மால்ட்டா தீவில் பவுலின் கப்பல் சேதம்: யூரோக்கிலிடோன் புயல், உடைந்த கப்பல் மற்றும் விரியன் பாம்பின் கடி

ரோமப் பேரரசின் கைதியும் மத்திய தரைக்கடல் பயணமும்

அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் ஒரு ரோமக் குடிமகனாகத் தனக்குரிய சட்டப்பூர்வ உரிமையைப் பயன்படுத்தி, ரோமாபுரியின் மன்னனான சீசருக்கு முன்பாகத் தனது வழக்கை முறையிட்டபோது (அப்போஸ்தலர் 25:11), ரோமப் பேரரசின் சிறப்புப் படைப்பிரிவான அகுஸ்துவின் பட்டாளத்தைச் சேர்ந்த யூலியு என்ற நூற்றுக்கு அதிபதியின் காவலில் ஒப்படைக்கப்பட்டார். மருத்துவராகிய லூக்காவும், மக்கெதோனிய சகோதரனாகிய அரிஸ்தர்க்கும் பவுலுடன் கூடவே செல்ல, பண்டைய ரோம உலகின் மிக விரிவான கடல்சார் வரலாற்றுப் பயணம் தொடங்கியது.

செசரியாவிலிருந்து அத்ரமித்தியம் பட்டணத்துக் கப்பலில் புறப்பட்ட அவர்கள், சீப்புரு தீவின் வழியே பயணித்து, லூகியாவிலுள்ள மீரா பட்டணத்தை அடைந்தனர். அங்கே எகிப்தின் அலெக்சாந்திரியாவிலிருந்து இத்தாலிக்குக் கோதுமை ஏற்றிச் செல்ல ஆயத்தமாயிருந்த ஒரு பெரிய தானியக் கப்பலில் (Alexandrian Grain Ship) நூற்றுக்கு அதிபதி கைதிகளை ஏற்றினான். இந்த அலெக்சாந்திரிய சரக்குக் கப்பல்கள் பண்டைய உலகின் பிரமாண்டமான கப்பல்களாகும்—சுமார் 180 அடி நீளமும் 45 அடி அகலமும் கொண்ட இக்கப்பல், பல நூறு டன் தானியங்களையும், 276 பிரயாணிகளையும் சுமந்துகொண்டு மத்திய தரைக்கடலில் மெதுவாகப் பயணித்தது.

எதிர்காற்று பலமாக வீசியதால், பல நாட்கள் மிகவும் கடினப்பட்டுப் பயணித்து, கிரீத்து தீவின் தென்பகுதியில் நல்லதுறைமுகம் (Fair Havens) என்ற இடத்தை அடைந்தனர். அப்போது யூதர்களின் மகா பாவநிவாரண நாள் (Yom Kippur - அக்டோபர் மாதம்) கடந்துபோயிருந்தபடியால், கடற்பயணம் செய்வது மிகுந்த ஆபத்தானதாக மாறியிருந்தது. குளிர்காலத்தில் மத்திய தரைக்கடலில் கப்பல் ஓட்டுவது மரணத்திற்கு வழிவகுக்கும் என்பதை ஆவியிலே உணர்ந்த பவுல், கப்பலின் அதிகாரிகளுக்கு ஓர் அவசரத் தீர்க்கதரிசன எச்சரிக்கையை விடுத்தார்:

"மனுஷரே, இந்தப் பிரயாணத்தினாலே சரக்குக்கும் கப்பலுக்கும் மாத்திரமல்ல, நம்முடைய ஜீவனுக்கும் வருத்தமும் மிகுந்த சேதமும் உண்டாகுமென்று காண்கிறேன்." (அப்போஸ்தலர் 27:10)

ஆனால் நூற்றுக்கு அதிபதியாகிய யூலியு, ஒரு கூடாரத் தொழிலாளியான பவுலின் வார்த்தையைவிட மாலுமியின் வார்த்தையையும் கப்பல் எஜமானின் வார்த்தையையும் அதிகம் நம்பினான். நல்லதுறைமுகம் குளிர்காலத்தைக் கழிக்க வசதியற்றதாக இருந்ததால், மெதுவான தென்றல்காற்று வீசிய அந்தத் தருணத்தைப் பயன்படுத்தி, கிரீத்துவின் பாதுகாப்பான பெனிக்ஸ் துறைமுகத்தை அடைந்துவிடலாம் என்று எண்ணி நங்கூரத்தை எடுத்தனர்.

யூரோக்கிலிடோன் புயலும் பதினான்கு நாள் மரணப் போராட்டமும்

மனிதனின் தற்காலிக நம்பிக்கை ஒரு சில நிமிடங்களில் சுக்குநூறாக நொறுங்கியது! கிரீத்துவின் பனிபடர்ந்த இடா மலையிலிருந்து திடீரென யூரோக்கிலிடோன் (Euroclydon) என்னும் பயங்கரமான வடகிழக்குச் சூறாவளிப் புயல் கடலின்மீது மோதியது! காற்றுக்கு எதிர்த்து நிற்கக் கப்பலால் கூடாதபடியினால், மாலுமிகள் கப்பலைக் காற்றின் போக்கிலே விட்டுவிட்டனர்.

கவுதா என்னும் ஒரு சிறு தீவின் ஒதுக்கில் ஓடிவந்தபோது, பின்னால் இழுத்துவரப்பட்ட சிறிய துணைப் படகை (Lifeboat) மிகவும் கஷ்டப்பட்டு மேலே தூக்கினர். கப்பலின் பலகைகள் நெரிந்து உடைந்திடாதபடி, பெரிய கயிறுகளைக் கப்பலின் அடிப்பாகத்தைச் சுற்றிக் கட்டிப் பலப்படுத்தினர் (Undergirding). லிபியாவின் ஆபத்தான 'சிர்ட்டிஸ்' (Syrtis) மணல் திட்டுக்களில் சிக்கிப் புதைந்துவிடாதபடி, பாய்மரங்களை இறக்கிவிட்டுத் திசையறியாமல் கடலில் அலைக்கழிக்கப்பட்டனர்.

அடுத்த பதினான்கு நாட்கள் அத்தீரியாக் கடலின் (மத்திய தரைக்கடல்) கொந்தளிப்பில் சிக்கி மரண வேதனையை அனுபவித்தனர். இரண்டாம் நாளில் எடையைக் குறைப்பதற்காகக் கப்பலிலிருந்த சரக்குகளைக் கடலில் எறிந்தனர்; மூன்றாம் நாளில் கப்பலின் கனத்த தளவாடங்களையும் பாய்மர மரங்களையும் தங்கள் சொந்தக் கைகளினாலேயே தூக்கிக் கடலில் எறிந்தனர். லூக்கா அந்த மரணப் பயத்தை ஒரு சோகக் காவியமாகப் பதிவு செய்கிறார்:

"அநேக நாளாய் சூரியனாவது நட்சத்திரங்களாவது காணப்படாமல், பெரும் புயலடித்துக்கொண்டிருந்தபடியினால், இனிப் பிழைப்போம் என்கிற நம்பிக்கை முற்றிலும் அற்றுப்போயிற்று." (அப்போஸ்தலர் 27:20)

வானத்தில் சூரியனோ நட்சத்திரங்களோ தெரியாமல் திசை தப்பி, உறைபனி மழையிலும் பசியிலும் நனைந்து நடுங்கிய 276 மனிதர்களும் தங்களின் மரணக் கணத்தை எண்ணத் தொடங்கினர்.

பரலோகத் தூதனும் அப்பம் பிட்டு ஸ்தோத்திரித்தலும்

அந்தப் பூரண இருளின் நடுவே, அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் எழுந்து நின்றார். பல நாட்கள் பட்டினியினால் வாடியிருந்தபோதிலும், அவரது கண்களில் பரலோக நம்பிக்கை சுடரொளி வீசியது. சீறும் புயலின் சத்தத்தை மிஞ்சும் கம்பீரத்தோடு பவுல் முழங்கினார்:

"மனுஷரே, கிரீத்தை விட்டுப் புறப்படாமலும், இந்த வருத்தமும் சேதமும் அடையாமலும் இருக்க என்னை நீங்கள் கேட்டுக்கொள்ளவேண்டியதாயிருந்தது. ஆயினும், தைரியமாயிருங்கள் என்று இப்பொழுது உங்களுக்குப் புத்திசொல்லுகிறேன்; கப்பலேயன்றி உங்களில் ஒருவனுடைய ஜீவனுக்கும் சேதம் வராது. எப்படியென்றால், என்னை ஆட்கொண்டவரும், நான் சேவிக்கிறவருமான தேவனுடைய தூதன் இந்த இரவிலே என்னிடத்தில் வந்து நின்று: பவுலே, பயப்படாதே, நீ சீசருக்கு முன்பாக நிற்கவேண்டும்; இதோ, உன்னுடனேகூடக் கப்பலில் போகிற யாவரையும் தேவன் உனக்குத் தயவுபண்ணினார் என்றான். ஆகையால் மனுஷரே, திடமனதாயிருங்கள்; எனக்குச் சொல்லப்பட்டபிரகாரமே நடக்கும் என்று தேவனிடத்தில் விசுவாசமாயிருக்கிறேன்." (அப்போஸ்தலர் 27:21–25)

தேவனுடைய வார்த்தையின் மகத்துவத்தைக் கவனியுங்கள்: "உன்னுடனேகூடக் கப்பலில் போகிற யாவரையும் தேவன் உனக்குத் தயவுபண்ணினார்!" கப்பலிலிருந்த 275 புறஜாதியினரின் உயிர்களும் ஒரு ஜெபிக்கும் அப்போஸ்தலனின் நிமித்தமாகப் பரலோகத்தினால் இலவசமாகக் காப்பாற்றப்பட்டன! பவுல் ரோமாபுரியில் சீசருக்கு முன்பாக நிற்க வேண்டிய பரலோகத் திட்டம் இருந்தபடியால், பவுலை மூழ்கடிக்க மத்திய தரைக்கடலின் மொத்த நீரினாலும் முடியவில்லை!

பதினான்காம் நாள் நள்ளிரவில், தரை தங்களுக்குச் சமீபமாய் இருப்பதை மாலுமிகள் உணர்ந்தனர். ஈயக்குண்டை எறிந்து கடலின் ஆழத்தை அளந்தபோது, இருபது பாகமும் (120 அடி), சற்று தூரம் சென்று அளந்தபோது பதினைந்து பாகமுமாக (90 அடி) ஆழம் குறைந்தது. பாறைகளில் கப்பல் மோதிவிடாதபடி, கப்பலின் பின்பக்கத்திலிருந்து நான்கு நங்கூரங்களைப் போட்டு, விடியற்காலத்துக்காக ஆவலோடு காத்திருந்தனர்.

விடியற்காலத்தில் பவுல் அவர்கள் எல்லாரையும் உற்சாகப்படுத்தி உணவு உண்ணும்படி வேண்டிக்கொண்டார்:

"இவைகளைச் சொல்லி, அவன் அப்பத்தை எடுத்து, எல்லாரும் முன்பாக தேவனை ஸ்தோத்திரித்து, அதைப் பிட்டுப் புசிக்கத் தொடங்கினான். அப்பொழுது எல்லாரும் திடமனதாகி, அவர்களும் போஜனம்பண்ணினார்கள்." (அப்போஸ்தலர் 27:35–36)

சீறும் அலைகளின் முன்பாக, 276 புறஜாதி மனிதர்களுக்கு நடுவே பவுல் அப்பத்தை எடுத்து தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரம் செலுத்தினார்! மரணத்தின் வாயிலில் நின்ற கப்பல் தேவனுடைய சமாதானத்தின் ஆலயமாய் மாறியது.

உடைந்த கப்பலும் 276 பேரின் அற்புத இரட்சிப்பும்

வெளிச்சம் வந்தபோது, எதிரே ஒரு மணல்மேடு உள்ள வளைகுடாவைக் கண்டனர். கப்பலை அங்கே ஏற்றத் தீர்மானித்து, நங்கூரங்களை அறுத்தெறிந்து, சுக்கான்களின் கட்டுகளை அவிழ்த்து, சிறிய முன் பாயை (Artemōn) விரித்துக் கரைக்கு நேராகச் செலுத்தினர். இரண்டு கடல்கள் கூடுகிற ஒரு மேட்டிலே கப்பல் தட்டியபோது, கப்பலின் முன்பாகம் மணலில் பதிந்து அசையாமல் நின்றது; பின்பாகமோ சீறிவந்த அலைகளின் பயங்கர மோதலினால் உடைந்து சுக்குநூறாகச் சிதறத் தொடங்கியது!

கைதிகள் நீந்தித் தப்பியோடினால் தங்கள் உயிரே போய்விடும் என்று அஞ்சிய ரோமப் படைவீரர்கள், அனைத்துக் கைதிகளையும் உடனே கொன்றுபோடத் திட்டமிட்டனர். ஆனால் நூற்றுக்கு அதிபதியாகிய யூலியு, பவுலைக் காப்பாற்ற விரும்பியபடியினால், வீரர்களின் எண்ணத்தைத் தடுத்து நிறுத்தினான். நீந்தத் தெரிந்தவர்கள் கடலில் குதித்து முதலில் கரையேறவும், மற்றவர்கள் பலகைகளின் மீதும் கப்பலின் உடைந்த துண்டுகளின் மீதும் மிதந்து செல்லவும் கட்டளையிட்டான்.

லூக்கா அந்த தெய்வீக வாக்குத்தத்தத்தின் அதிசயமான நிறைவேற்றத்தைப் பதிவு செய்கிறார்:

"இவ்விதமாய் எல்லாரும் தப்பிக் கரையிலே சேர்ந்தார்கள்." (அப்போஸ்தலர் 27:44)

இருநூற்று எழுபத்தாறு பேரில் ஒருவனுடைய உயிரும் போகவில்லை; அனைவரும் சரீரச் சேதமின்றி உயிரோடு மால்ட்டா தீவின் கரையில் நின்றனர்!

நெருப்பிலிருந்து வந்த விரியன் பாம்பும் தீவு மக்களின் வியப்பும்

அந்தத் தீவின் பூர்வகுடி மக்கள் தப்பியோடி வந்தவர்களை மிகுந்த தயவோடு உபசரித்தனர். அடைமழையும் குளிரும் வாட்டியபடியால், அவர்கள் கடற்கரையில் ஒரு பெரிய தீமூட்டினார்கள்.

அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் மற்றவர்கள் பணிவிடை செய்ய வேண்டும் என்று சும்மா நின்று கொண்டிருக்கவில்லை; தானே கானகத்திற்குள் சென்று, ஒரு கட்டு விறகுகளைச் சேர்த்து எடுத்துவந்து, அந்த எரியும் தீயின்மேல் போட்டார். அப்போது, அந்த விறகுக் கட்டிற்குள் பதுங்கியிருந்த ஒரு கொடிய விரியன் பாம்பு (Viper), வெப்பம் தாங்காமல் பாய்ந்துவந்து, பவுலின் கையைக் கவ்விப் பிடித்துக்கொண்டது!

அவரது கையில் பாம்பு தொங்குவதைக் கண்ட தீவு மக்கள் பயந்து நடுங்கி: "நிச்சயமாக இந்த மனுஷன் ஒரு கொலைபாதகன்; இவன் சமுத்திரத்திற்குத் தப்பியும், நீதியானது இவனை உயிரோடிருக்க ஒட்டவில்லை" என்று தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டனர் (அப்போஸ்தலர் 28:4). பவுலின் கை உடனே விஷமேறி வீங்கும் என்றும், அவர் உடனே துடிதுடித்துச் செத்து விழுவார் என்றும் மக்கள் எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தனர்.

ஆனால் பவுல் பதறவில்லை; கத்தவுமில்லை. அமைதியாக, கம்பீரமாகத் தன் கையை உதறி, அந்த விரியன் பாம்பை நேராக எரியும் நெருப்பிலே தள்ளிவிட்டார்! பாம்பு சாம்பலாயிற்று. பவுல் தனது கையைப் பார்த்தார்: எந்தக் காயமுமில்லை, வீக்கமுமில்லை, விஷத்தின் எந்த அறிகுறியுமில்லை! லூக்கா 10:19-லும் மாற்கு 16:18-லும் கிறிஸ்து அருளிய வாக்குத்தத்தத்தின்படி, சர்ப்பத்தின் விஷம் தேவ ஊழியனை ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை! வெகுநேரம் காத்திருந்தும் அவருக்கு எந்தத் தீங்கும் வராததைக் கண்ட தீவு மக்கள், தங்களின் எண்ணத்தை முற்றிலும் மாற்றிக்கொண்டு: "இவர் ஒரு தேவன்!" என்று வியந்து போற்றினர்.

பப்லியுவின் மாளிகையில் நிகழ்ந்த உன்னத எழுப்புதல்

அந்தப் பகுதிக்குச் சமீபமாக பப்லியு என்னும் தீவின் தலைவனுக்குரிய மாளிகையும் நிலங்களும் இருந்தன. அவன் பவுலையும் அவரோடு இருந்தவர்களையும் மூன்று நாட்கள் அன்போடு உபசரித்தான். அப்போது பப்லியுவின் தந்தை சுரம் மற்றும் இரத்தபேதியினால் (Dysentery) கடுமையான வேதனையோடு படுத்த படுக்கையாகக் கிடந்தார்.

பவுல் அவனிடத்தில் சென்று, முழங்கால்படியிட்டு ஊக்கமாய் ஜெபித்து, அவன்மேல் தன் கைகளை வைத்தார். அடுத்த கணமே, எரியும் காய்ச்சல் நீங்கியது; இரத்தப்போக்கு நின்றது; மரணப் படுக்கையிலிருந்த முதியவர் பூரண சுகமடைந்து எழுந்து நின்றார்! இந்த அற்புதம் தீவு முழுவதும் பரவியபோது, மால்ட்டா தீவிலிருந்த சகல வியாதிக்காரர்களும் பவுலிடம் வந்து, இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தினாலே சுகமடைந்தனர்!

குளிர்காலத்தின் மூன்று மாதங்களும் அந்தத் தீவு மக்கள் அப்போஸ்தலர்களைப் பெரிதும் கனம்பண்ணி, வசந்த காலம் வந்தபோது அவர்களின் பயணத்திற்குத் தேவையான சகல நன்மைகளையும் வழங்கி வழியனுப்பினர்.

அப்போஸ்தலர் 27-ஆம் அதிகாரத்தின் கப்பல் சேதம், தேவனுடைய மாறாத பராமரிப்பின் உன்னத பாடமாகும். பவுலை உரோமாபுரிக்குச் செல்லவிடாமல் தடுக்க சாத்தான் யூரோக்கிலிடோன் புயலை ஏவினான்; கடற்கரையில் கொடிய விரியன் பாம்பை ஏவினான். ஆனால் சர்வவல்லமையுள்ள தேவனோ புயலை ஒரு சாட்சியாகவும், கப்பல் சேதத்தை மால்ட்டா தீவின் எழுப்புதலாகவும், விஷப் பாம்பை அப்போஸ்தல வல்லமையின் அத்தாட்சியாகவும் மாற்றினார்! வெற்றியோடு கப்பலேறிய பவுல், சீசரின் சிங்காசனம் வீற்றிருந்த ரோமப் பேரரசின் இதயத்திற்குள் நற்செய்தியின் சுதந்திர வீரனாக கம்பீரமாய் அணிவகுத்துச் சென்றார்!