ஊமை ஆவி பிடித்த சிறுவன்: 'ஆண்டவரே, விசுவாசிக்கிறேன்; என் அவிசுவாசம் நீங்க உதவி செய்யும்!'

மறுரூப மலையின் உன்னத சிகரத்திற்கும் அதன் அடிவாரத்தில் இருந்த மனித உலகத்திற்கும் இடையிலான முரண்பாடு இதயத்தை உலுக்கும் அளவுக்குத் தீவிரமாக இருந்தது. எர்மோன் மலையின் பனிபடர்ந்த சிகரத்திலே, கிறிஸ்துவின் மனித உடலின் திரை விலக்கப்பட்டு, அவருடைய நித்திய தேவ மகிமை மின்னலைப் போலப் பிரகாசித்தது. மோசே மற்றும் எலியா ஆகியோர் அவருடன் பரலோக மகிமையில் உரையாடினர்; பிதாவாகிய தேவனுடைய கம்பீரமான சத்தம் பிரகாசமான மேகத்திலிருந்து முழங்கியது. ஆனால் இயேசு, பேதுரு, யாக்கோபு மற்றும் யோவான் ஆகியோருடன் மலையிறங்கி செசரியா பிலிப்புவின் புழுதி படிந்த பள்ளத்தாக்கிற்குள் வந்தபோது, அந்த பரலோக மவுனம் திடீரென மனிதக் கதறல்களினாலும், வேதபாரகர்களின் ஏளனப் பேச்சுக்களினாலும், ஒரு சிறுவனின் பயங்கர அலறலினாலும் சுக்குநூறாக உடைந்தது.

1. பள்ளத்தாக்கின் குழப்பமும் சீடர்களின் அவமானமும்

எர்மோன் மலையடிவாரத்தில் ஒரு தந்தை கண்ணீரோடு கதறுகிறார்: 'ஆண்டவரே, விசுவாசிக்கிறேன்; என் அவிசுவாசம் நீங்க உதவி செய்யும்!'

கூட்டம் கூடியிருந்த இடத்தை இயேசு நெருங்கியபோது, அங்கே ஒரு பெரும் குழப்பம் நிலவுவதைக் கண்டார். மலையடிவாரத்தில் தங்கியிருந்த மற்ற ஒன்பது சீடர்களைச் சூழ்ந்துகொண்டு பரிசேயர்களும் வேதபாரகர்களும் மூர்க்கமாக விவாதித்துக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் முகங்களில் ஏளனமும் வஞ்சகச் சிரிப்பும் வழிந்தது. சீடர்கள் அவமானத்தால் தலைகுனிந்து, செய்வதறியாது திகைத்து நின்றனர். அவர்களுக்கு நடுவே, பாறைத் தரையில் ஒரு இளம் சிறுவன் பயங்கரமான வலிப்பு நோயால் தாக்கப்பட்டு தரையிலே விழுந்து புரண்டு கொண்டிருந்தான். அவனுடைய வாயிலிருந்து நுரை தள்ளியது; பற்களை நறநறவென்று கடித்து, உடல் விறைத்துப் போய் வேதனையில் துடித்தான்.

சில மாதங்களுக்கு முன்பாக கலிலேயாவின் கிராமங்களுக்கு இரண்டு இரண்டாக அனுப்பப்பட்டபோது, இந்த சீடர்கள் இயேசுவின் நாமத்தினாலே பிசாசுகளைத் துரத்தி, நோயாளிகளைக் குணமாக்கி வெற்றிகரமாகத் திரும்பியிருந்தனர் (மாற்கு 6:13). ஆனால் இப்போது, தங்களை உற்றுநோக்கும் எதிரிகளின் கண்களுக்கு முன்பாக, அவர்களுடைய வார்த்தைகளும் கட்டளைகளும் முற்றிலும் செயலற்றுப் போயின. அந்த பொல்லாத ஆவி அவர்களுடைய கட்டளைகளைப் பார்த்து ஏளனம் செய்தது போல அசையாமல் நின்றது. சீடர்களின் ஆற்றலின்மை அம்பலப்பட்டுப் போனதால், பரிசேயர்கள் இயேசுவின் போதனையையும் அதிகாரத்தையுமே கேள்விக்குள்ளாக்கினர்.

இயேசு அந்த கூட்டத்தின் நடுவே கம்பீரமாக நுழைந்து: 'அவர்களோடு நீங்கள் என்ன தர்க்கம் பண்ணுகிறீர்கள்?' என்று அதிகாரத்தோடு கேட்டார் (மாற்கு 9:16). அந்த சத்தத்தைக் கேட்டவுடன் வேதபாரகர்களின் கூச்சல் உடனே அடங்கியது. சீடர்கள் ஏதேனும் விளக்கம் சொல்வதற்கு முன்பாகவே, கூட்டத்தின் நடுவிலிருந்து ஒரு தந்தை ஓடிவந்து இயேசுவின் பாதங்களில் கண்ணீரோடு சாஷ்டாங்கமாய் விழுந்தான். அவனது கண்கள் பல இரவுகள் தூங்காமல் அழுது சிவந்திருந்தன; ஆடைகள் வியர்வையினாலும் புழுதியினாலும் அழுக்கடைந்திருந்தன.

2. உடைந்த ஒரு தந்தையின் கதறல்

அந்த தந்தை தொண்டை அடைக்க கதறினான்: 'போதகரே, ஊமை ஆவி பிடித்த என் மகனை உம்மிடத்தில் கொண்டுவந்தேன். அது அவனை எங்கே பிடித்தாலும் அங்கே அவனை அலைக்கழிக்கிறது; அப்பொழுது அவன் நுரைதள்ளி, பற்களைக் கடித்து, மெலிந்துபோகிறான். அதைத் துரத்தும்படி உம்முடைய சீஷரிடத்தில் வேண்டிக்கொண்டேன்; அவர்களால் கூடாமற்போயிற்று' (மாற்கு 9:17–18). லூக்கா சுவிசேஷம் அந்தச் சிறுவன் அவனுக்கு ஒரே மகன் (மோனோஜெனெஸ்—லூக்கா 9:38) என்ற வேதனையான விவரத்தைச் சேர்க்கிறது. சிறுவயது முதலே அந்த கொடிய ஆவி அவனைக் கொல்லும்படி நெருப்பிலும் தண்ணீரிலும் தள்ளி வந்தது.

சீடர்களின் தோல்வியையும் சூழ்நிலையின் அவலத்தையும் கண்ட இயேசு பெருமூச்சு விட்டு: 'விசுவாசமில்லாத சந்ததியே, எதுவரைக்கும் நான் உங்களோடு இருப்பேன்? எதுவரைக்கும் உங்களிடத்தில் பொறுமையாய் இருப்பேன்? அவனை என்னிடத்தில் கொண்டுவாருங்கள்' என்றார் (மாற்கு 9:19). இயேசுவின் இந்த வார்த்தைகள் வெறும் சீடர்களை மட்டும் கடிந்துகொள்ளவில்லை; மாறாக, உலகத்தின் ஆழமான அவிசுவாசத்தையும், தேவனுடைய மாறாத கிருபையை உணராத மனித கடின இருதயத்தையும் கண்டு அவர் மனம் வெதும்பினார். சீடர்கள் பரலோக அதிகாரத்தை ஒரு இயந்திரத்தனமான வித்தையாகக் கருதினார்களே தவிர, தேவனுடனான ஆழமான ஐக்கியத்தில் வாழத் தவறிவிட்டனர்.

மக்கள் அந்தச் சிறுவனை இயேசுவின் முன்பாகக் கொண்டுவந்தனர். அந்த அசுத்த ஆவி இயேசுவைக் கண்ட மாத்திரத்தில், தன் முடிவு நெருங்கிவிட்டது என்பதை உணர்ந்து, சிறுவனைப் பயங்கரமாக அலைக்கழித்தது. சிறுவன் தரையிலே விழுந்து நுரைதள்ளிப் புரண்டான். அந்த கோரக் காட்சியைக் கண்டு சுற்றிலும் நின்ற மக்கள் பயந்து நடுங்கினர். பிசாசு தன் கடைசி மூர்க்கத்தை வெளிப்படுத்திக் காட்டியது.

3. 'உம்மால் ஏதாகிலும் கூடுமானால்'

சுற்றிலும் நின்றவர்கள் அலறியபோதும், இயேசு எவ்விதப் பதற்றமுமின்றி அமைதியாக நின்றார். தரையில் புரளும் சிறுவனின் வேதனையைத் தாண்டி, அவனுடைய தந்தையின் உடைந்த கண்களை இயேசு கனிவோடு நோக்கினார். 'இவனுக்கு இது உண்டாகி எவ்வளவு காலமாயிற்று?' என்று மென்மையான குரலில் கேட்டார். அதற்கு அந்த தந்தை: 'சிறுவயது முதற்கொண்டே உண்டாயிருக்கிறது. இவனைக் கெடுக்கும்படிக்கு இது பலமுறை தீயிலும் தண்ணீரிலும் தள்ளிற்று' என்று விவரித்தான்.

தொடர்ந்து, பல வருட ஏமாற்றங்களினாலும் சீடர்களின் தோல்வியினாலும் நம்பிக்கை இழந்துபோன அந்த தந்தை, தனது உள்ளத்தின் அவநம்பிக்கை கலந்த தயக்கத்தை வெளிப்படுத்தினான்: 'ஆனாலும் உம்மால் ஏதாகிலும் கூடுமானால், எங்கள்மேல் மனதிரங்கி எங்களுக்கு உதவி செய்ய வேண்டும்' (மாற்கு 9:22). அவனது வார்த்தைகள் ஒரு நொறுங்குண்ட உள்ளத்தின் வலியைப் புலப்படுத்தின. இயேசுவின் அற்புதங்களைக் குறித்து அவன் கேள்விப்பட்டிருந்தான்; ஆனால் சீடர்கள் தோற்றுப்போனதைக் கண்ட பிறகு, அவனது எதிர்பார்ப்பு மங்கிப்போயிருந்தது. எனவே அவன்: 'உம்மால் கூடுமானால்' என்று தேவனுடைய வல்லமையின் மீதே ஒரு நிபந்தனையை வைத்தான்.

இயேசு அந்த வார்த்தையை உடனே பிடித்துக்கொண்டு, அவனுடைய இருதயத்தின் நிலையை அவனுக்கே சுட்டிக்காட்டினார்: 'விசுவாசிக்கக்கூடுமானால், விசுவாசிக்கிறவனுக்கு எல்லாம் கூடும்' (மாற்கு 9:23). பரலோகத்தின் வல்லமைக்கு எந்தக் குறைவும் இல்லை; பிரச்சினை பரலோகத்தில் அல்ல, மனிதனின் பலவீனமான விசுவாசக் குழாயில்தான் அடைப்பு ஏற்பட்டுள்ளது என்பதை இயேசு அவனுக்குப் புரியவைத்தார். தேவனுடைய கை இரட்சிக்கக்கூடாதபடி குறுகிப்போகவில்லை; மனிதனின் அவிசுவாசமே பரலோகக் கதவுகளை அடைத்துப் போடுகிறது என்பதை உணர்த்தினார்.

4. வேதாகமத்தின் மிக உண்மையான ஜெபம்

இயேசுவின் அந்த வார்த்தைகளில் எந்தக் கடினமான குற்றச்சாட்டும் இல்லை; மாறாக, அன்பின் உன்னத அழைப்பு இருந்தது. அந்த தந்தை தற்பெருமை பேசவோ அல்லது தனக்கு அசைக்க முடியாத விசுவாசம் இருப்பதாகப் பொய் வேஷம் போடவோ இல்லை. இயேசுவின் தெய்வீக அன்பும் பரிசுத்தமும் அவனது போலித் திரையைக் கிழித்தெறிந்தது. கூட்டத்தினர் அனைவரின் முன்பாகவும் அவன் கதறி அழுதான். அவனது கன்னங்களில் கண்ணீர் தாரை தாரையாக வழிய, வேதாகமத்திலேயே மிக உன்னதமான, வெளிப்படையான ஜெபத்தை அவன் கதறினான்:

'ஆண்டவரே, விசுவாசிக்கிறேன்; என் அவிசுவாசம் நீங்க உதவி செய்யும்!' (மாற்கு 9:24)

இது மனித ஆன்மாவின் நிஜமான போராட்டத்தை வெளிப்படுத்தும் பொன்னான வார்த்தையாகும்! அவனது உள்ளத்திற்குள் இரண்டு சக்திகள் போராடின: ஆண்டவரைப் பற்றிக்கொள்ளத் துடிக்கும் உண்மையான ஆசை ஒருபுறம்; கடந்த கால ஏமாற்றங்களினால் எழுந்த சந்தேகத்தின் நடுக்கம் மறுபுறம். அவன் தன் குறையை மறைக்கவில்லை; மாறாக, தன் பலவீனத்தை அறிக்கையிட்டு, தனக்குத் தேவையான விசுவாசத்தையும் இயேசுவே அருள வேண்டும் என்று அவருடைய பாதத்தில் சரணடைந்தான். அவன் தன் முழுப் பலவீனத்தோடு கிறிஸ்துவை நோக்கிப் பார்த்த அந்த நொடியிலேயே, பரலோகத்தின் அற்புத வல்லமை அந்த இடத்திலே பாய்ந்தது.

5. விடுதலையின் கட்டளையும் உயிர்ப்பிக்கும் கரமும்

மக்கள் கூட்டம் அங்கே ஓடிவருவதைக் கண்ட இயேசு, உடனே செயல்பட்டார். தரையிலே கிடந்து புரண்ட சிறுவனை நோக்கி, வானத்தையும் பூமியையும் ஆளும் நித்திய அதிகாரத்தோடு கட்டளையிட்டார்: 'ஊமையும் செவிடுமான ஆவியே, இவனை விட்டுப் புறப்பட்டுப்போ, இனி இவனுக்குள் போகாதே என்று நான் உனக்குக் கட்டளையிடுகிறேன்!' (மாற்கு 9:25). இயேசு அந்தப் பிசாசைத் துரத்தியது மட்டுமல்லாமல், அது மீண்டும் அவனுக்குள் ஒருபோதும் நுழையக் கூடாது என்றும் நித்திய தடை விதித்தார்.

அந்த அசுத்த ஆவி கூச்சலிட்டு, அவனை மிகவும் அலைக்கழித்துப் புறப்பட்டுப் போயிற்று. அந்த சிறுவன் எவ்வித அசைவுமின்றி பிணம்போலத் தரையில் கிடந்தான். பள்ளத்தாக்கு முழுவதும் ஒரு பயங்கரமான அமைதி நிலவியது. கூட்டத்தில் இருந்தவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்து: 'அவன் செத்துப் போனான்! சிறுவன் இறந்துவிட்டான்' என்று முணுமுணுத்தனர். அந்த தந்தையின் இதயமும் ஒரு கணம் நின்றுபோயிருக்கும்.

ஆனால் இயேசு மென்மையான இரக்கத்தோடு அவனருகே குனிந்தார். அசைவற்றுக்கிடந்த அந்த சிறுவனின் கையைத் தமது பரிசுத்த கரத்தினால் பற்றினார் (மாற்கு 9:27). இங்கே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள கிரேக்கச் சொல் எகெய்ரேன் என்பதாகும்; புதிய ஏற்பாட்டில் மரித்தவர்களை உயிரோடு எழுப்புவதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் அதே உயிர்த்தெழுதலின் சொல்லாகும் இது! இயேசு அவனது கையைப் பிடித்த மாத்திரத்தில், ஜீவனும், பெலனும், புத்தியும் அவன் உடலுக்குள் பாய்ந்தது. அவன் எழுந்து தன் சொந்தக் கால்களிலே நின்றான். அவன் கண்கள் தெளிவடைந்தன; சுவாசம் சீரானது; அவன் முற்றிலும் குணமடைந்திருந்தான். இயேசு அவனை அவனது அன்புத் தந்தையிடம் ஒப்படைத்தார். அங்கே கூடிநின்ற திரளான மக்கள் அனைவரும் தேவனுடைய மகத்துவமான கிரியையைக் கண்டு பிரமித்து தேவனை மகிமைப்படுத்தினர் (லூக்கா 9:43).

6. எங்களால் ஏன் துரத்த முடியவில்லை? கடுகு விதை விசுவாசம்

அன்று மாலை கூட்டம் கலைந்துபோன பிறகு, இயேசு ஒரு வீட்டிற்குள் சீடர்களோடு தனித்திருந்தார். பகல் முழுவதும் தங்களை வாட்டிய அவமானத்தையும் மனக்குழப்பத்தையும் தாங்க முடியாத ஒன்பது சீடர்களும் இயேசுவிடம் வந்து தயங்கித் தயங்கி கேட்டனர்: 'அதைத் துரத்திவிட எங்களால் ஏன் கூடாமற்போயிற்று?' (மாற்கு 9:28).

இயேசு அவர்களுக்கு இரண்டு ஆழமான ஆவிக்குரிய உண்மைகளைப் போதித்தார். முதலாவதாக, மத்தேயு 17:20-ல் உள்ளபடி அவர்களுடைய வேர்ச்சிக்கலைச் சுட்டிக்காட்டினார்: 'உங்கள் அவிசுவாசத்தினாலேதான்.' அவர்களுக்குக் கடுகுவிதையளவு விசுவாசம் இருந்தால் கூட, தலைக்கு மேலே உயர்ந்து நிற்கும் இந்த எர்மோன் மலையைப் பார்த்து, 'இங்கேயிருந்து அவ்விடத்துக்குப் பெயர்ந்து போ' என்று சொன்னால் அது பெயர்ந்து போகும் என்றும், உங்களால் கூடாத காரியம் ஒன்றுமே இராது என்றும் கூறினார். அற்புதத்தின் வல்லமை மனிதனின் விசுவாசத்தின் அளவிலோ மனோபலத்திலோ இல்லை; அந்த சிறிய விசுவாசம் சார்ந்து நிற்கும் சர்வவல்லமையுள்ள தேவனிடத்திலேயே உள்ளது என்பதை அவர்களுக்கு விளக்கினார்.

இரண்டாவதாக, மாற்கு 9:29-ல் பரலோக அதிகாரத்தின் ஜீவநாடியை வெளிப்படுத்தினார்: 'ஜெபத்தினாலும் உபவாசத்தினாலுமேயன்றி மற்றெவ்விதத்தினாலும் இந்தப் பிசாசு புறப்பட்டுப் போகாது.' சீடர்கள் தேவனுடனான அனுதின ஐக்கியத்தை மறந்து, தங்களுக்கு ஏற்கனவே கொடுக்கப்பட்ட அதிகாரத்தை ஒரு இயந்திர மந்திரமாகப் பயன்படுத்த முயன்றனர். நேற்றைய ஆவிக்குரிய வெற்றியைக் கொண்டு இன்றைய யுத்தத்தை வெல்ல முடியாது; தேவனுடைய வல்லமை அனுதினமும் ஜெபத்திலும் தாழ்மையிலும் புதுப்பிக்கப்பட வேண்டும். மனிதனால் கூடாத பள்ளத்தாக்கின் இருளிலும், கிறிஸ்துவின் ஒரு வார்த்தையினால் சகலமும் சாத்தியமாகும் என்பதை இந்த அற்புதம் உலகிற்குப் பறைசாற்றியது.