பண்டைய எரிகோ பட்டணத்தின் பசுமையான பேரீச்ச மரத் தோப்புகளின் மேல் காலைக் கதிரவனின் தங்கக் கதிர்கள் பிரகாசமாகப் படிந்தன. யோர்தான் நதிப் பள்ளத்தாக்கின் ஆழத்திலே, கடல் மட்டத்திலிருந்து சுமார் எண்ணூறு அடி கீழே அமைந்திருந்த அந்தப் பட்டணம் இயற்கை அழகும் பசுமைச் சோலைகளும் நிறைந்த ஒரு பூலோக சொர்க்கமாக விளங்கியது. நறுமண தைலங்களின் வாசனையும், பாலைவனத் தென்றலில் சலசலக்கும் பேரீச்ச மட்டைகளின் இனிய ஓசையும், மகா ஏரோதின் பளிங்கு மாளிகைகளின் கம்பீரமும் அந்தப் பிராந்தியத்தையே அலங்கரித்தன. ஆனால் அந்த பட்டணத்தின் அலங்கார வாசலுக்கு வெளியே, உரோம நெடுஞ்சாலையின் புழுதியிலே அமர்ந்திருந்த ஒரு மனிதனுக்கு, இந்த அழகு எதுவும் புலப்படவில்லை. அவனது உலகம் காரிருளாலும், மக்களின் ஏளனப் பேச்சுகளாலும், வறுமையின் கொடுமையாலும் மட்டுமே நிறைந்திருந்தது. அவனது பெயர் பர்த்திமேயு; திமேயுவின் மகன் என்று அழைக்கப்பட்டான். தன் சிறுவயது முதலே பார்வையற்றவனாக வாழ்ந்துவந்த அவன், சாலையோரம் செல்வோரின் கிருபையை நாடி, தன் பழைய அழுக்கு படிந்த கம்பளி அங்கியிலே விழும் செப்புக்காசுகளையே நம்பி வாழ்ந்து வந்தான்.
பார்வையற்ற அவனது வாழ்வு சலிப்பும் ஏமாற்றமும் நிறைந்ததாக இருந்தது. ஒவ்வொரு நாளும் விடியும்போதும் அவனுக்குள் இருளே சூழ்ந்திருந்தது. சூரியனின் உதயம் அவனது கண்களுக்குத் தெரியாது; ஆனால் வெயிலின் உக்கிரம் அவனது தோலில் படும்போது மட்டுமே பகல் வந்துவிட்டது என்பதை அவன் உணர்வான். அவனது கைகளிலே ஒரு பழைய மரத்தடி இருந்தது; கால்களிலே புழுதி படிந்திருந்தது. அந்த எரிகோ நகரத்தின் வாசலிலே அமர்ந்து, காலையிலிருந்து மாலை வரை 'ஐயா, ஏழை குருடனுக்கு ஒரு காசு போடுங்கள்' என்று கையேந்திப் பிச்சை எடுப்பதே அவனது அன்றாட வாழ்க்கையாக இருந்தது. அவனது குடும்பத்தார் அவனைக் கைவிட்டிருந்தனர்; ஊரார் அவனை ஒரு தீட்டுள்ள பாவியாகப் பார்த்தனர். ஏனெனில் பண்டைய யூத பாரம்பரியத்தின்படி, ஒருவன் குருடனாகவோ முடவனாகவோ பிறந்தால், அது அவனது அல்லது அவனது பெற்றோரின் கொடிய பாவத்தினால் வந்த சாபம் என்று தவறாகப் போதிக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த சமூகப் புறக்கணிப்பும் தனிமையும் அவனது இருதயத்தை நாளுக்கு நாள் வாட்டி வதைத்துக்கொண்டிருந்தது.
ஆனால் அந்த குறிப்பிட்ட வசந்த காலத்து விடியலில், அந்தப் பாதை வழக்கமான அமைதியைக் கொண்டிருக்கவில்லை. எருசலேமில் நடைபெறவிருந்த பஸ்கா பண்டிகைக்காக கலிலேயாவிலிருந்தும் யோர்தானின் அக்கரையிலிருந்தும் பல்லாயிரக்கணக்கான யாத்ரீகர்கள் ஆரவாரத்தோடு எரிகோவை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தனர். அவர்கள் தங்கள் கால்களால் செந்நிறப் புழுதியைக் கிளப்பியவாறு, தாவீதின் ஆரோகண சங்கீதங்களை உரத்த சத்தமாய் பாடிக்கொண்டு சென்றனர். அந்தப் பெருங்கூட்டத்தின் இரைச்சலுக்கு மத்தியிலும், பர்த்திமேயுவின் கூர்மையான செவிகள் விசித்திரமான ஒரு சலசலப்பைக் கவனித்தன. வழக்கமாக யாத்ரீகர்கள் உணவுப் பண்டங்களைப் பற்றியோ அல்லது வழியிலுள்ள கள்ளர்களைப் பற்றியோ பேசுவார்கள்; ஆனால் இன்றோ மக்கள் கூட்டத்தின் மத்தியில் ஒரு பரிசுத்த நடுக்கமும் பரவசமும் கலந்திருந்தது. மக்கள் கூட்டத்திற்குள் கிசுகிசுப்பாகப் பேசப்பட்ட ஒரு வார்த்தை அவனது செவிகளில் விழுந்தது: 'நசரேயனாகிய இயேசு இவ்வழியே கடந்துபோகிறார்!'
அந்த நாமம் அவனது காதுகளில் ஒலித்த மாத்திரத்தில், அவனது நரம்புகளிலெல்லாம் ஒரு புதிய மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்ற உணர்வு உண்டானது. நசரேயனாகிய இயேசுவைப்பற்றி அவன் ஏற்கனவே பல வணிகர்கள் பேசக் கேட்டிருந்தான். கலிலேயக் கடற்கரையிலே அவர் ஆயிரக்கணக்கான மக்களுக்கு அப்பங்களைப் பெருகப்பண்ணி போஷித்ததையும், நாயீன் ஊரிலே ஒரு கைம்பெண்ணின் மரித்துப் போன மகனை உயிரோடு எழுப்பியதையும், தொழுநோயாளிகளைத் தொட்டுச் சுகமாக்கியதையும் வழியிலே சென்ற பயணிகள் பேசிக்கொண்டதை அவன் பலமுறை கேட்டுத் தன் நெஞ்சில் ஆழமாகப் பதித்து வைத்திருந்தான். அனைத்திற்கும் மேலாக, யோவான் ஸ்நானகனின் சீடர்கள் சாட்சி கொடுத்ததும், ஏசாயா தீர்க்கதரிசியின் புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டிருந்ததுமான மேசியாவின் அடையாளங்கள் அவனது நினைவில் அலைமோதின: 'அப்பொழுது குருடரின் கண்கள் திறக்கப்பட்டு, செவிடரின் செவிகள் திறவுண்ணும்; அப்பொழுது நொண்டியானவன் மானைப்போல் குதிப்பான், ஊமையன் நாவும் கெம்பீரிக்கும்.' இவ்வழியே கடந்து வருபவர் வெறும் போதகர் அல்ல; வாக்குப்பண்ணப்பட்ட தாவீதின் சிங்காசனத்திற்குரிய நித்திய ராஜா என்பதை பர்த்திமேயு தன் ஆவியிலே திட்டவட்டமாக உணர்ந்தான்.
தன் முழு மூச்சையும் ஒன்றுதிரட்டி, யாத்ரீகர்களின் ஆரவாரத்தை கிழித்துக்கொண்டு பாயும் ஒரு இடிமுழக்கத்தைப் போல பர்த்திமேயு தன் தொண்டைக் கிழிய உரத்த சத்தமாய் கத்தினான்: 'இயேசுவே, தாவீதின் குமாரனே, எனக்கு இரங்கும்!'
கூட்டத்தின் எதிர்வினை உடனடியாகவும் கொடூரமாகவும் இருந்தது. ஊர்வலத்தின் முன்னால் சென்ற மதவாதிகளும் பரிசேயர்களும் திரும்பி அவனைப் பார்த்துப் பற்களைக் கடித்தனர். 'வாயை மூடு, பிச்சைக்காரனே!' என்று ஆவேசத்தோடு அவனைக் கண்டித்தனர். 'போதகர் எருசலேமுக்கு முக்கிய பயணமாகச் செல்கிறார்; உன் அருவருப்பான கத்தலினால் அவரது மேலான சிந்தனைகளைக் கலைக்காதே!' என்று அதட்டினர். உலக மனுஷரின் கண்களுக்கு பர்த்திமேயு ஒரு அவலட்சணமாகவும், தர்மசங்கடமான ஒரு பிச்சைக்காரனாகவும் மட்டுமே தெரிந்தான். மேலும், 'தாவீதின் குமாரனே' என்ற அரச மேசியானிய நாமத்தை அவன் உச்சரித்தது, அருகிலிருந்த கோட்டையிலிருந்த ரோமப் படைவீரர்களின் கவனத்தை ஈர்த்து கலகத்திற்கு வித்திட்டுவிடுமோ என்றும் அவர்கள் பயந்தனர்.
ஆனால் மனிதர்களின் மிரட்டல் அவனது விசுவாசத் தாகத்தை இன்னும் அதிகமாக்கியதே தவிர அணைத்துவிடவில்லை. மாற்கு சுவிசேஷம் அழகாக விவரிக்கிறது: அவன் pollō mallon—'மிகவும் அதிகமாய், முன்னிலும் மும்முரமாய்' கதறினான். அவனது சத்தம் மலைக் குன்றுகளில் எதிரொலித்தது: 'தாவீதின் குமாரனே, எனக்கு இரங்கும்!' இந்த மேசியா எரிகோவின் எல்லையைக் கடந்துவிட்டால், தன் வாழ்நாள் முழுவதும் இந்த காரிருளிலேயே மடிய வேண்டியிருக்கும் என்பதை அவன் உணர்ந்திருந்தான். இது அவனுக்குக் கிடைத்த ஒரே ஒரு பொன்னான வாய்ப்பு! உலகத்தின் எந்த மனித அதிகாரமும் அவனது சத்தத்தை அடக்க முடியவில்லை.
அப்போது, அகில பிரபஞ்சமே ஒரு நொடி ஸ்தம்பித்து நின்றது போல ஒரு அற்புதம் நிகழ்ந்தது.
தூசி பறக்கும் அந்த பெருங்கூட்டத்தின் நடுவே, பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களின் ஆரவாரத்திற்கு மத்தியில், இயேசு நின்றார் (கிரேக்கம்: Stas ho Iēsous). உலக சிருஷ்டிகரின் காலடிகள் எரிகோவின் புழுதியிலே நின்றன! கெத்செமனே, காபத்தா மற்றும் கல்வாரியின் சிலுவையை நோக்கி தன் முகத்தைத் திருப்பியிருந்த மகிமையின் ராஜா, ஒரு ஏழை குருடனின் கதறலைக் கேட்டு தன் பயணத்தை நிறுத்தினார்! தமக்கு முன்பாக நின்ற சீடர்களையும், அவனைக் கண்டித்த கூட்டத்தையும் பார்த்து இயேசு: 'அவனை அழைத்து வாருங்கள்' என்று கட்டளையிட்டார்.
கண்டித்த அதே கூட்டம் இப்போது தலைகீழாக மாறியது. 'திடன்கொள், எழுந்திரு, உன்னை அழைக்கிறார்!' என்று பாசாங்குடன் அவனிடம் கூறினர். மனிதர்களின் முகஸ்துதியை அவன் ஒருபோதும் நம்பவில்லை; ஆனால் ஆண்டவரின் அழைப்பு அவனுக்குள் மாபெரும் நம்பிக்கையை விதைத்தது.
அப்போது பர்த்திமேயு செய்த செயல் வரலாற்றில் பொறிக்கப்பட வேண்டிய விசுவாசத்தின் வெளிப்பாடு ஆகும். அவன் சாதாரணமாக எழும்பவில்லை; தன் மேல்வஸ்திரத்தை எறிந்துவிட்டு (apobalōn to himation autou), துள்ளி எழுந்தான்! முதல் நூற்றாண்டு யூதேயாவில் ஒரு குருட்டு யாசகனின் கம்பளி அங்கி அவனது முழு சொத்தாகும். அதுவே இரவில் அவனது படுக்கை; பகலில் வெயிலுக்கான நிழல்; காசுகளைப் பொறுக்கும் விரிப்பு; அனைத்திற்கும் மேலாக அது அவனது யாசக உரிமத்திற்கான அரசாங்க அடையாளம். அந்த வஸ்திரத்தை அவன் தூக்கி எறிந்த செயல், 'நான் இனி இந்த புழுதிக்குத் திரும்ப மாட்டேன், என் யாசக வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது, எனக்குப் பார்வை கிடைக்கப்போகிறது' என்று உலகத்திற்குப் பிரகடனம் செய்த விசுவாசப் பிரகடனம் ஆகும்! அவன் பார்வையற்றவனாயிருந்தும், தடுமாறாமல் மற்றவர்கள் கைபிடித்து வழிநடத்த, இயேசு நின்ற இடத்திற்கு ஓடிவந்தான்.
புழுதியும் வியர்வையும் படிந்த அந்த ஏழையின் அருகில் நின்று, அவனைப் பாசத்தோடு நோக்கிய இயேசு, அவனது மனித கண்ணியத்தை உயர்த்தும் ஒரு உன்னதமான கேள்வியைக் கேட்டார்: 'நான் உனக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று விரும்புகிறாய்?'
எல்லாம் அறிந்த சர்வவல்ல தேவன் இந்தக் கேள்வியை ஏன் கேட்க வேண்டும்? ஏனென்றால் தேவன் மனிதர்களை இயந்திரங்களாக நடத்தாமல், அவர்களது இதய வாஞ்சையை மதிக்கிறார். இத்தனை ஆண்டுகளாகத் தன் முன்னே நிற்கும் ஒவ்வொருவரிடமும் 'ஐயா, இரண்டு காசு போடுங்கள்' என்று கையேந்திப் பழகியிருந்த பர்த்திமேயுவின் சிந்தனையை இயேசு மாற்ற விரும்பினார். தற்காலிக செப்புக்காசுகளைத் தாண்டி, பரலோகத்தின் எல்லையற்ற நன்மைகளை நோக்கி அவனது எதிர்பார்ப்பை உயர்த்தினார். அவனது விசுவாசத்தை மக்கள் முன்னிலையில் அறிக்கையிடச் செய்தார்.
பர்த்திமேயு வெள்ளியையோ பொன்னையோ கேட்கவில்லை; உலக செல்வங்களையோ புதிய ஆடைகளையோ அவன் நாடவில்லை. தன் முழங்கால்களை மடக்கி, அவனது கன்னங்களில் கண்ணீர் வழிய, ஆழமான அரமேய விசுவாசப் பெயரால் இயேசுவை அழைத்தான்: 'ரபூனி! நான் பார்வை பெற வேண்டும்!' யூத மரபில் 'ரபீ' என்றால் போதகர்; ஆனால் 'ரபூனி' என்றால் 'என் மேலான சர்வவல்ல ஆண்டவரே' என்று பொருள். அது முழுமையான சரணடைதல். வெறும் சரீரப் பார்வை மட்டுமல்ல, ஜீவனுள்ள தேவனைத் தரிசிக்கும் ஆவிக்குரிய பார்வையையும் அவன் வேண்டினான். அவனது இருதயம் ஒளியை வாஞ்சித்தது.
இயேசு அவனை எல்லையற்ற மனதுருக்கத்தோடு நோக்கினார். சேற்றைப் பூசவுமில்லை, நீண்ட சடங்குகளைச் செய்யவுமில்லை. கிறிஸ்து தமது அதிகார வார்த்தையை அருளினார்: 'நீ போகலாம், உன் விசுவாசம் உன்னை இரட்சித்தது.' கிரேக்க மூலமொழியில் 'செசோகேன் சே' (sesōken se) என்ற வார்த்தை, சரீர சுகத்தை மட்டுமல்ல, ஆத்துமாவின் முழுமையான இரட்சிப்பையும் குறிக்கிறது. அவனது பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன; அவனது சாபங்கள் நீங்கின.
மறுகணமே, பர்த்திமேயுவின் செயலற்றுப் போயிருந்த கண் நரம்புகள் தெய்வீக ஜீவனால் நிரப்பப்பட்டன. படர்ந்திருந்த காரிருள் விலகியது. அவனது விழிகள் திறவுண்டன! அவனது வாழ்நாளில் முதன்முறையாக, பிரகாசமான சூரிய ஒளி அவனது கண்களுக்குள் பாய்ந்தது. எரிகோவின் பேரீச்ச மரங்களின் பசுமையையும், நீல வானத்தையும், யூதேயாவின் மலைகளையும் அவன் கண்டான்; ஆனால் அனைத்திற்கும் மேலாக, அவனது புதிய கண்கள் கண்ட முதல் காட்சி—அவனுக்கு முன்பாக நின்று புன்னகைத்த இயேசு கிறிஸ்துவின் அன்பான முகமேயாகும்! அந்த முகத்தின் அழகும் பிரசன்னமும் அவனது ஆத்துமாவை மெய்சிலிர்க்க வைத்தது.
கண்ணீரோடும் ஆனந்தக் கூச்சலோடும் அவன் விழுந்து பணிந்து தேவனை மகிமைப்படுத்தினான். அவனைக் கண்டித்த கூட்டம் இப்போது ஸ்தோத்திரப் பாடல்களைப் பாடியது. மக்கள் யாவரும் பயபக்தியினால் நிறைந்தனர். ஆனால் அதன்பின் நிகழ்ந்ததே மெய்யான சீடத்துவத்தின் சிகரம்: 'நீ போகலாம்' என்று இயேசு கூறியிருந்தார்; அவன் பார்வை பெற்றுவிட்டதால் தன் ஊருக்குத் திரும்பிப் போய் உறவினர்களோடு விருந்துண்டு தன் சுகத்தைக் கொண்டாடியிருக்கலாம். ஆனால் அவனது வழி இப்போது கிறிஸ்துவாகிய வழியோடு ஒன்றிணைந்துவிட்டது. தான் எறிந்த பிச்சைக்கார அங்கியையும் சாலையோரப் புழுதியையும் நிரந்தரமாக உதறித்தள்ளிவிட்டு, அவன் வழியிலே இயேசுவுக்குப் பின்சென்றான்.
கல்வாரியின் சிலுவையை நோக்கிச் சென்ற அந்த கரடுமுரடான மலைப்பாதையிலே, பார்வை பெற்ற பர்த்திமேயு இயேசுவின் உண்மைச் சீடனாகப் பெருமிதத்தோடு நடந்து சென்றான். எரிகோவின் புழுதியில் அழுதுகொண்டிருந்த ஒரு குருடனை, சிலுவை வழியில் பின்தொடரும் பாக்கியவானாக மாற்றிய கிறிஸ்துவின் மாறாத கிருபைக்கு பர்த்திமேயுவின் வரலாறு என்றென்றைக்கும் ஒரு உயிருள்ள சாட்சியாகத் திகழ்கிறது. நாமும் நமது பழைய பலவீனங்களையும் உலகப் பாதுகாப்புகளையும் உதறிவிட்டு, ஒளியாகிய கிறிஸ்துவைப் பின்தொடர பர்த்திமேயுவின் விசுவாசம் நமக்கு அழைப்பு விடுக்கிறது.
பண்டைய கிழக்குலக & தொல்பொருள் பின்னணி
பண்டைய எரிகோ பட்டணம் யோர்தான் நதிப் பள்ளத்தாக்கின் மிக முக்கியமான வணிக மற்றும் வரலாற்று மையமாக விளங்கியது. எருசலேமுக்கு வடகிழக்கே சுமார் பதினைந்து மைல் தொலைவிலும், கடல் மட்டத்திலிருந்து 800 அடி ஆழத்திலும் அமைந்திருந்த இந்த பட்டணம், வற்றாத நன்னீர் ஊற்றுகளினால் சோலைவனமாகச் செழித்திருந்தது. பேரீச்ச மரங்களின் தோப்புகளும், நறுமணமிக்க தைலச் செடிகளும் நிறைந்திருந்ததால், இது 'பேரீச்ச மரங்களின் நகரம்' என்று அழைக்கப்பட்டது. மகா ஏரோதும் அவனது குமாரர்களும் இங்கே குளிர்கால மாளிகைகளையும் நீச்சல் தடாகங்களையும் கட்டியிருந்தனர். கிழக்கு தேசங்களிலிருந்தும் யோர்தானுக்கு அப்பாலிருந்தும் வரும் வணிகப் பாதைகள் சந்திக்கும் இடமாக இருந்ததால், இது பெரும் சுங்கச்சாவடியாகவும் விளங்கியது.
ஒவ்வொரு ஆண்டும் பஸ்கா பண்டிகையின் போது, கலிலேயாவிலிருந்தும் யூதேயாவிலிருந்தும் பல்லாயிரக்கணக்கான யாத்ரீகர்கள் எரிகோ வழியாக எருசலேமுக்குச் சென்றனர். சமாரியர் நிலத்தைக் கடப்பதைத் தவிர்க்க, கலிலேய யூதர்கள் யோர்தானின் கிழக்குக் கரையாகப் பயணித்து, எரிகோவுக்கு அருகே நதியைக் கடந்து, பின்னர் எருசலேமை நோக்கி செங்குத்தான மலைப்பாதையில் ஏறினர். எரிகோவிலிருந்து எருசலேமுக்கு செல்லும் 17 மைல் தூரப் பயணம் மிகவும் கடினமானது; கடல் மட்டத்திற்கு கீழே 800 அடியிலிருந்து கடல் மட்டத்திற்கு மேலே 2,500 அடி உயரத்திற்கு, அதாவது 3,300 அடி செங்குத்தாக ஏற வேண்டிய ஆபத்தான வனாந்தரப் பாதையாகும். கள்ளர் பயம் நிறைந்த இந்தப் பாதையில்தான் 'நல்ல சமாரியன் உவமை' நிகழ்ந்ததாக இயேசு போதித்தார். பஸ்கா யாத்ரீகர்கள் 'ஆரோகண சங்கீதங்களை' பாடிக்கொண்டு பெருங்கூட்டமாய் எரிகோவை விட்டுப் புறப்பட்டனர்.
பண்டைய காலத்தில் கண் பார்வையற்றவர்கள் சமூகத்தால் முற்றிலும் புறக்கணிக்கப்பட்டு, வாழ்வாதாரத்திற்காக பிச்சையெடுப்பதையே நம்பியிருந்தனர். எவ்வித மருத்துவ வசதியுமின்றி, குடும்பத்தாராலும் கைவிடப்பட்ட குருடர்கள், நகரத்தின் பிரதான வாசல்களிலும் மக்கள் நடமாட்டம் மிகுந்த சாலைகளிலும் அமர்ந்திருந்தனர். பஸ்கா பண்டிகை யாத்ரீகர்கள் தர்மம் செய்வார்கள் என்ற நம்பிக்கையோடு எரிகோ சாலையோரத்தில் பர்த்திமேயு அமர்ந்திருந்தான். ஒரு யாசகனின் அடையாளமாக விளங்கிய அவனது அழுக்கு படிந்த கம்பளி அங்கி, அவனது உடலை மட்டுமல்ல, அவனது நிர்க்கதியான வாழ்வையும் பிரதிபலித்தது. அந்த வனாந்தரப் புழுதியில், தேவனால் கூடாத காரியம் ஒன்றுமில்லை என்பதை நிரூபிக்கும் மேசியா அவனது வழியே கடந்து வந்தார்.
ஆவிக்குரிய வளர்ச்சி & அன்றாட வாழ்க்கைப் பாடங்கள்
- எதிர்ப்புகளுக்கு மத்தியிலும் விடாமுயற்சியுள்ள ஜெபம்: உலகம் உங்களை அமைதியாயிருக்கும்படி அதட்டும்போதும், தடைகள் சூழ்ந்து நிற்கும்போதும், பர்த்திமேயுவை போல இன்னும் அதிகமாய் இயேசுவை நோக்கிக் கூப்பிடுங்கள்; விசுவாசத்தின் சத்தத்தை மனிதரின் சலசலப்பால் ஒருபோதும் அடக்க முடியாது.
- பழைய அடையாளங்களை உதறி எறிதல்: கிறிஸ்துவின் புதிய ஆசீர்வாதங்களைப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டுமானால், நமது பழைய 'பிச்சைக்கார அங்கியை'—பாவ சுபாவங்கள், சுயபரிதாபம் மற்றும் உலக பாதுகாப்புகளை—முழுமையாக உதறி எறிய வேண்டும்; இயேசுவை சந்திப்பவன் பழைய நிலைக்குத் திரும்புவதில்லை.
- தெளிவான வாஞ்சையோடு ஜெபித்தல்: 'நான் உனக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று ஆண்டவர் கேட்கும்போது, அரைகுறையான விருப்பங்களைக் கேட்காமல், உங்கள் இருதயத்தின் உண்மையான தாகத்தை அவரிடம் அறிவியுங்கள்; விசுவாசத்தோடு கேட்கப்படும் எதையும் அவர் மறுப்பதில்லை.
- யாசக நிலையிலிருந்து சீடத்துவ நிலைக்கு உயருதல்: அற்புதம் என்பது வெறும் சுயநலனுக்காக அல்ல, இயேசுவைப் பின்பற்றுவதற்காகவே அருளப்படுகிறது; பார்வை பெற்ற பர்த்திமேயு தன் வழியே செல்லாமல், எருசலேமை நோக்கிய சிலுவைப் பாதையிலே இயேசுவுக்குப் பின்சென்றான்.
வேதாகம ஆய்வை ஆதரியுங்கள்
இந்த ஆய்வு உங்களுக்கு ஆசீர்வாதமாக இருந்ததா? Bible Hunger தளத்தின் தமிழ் & ஆங்கில ஆய்வுகள் மற்றும் ஊடாடும் வேதக் கருவிகளை ஆதரியுங்கள்.
⚡ முக்கிய உண்மைகள்
- மேசியானிய அரச பட்டப் பெயர்: மாற்கு நற்செய்தி நூலில் இயேசுவை பகிரங்கமாக 'தாவீதின் குமாரனே' (Huios David) என்று விளித்து அழைத்த முதல் நபர் பர்த்திமேயுவே ஆவார்; வாக்குப்பண்ணப்பட்ட ராஜாவாகிய மேசியாவை அவன் விசுவாசத்தோடு அங்கீகரித்தான்
- பிச்சைக்கார அங்கி (ஹிமாட்டியோன்): ரோம ஆளுகையின் கீழ் இருந்த யூதேயாவில், யாசகர்கள் அணிந்த மேல்வஸ்திரம் அவர்கள் பிச்சை எடுப்பதற்கான அரசாங்க அனுமதியாகக் கருதப்பட்டது; அதை உதறி எறிந்தது அவன் சுகம் பெறுவதற்கு முன்பே கொண்ட உறுதியான விசுவாசத்தைக் காட்டுகிறது
- புவியியல் மற்றும் வரலாற்று உச்சக்கட்டம்: எரிகோ கடல் மட்டத்திலிருந்து 800 அடி ஆழத்திலும், எருசலேம் 2,500 அடி உயரத்திலும் இருந்தது; சிலுவை மரணத்திற்கு முன்பாக எருசலேம் நகருக்குள் நுழைவதற்கு முன் இயேசு செய்த கடைசி பகிரங்க அற்புதம் இதுவே
- ரபூனி (என் ஆண்டவரே): வழக்கமான ரபீ என்ற சொல்லைத் தாண்டி, 'ரபூனி' என்ற அதிஉன்னத அரமேய பட்டத்தை பர்த்திமேயு பயன்படுத்தினான்; இந்த வார்த்தை வேதாகமத்தில் இங்கேயும், உயிர்த்தெழுந்த இயேசுவின் கல்லறையில் மரியாளிடமும் மட்டுமே காணப்படுகிறது
❓ அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள் (FAQs)
பர்த்திமேயுவை பேசாமல் அமைதியாய் இருக்கும்படி மக்கள் கூட்டம் ஏன் அதட்டிக் கண்டித்தது?
பண்டைய கிழக்குலகில் பார்வையற்ற யாசகர்கள் தேவனுடைய சாபத்திற்கு ஆளானவர்களாகவும், சமூகத்தில் எவ்வித மரியாதையுமற்றவர்களாகவும் புறக்கணிக்கப்பட்டனர். மேலும் பஸ்கா பண்டிகைக்காக எருசலேமை நோக்கித் திரளான யாத்ரீகர்கள் ஆரவாரத்தோடு சென்றுகொண்டிருந்த வேளையில், வழியோரப் பிச்சைக்காரனின் கூச்சல் அவர்களுக்கு அருவருப்பாகவும் இடையூறாகவும் தோன்றியது. தவிர, 'தாவீதின் குமாரனே' என்ற அரச மேசியானிய முழக்கம் அருகிலிருந்த ரோமப் படைவீரர்களின் கோபத்தைத் தூண்டி கலகத்திற்கு வழியமைத்துவிடுமோ என்றும் பயந்தனர். ஆனால் உலக மனுஷரின் ஆடம்பர ஊர்வலத்தை நிறுத்தி, ஒடுக்கப்பட்ட ஒரு ஏழையின் கதறலைக் கேட்கும் பரலோக அன்பை இயேசு வெளிப்படுத்தினார்.
பர்த்திமேயு தன் மேல்வஸ்திரத்தை எறிந்துவிட்டு ஓடிவந்ததன் ஆவிக்குரிய முக்கியத்துவம் என்ன?
முதல் நூற்றாண்டு யூதேயாவில் ஒரு குருட்டு யாசகனின் மேல்வஸ்திரம் (ஹிமாட்டியோன்) அவனது வாழ்வாதாரமாக இருந்தது. அது இரவில் அவனது படுக்கையாகவும், வெயிலிலும் குளிரிலும் புகலிடமாகவும், வழியோரத்தில் காசுகளைச் சேகரிக்கும் விரிப்பாகவும் பயன்பட்டது. அது அவனது யாசக அடையாள அட்டை. அந்த வஸ்திரத்தை அவன் உதறி எறிந்தது (*apobalōn to himation*), தனது பழைய அவல வாழ்க்கைக்கு இனி தான் திரும்பப் போவதில்லை என்ற அசைக்க முடியாத விசுவாசத்தின் அடையாளம் ஆகும். இயேசுவைச் சந்தித்தால் தனது வாழ்வு என்றென்றைக்குமாய் மாறிவிடும் என்பதை அவன் முழுமையாக அறிந்திருந்தான்.
பர்த்திமேயுவின் குருட்டுத்தன்மை தெளிவாகத் தெரிந்திருந்தும், 'நான் உனக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று இயேசு ஏன் கேட்டார்?
இயேசு மனிதர்களை வெறும் நோயாளிகளாகப் பார்க்காமல், சுயவிருப்பமும் கண்ணியமும் கொண்ட தனிநபர்களாக மதித்தார். பல ஆண்டுகளாக பிச்சை எடுத்துப் பழகிய ஒரு மனிதன் பொதுவாக சில செப்புக்காசுகளையே எதிர்பார்ப்பான். அவனது எதிர்பார்ப்பை உயர்த்தி, அவனது உள்ளத்தின் ஆழமான வாஞ்சையை வெளிப்படையாக அறிக்கையிடச் செய்வதற்கே இயேசு அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டார். இதற்கு முந்தைய அதிகாரத்தில் யாக்கோபும் யோவானும் தங்களுக்கு உன்னத பதவி வேண்டும் என்று சுயநலமாய் கேட்டதற்கும், பர்த்திமேயு வெறும் 'பார்வை வேண்டும்' என்று தாழ்மையோடு கேட்டதற்கும் உள்ள முரண்பாட்டை இது சுட்டிக்காட்டுகிறது.
