மீன் வாயில் வெள்ளிப் பணம்: சர்வவல்ல தேவ பராமரிப்பும் ராஜ்யத்தின் சுயாதீனமும்

வடக்கு கலிலேயப் பகுதியிலான ஊழியப் பயணத்தை முடித்துக்கொண்டு, இயேசுவும் அவருடைய சீடர்களும் தங்களின் பிரதான ஊழியத் தளமாகிய கப்பர்நகூம் பட்டணத்திற்குத் திரும்பி வந்தனர். கலிலேயக் கடற்கரையோரத்தில் அமைந்திருந்த அந்த மீன்பிடித் துறைமுகம், வணிகர்களாலும், வயா மாரிஸ் சாலையோர உரோம அதிகாரிகளாலும், பண்டிகைக்கு ஆயத்தமாகும் யூத யாத்ரீகர்களாலும் எப்போதும் பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அந்த அன்றாட சலசலப்புகளுக்கு மத்தியிலும், மதத் தலைவர்களின் சந்தேகக் கண்கள் இயேசுவின் ஒவ்வொரு அடியையும் தொடர்ந்து கண்காணித்தன. சீமோன் பேதுரு பட்டணத்தின் தெருக்களில் கால் வைத்த மாத்திரத்திலேயே, ஆண்டுதோறும் தேவாலயத்திற்காக அரைச்சேக்கல் வரி வசூலிக்கும் உள்ளூர் அதிகாரிகள் அவனை வழிமறித்தனர்.

1. கப்பர்நகூம் தெருவில் பேதுருவை மறித்தவர்கள்

கப்பர்நகூமிலுள்ள ஒரு கல் வீட்டில், இயேசு தமது சர்வ ஞானத்தை வெளிப்படுத்தி, ராஜாவின் பிள்ளைகளின் உன்னத சுதந்திரத்தைக் குறித்துப் பேதுருவுக்குப் போதிக்கிறார்.

வரி வசூலிப்பவர்கள் ஒரு தந்திரமான நோக்கத்தோடு பேதுருவிடம் வந்து: 'உங்கள் போதகர் அரைச்சேக்கல் வரி செலுத்துவதில்லையா?' என்று கேட்டனர் (மத்தேயு 17:24). மூல கிரேக்கத்தில் இது திதிராக்மோன்—அதாவது யாத்திராகமம் 30:13-ல் கட்டளையிடப்பட்ட இரண்டு திராக்மா அல்லது அரைச்சேக்கல் வரியைக் குறிக்கிறது. இருபது வயதுக்கு மேற்பட்ட ஒவ்வொரு யூத ஆடவனும் எருசலேம் தேவாலயத்தின் காலை மற்றும் மாலை பலிகள், தூபவர்க்கம் மற்றும் பராமரிப்புப் பணிகளுக்காக இந்த வரியை ஆண்டுதோறும் ஆதார் மாதத்தில் செலுத்த வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது.

பழைய ஏற்பாட்டு நியாயப்பிரமாணத்தில், யாத்திராகமம் 30:11–16-ல் கூறப்பட்டுள்ளபடி, இந்த அரைச்சேக்கல் வரி என்பது வெறும் அரசாங்க வரியல்ல; அது ஒவ்வொரு இஸ்ரவேலனும் தனது ஆத்துமாவிற்கான 'மீட்கும் பொருள்' (எபிரேயத்தில் கோபேர்) ஆகும். ஐசுவரியவானும் சரி, தரித்திரனும் சரி, சமமான அரைச்சேக்கலையே செலுத்த வேண்டும். தேவனுடைய பரிசுத்த சமூகத்தில் மனித ஆத்துமாக்களின் சமத்துவத்தையும், பாவத்திற்குப் பிராயச்சித்தம் தேவை என்பதையும் இது பறைசாற்றியது. ஆனால் புதிய உடன்படிக்கையின் நாயகராகிய இயேசு கிறிஸ்துவோ, ஆட்டுக்குட்டியானவராகிய தம்மையே உலகத்தின் பாவங்களுக்காக மீட்கும் பொருளாகக் கொடுக்க வந்தவர். தேவனுடைய ஆலயத்திற்குத் தம்மையே பலியாகக் கொடுக்க வந்த நித்திய பிரதான ஆசாரியர், அந்த ஆலயத்திற்குப் பிராயச்சித்த வரி செலுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை என்ற உன்னத உண்மையை பேதுரு அந்த அவசரப் பதிலில் மறந்துபோனான்.

தன் போதகரின் நற்பெயரைக் காக்க வேண்டும் என்ற ஆவலில், பேதுரு அவசரப்பட்டு யோசிக்காமல்: 'செலுத்துகிறார்' என்று உடனே பதிலளித்துவிட்டான். அவன் இயேசுவிடம் கேட்கவோ அல்லது இந்த வரியின் ஆழமான இறையியல் பின்னணியை சிந்திக்கவோ இல்லை. ஆனால் வரி வசூலிப்பவர்களை விட்டு விலகி, இயேசு தங்கியிருந்த வீட்டை நோக்கி நடந்தபோது, அவனது மனதிற்குள் ஒரு பெரிய பாரமும் சந்தேகமும் எழுந்தது. தான் தவறாகப் பேசிவிட்டோமா? தேவாலயத்தின் எஜமானராகிய கிறிஸ்து தமது சொந்த ஆலயத்திற்கே வரி செலுத்தக் கடமைப்பட்டவரா என்ற கேள்வி அவனது மனசாட்சியை உறுத்தியது.

2. கதவு அடைக்கப்பட்ட வீட்டில் வெளிப்பட்ட சர்வ ஞானம்

பேதுரு வீட்டிற்குள் நுழைந்து தான் சந்தித்த காரியத்தைச் சொல்வதற்கு முன்பாகவே, இயேசு அவனது உள்ளத்தின் சிந்தனைகளைத் துல்லியமாக அறிந்திருந்தார். மத்தேயு சுவிசேஷம் இந்த உன்னத தருணத்தை ஆச்சரியத்தோடு பதிவு செய்கிறது: 'அவன் வீட்டிற்குள் வந்தபொழுது, அவன் பேசுவதற்கு முன்னமே இயேசு அவனை நோக்கிப் பேசினார்' (மத்தேயு 17:25). தெரு முனையிலே பேதுருவின் உள்ளத்தில் ஓடிய எண்ணங்கள் அனைத்தும் சர்வவல்ல கிறிஸ்துவுக்கு முன்பாக அப்பட்டமாகத் திறந்திருந்தன. அவருக்கு மனிதர்களின் தகவல் அறிக்கை தேவையில்லை; மனித இருதயத்தின் இரகசியங்கள் யாவும் அவருடைய கண்களுக்கு முன்பாக வெளியரங்கமாய் இருக்கின்றன.

இயேசு மேஜையருகே அமர்ந்து, அந்த எளிய மீனவ சீடனைப் பார்த்து புன்னகையோடு ஒரு உன்னத உரையாடலைத் தொடங்கினார்:

'சீமோனே, உனக்கு எப்படித் தோன்றுகிறது? பூமியின் ராஜாக்கள் தீர்வையையும் வரியையும் யாரிடத்தில் வாங்குகிறார்கள்? தங்கள் பிள்ளைகளிடத்திலா? அந்நியரிடத்திலா?'

பேதுரு சற்றும் யோசிக்காமல் இயல்பான உலக நியாயத்தைக் கூறினான்: 'அந்நியரிடத்தில்தான்.' எந்தவொரு உலக ராஜாவும் தன் சொந்த அரண்மனைப் பிள்ளைகளிடமும் இளவரசர்களிடமும் வரி வாங்குவதில்லை; குடிமக்களிடமும் அந்நியர்களிடமுமே வசூலிக்கிறார்கள். அப்போது இயேசு அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பிரகடனத்தை அருளினார்:

'அப்படியானால் பிள்ளைகள் வரி செலுத்தத் தேவையில்லை, அவர்கள் சுயாதீனமுள்ளவர்கள்!' (மத்தேயு 17:26)

3. பரலோக ராஜாவின் பிள்ளைகளின் உரிமை

அந்த சில எளிய வார்த்தைகளில், இயேசு புதிய உடன்படிக்கையின் மிக ஆழமான அடித்தளத்தை வெளிப்படுத்தினார். எருசலேம் தேவாலயம் என்பது வெறும் மனிதக் கட்டடமல்ல; அது பரலோகப் பிதாவின் பூமிக்குரிய வாசஸ்தலமும் அரண்மனையுமாகும். பிதாவின் ஒரே குமாரனாகிய இயேசு கிறிஸ்து, அந்த ஆலயத்தின் மீது பூரண ஆளுகை கொண்ட சர்வவல்ல கர்த்தராவார்! ஒரு ராஜா தன் சொந்தக் குமாரனிடம் வரி கேட்காதது போல, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய இயேசு தமது பிதாவின் ஆலயத்திற்கு வரி செலுத்த வேண்டிய எவ்வித சட்டக் கடமையும் இல்லாதவர்.

மேலும், 'பிள்ளைகள் சுயாதீனமுள்ளவர்கள்' என்று பன்மையில் கூறியதன் மூலம், கிறிஸ்து தம்மைப் பின்பற்றும் சீடர்களையும் அந்த உன்னத ராஜாங்க உரிமையில் இணைத்துக்கொண்டார். கிறிஸ்துவின் மூலமாக தேவனுடைய பிள்ளைகளாக மாறிய விசுவாசிகள் சட்ட திட்டங்களின் அடிமைகளாக வாழ்வதற்கல்ல; தேவனுடைய குடும்பத்தின் சுதந்திரவாளிகளாக, அவருடைய மாறாத அன்பிலும் கிருபையிலும் வாழ அழைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் ரோமர் 8:15–17-ல் கூறுவது போல, நாம் மீண்டும் பயப்படுகிறதற்கு அடிமைத்தனத்தின் ஆவியைப் பெறாமல், 'அப்பா, பிதாவே' என்று கூப்பிடப்பண்ணுகிற புத்திரசுவிகாரத்தின் ஆவியைப் பெற்றிருக்கிறோம். ராஜாவின் புத்திரர்களாகிய நாம் சுயாதீனவான்கள்! மதச் சட்டங்களின் நுகத்தடிகள் நம்மை அடிமைப்படுத்த முடியாது; தேவனுடைய நித்திய அன்பின் பாதுகாப்பு விசுவாசிகளுக்கு பூரண சுதந்திரத்தை அளிக்கிறது.

4. கிருபையின் தாழ்மை: 'நாம் அவர்களுக்கு இடறலாயிராதபடிக்கு'

வரி செலுத்தாதிருக்க தமக்கு முழு இறையியல் உரிமை உண்டு என்பதை நிரூபித்த பிறகு, இயேசு காட்டிய மேய்ப்பனின் தாழ்மை பிரமிக்க வைக்கிறது. அவர் தமது உரிமையை முன்னிறுத்தி வீண் பிடிவாதம் பிடிக்கவோ அல்லது மக்கள் மத்தியில் வரி விலக்குக் கோரி போராடவோ இல்லை. மாறாக, அவர் கூறினார்:

'ஆனாலும் நாம் அவர்களுக்கு இடறலாயிராதபடிக்கு...' (மத்தேயு 17:27)

கிரேக்க மூல நூலில் உள்ள ஸ்கந்தலிஸோ என்ற சொல், ஒருவரது விசுவாசப் பாதையில் இடறலை உண்டாக்குவதைக் குறிக்கிறது. இயேசு வரி செலுத்த மறுத்திருந்தால், சுற்றியிருந்த மக்கள் அவர் தேவாலயத்தை அவமதிக்கிறார் என்றும், தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை எதிர்க்கிறார் என்றும் தவறாக எண்ணியிருப்பார்கள். அவர்களுடைய பலவீனமான மனசாட்சியால் கிறிஸ்துவின் தெய்வீக மகத்துவத்தை உடனடியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. எனவே, அவர்களுடைய ஆத்துமாக்கள் இடறிப்போகாதபடிக்கு, கிறிஸ்து தமது சொந்த உரிமைகளை மனப்பூர்வமாக விட்டுக்கொடுக்கத் தீர்மானித்தார். சுவிசேஷத்தின் முன்னேற்றத்திற்காக தமது நியாயமான சலுகைகளைத் தியாகம் செய்தார்.

கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையில் ஒரு ஆழமான பாடம் இங்கே வெளிப்படுகிறது: நமக்கு ஒரு காரியத்தைச் செய்ய உரிமை உண்டு என்பதற்காக, பிறரின் விசுவாசத்தை சேதப்படுத்தி அதைச் செய்ய வேண்டிய கட்டாயமில்லை. அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் 1 கொரிந்தியர் 9:19-23-ல் கூறுவது போல: 'நான் ஒருவருக்கும் அடிமைப்படாதவனாயிருந்தும், அதிகமானவர்களை ஆதாயப்படுத்திக்கொள்ளும்படிக்கு, எல்லாருக்கும் என்னைத் தானே அடிமையாக்கினேன்.' சுவிசேஷத்திற்கு எவ்விதத் தடையும் வந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக, கிறிஸ்து தமது சொந்த உரிமைகளை விட்டுக்கொடுக்கத் தயங்கவில்லை. அன்பினால் வழிநடத்தப்படாத சுயாதீனம் பிறருக்கு இடறலாக மாறும்; ஆனால் அன்பினால் கட்டுப்படுத்தப்படும் சுயாதீனம் பிறரை இரட்சிப்பிற்குள் வழிநடத்தும்!

5. தூண்டிலும், கடலும், வாயில் காசு சுமந்த மீனும்

பின்னர், ஒரு தொழில்முறை மீனவனுக்கு உலக வரலாற்றிலேயே சொல்லப்படாத விசித்திரமான ஒரு கட்டளையை இயேசு அருளினார்:

'நீ கடலுக்குப் போய், தூண்டில் போட்டு, முதலாவது அகப்படுகிற மீனைப் பிடித்து, அதின் வாயைத் திறந்தால், ஒரு வெள்ளிக்காசைக் காண்பாய்; அதை எடுத்து எனக்காகவும் உனக்காகவும் அவர்களிடத்தில் கொடு.' (மத்தேயு 17:27)

இந்தக் கட்டளையின் விசேஷித்த தன்மையைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்! பேதுரு பெரும் படகுகளிலும் ஆழமான வலைகளிலும் பல ஆட்களுடன் மீன்பிடிக்கும் அனுபவம் வாய்ந்த தொழிலாளி. அப்படிப்பட்ட ஒரு வல்லுநனைப் பார்த்து, ஒரே ஒரு சிறிய தூண்டிலை (அங்கிஸ்ட்ரான்) எடுத்துக்கொண்டு கடலுக்குப் போ என்று கூறியது விசித்திரமானது. ஆனால் இயேசுவின் வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிந்தால் அங்கே நிச்சயம் பரலோக அற்புதம் மலரும் என்பதை பேதுரு தனது முந்தைய அனுபவங்களின் மூலம் நன்றாக அறிந்திருந்தான்.

பேதுரு தன் கையில் தூண்டிலோடு கடலின் மணல் திட்டுக்குச் சென்றான். தூண்டிலில் இரையை மாட்டி அமைதியான நீர்ப்பரப்பில் வீசினான். சில கணங்களிலேயே தூண்டில் கயிறு விறைத்துக் கொண்டு இழுபட்டது. பேதுரு தூண்டிலை இழுத்தபோது, காலையின் தங்க வெயிலில் பளபளக்கும் ஒரு பெரிய நன்னீர் மீன் மேலே வந்தது—அது இன்றுவரை அந்தப் பகுதியில் 'புனித பேதுருவின் மீன்' (திலாப்பியா) என்று அழைக்கப்படும் வகை மீன் ஆகும்.

பேதுரு மணலில் மண்டியிட்டு, அந்த மீனைத் தன் கையில் ஏந்தி அதன் வாயை மெதுவாகத் திறந்தான். என்ன ஆச்சரியம்! அதன் வாய்க்குள்ளே கனமான, பளபளக்கும் ஒரு வெள்ளி நாணயம் இருந்தது: அது உரோம காலத்து ஸ்தாத்தேர் வெள்ளிக்காசு ஆகும்! ஒரு ஸ்தாத்தேர் என்பது சரியாக நான்கு திராக்மாக்கள் அல்லது ஒரு முழு சேக்கலுக்குச் சமமானது. அது இயேசுவுக்கும் பேதுருவுக்கும் சேர்த்து செலுத்த வேண்டிய இரண்டு திராக்மா வரியை ஒரு துளி கூட குறையாமல், மிகத் துல்லியமாக ஈடுகட்டக்கூடிய சரியான தொகையாகும்!

6. சர்வ ஞானமும் பரலோக பராமரிப்பும்

இந்த அற்புதத்தில் பொதிந்துள்ள தேவனுடைய துல்லியமான ஆளுகையை எண்ணிப் பாருங்கள்:

• சில நாட்களுக்கு முன்பாகவோ அல்லது வாரங்களுக்கு முன்பாகவோ, ஏதோ ஒரு பயணி கடலின் ஆழத்தில் தவறவிட்ட வெள்ளிக்காசு அது.
• கடலின் தரைமட்டத்தில் கிடந்த அந்த மின்னும் நாணயத்தை ஏதோ உணவு என்று நினைத்து ஒரு மீன் தன் வாயில் கவ்விக்கொண்டது.
• அதை விழுங்கவும் முடியாமல், துப்பவும் முடியாமல் அந்த மீன் தன் வாயிலேயே சுமந்து கொண்டு நீந்திக்கொண்டிருந்தது.
• கப்பர்நகூமின் வீட்டிற்குள் அமர்ந்திருந்த கிறிஸ்து, அந்த மீன் எங்கே நீந்துகிறது என்பதையும், அதன் வாயில் என்ன நாணயம் இருக்கிறது என்பதையும் தமது சர்வ ஞானத்தினால் அறிந்திருந்தார்!
• பேதுரு தூண்டில் போட்ட அதே நொடியில், லட்சக்கணக்கான கேலன் நீர்ப்பரப்பில் அலைந்து திரிந்த அந்த குறிப்பிட்ட மீனை பேதுருவின் தூண்டிலை நோக்கி நீந்தி வரச்செய்து அகப்பட வைத்தார்!

இந்த அற்புதம் இன்றைய விசுவாசிகளுக்கும் ஒரு மாறாத நம்பிக்கையின் தூணாக விளங்குகிறது. நாம் பொருளாதார நெருக்கடிகளிலோ, எதிர்பாராத வரிகளிலோ, பணக் கஷ்டங்களிலோ அகப்படும்போது, பிரபஞ்சத்தை ஆளுகிற சர்வவல்ல கிறிஸ்து நமது தேவைகளை அறியாதவரல்ல. ஆகாயத்துப் பறவைகளையும், கடலின் மீன்களையும் போஷித்து வழிநடத்தும் பரலோகப் பிதா, தம்முடைய பிள்ளைகளை ஒருபோதும் கைவிடுவதில்லை. 'முதலாவது தேவனுடைய ராஜ்யத்தையும் அவருடைய நீதியையும் தேடுங்கள், அப்பொழுது இவைகளெல்லாம் உங்களுக்குக் கூடக் கொடுக்கப்படும்' (மத்தேயு 6:33) என்ற கிறிஸ்துவின் வாக்குத்தத்தம் கலிலேயக் கடற்கரையின் மணல்மேட்டில் நிஜமாக நிரூபிக்கப்பட்டது. பேதுரு தூண்டில் போட்ட நொடியில், கர்த்தருடைய சர்வ ஞானம் லட்சக்கணக்கான நீர்த்துளிகளுக்கு நடுவிலும் தன் கிரியையைத் துல்லியமாக நிறைவேற்றியது.

பேதுரு அந்த வெள்ளிக்காசைத் தன் கையில் ஏந்திக்கொண்டு, கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீரோடு பட்டணத்திற்குத் திரும்பினான். அவன் வரி வசூலிப்பவர்களிடம் சென்று, அந்த நாணயத்தைக் கொடுத்து இருவருக்கான வரியையும் முழுமையாகச் செலுத்தினான். அவனது இதயத்தில் ஒரு ஆழமான சத்தியம் என்றென்றைக்கும் பதிந்தது: ராஜாவின் பிள்ளைகள் உண்மையிலேயே சுயாதீனமுள்ளவர்கள்; பரலோகத் தகப்பன் தமது பிள்ளைகளின் தேவைகளைச் சந்திக்க பிரபஞ்சத்தின் சகலவற்றையும் தம் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்திருக்கிறார்.