விடியற்காலையின் பொன் கதிர்கள் எருசலேமின் வெள்ளை பளிங்கு மதில்களின் மீது பிரகாசமாய் இறங்கி, அந்தப் பரிசுத்த நகரத்தையே தங்க மயமாய் மின்னச் செய்தன. யூத நாட்காட்டியின்படி அது நிசான் மாதத்தின் பத்தாம் நாளாகும்—பஸ்கா பண்டிகைக்காக எபிரெய குடும்பங்கள் ஒவ்வொன்றும் பழுதற்ற ஒரு வயதுள்ள ஆட்டுக்குட்டியைத் தெரிந்தெடுக்க வேண்டும் என்று மோசே நியாயப்பிரமாணம் கட்டளையிட்ட அதே திருநாளாகும் (யாத்திராகமம் 12:3). யூதேயாவின் பசுமையான மலைகளிலிருந்தும் யோர்தான் நதிப் பள்ளத்தாக்குகளிலிருந்தும் பல்லாயிரக்கணக்கான வெண்மையான ஆட்டுக்குட்டிகள் எருசலேமின் தேவாலயத்தை நோக்கி மேய்ப்பர்களால் ஓட்டிவரப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன. ஆனால் தேவாலயப் பிரகாரங்களில் ஆசாரியர்கள் பலி ஆடுகளைப் பரிசோதித்துக்கொண்டிருந்த அந்த வேளையில், அகில உலக சிருஷ்டிப்பின் தொடக்கத்திற்கு முன்பே அடிக்கப்பட்ட ஆட்டுக்குட்டியாகிய நித்திய தேவகுமாரன், சீயோன் நகரத்திற்குள் தமது ராஜாங்க வெற்றிப் பவனியை மேற்கொள்ள ஆயத்தமானார்.
எருசலேமின் வீதிகளெங்கும் பஸ்கா பண்டிகையின் பரவசம் நிரம்பி வழிந்தது. உரோமப் பேரரசின் பல்வேறு மாகாணங்களிலிருந்தும், எகிப்து, மெசொப்பொத்தாமியா, சின்ன ஆசியா மற்றும் மத்திய தரைக்கடல் தீவுகளிலிருந்தும் பல்லாயிரக்கணக்கான யூத யாத்ரீகர்கள் எருசலேமுக்கு வந்திருந்தனர். நகரத்தின் மக்கள் தொகை வழக்கமான அறுபதாயிரத்திலிருந்து பத்து இலட்சத்திற்கும் மேலாக உயர்ந்திருந்தது. ரோம அரசாங்கத்தின் கொடிய வரிச்சுமையினாலும், படைவீரர்களின் கொடூர அடக்குமுறையினாலும் நசுக்கப்பட்டிருந்த யூத மக்கள், தங்களை விடுவிக்க ஒரு தீர்க்கதரிசியோ அல்லது தாவீதைப் போன்ற ஒரு யுத்த வீரனோ எழும்பி வரமாட்டானா என்று ஏங்கிக்கொண்டிருந்தனர். அந்த அரசியல் மற்றும் மதவாத எதிர்பார்ப்புகளுக்கு நடுவே, மேசியா தமது உன்னத வருகையை வெளிப்படுத்தத் தீர்மானித்தார்.
பெத்தானியாவின் அமைதியான ஒலிவத் தோப்புகளை விட்டுப் புறப்பட்ட இயேசு, ஒலிவ மலையின் உச்சியை அடைந்து, பெத்பகே ('காய்க்காத அத்திமரங்களின் இல்லம்') என்ற கிராமத்தை வந்தடைந்தார். அங்கே தமது சீடர்களை நிறுத்தி, ஒரு விசேஷித்த தீர்க்கதரிசன கட்டளையை இயேசு அருளினார்: 'உங்களுக்கு எதிரே இருக்கிற கிராமத்துக்குப் போங்கள்; போனவுடனே, அங்கே ஒரு கழுதையும் அதனோடே ஒரு குட்டியும் கட்டியிருக்கக் காண்பீர்கள்; அவைகளை அவிழ்த்து என்னிடத்தில் கொண்டுவாருங்கள். யாராவது உங்களிடத்தில் ஏதாகிலும் சொன்னால்: “ஆண்டவருக்கு இவைகள் தேவை” என்று சொல்லுங்கள்; உடனே அவன் அவைகளை அனுப்பிவிடுவான்.'
சீடர்கள் கீழ்ப்படிந்து சென்றபோது, ஒரு வீட்டின் வாசலில், தெருக்கள் சந்திக்கும் இடத்திலே ஒரு இளம் கழுதைக்குட்டி கட்டப்பட்டிருப்பதை இயேசு முன்னறிவித்தபடியே கண்டனர். அதன் உரிமையாளர்கள் 'கழுதையை ஏன் அவிழ்க்கிறீர்கள்?' என்று ஆச்சரியத்தோடு கேட்டபோது, 'ஆண்டவருக்கு இது தேவை' என்ற ஒற்றை வார்த்தையைக் கேட்டவுடன் அவர்கள் எவ்வித மறுப்புமின்றி மனமகிழ்ச்சியோடு விட்டுக்கொடுத்தனர். வேதாகம இறையியலின்படி, ஒருபோதும் மனிதன் அமராததும், நுகத்தடி வைக்கப்படாததுமான மிருகமே தேவனுடைய பரிசுத்த பணிகளுக்காகப் பிரத்தியேகப்படுத்தப்பட வேண்டும் (எண்ணாகமம் 19:2; உபாகமம் 21:3). பண்டைய இஸ்ரவேலில் சாலொமோன் ராஜா அபிஷேகம் பண்ணப்பட்டபோது தாவீது ராஜாவின் கோவேறு கழுதையின் மீது ஏறி கீகோன் ஊற்றுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்ட வரலாற்று மரபை இது நினைவூட்டியது (1 ராஜாக்கள் 1:33). இயேசு சாதாரணமாக ஒரு சவாரியை மேற்கொள்ளவில்லை; ஐந்து நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பாக சகரியா தீர்க்கதரிசி உரைத்த உன்னத மேசியானிய வாக்குத்தத்தத்தை அவர் நிறைவேற்றினார்: 'சீயோன் குமாரத்தியே, மிகவும் களிகூரு; எருசலேம் குமாரத்தியே, கெம்பீரி; இதோ, உன் ராஜா உன்னிடத்தில் வருகிறார்; அவர் நீதியுள்ளவரும் இரட்சிக்கிறவருமாயும், தாழ்மையுள்ளவருமாய், கழுதையின்மேலும் கழுதைக்குட்டியாகிய மறியின்மேலும் ஏறிவருகிறார்' (சகரியா 9:9).
சீடர்கள் தங்கள் கம்பளி அங்கிகளை அந்தக் கழுதைக்குட்டியின் மேல் விரித்து, இயேசுவை அதன்மேல் ஏற்றினர். ஒருபோதும் மனிதனைச் சுமந்திராத அந்தக் கழுதைக்குட்டி, தன் சிருஷ்டிகரின் பாரத்தைச் சுமந்த மாத்திரத்தில் எவ்வித மிரட்சியுமின்றி சாந்தமாகக் கீழ்ப்படிந்தது! அந்த கணமே, அங்கு கூடியிருந்த பல்லாயிரக்கணக்கான யாத்ரீகர்களின் மத்தியிலே ஒரு மாபெரும் விசுவாசப் பரவசம் பற்றிக்கொண்டது! கலிலேயாவிலிருந்தும், யூதேயாவிலிருந்தும், லாசருவின் உயிர்த்தெழுதலைக் கண்கூடாகக் கண்ட திரளான மக்களும் தங்கள் வண்ணமயமான மேல்வஸ்திரங்களைக் கழற்றி, கரடுமுரடான கல் பாதையிலே கம்பளமாக விரித்தனர்—இது பண்டைய காலத்தில் ஒரு புதிய ராஜாவைத் தங்கள் தலைவராக ஏற்கும் உன்னத அடிபணிதல் ஆகும் (2 ராஜாக்கள் 9:13). மற்றவர்கள் ஒலிவ மலையின் சரிவுகளில் வளர்ந்திருந்த பேரீச்ச மரங்களின் செழுமையான குருத்தோலைகளை வெட்டி, வழியெங்கும் பரப்பி வீசினர்.
இயேசு ஒலிவ மலையின் வளைவான மலைப்பாதையில் இறங்கி வந்தபோது, அந்தப் பெருங்கூட்டம் இடிமுழக்கத்தைப் போல ஸ்தோத்திரப் பாடல்களைப் பாடத் தொடங்கியது. பச்சைப் பசேலென்ற குருத்தோலைகளை வானத்தை நோக்கி அசைத்து, சங்கீதம் 118-ன் மேசியானிய ஹல்லேல் பாடல்களை முழங்கினர்: 'தாவீதின் குமாரனுக்கு ஓசன்னா! கர்த்தரின் நாமத்தினாலே வருகிறவர் ஸ்தோத்திரிக்கப்பட்டவர்! உன்னதத்திலே ஓசன்னா!'
ஓசன்னா என்ற வார்த்தை, எபிரெய மொழியின் ஹோஷியா-நா என்பதிலிருந்து வந்ததாகும்; இதன் பொருள்: 'கர்த்தாவே, இப்பொழுதே எங்களை இரட்சியும்!' என்பதாகும். பல நூற்றாண்டுகளாக பாபிலோன், பெர்சியா, கிரேக்கம் மற்றும் இப்போது உரோமப் பேரரசின் இரும்புப் பிடியில் சிக்கித் தவித்த யூத மக்கள், அரசியல் விடுதலையை எதிர்பார்த்துக் கதறினர். அருகிலிருந்த அந்தோனியா கோட்டையின் உப்பரிகைகளில் நின்ற ரோமப் படைவீரர்கள் தங்கள் வாள்களின் மீது கைகளை வைத்துக்கொண்டு இந்த மக்கள் வெள்ளத்தை அச்சத்தோடு கவனித்தனர். ரோமப் படைகளை முறியடித்து, ஏரோதுவின் ஆதிக்கத்தை ஒழித்து, தாவீதின் மாபெரும் பூலோக சாம்ராஜ்யத்தை மீண்டும் நிறுவ வந்த ஒரு இராணுவ வீரனாகவே மக்கள் இயேசுவைக் கண்டனர். சீடர்களும் பெருமிதத்தோடு நடந்தனர்.
யூதர்களின் பாரம்பரியத்தில் பேரீச்ச மரத்தின் கிளைகள் என்பது தேசிய விடுதலையின் சின்னமாகும். மக்கபேயர் காலத்தில் சீரிய ஆதிக்கத்தை முறியடித்து எருசலேம் தேவாலயத்தை மீட்டெடுத்த யூதா மக்கபேயஸ் மற்றும் அவனது சகோதரர்களை வரவேற்க மக்கள் பேரீச்ச மட்டைகளை அசைத்தனர் (1 மக்கபேயர் 13:51). எனவே, பஸ்கா யாத்ரீகர்கள் குருத்தோலைகளை வீசியபோது, அவர்கள் இயேசுவை மற்றொரு விடுதலை வீரனாகவே கண்டனர். ஆனால் இயேசுவோ வாளையெடுத்துப் போர் புரிய வரவில்லை; மாறாக சகல மனிதரின் பாவங்களையும் போக்கும் தேவ ஆட்டுக்குட்டியாகவே எருசலேமுக்குள் பிரவேசித்தார். உலகத்தின் போர்க்குதிரைகள் இரத்த வெள்ளத்தை உண்டாக்கும்; ஆனால் இயேசு ஏறிவந்த சாந்தமான கழுதைக்குட்டியோ வானத்திற்கும் பூமிக்கும் இடையே சமாதானத்தை நிலைநாட்டும் பரலோகத் தூதுவனாக வந்தது.
ஆனால் ஒலிவ மலையின் உச்சியிலுள்ள ஒரு செங்குத்தான திருப்பத்தை ஊர்வலம் அடைந்தபோது, கீதரோன் பள்ளத்தாக்கின் மறுகரையில் எருசலேம் நகரம் முழுமையாகக் காட்சியளித்தது. வெண்பளிங்குக் கற்களினாலும் தங்கத் தகடுகளினாலும் சூரிய ஒளியில் பனிமலையைப் போல ஜொலித்த மகா ஏரோதின் தேவாலயம் அங்கே கம்பீரமாக நின்றது. அந்த பிரமிக்கத்தக்க காட்சியைக் கண்டவுடன், வெற்றி ஊர்வலம் திடீரென ஸ்தம்பித்து நின்றது.
மக்கள் ஆரவாரம் செய்தனர்; ஆனால் இயேசுவோ கண்ணீர் விட்டு அழுது கதறினார்.
லூக்கா சுவிசேஷகர் இங்கே சாதாரணமாக அழுவதைக் குறிக்கும் சொல்லைப் பயன்படுத்தவில்லை; மாறாக உள்ளம் உடைந்து, விம்மி விம்மி சத்தமிட்டு அழுவதைக் குறிக்கும் eklausen என்ற மூலச் சொல்லைப் பயன்படுத்தியுள்ளார் (லூக்கா 19:41). தமக்கு வாழ்த்துப் பாடிய அந்த ஜனங்களுக்காக ராஜாவின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின! ஆடிக்கொண்டிருந்த குருத்தோலைகளையும் ஆரவாரத்தையும் தாண்டி, இயேசு நாற்பது ஆண்டுகள் கழித்து நிகழப்போகும் எதிர்காலத்தைக் கண்டார். கி.பி. 70-ல் ரோம தளபதி தீத்துவின் கொடிய படைகள் இந்த நகரத்தைச் சூழ்ந்துகொண்டு கோட்டை கொத்தளங்களை அமைப்பதையும், பஞ்சத்தினால் தாய்மார்கள் கதறுவதையும், பத்து இலட்சத்திற்கும் அதிகமான யூத மக்கள் வாளுக்கு இரையாவதையும், இந்த அழகிய தேவாலயம் தீக்கிரையாக்கப்பட்டு ஒரு கல்லின் மேல் ஒரு கல் இராதபடி தரைமட்டமாக்கப்படுவதையும் அவர் ஆவியிலே கண்டார்!
அழுகையின் பெருமூச்சுக்களுக்கு மத்தியில், மேசியா தமது தீர்க்கதரிசன வேதனையை வெளிப்படுத்தினார்: 'உனக்குக் கிடைத்த இந்த நாளிலாகிலும் உன் சமாதானத்துக்கு ஏற்றவைகளை நீ அறிந்திருந்தாயானால் நலமாயிருக்கும், இப்பொழுதோ அவைகள் உன் கண்களுக்கு மறைவாயிருக்கிறது. உன்னைச் சந்திக்குங் காலத்தை நீ அறியாமற்போனபடியினால், உன் சத்துருக்கள் உன்னைச் சுற்றிலும் மதில்போட்டு, உன்னை வளைந்துகொண்டு, எப்புறத்திலும் உன்னை நெருக்கி, உன்னையும் உன்னிலுள்ள உன் பிள்ளைகளையும் தரையாக்கிப்போட்டு, உன்னிடத்தில் ஒரு கல்லின்மேல் ஒரு கல் இராதபடிக்குச் செய்யும் நாட்கள் உனக்கு வரும்' (லூக்கா 19:42–44).
எருசலேம் ஆவிக்குரிய குருட்டுத்தனத்தில் இருந்தது. அவர்களுக்கு ரோமர்களை அழிக்க வாளேந்திய ஒரு போர்த் தளபதி தேவையாக இருந்தான்; ஆனால் பாவத்தை அழிக்க வந்த சமாதானப் பிரபுவோ அவர்களுக்குத் தேவையில்லை. அரசியல் புரட்சியை அவர்கள் நாடினர்; ஆனால் கிறிஸ்துவோ இருதயத்தின் மறுபிறப்பைக் கொடுக்க வந்தார். அவர்கள் மெய்யான சமாதானத்தை நிராகரித்தபடியினால், தங்கள் அழிவைத் தாங்களே தேடிக்கொண்டனர். ஆத்துமாவை இரட்சிக்கும் ஆண்டவரை விட்டுவிட்டு, உலக அதிகாரத்தைத் தேடியவர்களின் முடிவு பயங்கரமானதாக அமையவிருந்தது.
இந்தக் காட்சியைக் கண்டு ஆத்திரமடைந்த சில பரிசேயர்கள் கூட்டத்திற்குள்ளிருந்து பாய்ந்துவந்து: 'போதகரே, உம்முடைய சீடர்களைக் கடிந்துகொள்ளும்; ரோமர்கள் நம்மைக் கொன்றுபோடுவதற்கு முன்பாக இந்த கூச்சலை நிறுத்தும்!' என்று சீறினர். ஆனால் இயேசு கண்ணீர் சிந்திய முகத்தோடு திரும்பி: 'இவர்கள் பேசாமலிருந்தால் கல்லுகளே கூப்பிடும் என்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்' என்றார். தேவ சாயலாகப் படைக்கப்பட்ட மனிதன் சிருஷ்டிகரை ஆராதிக்கத் தவறினால், சீயோன் மலையின் உயிரற்ற பாறைகளே பிளந்து தேவனைத் துதிக்கும்!
கீதரோன் பள்ளத்தாக்கின் பாலத்தைக் கடந்து, எருசலேமின் பொன் வாசல் வழியாக இயேசு நுழைந்தபோது, அந்த முழு நகரமும் ஒரு மாபெரும் நிலநடுக்கத்தினால் அதிர்ந்தது போல அதிர்ந்தது (கிரேக்கம்: Eseisthē). மக்கள் தங்கள் மாடமாளிகைகளிலிருந்தும் வீடுகளின் கூரைகளிலிருந்தும் எட்டிப்பார்த்து: 'இவர் யார்?' என்று வியப்போடு கேட்டனர். கலிலேய யாத்ரீகர்கள் பெருமிதத்தோடு: 'இவர் கலிலேயாவிலுள்ள நசரேயனான தீர்க்கதரிசியாகிய இயேசு!' என்று சாட்சி கூறினர்.
குருத்தோலை ஞாயிறு நமது ஒவ்வொருவரின் இருதயத்திற்கும் ஒரு ஆழமான கண்ணாடியாகத் திகழ்கிறது. நாம் இயேசுவை எதற்காக நேசிக்கிறோம்? நமது உலக ஆசைகளையும், சுயநல திட்டங்களையும் நிறைவேற்றும் ஒரு அரசியல் தலைவராகவா, அல்லது நமது பாவங்களைச் சுமந்து தீர்த்த ஜீவனுள்ள இரட்சகராகவா? மகிமையின் ராஜா நமது வாழ்க்கைக்குள் பிரவேசிக்க ஆயத்தமாயிருக்கிறார்; நமது போலிப் பெருமைகளை உதறிவிட்டு, நமது முழு வாழ்க்கையையும் அவரது பாதத்தண்டையில் விரித்து, அவரை நமது நித்திய ஆண்டவராக ஏற்றுக்கொள்வோமாக. நம்மைத் தேடிவந்த சமாதானப் பிரபுவுக்கு நமது இருதயத்தின் வாசல்களைத் திறந்து கொடுத்து, என்றென்றைக்கும் அவரது ஆளுகைக்கு நம்மை முழுமையாக ஒப்புக்கொடுப்போம்.
அன்று எருசலேம் மக்கள் ஆரவாரம் செய்த அதே உதடுகளினால் இன்னும் ஐந்து நாட்களில் 'இவனைச் சிலுவையில் அறையும்!' என்று சத்தமிட்டனர். மனிதனின் உணர்ச்சிகளும் உலகப் புகழ்ச்சியும் எவ்வளவு நிலையற்றவை என்பதை இந்த நிகழ்வு நமக்கு ஆழமாக உணர்த்துகிறது. நாமும் நமது இக்கட்டான சூழ்நிலைகளில் தேவனைத் துதிப்பதோடு நின்றுவிடாமல், சிலுவையின் பாடுகளின் வழியிலும் அவரோடு கூட நடக்கும் உண்மையான சீடர்களாக வாழ வேண்டும். இயேசு நமது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் ராஜாவாக வீற்றிருக்க நம்மை அர்ப்பணிப்போம்; அவர் தரும் நித்திய சமாதானம் நமது இருதயங்களையும் சிந்தைகளையும் என்றென்றும் பாதுகாப்பதாக.
பண்டைய கிழக்குலக & தொல்பொருள் பின்னணி
முதல் நூற்றாண்டு உரோம ஆளுகையின் கீழ் இருந்த யூதேயாவில், பஸ்கா பண்டிகை என்பது உச்சக்கட்ட இராணுவ பதற்றம் நிறைந்த ஒரு காலமாகும். எருசலேமின் வழக்கமான 60,000 மக்கள் தொகை, மத்திய தரைக்கடல் நாடுகள் முழுவதிலுமிருந்து வரும் யாத்ரீகர்களால் பத்து இலட்சத்திற்கும் மேலாகப் பெருகும். யூதர்களின் சுதந்திரப் போராட்டத்தைத் தடுப்பதற்காக, ரோம தேசாதிபதியான பொந்தியு பிலாத்து, தனது குதிரைப்படைகள் மற்றும் வாள்வீரர்களோடு கடலோர நகரமான செசரியாவிலிருந்து புறப்பட்டு எருசலேமின் மேற்கு வாசல் வழியாக ஒரு பிரம்மாண்டமான இராணுவ அணிவகுப்பை நடத்துவான். பளபளக்கும் வெண்கலக் கவசங்களும், ஈட்டிகளும், போர்க் குதிரைகளும் ரோமப் பேரரசின் பயங்கரமான அதிகாரத்தை உலகிற்குப் பறைசாற்றும்.
இந்த கொடிய இராணுவப் பகட்டுக்கு நேர் எதிராகவே, இயேசு கிழக்கு திசையிலிருந்து தமது சமாதான ஊர்வலத்தை ஒழுங்கு செய்தார். பெத்தானியாவை விட்டுப் புறப்பட்டு ஒலிவ மலையின் உச்சியிலுள்ள பெத்பகே கிராமத்தை அடைந்த இயேசு, தமது சீடர்கள் இருவரை அனுப்பி, எவரும் ஏறியிராத ஒரு கழுதைக்குட்டியை அழைத்து வரச் செய்தார். மோசே நியாயப்பிரமாணத்தின்படி (உபாகமம் 21:3), நுகத்தடி வைக்கப்படாத விலங்கே தேவனுடைய பரிசுத்த காரியங்களுக்குப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். மேலும், ஐந்து நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பாக சகரியா தீர்க்கதரிசி உரைத்த மேசியானிய வாக்குத்தத்தம் துல்லியமாக நிறைவேற வேண்டியிருந்தது: 'சீயோன் குமாரத்தியே, மிகவும் களிகூரு; எருசலேம் குமாரத்தியே, கெம்பீரி; இதோ, உன் ராஜா உன்னிடத்தில் வருகிறார்; அவர் நீதியுள்ளவரும் இரட்சிக்கிறவருமாயும், தாழ்மையுள்ளவருமாய், கழுதையின்மேலும் கழுதைக்குட்டியாகிய மறியின்மேலும் ஏறிவருகிறார்' (சகரியா 9:9).
இயேசு அந்தக் கழுதைக்குட்டியின் மீது ஏறியபோது, யாத்ரீகர்கள் அந்த மேசியானிய அரச மரியாதையை உடனே உணர்ந்தனர். வழியிலே தங்கள் வஸ்திரங்களை விரிப்பது என்பது ஒரு புதிய ராஜாவைத் தங்கள் தலைவராக ஏற்றுக்கொள்வதைக் குறிக்கும் பண்டைய யூத வழக்கமாகும் (2 ராஜாக்கள் 9:13). பேரீச்ச மரக் குருத்தோலைகளை வெட்டி வீசுவது என்பது, மக்கபேயர் காலத்தில் ரோம மற்றும் கிரேக்க ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து யூதர்கள் போராடிய சுதந்திரத்தின் அடையாளமாகும். மக்கள் ஒரு போர்த் தளபதியை எதிர்பார்த்தனர்; ஆனால் இயேசுவோ சிலுவையில் தம்மையே பலியாகக் கொடுக்க வந்த சமாதானத்தின் மேசியாவாக வந்தார்.
ஆவிக்குரிய வளர்ச்சி & அன்றாட வாழ்க்கைப் பாடங்கள்
- கிறிஸ்துவை உண்மையான ராஜாவாக முடிசூட்டுதல்: மக்கள் இயேசுவை உணர்ச்சிவசப்பட்டு ஆரவாரத்தோடு வரவேற்றனர், ஆனால் ஐந்து நாட்களில் சிலுவையில் அறையச் சொன்னார்கள்; தற்காலிக உணர்ச்சிப் புகழ்ச்சியைத் தாண்டி, நமது வாழ்நாள் முழுவதும் கிறிஸ்துவையே நமது முழுமையான ஆண்டவராக ஏற்று கீழ்ப்படிய வேண்டும்.
- கழுதையின் சமாதானம் vs குதிரையின் பெருமை: உலகம் அதிகாரத்தையும் அகந்தையையும் போற்றுகிறது; ஆனால் இயேசுவோ சாந்தத்தையும் தாழ்மையையும் வெளிப்படுத்தினார். பரலோக ராஜ்யத்தின் மேன்மை என்பது ஆதிக்கம் செலுத்துவதில் இல்லை, தாழ்மையோடு பிறரை நேசிப்பதிலேயே உள்ளது.
- தேவன் சந்திக்கும் காலத்தை அறிந்துகொள்ளுதல்: எருசலேம் தன் இரட்சகரை அடையாளம் கண்டுகொள்ளத் தவறியதால் பேரழிவைச் சந்தித்தது; நாமும் உலக கவலைகளிலும் பாரம்பரியங்களிலும் மூழ்கிவிடாமல், தேவன் நம்மை சந்திக்கும் ஆவிக்குரிய வேளையை விழிப்புடன் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.
- நசிந்துபோகும் ஆத்துமாக்களுக்காக கண்ணீர் விடுதல்: மக்கள் அரசியல் கொண்டாட்டத்தில் மூழ்கியிருந்தபோது, இயேசு ஆத்துமாக்களின் அழிவைக் கண்டு கண்ணீர் விட்டார்; நமது ஊழியங்களும் ஜெபங்களும் வெறும் ஆரவாரமாக இல்லாமல், அழியும் மனிதர்களுக்காக அழும் கிறிஸ்துவின் தூய மனதுருக்கத்தினால் நிறைந்திருக்க வேண்டும்.
வேதாகம ஆய்வை ஆதரியுங்கள்
இந்த ஆய்வு உங்களுக்கு ஆசீர்வாதமாக இருந்ததா? Bible Hunger தளத்தின் தமிழ் & ஆங்கில ஆய்வுகள் மற்றும் ஊடாடும் வேதக் கருவிகளை ஆதரியுங்கள்.
⚡ முக்கிய உண்மைகள்
- நுகத்தடி வைக்கப்படாத கழுதை: பழைய ஏற்பாட்டு நியாயப்பிரமாணத்தின்படி (எண்ணாகமம் 19:2), எவரும் ஏறாத தூய மிருகமே தேவனுடைய விசேஷித்த பணிகளுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டது; ஒருபோதும் மனிதன் அமராத அந்த இளங்கழுதை தன் சிருஷ்டிகருக்கு உடனே கீழ்ப்படிந்தது
- தீர்க்கதரிசன காலக்கணிப்பு: தானியேல் 9:25-ல் உரைக்கப்பட்ட 'அறுபத்தொன்பது வாரங்கள்' என்ற மேசியாவின் வருகைக்கான காலக்கணிப்பு, இயேசு எருசலேமுக்குள் நுழைந்த இந்த நாளில் துல்லியமாக நாள் தவறாமல் நிறைவேறியதாக இறையியல் ஆய்வாளர்கள் நிரூபித்துள்ளனர்
- குருத்தோலையின் அடையாளம்: மக்கபேயர் காலத்திலிருந்தே (1 மக்கபேயர் 13:51), பேரீச்ச மட்டைகள் இராணுவ வெற்றியையும் தேசிய விடுதலையையும் குறிக்கும் சின்னமாக விளங்கின; மக்கள் அரசியல் விடுதலையை எதிர்பார்த்தனர், ஆனால் இயேசுவோ சமாதானப் பிரபுவாக வந்தார்
- நகரத்தைப் பார்த்து கதறி அழுதல்: லூக்கா 19:41-ல் இயேசு அழுததைக் குறிக்க 'எக்லௌசென்' என்ற கிரேக்கச் சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது; இது உள்ளம் குமுறி சத்தமிட்டு அழுவதைக் குறிக்கிறது; ஆரவாரத்திற்கு மத்தியில், கி.பி. 70-ல் எருசலேமுக்கு வரவிருந்த கொடிய அழிவை எண்ணி கண்ணீர் விட்டார்
❓ அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள் (FAQs)
இயேசு கம்பீரமான போர்க் குதிரையில் வராமல் ஏன் ஒரு எளிய கழுதைக்குட்டியின் மேல் வந்தார்?
பண்டைய கிழக்குலக அரச மரபில், ஒரு ராஜா போர்க் குதிரையின் மேல் சவாரி செய்து வந்தால், அவன் போருக்கும் அழிவிற்கும் வருகிறான் என்று பொருள்; ஆனால் ஒரு ராஜா கழுதையின் மேல் ஏறி வந்தால், அவன் சமாதானத்திற்கும் உடன்படிக்கைக்கும் வருகிறான் என்று பொருள் (1 ராஜாக்கள் 1:33; சகரியா 9:9). இயேசு கழுதைக்குட்டியின் மீது அமர்ந்து வந்தது, உலகாயத இராணுவப் புரட்சியை அவர் முற்றிலும் நிராகரித்தார் என்பதைக் காட்டுகிறது. அவர் ரோமப் பேரரசை வாளினால் தகர்க்க வரவில்லை; மாறாக சிலுவையின் தியாக இரத்தத்தினால் பாவம், பிசாசு மற்றும் மரணத்தை வெல்லும் சமாதானப் பிரபுவாக வந்தார்.
மக்கள் கூட்டம் 'ஓசன்னா' என்று முழங்கியதன் வேதார்த்தம் என்ன?
'ஓசன்னா' என்பது சங்கீதம் 118:25-ல் உள்ள 'ஹோஷியா-நா' என்ற எபிரெய விண்ணப்பத்தின் அரமேய உச்சரிப்பாகும்; இதன் நேரடிப் பொருள்: 'கர்த்தாவே, இப்பொழுதே இரட்சியும்!' என்பதாகும். பஸ்கா பண்டிகையின் போது யாத்ரீகர்கள் 'ஹல்லேல் சங்கீதங்களை' (சங்கீதம் 113–118) பாடுவது வழக்கம். அந்தப் பாடலோடு 'தாவீதின் குமாரனுக்கு ஓசன்னா' என்று மக்கள் இணைத்துப் பாடியது, இயேசுவை தாவீதின் அரியணையில் அமர வந்த மேசியானிய ராஜாவாக அவர்கள் அங்கீகரித்ததைக் குறிக்கிறது.
மகிழ்ச்சியான வெற்றிப் பவனியின் நடுவே இயேசு எருசலேமைப் பார்த்து கண்ணீர் விட்டு அழுதது ஏன்?
மக்கள் தற்காலிக அரசியல் விடுதலையை நினைத்து ஆர்ப்பரித்த வேளையில், இயேசுவோ அவர்களின் நிலையற்ற தன்மையையும் எதிர்காலத்தையும் கண்டார். இதே மக்கள் இன்னும் ஐந்து நாட்களில் 'இவனைச் சிலுவையில் அறையும், இராயனைத் தவிர எங்களுக்கு வேறு ராஜா இல்லை' என்று கதறப்போவதை அவர் அறிந்திருந்தார். சமாதானத்தின் மேசியாவை அவர்கள் புறக்கணித்தபடியினால், கி.பி. 70-ல் ரோம தளபதி தீத்துவின் படைகளால் எருசலேம் முற்றுகையிடப்பட்டு, இலட்சக்கணக்கான மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டு, தேவாலயத்தின் ஒரு கல்லின் மேல் ஒரு கல் இராதபடி தரைமட்டமாக்கப்படும் கொடிய அழிவை எண்ணியே இயேசு கதறி அழுதார்.
