ஒலிவ மலையின் கிழக்குச் சரிவில், எருசலேமிற்கு கிழக்கே இரண்டு மைல் தொலைவில் அமைந்திருந்த பெத்தானியா கிராமம் வசந்த காலத்தின் குளிர்ந்த மாலைப் பொழுதில் அமைதியாய் மூழ்கியிருந்தது. அந்தப் பட்டணம் ஒலிவ மரங்களின் சோலைகளாலும், செங்குத்தான பாறைப் பாதைகளாலும் எருசலேமின் அரசியல் நெரிசலிலிருந்தும் சலசலப்பிலிருந்தும் மறைக்கப்பட்ட ஒரு புனித புகலிடமாக விளங்கியது. அகில உலக சிருஷ்டிப்பின் தொடக்கத்திற்கு முன்பே தேவனுடைய நித்திய திட்டத்திலே தீர்மானிக்கப்பட்டிருந்த பாடுகளின் பஸ்கா பண்டிகைக்கு இன்னும் ஆறு நாட்களே மீதமிருந்தன. குஷ்டரோகியாயிருந்த சீமோன் என்பவனது இல்லத்தில், தீபங்கள் ஏற்றப்பட்டு, மேசைகளில் அப்பங்களும், திராட்சரசமும், அத்திப்பழங்களும் பரிமாறப்பட்டு, இயேசுவுக்காக ஒரு சிறப்பு விருந்து நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தது. அது அளவற்ற நன்றியறிதலும், அதே சமயம் சொல்லிமுடியாத ஆவிக்குரிய பாரமும் கலந்த ஒரு விருந்தாகும். இயேசுவின் பக்கத்திலே பந்தியமர்ந்திருந்தவன் லாசரு; நான்கு நாட்கள் கல்லறையிலே அழுகிக்கிடந்த அவனை இயேசுவின் ஜீவனுள்ள வார்த்தை மரணத்தின் பிடியிலிருந்து உயிரோடு மீட்டெடுத்திருந்தது! மார்த்தாள் தன் மாறாத பாசத்தோடு பம்பரமாகச் சுழன்று அனைவருக்கும் பணிவிடை செய்துகொண்டிருந்தாள்.
ஆனால் அந்த மகிழ்ச்சியான சூழலுக்குப் பின்னணியில் ஒரு பயங்கரமான மரண இருள் சூழ்ந்திருந்தது. எருசலேமில் இருந்த பிரதான ஆசாரியர்களும் பரிசேயர்களும் இயேசுவைக் கைது செய்து கொலை செய்ய வேண்டும் என்று அதிகாரப்பூர்வ ஆணை பிறப்பித்திருந்தனர். எந்த இடத்திலாவது இயேசுவைக் கண்டால் உடனே காட்டித்தர வேண்டும் என்று ஊரெங்கும் முரசறைந்திருந்தனர். சிலுவை என்பது இனி ஒரு தொலைதூரக் கோட்பாடு அல்ல; அது இன்னும் சில நாட்களில் நிறைவேறவிருந்த பயங்கரமான யதார்த்தம்! மரணத்தின் நிழல் அந்த விருந்து மண்டபத்தின் மீது கவிந்திருந்தது. ஆனால் மேசையைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்த பன்னிரு சீடர்களோ இந்த ஆவிக்குரிய யதார்த்தத்தை உணரவில்லை. எருசலேமுக்குள் நுழையும்போது தங்களில் யாருக்கு உயர்ந்த மந்திரி பதவி கிடைக்கும் என்றும், யார் வலதுபக்கத்திலும் இடதுபக்கத்திலும் அமருவது என்றும் அவர்கள் தங்களுக்குள் இரகசியமாகத் தர்க்கம் பண்ணிக்கொண்டிருந்தனர். பதவி ஆசையும் உலக சிந்தனைகளும் அவர்களது ஆவிக்குரிய கண்களைக் குருடாக்கியிருந்தன. ஆனால் அந்த அறையிலே, வரவிருக்கும் மரண புயலின் ஆழத்தை உணர்ந்து, தன் ஆத்துமாவை தேவ சமுகத்தில் அமைதிப்படுத்திய ஒரே ஒரு பெண் இருந்தாள். அவளது பெயர் மரியாள்.
மரியாள் எப்போதும் வார்த்தையைக் கேட்பதில் தாகமுள்ளவள். முன்னொருமுறை தன் சகோதரி மார்த்தாள் பற்பல வேலைகளைச் செய்து கவலைப்பட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, மரியாள் இயேசுவின் பாதத்தண்டையில் அமர்ந்து அவருடைய ஜீவனுள்ள உபதேசத்தைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அப்போது இயேசு: 'தேவையானது ஒன்றே, மரியாள் தன்னை விட்டு எடுபடாத நல்ல பங்கைத் தெரிந்துகொண்டாள்' என்று அவளைப் பாராட்டினார். இயேசு அடிக்கடி சொன்ன வார்த்தைகளை அவள் தன் உள்ளத்தில் தியானித்திருந்தாள். மனுஷகுமாரன் புறஜாதிகளிடத்தில் ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்டு, பரிகாசம் பண்ணப்பட்டு, வாரினால் அடிக்கப்பட்டு, சிலுவையில் அறையப்படுவார் என்று இயேசு முன்கூட்டியே அறிவித்திருந்ததை சீடர்கள் மறந்திருந்தாலும், மரியாள் அதைத் தன் இருதயத்தில் ஆழமாகப் பதித்து வைத்திருந்தாள். தனது ஆண்டவர் இன்னும் சில நாட்களில் பலியாகப் போகிறார் என்பதை அவள் ஆவியிலே தெளிவாக உணர்ந்தாள்.
யாரும் எதிர்பாராத வேளையில், மரியாள் அந்த விருந்து மண்டபத்திற்குள் மெல்ல நுழைந்தாள். அவளது நடுக்கமுற்ற கரங்களிலே, எகிப்திய வெண்சலவைக்கல்லினால் மிக நேர்த்தியாகச் செதுக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய பரணி (Alabastron) இருந்தது. காற்றுப்புகாதவாறு மெழுகினால் முத்திரையிடப்பட்டிருந்த அந்தப் பரணிக்குள், பனி படர்ந்த இமயமலையின் சிகரங்களிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட அசல், கலப்படமற்ற தூய நளதம் தைலம் (Nardostachys jatamansi) இருந்தது. பண்டைய பட்டுப்பாதை வழியாக ஆயிரக்கணக்கான மைல்கள் கடந்து ஒட்டகங்களின் மீது கொண்டுவரப்பட்ட அந்த வாசனைத் தைலத்தின் மதிப்பு முன்னூறு தினாரியுஸ் ஆகும்! முதல் நூற்றாண்டு யூதேயாவில் ஒரு சாதாரண உழைப்பாளியின் ஒரு நாள் சம்பளம் ஒரு தினாரியுஸ் மட்டுமே. எனவே இந்த ஒரு பரணி தைலமானது, ஒரு மனிதன் ஒரு வருடம் முழுவதும் இடைவிடாது உழைத்துச் சேர்க்கும் முழு ஆண்டு வருமானத்திற்கு சமமானது! அது அவளது குடும்பத்தின் தலைமுறை தலைமுறையான சேமிப்பு; அவளது எதிர்காலப் பாதுகாப்பிற்கான பொக்கிஷம்; அவளது திருமணத்திற்கான வரதட்சணையாகப் பாதுகாக்கப்பட்ட சொத்து!
பந்தியிருந்த இயேசுவின் அருகில் வந்த மரியாள், அன்றைய சமூக வழக்கங்களை முற்றிலுமாகப் புறந்தள்ளினாள். ஒரு விசேஷித்த விருந்தினரின் தலைமீது சில துளிகள் நறுமண எண்ணெயை ஊற்றுவதே கிழக்குலக வழக்கமாக இருந்தது. ஆனால் மரியாள் இயேசுவை ஒரு சாதாரண விருந்தினராகப் பார்க்கவில்லை; உலகப் பாவங்களுக்காகப் பலியாகப் போகும் தேவ ஆட்டுக்குட்டியாகவே கண்டாள். அந்தப் பரணியின் மெழுகு மூடியை மெதுவாகத் திறந்து சில துளிகளை மட்டும் ஊற்றிவிட்டு மீதியைத் தனக்கென்று மிச்சம் வைக்க அவள் விரும்பவில்லை; அந்த வெண்சலவைக்கல் பரணியின் மெல்லிய கழுத்துப் பகுதியை அவள் முழுமையாக உடைத்தெறிந்தாள் (கிரேக்கம்: Syntripsasa to alabastron). அந்த பரணி 'டக்' என்று உடைந்த கணமே, அதை மீண்டும் ஒட்டவைக்கவோ, அதில் மீந்த தைலத்தை வேறு எதற்கும் பயன்படுத்தவோ வழியில்லாமல் போனது. அதிலிருந்த ஒவ்வொரு துளியும் கிறிஸ்துவுக்கு மட்டுமே முழுமையாகச் சொந்தமாயிற்று!
முதலில் அந்தப் பொன்னிற நறுமணத் தைலத்தை இயேசுவின் பரிசுத்த சிரசின் மீது தாராளமாய் ஊற்றினாள். பின்னர் விருந்து மெத்தையின் கீழ் பகுதிக்குச் சென்று, கல் தரையிலே முழங்கால்படியிட்டு, மீதமிருந்த வாசனைத் தைலத்தை அவரது பாதங்களிலே ஊற்றினாள். அவரது பாதங்கள் புழுதியினால் சோர்வடைந்திருந்தன. அவளது கண்களிலிருந்து வழிந்த கண்ணீர்த் துளிகள் அந்த நறுமணத் தைலத்தோடு கலந்தன. அப்போது மரியாள் எவரும் செய்யத் துணியாத ஒரு உன்னத தியாகச் செயலைச் செய்தாள்: தன் நீண்ட கூந்தலை அவிழ்த்து, தன் தலைமயிரினால் இயேசுவின் பாதங்களைத் துடைத்தாள்! முதல் நூற்றாண்டு யூத சமுதாயத்தில், ஆடவர்கள் நிறைந்த ஒரு பொது மண்டபத்திலே ஒரு பெண் தன் தலைமுடியை அவிழ்ப்பது என்பது பெருத்த அவமானமாகவும் ஒழுக்கக்கேடான செயலாகவும் கருதப்பட்டது. ஆனால் மனிதர்களின் ஏளனப் பார்வைகளை மரியாள் ஒரு பொருட்டாகவே எண்ணவில்லை. ஒரு பெண்ணின் தலையலங்காரமாகிய சுயகௌரவத்தை, அவள் தேவ ஆட்டுக்குட்டியின் பாதங்களின் கீழே தூசியாக விரித்தாள்!
அடுத்த கணமே, அந்த அறையில் ஒரு தெய்வீக அற்புதம் நிகழ்ந்தது. பல தசாப்தங்களுக்குப் பிறகு இந்த நிகழ்வை எழுதிய அப்போஸ்தலனாகிய யோவான் பதிவு செய்கிறார்: 'அந்த வீடெல்லாம் தைலத்தின் நறுமணத்தினால் நிறைந்தது' (hē de oikia eplērōthē ek tēs osmēs tou myrou). இமயமலையின் அசல் நளதத்தின் தெய்வீக வாசனை வீட்டின் மூலைமுடுக்குகளிலெல்லாம் பரவி, திரைச்சீலைகளிலும், மரத் தூண்களிலும், பந்தியிருந்த சீடர்களின் வஸ்திரங்களிலும், மரியாளினுடைய கூந்தலிலும் மாறாமல் வீசியது. அந்த அறையிலிருந்த அனைவரும் அந்த வாசனை எத்தகைய விலையேறப்பெற்றது என்பதை உணர்ந்தனர்.
ஆனால் அந்தப் பரிசுத்த அமைதியை ஒரு கசப்பான, விஷமத்தனமான குரல் கிழித்தது. சீடர்களின் பணப்பையைச் சுமந்த யூதாஸ் காரியோத்து தன் முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டு மேசையின் குறுக்கே கத்தினான்: 'இந்தத் தைலத்தை முந்நூறு பணத்துக்கு விற்று, தரித்திரருக்குக் கொடாமல் போனதென்ன?'
யூதாஸின் வார்த்தைகள் பார்ப்பதற்கு மிகவும் நியாயமானதாகவும், ஏழைகளின் மீதான சமூக அக்கறை கொண்டதாகவும் தோன்றியது. உலகக் கணக்குப் பார்த்த மற்ற சீடர்களும் அவனது வார்த்தைகளால் கவரப்பட்டு: 'இந்த வீண்விரயம் எதற்கு? எத்தனையோ ஏழை எளிய குடும்பங்களுக்கு உணவளித்திருக்கலாமே! எத்தனை ஏழைகளுக்கு இது உதவியாயிருந்திருக்கும்!' என்று தங்களுக்குள் முணுமுணுத்தனர். ஆனால் பரிசுத்த ஆவியானவர் யோவானின் பேனா வழியாக அவனது வேஷத்தை உலகிற்குத் தோலுரித்துக் காட்டுகிறார்: 'அவன் தரித்திரரைக்குறித்துக் கவலைப்பட்டு இப்படிச் சொல்லாமல், அவன் திருடனாயிருந்தபடியினாலும், பணப்பையை வைத்துக்கொண்டு அதிலே போடப்பட்டதைச் சுமக்கிறவனாயிருந்தபடியினாலும் இப்படிச் சொன்னான்.' யூதாஸ் ஏழைகளை நேசிக்கவில்லை; பணப்பையிலிருந்த வெள்ளியையே நேசித்தான். இயேசுவையே இன்னும் சில நாட்களில் முப்பது வெள்ளிக்காசுக்கு விற்கத் துணிந்த ஒரு துரோகியின் அற்ப மனதிற்கு, 300 தினாரியுஸ் மதிப்புள்ள பொக்கிஷம் கிறிஸ்துவின் பாதத்தில் ஊற்றப்பட்டது தாங்க முடியாத நஷ்டமாகத் தோன்றியது! உலக மனோபாவம் கொண்ட மனிதர்களுக்கு மெய்யான ஆராதனை எப்போதுமே 'வீண்விரயமாகவே' தெரியும்.
மரியாள் ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை. தான் செய்த செலவை நியாயப்படுத்தவில்லை; தன் கண்ணீரையோ தலைமுடியையோ குறித்து தற்காப்பு வாதம் செய்யவில்லை. அவள் அமைதியாக இயேசுவின் பாதத்தண்டையிலேயே முழங்காலிட்டு அமர்ந்திருந்தாள்; தன் ஆண்டவரே தனக்காகப் பரிந்துபேசுவார் என்று முழுமையாய் நம்பினாள்.
அப்போது இயேசு தமது சர்வவல்ல அதிகாரத்தோடு பேசினார். தமது கரத்தை உயர்த்தி, முணுமுணுத்த சீடர்களை அமைதிப்படுத்தி: 'இவளை விட்டுவிடுங்கள்; ஏன் இவளை வருத்தப்படுத்துகிறீர்கள்? என்னிடத்தில் ஒரு நற்கிரியையைச் செய்திருக்கிறாள்' என்றார். கிரேக்க மூலமொழியில் இயேசு பயன்படுத்திய வார்த்தை kalon ergon—அதாவது உன்னத அழகும், ஆவிக்குரிய பரிபூரணமும் கொண்ட நற்செயல் என்று பொருள்!
தொடர்ந்து இயேசு அவளது ஆராதனையின் ஆழமான தீர்க்கதரிசன இரகசியத்தை வெளிப்படுத்தினார்: 'தரித்திரர் எப்பொழுதும் உங்களிடத்தில் இருக்கிறார்கள், உங்களுக்கு மனதுண்டானபோதெல்லாம் நீங்கள் அவர்களுக்கு நன்மை செய்யலாம்; நானோ எப்பொழுதும் உங்களிடத்தில் இரேன். இவள் தன்னால் இயன்றதைச் செய்தாள்; என் சரீரம் அடக்கம் பண்ணப்படுவதற்கு ஆயத்தமாக, என் சரீரத்திற்கு முன்கூட்டியே தைலம் பூசினாள்.' சீடர்கள் தங்கள் சுயநல பதவிகளுக்காகத் தர்க்கம் பண்ணிக்கொண்டிருந்த வேளையில், மரியாள் மட்டுமே இயேசுவின் பாதத்தண்டையில் அமர்ந்து, அவர் சிலுவை மரணத்தை நோக்கிச் செல்கிறார் என்பதை ஆவியிலே உணர்ந்திருந்தாள். சனகெப்ரிப் கூட்டம் சதி செய்வதை அவள் அறிந்திருந்தாள்; கல்லறை திறந்திருப்பதை அவள் உணர்ந்திருந்தாள். எனவே யூதாவின் சிங்கம் அடக்கம் பண்ணப்படுவதற்கு முன்பாக, அவருக்குரிய ராஜாங்க அடக்க மரியாதையை அவள் தன் கண்ணீரோடும் தைலத்தோடும் முன்கூட்டியே செலுத்தினாள்!
இறுதியாக, காலங்களைக் கடந்து எதிரொலிக்கும் ஒரு நித்திய பிரகடனத்தை இயேசு முழங்கினார்: 'பூலோகமெங்கும் இந்தச் சுவிசேஷம் பிரசங்கிக்கப்படும் இடங்களிலெல்லாம், இவள் செய்ததும் இவளை நினைப்பதற்காகச் சொல்லப்படும் என்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்.'
மரியாள் உடைத்த வெண்சலவைக்கல் பரணி நமக்குக் கற்பிக்கும் உன்னத பாடம் என்னவென்றால், கிறிஸ்துவை நேசிக்கிற ஒரு உள்ளம் எதையும் தனக்கென்று பதுக்கி வைக்காது. உலகம் எதை வீண்விரயம் என்று ஒதுக்குகிறதோ, அதைத்தான் பரலோகம் தனது பொக்கிஷமாக ஏற்றுக்கொள்கிறது. நாமும் நமது சுயநலங்களையும், உலக அந்தஸ்துகளையும், சொத்துக்களையும் இயேசுவின் பாதத்தண்டையில் தாரைவார்த்து, அவரது நாமத்தை மகிமைப்படுத்த நமது முழு வாழ்க்கையையும் ஒரு நறுமண பலியாக ஒப்புக்கொடுப்போம்.
ரோமப் பேரரசர்கள் தங்கள் பெயர்களைப் பளிங்கு வளைவுகளில் பொறித்தனர்; அவையெல்லாம் புழுதியோடு புழுதியாக அழிந்துபோயின. ஆனால் மரியாள் உடைத்த வெண்சலவைக்கல் பரணியின் நறுமணமோ இரண்டாயிரத்து இருபத்தாறு ஆண்டுகளைக் கடந்தும் மாறாமல் வீசுகிறது! உலகம் முழுவதும் எந்த ஒரு மொழியிலும் கிறிஸ்து அறிவிக்கப்படும் போதெல்லாம், பரணியை உடைத்த இந்த பெண்ணின் தியாகக் கதையும் நினைவுகூரப்படுகிறது. கிறிஸ்துவுக்கு என்று ஊற்றப்படும் எதுவும் ஒருபோதும் வீணாவதில்லை என்பதை மரியாள் உலகிற்குப் போதித்தாள். நமது உலகப் பெருமைகளையும், அந்தஸ்தையும், விலைமதிப்பற்ற பொக்கிஷங்களையும் சிலுவையில் அறையப்பட்ட ராஜாவின் பாதத்தண்டையில் உடைத்தெறியும்போது, அந்த ஆராதனையின் நறுமணம் பரலோகத்தின் சிங்காசனம் வரை எட்டி நித்தியமாய் நிலைத்திருக்கும்.
பண்டைய கிழக்குலக & தொல்பொருள் பின்னணி
பெத்தானியா கிராமம் எருசலேமுக்கு கிழக்கே இரண்டு மைல் தொலைவில், ஒலிவ மலையின் கிழக்குச் சரிவில் அமைந்திருந்த ஒரு அமைதியான குக்கிராமமாகும். அதன் எபிரெயப் பெயரான 'பெய்த்-அன்யா' என்பதற்கு 'பேரீச்சைகளின் இல்லம்' அல்லது 'துயரத்தின் இல்லம்' என்று பொருளாகும். எருசலேம் நகரின் அரசியல் சலசலப்புகளிலிருந்தும் நெரிசலிலிருந்தும் ஒலிவ மலையின் குன்றுகளால் மறைக்கப்பட்டிருந்த இந்த எளிய கிராமமே, இயேசுவின் ஊழியப் பயணங்களின் போது அவருக்கு ஆறுதல் தரும் புகலிடமாக விளங்கியது. மார்த்தாள், மரியாள் மற்றும் நான்கு நாள் கல்லறையிலிருந்து இயேசுவால் உயிரோடு எழுப்பப்பட்ட லாசரு ஆகியோரின் இல்லம் இங்குதான் அமைந்திருந்தது. லாசருவின் உயிர்த்தெழுதல் யூதேயா எங்கும் காட்டுத்தீ போலப் பரவி, இயேசுவைக் கொலை செய்ய வேண்டும் என்ற சனகெப்ரிப் சங்கத்தின் சதித்திட்டத்தை தீவிரப்படுத்தியிருந்தது.
மாற்கு 14 மற்றும் யோவான் 12-ல் விவரிக்கப்படும் இந்த விருந்து, 'குஷ்டரோகியாயிருந்த சீமோன்' என்பவரது இல்லத்தில் நடைபெற்றது. ஒரு காலத்தில் தீட்டுள்ள குஷ்டரோகியாக ஊருக்கு வெளியே வாழ்ந்து, பின்னர் இயேசுவின் அற்புத வல்லமையினால் சுகமடைந்த அவன், தன் நன்றியறிதலை வெளிப்படுத்தும் விதமாக இந்த விருந்தை ஒழுங்கு செய்திருந்தான். முதல் நூற்றாண்டு கிழக்குலக விருந்து வழக்கப்படி, விருந்தினர்கள் தாழ்வான மேசைகளைச் சுற்றி அமைக்கப்பட்டிருந்த மெத்தைகளின் (Triclinium) மீது இடது கையை ஊன்றி சாய்ந்து படுத்திருப்பார்கள்; அவர்களுடைய பாதங்கள் மேசையை விட்டு வெளிப்புறமாக நீட்டப்பட்டிருக்கும். ஒரு விசேஷித்த விருந்தினரின் தலைக்கு நறுமண எண்ணெய் பூசுவது வழக்கம்; ஆனால் ஒருவரின் பாதங்களில் வாசனைத் தைலத்தைப் பூசுவது என்பது சமுதாயத்தில் எவருமே செய்யாத ஒரு செயலாகும், ஏனெனில் புழுதி படிந்த பாதங்கள் தீட்டுள்ளவையாகக் கருதப்பட்டன.
மரியாள் கொண்டுவந்த வாசனைத் தைலம் சாதாரணமானதல்ல; அது இமயமலையின் 11,000 முதல் 17,000 அடி உயரப் பனிமலைகளில் மட்டுமே வளரும் 'நளதம்' (Nardostachys jatamansi) என்ற அரிய மூலிகையிலிருந்து வடித்தெடுக்கப்பட்ட அசல் தைலமாகும். இந்தியாவிலிருந்தும் நேபாளத்திலிருந்தும் பட்டுப்பாதை வழியாக ஒட்டகங்களின் மீது எகிப்திய வெண்சலவைக்கல் பரணிகளில் அடைக்கப்பட்டு மத்திய தரைக்கடல் நாடுகளுக்கு இது கொண்டுவரப்பட்டது. ஒரு லீத்ரா (சுமார் 327 கிராம்) நளதத்தின் விலை 300 தினாரியுஸ் ஆகும். அக்காலத்தில் ஒரு கூலித் தொழிலாளியின் ஒரு நாள் சம்பளம் ஒரு தினாரியுஸ் ஆகும் (மத்தேயு 20:2). எனவே, மரியாள் இயேசுவின் மீது ஊற்றிய அந்த தைலம், ஒரு மனிதன் ஒரு வருடம் முழுவதும் இடைவிடாது உழைத்துச் சேர்க்கும் சம்பளத்திற்கு சமமானது; அது அவளது குடும்பத்தின் தலைமுறை தலைமுறையான சேமிப்பாகவும் பொக்கிஷமாகவும் இருந்தது.
ஆவிக்குரிய வளர்ச்சி & அன்றாட வாழ்க்கைப் பாடங்கள்
- கணக்குப் பார்க்காத தியாக ஆராதனை: உண்மையான ஆராதனை 'நான் எவ்வளவு குறைவாகக் கொடுக்கலாம்?' என்று யோசிக்காது; மாறாக, 'என் ராஜாவுக்கு என் எல்லாவற்றையும் எவ்வாறு அர்ப்பணிப்பேன்?' என்றே தவிக்கும். கிறிஸ்துவின் எல்லையற்ற அன்பிற்கு முன்பாக உலகப் பொக்கிஷங்கள் ஒன்றுமேயில்லை என்பதை மரியாள் நிரூபித்தாள்.
- பரணியை உடைத்தல்—முழுமையான அர்ப்பணிப்பு: மரியாள் பரணியின் மூடியைத் திறந்து சில துளிகளை மட்டும் ஊற்றவில்லை; அதை முழுமையாக உடைத்தெறிந்தாள். பாதி அர்ப்பணிப்பு என்பது அர்ப்பணிப்பே அல்ல; கிறிஸ்துவுக்கு என்று வரும்போது, நமக்குரிய சகலத்தையும் பின்வாங்கலின்றி அவரிடம் தாரைவார்க்க வேண்டும்.
- மதவாத விமர்சனங்களை எதிர்கொள்ளுதல்: நீங்கள் கிறிஸ்துவுக்காக வைராக்கியமாய் எழும்பி தியாக வாழ்க்கை வாழும்போது, சுயநல மனிதர்கள் அதை 'வீண்விரயம்' என்று ஏளனம் செய்வார்கள்; உலகம் வீண்விரயம் என்று ஒதுக்கும் காரியங்களையே பரலோகம் தன் நித்திய மணிமகுடமாக அங்கீகரிக்கிறது.
- கிறிஸ்துவின் நறுமணம் வீடு முழுவதும் பரவுதல்: மரியாள் பரணியை உடைத்தபோது, 'அந்த வீடெல்லாம் நறுமணத்தினால் நிறைந்தது.' கிறிஸ்துவுக்காக ஊற்றப்படும் மெய்யான தியாக அன்பு ஒருபோதும் மறைந்திருக்காது; அது நமது குடும்பத்தையும், சபையையும், சமுதாயத்தையும் தேவ பிரசன்னத்தின் நறுமணத்தினால் நிரப்பும்.
வேதாகம ஆய்வை ஆதரியுங்கள்
இந்த ஆய்வு உங்களுக்கு ஆசீர்வாதமாக இருந்ததா? Bible Hunger தளத்தின் தமிழ் & ஆங்கில ஆய்வுகள் மற்றும் ஊடாடும் வேதக் கருவிகளை ஆதரியுங்கள்.
⚡ முக்கிய உண்மைகள்
- பிரம்மாண்டமான பொருளாதார மதிப்பு: மரியாள் ஊற்றிய நளதம் தைலம் (Nardostachys jatamansi), இமயமலைப் பகுதிகளிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட 300 தினாரியுஸ் மதிப்புள்ள அசல் நறுமணப் பொருளாகும்; இது ஒரு சாதாரண தொழிலாளியின் முழு ஆண்டு சம்பளத்திற்கு சமமானது
- சமூகக் கட்டுப்பாடுகளை உடைத்தெறிதல்: முதல் நூற்றாண்டு யூத சமுதாயத்தில் ஒரு கண்ணியமான பெண் பொது இடத்தில் தன் தலைமுடியை அவிழ்ப்பது பெரும் அவமானமாகக் கருதப்பட்டது; ஆனால் மரியாள் மனிதரின் கருத்துக்களை உதறிவிட்டு கிறிஸ்துவை ஆராதித்தாள்
- தீர்க்கதரிசன அடக்க ஆயத்தம்: பன்னிரு அப்போஸ்தலர்களும் பரலோக ராஜ்யத்தில் தங்களுக்கு என்ன பதவி கிடைக்கும் என்று தர்க்கம் பண்ணிக்கொண்டிருந்த வேளையில், மரியாள் மட்டுமே கிறிஸ்துவின் மரணத்தை உணர்ந்து முன்கூட்டியே அவரது உடலுக்கு அடக்க தைலம் பூசினாள்
- நித்திய நற்செய்தி நினைவுச்சின்னம்: 'பூலோகமெங்கும் இந்தச் சுவிசேஷம் பிரசங்கிக்கப்படும் இடங்களிலெல்லாம், இவள் செய்ததும் இவளை நினைப்பதற்காகச் சொல்லப்படும்' என்று இயேசு பிரகடனம் செய்தார்; சுவிசேஷங்களில் இயேசுவால் நிலைநிறுத்தப்பட்ட ஒரே நினைவுச்சின்னம் இதுவே
❓ அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள் (FAQs)
மரியாள் தைலம் பூசியதை யூதாஸ் காரியோத்து ஏன் அவ்வளவு மூர்க்கமாக எதிர்த்தான்?
யூதாஸ் தனது பேராசையையும் கள்ளத்தனத்தையும் ஏழைகளின் மீதான அக்கறை என்ற போர்வையில் மறைத்துப் பேசினான். யோவான் 12:6-ல் அவனது சாயம் வெளுக்கப்படுகிறது: அவன் ஏழைகளுக்காகப் பரிதவித்துப் பேசவில்லை; மாறாக அவன் திருடனாயிருந்து, சீடர்களின் பணப்பையைச் சுமந்து, அதிலிருந்ததைத் திருடிக்கொண்டிருந்தான். இயேசுவை முப்பது வெள்ளிக்காசுக்கு விற்கத் துணிந்த ஒரு துரோகியின் மனதிற்கு, 300 தினாரியுஸ் மதிப்புள்ள விலைமதிக்க முடியாத பொக்கிஷம் கிறிஸ்துவின் பாதத்தில் ஊற்றப்பட்டது தாங்க முடியாத இழப்பாகத் தோன்றியது. வேஷதாரிகளால் மெய்யான தியாக ஆராதனையை ஒருபோதும் சகித்துக்கொள்ள முடியாது.
லூக்கா 7-ல் உள்ள பாவமுள்ள பெண்ணின் அபிஷேகத்திற்கும் இந்த நிகழ்விற்கும் என்ன வித்தியாசம்?
இரண்டு நிகழ்வுகளும் ஒன்றல்ல; காலம், இடம் மற்றும் ஆவிக்குரிய நோக்கத்தினால் அவை முற்றிலும் வேறுபட்டவை. லூக்கா 7-ல் உள்ள நிகழ்வு கலிலேயாவில் இயேசுவின் ஊழியத்தின் ஆரம்பத்தில் பரிசேயனாகிய சீமோனின் வீட்டில் நடந்தது; அங்கே ஊரறிந்த பாவியான ஒரு பெண் தன் பாவமன்னிப்பிற்காக இயேசுவின் கால்களைக் கண்ணீரால் கழுவினாள். ஆனால் யோவான் 12 மற்றும் மாற்கு 14-ல் கூறப்படும் பெத்தானியா நிகழ்வு, சிலுவை மரணத்திற்கு ஆறு நாட்களுக்கு முன்பாக மார்த்தாள் மற்றும் லாசருவின் சகோதரியாகிய மரியாளால் செய்யப்பட்டது; இது பாவமன்னிப்பிற்காக அல்ல, மேசியாவின் அடக்கத்திற்கான தீர்க்கதரிசன தியாக ஆராதனையாகும்.
மரியாள் அந்த வெண்சலவைக்கல் பரணியின் மூடியைத் திறக்காமல் அதை ஏன் உடைத்தாள்?
பண்டைய எகிப்திய வெண்சலவைக்கல்லினால் செய்யப்பட்ட பரணிகள் (Alabastron) மிக மெல்லிய கழுத்துப் பகுதியைக் கொண்டு மெழுகினால் காற்றுப்புகாதவாறு அடைக்கப்பட்டிருக்கும். வழக்கமாக மக்கள் அதன் மெழுகில் ஒரு சிறிய துளையிட்டு சொட்டுச் சொட்டாக பல ஆண்டுகளுக்குப் பயன்படுத்துவார்கள். ஆனால் மரியாள் அதன் கழுத்துப் பகுதியை முற்றிலும் உடைத்தெறிந்தாள் (*syntripsasa*). இதன் பொருள், அந்தப் பரணியை இனி வேறு எதற்கும் பயன்படுத்த முடியாது; அந்த நறுமணம் கிறிஸ்துவின் பாதங்களைத் தவிர உலகில் வேறு எந்த மனிதனின் மீதும் ஒருபோதும் படக்கூடாது என்ற பூரண அர்ப்பணிப்பின் அடையாளமாகும்.
