபோல, மனுஷர் கைகளால் பணிவிடை பெற்றுக்கொள்ளுகிறதுமில்லை." (அப்போஸ்தலர் 17:25)

தேவன் மனிதனின் உதவிகளை எதிர்பார்த்து நிற்கும் பிச்சைக்காரர் அல்ல; அவரே அகில உலகத்திற்கும் ஜீவனையும் சுவாசத்தையும் அள்ளி வழங்கும் நித்திய ஊற்றாயிருக்கிறார்! தொடர்ந்து, கிரேக்கர்களின் இனவெறிப் பெருமையைச் சுக்குநூறாக்கினார். தாங்கள் மட்டுமே கிரேக்க மண்ணிலிருந்து நேரடியாகப் பிறந்த உன்னத வம்சம் என்றும், மற்றவர்கள் அனைவரும் காட்டுமிராண்டி புறஜாதிகள் என்றும் அத்தேனே மக்கள் பெருமைபாராட்டினர். பவுல் அவர்களின் இனவாதத் தலையில் பலத்த அடி கொடுத்தார்:

"மனுஷஜாதியான சகல ஜனங்களையும் அவர் ஒரே இரத்தத்தினாலே தோன்றப்பண்ணி, பூமியின்மீதெங்கும் குடியிருக்கச்செய்து, முன் குறிக்கப்பட்ட காலங்களையும் அவர்கள் குடியிருப்பின் எல்லைகளையும் தீர்மானித்தார்." (அப்போஸ்தலர் 17:26)

பூமியின் சகல மக்களும் ஒரே மனித வம்சத்திலிருந்து தோன்றிய சகோதரர்கள்! பின்னர், யூத தீர்க்கதரிசனங்களை அறியாத அந்தப் புறஜாதி அறிஞர்களுக்கு அவர்களின் சொந்தக் கிரேக்கக் கவிஞர்களின் வரிகளையே சான்றாக மேற்கோள் காட்டினார். எப்பிமெனிடிஸ் எழுதிய கவிதையிலிருந்து: "நாம் அவருக்குள் பிழைக்கிறோம், அசைகிறோம், இருக்கிறோம்" என்ற வரியையும்; சிலிசியாவின் கவிஞர் அராட்டஸ் எழுதிய வானியல் கவிதையிலிருந்து: "நாம் அவருடைய சந்ததியார்" என்ற வரியையும் மேற்கோள் காட்டினார் (அப்போஸ்தலர் 17:28).

சிந்தனையும் பகுத்தறிவும் படைப்பாற்றலும் கொண்ட மனிதர்களே தேவனுடைய சந்ததியாய் இருக்கும்போது, மனிதனின் கைவினைத் திறமையினால் பொன்னினாலும் வெள்ளியினாலும் கல்லினாலும் செதுக்கப்பட்ட உயிரற்ற விக்கிரகங்களுக்கு தெய்வீக சுபாவம் ஒப்பாகும் என்று நினைப்பது எவ்வளவு அறியாமை என்று கேள்வி எழுப்பினார்!

மனந்திரும்புதலும் உயிர்த்தெழுந்த நியாயாதிபதியும்

தனது பிரசங்கத்தை வெற்று தத்துவ விவாதமாக முடிக்க பவுல் விரும்பவில்லை. நேராக மனித மனசாட்சியை உலுக்கும் நியாயத்தீர்ப்பை நோக்கி அவர் பிரசங்கத்தைத் திருப்பினார்:

"அறியாமையுள்ள காலங்களைத் தேவன் காணாதவர்போலிருந்தார்; இப்பொழுது எங்குமுள்ள மனுஷரெல்லாரும் மனந்திரும்பவேண்டுமென்று கட்டளையிடுகிறார். மேலும் ஒரு நாளைக் குறித்திருக்கிறார்; அதிலே அவர் தாம் நியமித்த மனுஷனைக்கொண்டு, பூலோகத்தை நீதியாய் நியாயந்தீர்ப்பார்; அந்த மனுஷனை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பினதினாலே அதின் நிச்சயத்தை எல்லாருக்கும் விளங்கப்பண்ணினார்." (அப்போஸ்தலர் 17:30–31)

அறியாமையின் காலம் முடிந்துவிட்டது! சர்வவல்லமையுள்ள தேவன் மனிதர்களோடு தத்துவ சமரசம் பேசவில்லை; சகல மனிதர்களும் மனந்திரும்ப வேண்டும் என்று கட்டளையிடுகிறார்! வரலாறு என்பது முடிவில்லாத சுழற்சி அல்ல; அது தேவனால் குறிக்கப்பட்ட நியாயத்தீர்ப்பு நாளை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. அந்த நியாயத்தீர்ப்பை நிறைவேற்றும்படி தேவன் நியமித்த ஒரே மனிதர் இயேசு கிறிஸ்துவே; அவர் மரித்தோரிலிருந்து சரீரப்பிரகாரமாய் உயிர்த்தெழுந்ததே அதற்கு அசைக்க முடியாத அத்தாட்சியாகும்!

மார்ஸ் மேடையின் தீர்ப்பு

மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதலைப் (Anastasis) பவுல் குறிப்பிட்ட அந்த மாத்திரத்தில், கிரேக்க அறிஞர்களின் போலி நாகரிகம் உடைந்துபோயிற்று. சரீரம் என்பது அழியக்கூடிய அசுத்தமான சிறைക്കൂடம் என்றும், மரணத்தில் சரீரத்தை விட்டு ஆத்துமா தப்புவதே மோட்சம் என்றும் நம்பிய பிளேட்டோவின் சீடர்களுக்கு, உடல் உயிர்த்தெழும் என்ற சத்தியம் அருவருப்பாகத் தோன்றியது.

அங்கிருந்த தத்துவவாதிகளில் சிலர் உரத்த சத்தமிட்டுப் பரியாசம் பண்ணினர். வேறு சிலரோ மனசாட்சியின் குத்தலை மறைக்க முடியாமல்: "இதைப்பற்றி இன்னொருவேளை உன் சொல் கேட்போம்" என்று சொல்லி நழுவினர் (அப்போஸ்தலர் 17:32). பவுல் அவர்களோடு வீண் வாதம் செய்யாமல், மார்ஸ் மேடையின் படிகளில் இறங்கி அமைதியாக நடந்து சென்றார்.

ஆயினும் தேவனுடைய ஜீவ வார்த்தை ஒருபோதும் வீணாகத் திரும்பாது! பரியாசக்காரர்கள் சிரித்த அதே மேடையில், பரிசுத்த ஆவியானவர் சில உன்னத ஆத்துமாக்களைக் கிறிஸ்துவுக்காகக் கைப்பற்றினார். அரியோபாகஸ் உச்சநீதிமன்றத்தின் மிக முக்கிய நீதிபதியாகிய தியொனீசியு என்பவரும், தமரி என்னும் பிரபுத்துவப் பெண்மணியும், அவர்களோடு வேறு சிலரும் பவுலைச் சார்ந்துகொண்டு, இயேசு கிறிஸ்துவை விசுவாசித்து இரட்சிக்கப்பட்டனர் (அப்போஸ்தலர் 17:34). பிற்காலத்தில் இந்த தியொனீசியு அத்தேனே நகரின் முதல் கிறிஸ்தவ ஆயராக நியமிக்கப்பட்டு, நற்செய்திக்காகத் தன் இரத்தத்தைச் சிந்தி நித்திய கிரீடத்தைப் பெற்றார்.

மார்ஸ் மேடையில் பவுல் ஆற்றிய பிரசங்கம், திருச்சபை வரலாற்றின் மாபெரும் கலங்கரை விளக்கமாகும். மனிதப் பெருமையின் உச்சக்கட்ட தத்துவங்களையும் தகர்த்தெறியும் வல்லமை உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷத்திற்கு உண்டு என்பதையும், சகல கலாச்சாரங்களின் விக்கிரகங்களையும் வீழ்த்தி, நாம் எவருக்குள் பிழைத்து, அசைந்து வாழ்கிறோமோ அந்த ஒரே மெய்த் தேவனை உலகிற்கு வெளிப்படுத்தும் தெய்வீகப் பேரொளி நற்செய்தி ஒன்றே என்பதையும் அது என்றென்றைக்கும் பறைசாற்றுகிறது!