சீயோன் மலையிலிருந்து புறப்பட்ட கண்ணீரின் பாதை
வாரத்தின் முதல் நாளாகிய அந்த உயிர்த்தெழுதலின் ஞாயிற்றுக்கிழமை பிற்பகல் வேளையில், யூதேய மலைநாட்டின் வெள்ளைச் சுண்ணாம்புப் பாறைச் சரிவுகளில் மாலை நிழல்கள் நீண்டு விழுந்து கொண்டிருந்தன. ஆழ்ந்த துக்கத்தினாலும் மனக்குழப்பத்தினாலும் முகங்கள் சோர்ந்துபோயிருந்த இரண்டு சீடர்கள், எருசலேமின் மேற்கு வாசலைக் கடந்து வெளியேறினர். மூன்று நாட்களுக்கு முன்பு கொல்கொதா மலையில் நசரேயனாகிய இயேசு கொடூரமாகச் சிலுவையில் அறையப்பட்டு மரித்த சம்பவத்தால், ஒரு கொதிக்கும் தேனீக் கூட்டினைப் போல எருசலேம் நகரம் அதிர்ச்சியிலும் பரபரப்பிலும் மூழ்கிக் கிடந்தது. அந்த நகரத்தின் பேரிரைச்சலை விட்டு விலகி, ஏழு மைல் தொலைவில் அமைந்திருந்த அமைதியான எம்மாவு கிராமத்தை நோக்கிச் செல்லும் கரடுமுரடான மலைப்பாதையில் அவர்கள் அமைதியாய் நடந்தனர்.
அவர்களில் ஒருவன் கிலெயோப்பா என்ற நசரேயரின் தீவிர சீடன்; அவனோடு கூட நடந்த மற்றொரு சீடன் விவரிக்க முடியாத பாரத்தோடு மௌனமாகப் பெருமூச்சு விட்டபடி சென்றான். அவர்கள் தங்களது வாலிப காலத்தையும், தங்களது ஆழமான பக்தியையும், இஸ்ரவேலின் விடுதலை குறித்த அத்தனை எதிர்பார்ப்புகளையும் கலிலேயாவின் போதகராகிய இயேசுவின் பாதங்களில் சமர்ப்பித்திருந்தனர். பிசாசுகளை அதட்டித் துரத்திய அவருடைய தெய்வீக அதிகாரத்தைக் கண்டவர்கள்; அவரது ஒற்றைத் தொடுதலால் குருடரின் கண்கள் திறக்கப்பட்ட அற்புதங்களை ருசித்தவர்கள்; தேவனுடைய ராஜ்யத்தின் உன்னத சத்தியங்களை அவர் அதிகாரத்தோடு பிரசங்கித்தபோது பரவசத்தோடு கேட்டவர்கள். ரோமப் பேரரசின் இரும்பு நுகத்தடியை முறித்து, தாவீதின் அரியணையை மீண்டும் நிலைநிறுத்தி, இஸ்ரவேலை மீட்கப்போகும் வாக்குத்தத்தம் பண்ணப்பட்ட மேசியா இவரே என்று அவர்கள் முழு இருதயத்தோடு நம்பியிருந்தனர்.
ஆனால், யூத மதத் தலைவர்கள் அவரைப் பிடித்துக் கொடுத்து, ரோமச் சவுக்கினால் அடிக்கப்பட்டு, பரிகாச முள்முடி சூட்டப்பட்டு, சிலுவை மரத்தில் கொடூரமாய் அறையப்பட்டதை அவர்கள் கண்கூடாகப் பார்த்திருந்தனர். பாறையில் வெட்டப்பட்ட கல்லறையில் அவரது சரீரம் வைக்கப்பட்டு, இராயனின் முத்திரையிடப்பட்டு, ரோம வீரர்கள் காவல் காத்தனர். அதேநாள் காலையில் அவர்கள் மறைந்திருந்த இடங்களுக்கு வந்து சேர்ந்த செய்திகள் அவர்களை மேலும் நிலைகுலையச் செய்தன: காலையிலேயே கல்லறைக்குச் சென்ற சில பெண்கள், கல் புரட்டப்பட்டுக் கல்லறை வெறுமையாய்க் கிடப்பதையும், இயேசு உயிரோடிருக்கிறார் என்று தேவதூதர்கள் அறிவித்த தரிசனத்தைக் கண்டதாகவும் கூறினர். பேதுருவும் யோவானும் கல்லறைக்கு ஓடிச்சென்று, துணிகள் மட்டும் தனியாகக் கிடப்பதைக் கண்டனரே தவிர, இயேசுவைக் காணவில்லை. குழப்பமான வதந்திகளுக்கும் கசப்பான யதார்த்தத்திற்கும் நடுவே சிக்கித் தவித்த கிலெயோப்பாவும் அவனது தோழனும் எருசலேமின் பாரத்தைத் தாங்க முடியாமல், உடைந்த இதயங்களோடு தங்களது கிராமத்தை நோக்கி அறுபது ஸ்தாதி தூரப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர்.
லூக்கா 24:14–15: 'அவர்கள் இந்த விசேஷங்கள் யாவையுங்குறித்துத் தங்களுக்குள்ளே பேசிக்கொண்டார்கள். அப்படி அவர்கள் பேசி, சம்பாஷித்துக்கொண்டிருக்கையில், இயேசு தாமே சேர்ந்து அவர்களுடனே கூடப்போனார்.'
அடையாளம் தெரியாத புதிய வழிப்போக்கர்
கரடுமுரடான கல் பாதையில் அவர்கள் நடந்துகொண்டே, தங்களுக்குள் தீவிரமாக விவாதித்தனர். வாக்குத்தத்தம் பண்ணப்பட்ட மேசியா ஒரு ரோமச் சிலுவையில் சாபக்கேடான மரணத்தை அடைவது எப்படி சாத்தியம்? நீதியை அநீதி விழுங்க தேவன் ஏன் அனுமதித்தார்? தங்கள் விவாதத்தில் மூழ்கியிருந்ததால், குறுக்கு வழியிலிருந்து தங்களோடு வந்து இணைந்த ஒரு வழிப்போக்கரை அவர்கள் தொடக்கத்தில் கவனிக்கவில்லை. முரட்டு கம்பளி அங்கி அணிந்த சாதாரணப் பயணியைப் போல வந்த அவர், அவர்களது வேகத்திற்கு ஈடாகத் தானும் நடந்து வந்தார்.
அவர் உயிர்த்தெழுந்த மகிமையின் சரீரத்தில் உலாவந்த நசரேயனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவே! ஆனாலும் வேதாகமம் ஒரு தெய்வீக இரகசியத்தைக் குறிப்பிடுகிறது: 'அவருடைய அடையாளம் அவர்களுக்குத் தெரியாதபடிக்கு அவர்களுடைய கண்கள் கட்டப்பட்டிருந்தது.' தேவனால் அவர்களது ஆவிக்குரிய பார்வையில் ஒரு திரை போடப்பட்டிருந்தது. அவர்களுடைய விசுவாசம் அழியக்கூடிய சரீரப் பிரகாரமான காட்சிகளின் மேல் நிற்காமல், நித்தியமும் தவறாததுமான தீர்க்கதரிசன வேத வாக்கியங்களின் மேல் ஆழமாக வேரூன்ற வேண்டும் என்பதற்காகவே தேவன் அவர்களது பார்வையை மறைத்து வைத்தார்.
அவர்களோடு கூட நடந்த அந்த வழிப்போக்கர், அவர்களது பாரமான மௌனத்தைக் கலைத்து மென்மையான குரலில் கேட்டார்: 'நீங்கள் துக்கமுகமுள்ளவர்களாய் வழிநடந்து, ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்ளுகிற இந்த விசேஷங்கள் என்ன?'
அந்தக் கேள்வி அவர்கள் இதயத்தில் சுத்தியல் போல விழுந்தது. கரடுமுரடான பாதையில் சீடர்கள் இருவரும் அப்படியே திகைத்து நின்றுவிட்டனர்; அவர்களது முகங்கள் சொல்லொணாத் துயரத்தினால் கருத்திருந்தன. கிலெயோப்பா வியப்போடு அந்தப் புதியவரை நோக்கி: 'எருசலேமிலே பரதேசியாய் வந்திருக்கிறவர்களில் இந்நாட்களில் அங்கே நடந்தவைகளை அறியாதவர் நீர் ஒருவர்தானோ?' என்று கேட்டான். பட்டணமே இருளில் மூழ்கியது; தேவாலயத்தின் திரைச்சீலை மேலிருந்து கீழ்வரை கிழிந்தது; பூமி அதிர்ந்தது. யூதேயாவில் பிரயாணம் செய்யும் எந்த ஒரு மனிதன் தான் கல்வாரியின் கொடுமைகளை அறியாமல் இருக்க முடியும்?
இயேசு மிகுந்த அமைதியோடு: 'எவைகள்?' என்று வினவினார்.
உடைந்த நம்பிக்கைகளின் கண்ணீர்க் கதறல்
கிலெயோப்பாவின் உள்ளத்தில் தேங்கி நின்ற துக்க வெள்ளம் உடைப்பெடுத்தது. பல நாட்களாய் அடக்கி வைத்திருந்த கண்ணீரை, தங்களது வேதனையைக் கனிவோடு கேட்கும் அந்த வழிப்போக்கரிடம் அவர்கள் கொட்டித் தீர்த்தனர்: 'நசரேயனாகிய இயேசுவைக் குறித்தவைகளே; அவர் தேவனுக்கு முன்பாகவும் ஜனங்களெல்லாருக்கு முன்பாகவும் செய்கையிலும் வாக்கிலும் வல்லமையுள்ள தீர்க்கதரிசியாயிருந்தார். நம்முடைய பிரதான ஆசாரியரும் அதிகாரிகளும் அவரை மரண ஆக்கினைக்கு ஒப்புக்கொடுத்து, சிலுவையில் அறைந்தார்கள்.'
அப்போது கிலெயோப்பா புதிய ஏற்பாட்டின் மிகவும் வேதனை நிறைந்த வார்த்தைகளை உதிர்த்தான்: 'அவரே இஸ்ரவேலை மீட்பார் என்று நாங்கள் நம்பியிருந்தோம்.'
அவர்களது நம்பிக்கை இறந்தகாலச் சொல்லாக மாறிப்போயிருந்தது—'நம்பியிருந்தோம்.' அவர்களது கனவுகள் அந்தக் கல்லறையின் பாறைக்குள் புதைக்கப்பட்டுவிட்டன. அவன் தொடர்ந்து கூறினான்: 'இவைகள் சம்பவித்து இன்று மூன்றாம் நாளாகிறது. ஆனாலும் எங்கள் கூட்டத்தைச் சேர்ந்த சில ஸ்திரீகள் அதிகாலமே கல்லறைக்குப்போய், அவருடைய சரீரத்தைக் காணாமல், அவர் உயிரோடிருக்கிறார் என்று சொன்ன தேவதூதரைத் தரிசித்தோம் என்று சொல்லி, எங்களை ஆச்சரியப்படுத்தினார்கள். எங்களோடேகூட இருந்தவர்களில் சிலர் கல்லறைக்குப்போய், ஸ்திரீகள் சொன்னபடியே கண்டார்கள்; அவரையோ அவர்கள் காணவில்லை.'
அவர்களது பேச்சு ஆழமான மனவேதனையின் வெளிப்பாடாக இருந்தது. உண்மைகள் அனைத்தும் அவர்களிடம் இருந்தன: வெறுமையான கல்லறை, தூதர்களின் அறிவிப்பு, மூன்றாம் நாள் என்ற கால அட்டவணை, மடித்து வைக்கப்பட்ட துணிகள். ஆனால் தங்களது தோல்வியின் கண்களினாலே தேவனுடைய காரியங்களைப் பார்த்தபடியால், அவர்களது இருதயம் அவிசுவாசத்தில் உறைந்துபோயிருந்தது.
போதகரின் இணையற்ற வேத ஆராய்ச்சிக் கல்லூரி
அந்தப் புதிய வழிப்போக்கர் அவர்களுக்கு வெற்று ஆறுதல் வார்த்தைகளைச் சொல்லவில்லை. மாறாக, அவர்களது ஆவிக்குரிய மந்தநிலையைக் கிழித்தெறியும் பரிசுத்தக் கடிந்துகொள்ளுதலை முன்வைத்தார்: 'அந்தோ, தீர்க்கதரிசிகள் சொன்ன யாவற்றையும் விசுவாசிக்கிறதற்கு மந்த இருதயமுள்ள மூடரே! கிறிஸ்து இவ்விதமாகப் பாடுபடவும், தமது மகிமையில் பிரவேசிக்கவும் வேண்டியதில்லையா?'
அந்த வார்த்தைகளோடு, உலக வரலாற்றின் ஒப்பற்ற வேத விளக்கவுரையை இயேசு தொடங்கினார். மோசேயின் ஆகமங்கள் முதற்கொண்டு சகல தீர்க்கதரிசிகளின் புத்தகங்கள் வரை, மீட்பின் மாபெரும் திட்டத்தை அவர் விவரித்தார்; சிலுவை என்பது எதிர்பாராத ஒரு விபத்து அல்ல, மாறாக உலகத் தோற்றத்திற்கு முன்பே தேவனால் தீர்மானிக்கப்பட்ட மாபெரும் இரட்சிப்பின் பிரதான திட்டம் என்பதை அவர்களுக்குத் தெளிவுபடுத்தினார்.
அவர் அவர்களை ஏதேன் தோட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்; ஆதியாகமம் 3:15-ல் சாத்தானின் தலையை நசுக்கும் பொருட்டு ஸ்திரீயின் வித்தின் குதிகால் நசுக்கப்பட வேண்டும் என்ற முதலாம் சுவிசேஷத்தை நினைவூட்டினார். மோரியா மலைக்கு அவர்களை அழைத்துச்சென்று, ஈசாக்கு தன் பலிக்கான விறகைத் தானே சுமந்து சென்றதையும், அவனுக்குப் பதிலாகப் புதரில் கொம்பு மாட்டிக்கொண்ட ஆட்டுக்கடாவை தேவன் ஆயத்தம் செய்த மாற்றீட்டுப் பலியையும் விவரித்தார். யாத்திராகமம் 12-ல் பஸ்கா ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தம் எவ்வாறு இஸ்ரவேலின் வீடுகளை மரண சங்கார தூதனிடமிருந்து மீட்டது என்பதை விளக்கினார். வனாந்தரத்தில் உயர்த்தப்பட்ட வெண்கல சர்ப்பத்தை நோக்கிப் பார்த்தவர்கள் ஜீவன் பெற்றது போல, மானிடகுமாரனும் உயர்த்தப்பட வேண்டும் என்பதை உணர்த்தினார்.
தொடர்ந்து சங்கீதங்களுக்கும் தீர்க்கதரிசனங்களுக்கும் அவர்களைக் கூட்டிச்சென்றார்: சங்கீதம் 22-ல் கரங்களும் கால்களும் குத்தப்பட்டு, ஆடைகள் சீட்டுப்போட்டுப் பங்கிடப்படும் கல்வாரியின் துல்லியமான பாடுகள்; சங்கீதம் 16-ல் பரிசுத்தவானின் சரீரம் பாதாளத்தில் அழுகலைக் காணாது என்ற உயிர்த்தெழுதலின் கம்பீரம்; மற்றும் ஏசாயா 53-ல் நமது மீறுதல்களினிமித்தம் அவர் காயப்பட்டு, நமது அக்கிரமங்களினிமித்தம் அவர் நொறுக்கப்பட்டு, அடிக்கப்படும் ஆட்டுக்குட்டியைப் போலத் தம்மை ஒப்புக்கொடுத்து, அக்கிரமக்காரருக்காகப் பரிந்துபேசினார் என்ற உன்னத பலியின் இரகசியத்தை ஒவ்வொன்றாக விளக்கினார்.
அவர் பேசப் பேச, மாலையின் குளிர்காற்று மறைந்து, சீடர்களின் உள்ளத்தில் ஒரு தெய்வீக அனல் மூண்டது. சிறுவயது முதல் ஜெப ஆலயங்களில் மனப்பாடம் செய்திருந்த வேத பகுதிகள் அனைத்தும், அதுவரை புரியாத புதிர்களாய் இருந்தவை, இப்போது உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவில் மிகத் துல்லியமாகப் பொருந்துவதை அவர்கள் பரவசத்தோடு கண்டனர். தங்களது போதகரின் மரணம் ஒரு தோல்வி அல்ல, அது பிதாவின் நித்திய வெற்றி! பாடுகள் இல்லாமல் மகிமை இல்லை!
எம்மாவு பந்தி: அடையாளம் காணப்பட்ட ஆண்டவர்
மேற்கு வானத்தில் சூரியன் மறைந்து, வான்வெளி முழுவதும் பொன்னிறமும் செவ்வானமுமாக மின்னிய வேளையில், அவர்கள் எம்மாவு கிராமத்தை அடைந்தனர். கிலெயோப்பாவும் அவனது தோழனும் தங்களது வீட்டின் வாசல் முன்பாக நின்றனர். ஆனால் கூடவந்த வழிப்போக்கரோ, மேற்கொண்டு பயணம் செய்து இருளுக்குள் செல்வது போலக் காட்டினார்.
அவரை விட்டுவிட சீடர்களின் மனம் துணியவில்லை. அவருடைய வார்த்தைகள் அவர்களது ஆத்துமாவை முற்றிலுமாகக் கவர்ந்திருந்தன. லூக்கா நற்செய்தியாளர் parebiasanto என்ற தீவிரமான கிரேக்கச் சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறார்—அவர்கள் அவரை வருந்தி வேண்டிக்கொண்டு: 'எங்களோடே தங்கும், சாயங்காலமாயிற்று, பொழுதும் போயிற்று' என்று அன்போடு வற்புறுத்தினர்.
அவர்களது விசுவாசத்தின் அழைப்பிற்கு இணங்கி, இயேசு அவர்களது எளிய கல் வீட்டிற்குள் நுழைந்தார். சுவரில் இருந்த சிறிய மண் விளக்கு ஏற்றப்பட்டு, மேஜையின் மேல் மெல்லிய வெளிச்சத்தைப் பரப்பியது. ஒரு எளிய இரவு உணவு ஆயத்தப்படுத்தப்பட்டது: சிறிய பாத்திரத்தில் ஒலிவ எண்ணெய், சில உலர்ந்த அத்திப்பழங்கள், மற்றும் ஒரு முழு பார்லி அப்பம்.
அவர்கள் பந்தியமர்ந்தபோது, அங்கே ஒரு உன்னத மாற்றம் நிகழ்ந்தது. விருந்தினராக வந்தவர் அந்த வீட்டின் எஜமானாக மாறினார். இயேசு தமது கைகளை நீட்டி, அந்த அப்பத்தை எடுத்து, வானத்தை நோக்கிப் பார்த்து, பிதாவை நோக்கி யூத பாரம்பரிய ஆசீர்வாதத்தை ஜெபித்தார்: 'பரூக் அத்தா அதோனாய் எலோஹேனு, மேலேக் ஹா-ஓலாம்...' பின்னர் அந்த அப்பத்தைப் பிட்டு, துண்டுகளை அவர்களுக்குக் கொடுத்தார்.
அந்த ஒற்றைச் செயலில், அவர்களது கண்களை மறைத்திருந்த திரை முற்றிலுமாகக் கிழிந்தது. அவர் கைகளை நீட்டியபோது, அவருடைய மணிக்கட்டுகளில் சிலுவை ஆணிகள் பாய்ந்த தழும்புகளை அவர்கள் கண்டனர். அந்தப் பிரியமான குரல், அப்பம் பிட்கும் அந்தத் தனித்துவமான பாவனை, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அப்பிரத்தியட்சமான தேவ பிரசன்னம் அவர்களது கண்களைத் திறந்தது. லூக்கா எழுதுகிறார்: 'உடனே அவர்களுடைய கண்கள் திறக்கப்பட்டு, அவரை அறிந்தார்கள்.'
அவர் ஆவியல்ல! அவர் வெறும் மாயையல்ல! மரணத்தை ஜெயித்த உயிர்த்தெழுந்த ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே மெய்யாகவே தங்களோடு அமர்ந்திருக்கிறார்! ஆனால் பரவசத்தோடு அவர்கள் அவரது திருவடிகளில் விழுந்து வணங்குவதற்கு முன்பாகவே, அவர் அவர்கள் கண்களுக்கு மறைந்துபோனார். அந்த அறையில் விளக்குத் திரியின் சிடுசிடுப்பும், அவர்களது ஆனந்தக் கண்ணீரின் பெருமூச்சும் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தன.
கொழுந்துவிட்டு எரிந்த இருதயங்களும் நள்ளிரவு ஓட்டமும்
கிலெயோப்பா மேஜையின் மறுபுறம் இருந்த தன் தோழனைப் பார்த்தான்; இருவரின் தாடியிலும் கண்ணீர் ஆறாகப் பாய்ந்து கொண்டிருந்தது. அவர் மறைந்த அற்புதத்தைக் குறித்து அவர்கள் பேசவில்லை; அவர்களது எண்ணங்கள் அந்த மலைப்பாதையை நோக்கியே திரும்பின. கிலெயோப்பா பரவசத்தோடு முழங்கினான்: 'வழியிலே அவர் நம்முடனே பேசி, வேதவாக்கியங்களை நமக்கு விளங்கப்பண்ணினபொழுது, நம்முடைய இருதயம் நமக்குள்ளே கொழுந்துவிட்டு எரியவில்லையா?'
கிரேக்க மூலமொழியில் kardia kaiomenē என்பது தெய்வீக அக்கினியினால் பற்றியெரியும் இருதயத்தைக் குறிக்கிறது. அவர்களது சோகம் சாம்பலானது. ஏழு மைல் தூரம் நடந்த சரீரக் களைப்பு ஒரு விநாடியில் பறந்துபோனது. இரவாகிவிட்டது, மலைப்பாதைகளில் ஓநாய்களும் திருடர்களும் நடமாடும் ஆபத்து இருந்தது; ஆனாலும் ஒரு நிமிடம்கூட அவர்களால் எம்மாவில் தங்கியிருக்க முடியவில்லை.
தொடப்படாத உணவை அப்படியே மேஜையில் விட்டுவிட்டு, இருவரும் உடனே எழுந்து, தங்கள் கைத்தடிகளை எடுத்துக்கொண்டு இருளுக்குள் பாய்ந்தனர். எருசலேமை நோக்கி 2,000 அடி உயர மேடான மலைப்பாதையில் அவர்கள் ஓடினர்; மூச்சிரைக்க, கால்கள் பாறைகளில் இடறினாலும், உயிர்த்தெழுதலின் ஆனந்தம் அவர்களை இறக்கைகட்டிப் பறக்க வைத்தது.
எருசலேமின் பூட்டப்பட்டிருந்த மாடிவீட்டின் வாசலை அவர்கள் படபடவெனத் தட்டினர். கதவு திறக்கப்பட்டு உள்ளே நுழைந்தபோது, அங்கே கூடியிருந்த பதினொரு அப்போஸ்தலர்களும் பிற விசுவாசிகளும் பெரும் ஆரவாரத்தோடு அவர்களை வரவேற்றனர்: 'கர்த்தர் மெய்யாகவே உயிர்த்தெழுந்து, சீமோனுக்குத் தரிசனமானார்!'
அப்போது கிலெயோப்பாவும் அவனது தோழனும் எம்மாவு பாதையில் நிகழ்ந்த அதிசயங்களை விவரித்தனர்: வழியில் வேதவாக்கியங்களை அவர் விளக்கியபோது தங்களது உடைந்த உள்ளங்கள் எவ்வாறு உயிர்ப்பிக்கப்பட்டன என்பதையும், அப்பம் பிட்கையிலே அவர் தங்களுக்கு எவ்வாறு பிரத்தியட்சமானார் என்பதையும் சாட்சியாக முழங்கினர். மனிதகுலத்தின் அவநம்பிக்கையின் இருண்ட இரவு என்றென்றைக்குமாக முடிவுக்கு வந்தது; புதிய சிருஷ்டியின் நித்திய விடியல் மலர்ந்தது!
பண்டைய கிழக்குலக & தொல்பொருள் பின்னணி
முதலாம் நூற்றாண்டு ரோம யூதேயாவில், எருசலேமிலிருந்து எம்மாவு செல்லும் பாதை யூதேய மலைநாட்டின் கரடுமுரடான மேற்குச் சரிவில் அமைந்திருந்தது; இது எருசலேமின் 2,500 அடி உயரக் குன்றிலிருந்து திராட்சைத் தோட்டங்களும் ஒலிவ மரங்களும் நிறைந்த சுண்ணாம்புப் பாறை பள்ளத்தாக்குகளை நோக்கிச் சரிந்து சென்றது. சுமார் 60 ஸ்தாதி (ஏழு மைல்கள்) தூரத்தைக் கடக்க மூன்று மணிநேர நடைபயணம் தேவைப்பட்டது; உச்சி வெயிலைத் தவிர்ப்பதற்காகப் பயணிகள் பெரும்பாலும் பிற்பகல் வேளையிலேயே இந்த யாத்திரையைத் தொடங்குவர். பஸ்கா பண்டிகையின் போது எருசலேம் மதில்களுக்கு வெளியே இயேசு கொடூரமாகச் சிலுவையில் அறையப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, மேசியானிய புரட்சிகள் ஏதேனும் வெடிக்குமோ என்ற அச்சத்தில் ரோம ராணுவக் காவல் தீவிரப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. உலகப்பிரகாரமான அரசியல் விடுதலையாளராக இயேசு இஸ்ரவேலை மீட்பார் என்று நம்பியிருந்த சீடர்கள், அவரது மரணத்தால் கடும் ஏமாற்றமும் விவரிக்க முடியாத துக்கமும் அடைந்து சிதறிப்போயினர். அக்கால ரோமச் சாலைகளில் கொள்ளையர்களின் தாக்குதலில் இருந்து தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளப் பயணிகள் குழுவாகவோ அல்லது பிற வழிப்போக்கர்களோடு இணைந்தோ நடப்பது வழக்கமாக இருந்தது; இது இயேசு அவர்கள் அருகில் வந்து உரையாடலைத் தொடங்குவதற்குத் தகுந்த வரலாற்றுச் சூழலாக அமைந்தது.
ஆவிக்குரிய வளர்ச்சி & அன்றாட வாழ்க்கைப் பாடங்கள்
- எதிர்பார்ப்புகள் சுக்குநூறாக உடைந்து, ஜெபங்களுக்குப் பதில் கிடைக்காமல், ஆவிக்குரிய தளர்ச்சியிலும் ஏமாற்றத்திலும் தத்தளிக்கும் ஒவ்வொரு விசுவாசிக்கும் எம்மாவு பயணம் ஒரு மாபெரும் நம்பிக்கையின் பாடமாகும். நமது சொந்த திட்டங்களின்படியும் கால அட்டவணைகளின்படியும் காரியங்கள் நடக்காதபோது, தேவன் நம்மை விட்டு விலகிவிட்டார் என்று நாம் தவறாக எண்ணுகிறோம்; ஆனால் நமது கண்ணீரின் பாதையில் உயிர்த்தெழுந்த ஆண்டவர் நமக்கு மிக அருகிலேயே கூட நடந்து வருகிறார் என்பதை நாம் உணர்வதில்லை. மெய்யான ஆவிக்குரிய ஆறுதல் உலக மாயைகளில் இல்லை; தேவனுடைய அசைக்க முடியாத வார்த்தையாகிய வேத வாக்கியங்களிடம் திரும்புவதிலும், நமது பாடுகளைக் கிறிஸ்துவின் மீட்பின் திட்டத்தோடு இணைத்துப் பார்ப்பதிலுமே உள்ளது. 'எங்களோடே தங்கும் ஆண்டவரே!' என்று தாகத்தோடு நாம் அவரை வருந்தி அழைக்கும்போது, அவர் நமது எளிய வாழ்க்கைக்குள் வந்து திருவிருந்தின் ஐக்கியத்தை ஏற்படுத்துகிறார்; சோர்ந்துபோன உள்ளங்களில் விசுவாசத் தீயை மூட்டி, பயந்து ஓடிய நம்மை உயிர்த்தெழுதலின் தைரியமுள்ள சாட்சிகளாக மாற்றுகிறார்.
வேதாகம ஆய்வை ஆதரியுங்கள்
இந்த ஆய்வு உங்களுக்கு ஆசீர்வாதமாக இருந்ததா? Bible Hunger தளத்தின் தமிழ் & ஆங்கில ஆய்வுகள் மற்றும் ஊடாடும் வேதக் கருவிகளை ஆதரியுங்கள்.
⚡ முக்கிய உண்மைகள்
- அறுபது ஸ்தாதி தூரம்: எருசலேமிலிருந்து எம்மாவு கிராமத்திற்கு இடையே உள்ள தொலைவு 60 ஸ்தாதி (சுமார் 7 மைல்கள் அல்லது 11.5 கிலோமீட்டர்) என்று லூக்கா 24:13 குறிப்பிடுகிறது; 2,000 அடி பள்ளமான சுண்ணாம்புப் பாறை மலைப்பாதையில் இது சுமார் இரண்டு முதல் மூன்று மணிநேர கடினமான நடைபயணமாகும்
- கிலெயோப்பாவும் ஆரம்பக்கால திருச்சபை பாரம்பரியமும்: லூக்கா 24:18-ல் கிலெயோப்பாவின் பெயர் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; இரண்டாம் நூற்றாண்டின் கிறிஸ்தவ வரலாற்று ஆசிரியர் ஹெகேசிப்பஸின் கூற்றுப்படி, கிலெயோப்பா நசரேயனாகிய யோசேப்பின் சகோதரர் ஆவார்; அதாவது அவர் பூலோக ரீதியாக இயேசுவின் பெரியப்பா அல்லது சித்தப்பா முறை உறவினர், இது குடும்ப வட்டாரத்தின் மேசியானிய எதிர்பார்ப்பை விளக்குகிறது
- பெயர் குறிப்பிடப்படாத இரண்டாவது சீடன்: ஆதி திருச்சபை பிதாக்களில் ஒருவரான ஓரிஜன், பெயர் குறிப்பிடப்படாத இரண்டாவது சீடன் கிலெயோப்பாவின் மகனாகிய சிமியோன் என்று கருதினார்; வேறு சிலர் நற்செய்தியாளர் லூக்கா அல்லது யோவான் 19:25-ல் சிலுவையினருகே நின்ற கிலெயோப்பாவின் மனைவியாகிய மரியாள் என்று வரலாற்று ரீதியாக விளக்குகின்றனர்
- கிறிஸ்துவை மையமாகக் கொண்ட வேத விளக்கம் (லூக்கா 24:27): இயேசு எம்மாவு பாதையில் உலக வரலாற்றின் தலைசிறந்த வேத ஆராய்ச்சியை நடத்தினார்; 'விளக்கினார்' என்பதற்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட கிரேக்க வினைச்சொல் 'diermēneusen' (வியாக்கியானம் செய்தார்); ஆதியாகமம் முதல் மல்கியா வரையிலான அத்தனை பலிகள், ஆசரிப்புக் கூடார நிழல்கள் மற்றும் சங்கீதங்கள் அனைத்தும் தம்மைக் குறித்தே எழுதப்பட்டுள்ளன என்பதை அவர் முறையாக வெளிப்படுத்தினார்
❓ அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள் (FAQs)
எம்மாவு பாதையில் சீடர்களின் கண்கள் இயேசுவை அடையாளம் காணாதபடி ஏன் கட்டப்பட்டிருந்தன?
லூக்கா 24:16-ல் 'அவருடைய அடையாளம் அவர்களுக்குத் தெரியாதபடிக்கு அவர்களுடைய கண்கள் கட்டப்பட்டிருந்தது' என்று வேதம் கூறுகிறது. இது தேவனால் திட்டமிடப்பட்ட ஓர் ஆவிக்குரிய பாடமாகும். அவர்களுடைய விசுவாசம் வெறும் சரீரப் பிரகாரமான வெளிப்புறக் காட்சிகளின் மேல் நிற்காமல், தவறாத தேவனுடைய வார்த்தையாகிய பழைய ஏற்பாட்டு வேத வாக்கியங்களின் மேல் அஸ்திபாரப்பட வேண்டும் என்பதற்காகவே தேவன் அவர்களது பார்வையை மறைத்து வைத்தார். மேசியா பாடுபட்டு உயிர்த்தெழ வேண்டும் என்பதை அவர்கள் முதலில் வேதத்திலிருந்து ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று இயேசு விரும்பினார். மெய்யான கிறிஸ்தவ விசுவாசம் என்பது பார்த்ததினால் அல்ல, தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்பதினால் உண்டாகிறது (ரோமர் 10:17). வேத வசனங்களால் அவர்களது இருதயங்கள் கொழுந்துவிட்டு எரிந்த பிறகே, அப்பம் பிட்கும் வேளையில் அவர்களது கண்கள் திறக்கப்பட தேவன் அனுமதித்தார்.
மேசியா பாடுபட்டு உயிர்த்தெழ வேண்டும் என்பதை நிரூபிக்க இயேசு எந்த பழைய ஏற்பாட்டு பகுதிகளை விளக்கினார்?
மோசே முதற்கொண்டு சகல தீர்க்கதரிசிகளின் ஆகமங்களிலும் கிறிஸ்து தம்மைக் குறித்த பகுதிகளை விளக்கினார் (லூக்கா 24:27): ஆதியாகமம் 3:15-ல் சாத்தானின் தலையை நசுக்கும் ஸ்திரீயின் வித்து; ஆதியாகமம் 22-ல் மோரியா மலையில் ஈசாக்குக்குப் பதிலாகப் பலியிடப்பட்ட ஆட்டுக்கடா; யாத்திராகமம் 12-ல் பஸ்கா ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தம்; எண்ணாகமம் 21-ல் உயர்த்தப்பட்ட வெண்கல சர்ப்பம்; சங்கீதம் 22-ல் கரங்களும் கால்களும் குத்தப்பட்ட கல்வாரி வேதனை; சங்கீதம் 16:10-ல் தமது பரிசுத்தவானை பாதாளத்தில் அழியவிடாத உயிர்த்தெழுதல்; சங்கீதம் 118:22-ல் வீடுகட்டுவோர் ஆகாதென்று தள்ளின மூலைக்கல்லான வாக்குத்தத்தம்; ஏசாயா 53-ல் நமது அக்கிரமங்களுக்காக காயப்பட்டு பாடுபட்ட கர்த்தருடைய தாசனின் தியாகம்; மற்றும் யோனா மூன்று நாட்கள் மீனின் வயிற்றில் இருந்து உயிரோடு வெளிவந்த அடையாளம் ஆகிய அனைத்தையும் இயேசு அவர்களுக்கு விளக்கினார்.
சீடர்கள் இயேசுவை அடையாளம் கண்டுகொண்ட அதே விநாடியில் அவர் ஏன் மறைந்துபோனார்?
இயேசு திடீரென அவர்கள் கண்களுக்கு மறைந்துபோனது (aphantos egeneto), உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பின் திருச்சபையோடு அவர் இருக்கும் புதிய ஆவிக்குரிய ஐக்கியத்தை உணர்த்துகிறது. பூமிக்குரிய ஊழியக் காலத்தில் இயேசு சரீரப் பிரகாரமாக ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் மட்டுமே இருக்க முடிந்தது. ஆனால் உயிர்த்தெழுந்த மகிமையின் சரீரத்தில், சரீரக் கண்களுக்குத் தெரியாவிட்டாலும், தமது வார்த்தையின் மூலமாகவும், பரிசுத்த ஆவியின் மூலமாகவும், திருவிருந்தின் ஐக்கியத்தின் மூலமாகவும் அவர் எப்போதும் விசுவாசிகளோடு கூடவே இருக்கிறார் என்ற சத்தியத்தை அவர்கள் உணர வேண்டும். வேத வசனத்தின் சத்தியமும் அப்பம் பிட்குதலின் ஐக்கியமும் அவர்களுக்குக் கிடைத்தவுடன், சரீரப் பிரசன்னம் அவர்களுக்குத் தேவையில்லாமல் போனது. உடைந்த இருதயத்தோடு தவித்த அவர்கள், உயிர்த்தெழுந்த ஆண்டவரை விசுவாசத்தினால் கண்டு, பயத்தை உதறிவிட்டு எருசலேமுக்கு ஓடி சாட்சி கூறினர்.
