சோதோம் கொமோரா: தேவ பரிசுத்தம், பரிந்துபேசுதல் மற்றும் நியாயத்தீர்ப்பு

யூதேயாவின் கடும் நண்பகல் வெயிலில், மம்ரேயின் கருவாலி மரங்களின் குளிர்ந்த நிழலில், ஆபிரகாம் தன் கூடார வாசலில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். அவர் கண்களை ஏறெடுத்துப் பார்த்தபோது, தூசு நிறைந்த மலைப்பாதையில் மூன்று வழிப்போக்கர்கள் நின்றுகொண்டிருப்பதைக் கண்டார். மானிட உடைகளுக்குள் மறைந்திருந்த அந்த தெய்வீகப் பிரசன்னத்தை உடனே உணர்ந்த ஆபிரகாம், தாமதிக்காமல் ஓடிச்சென்று தரையிலே முகங்குப்புற விழுந்து வணங்கினார். இந்த தன்னலமற்ற, பயபக்தியான விருந்தோம்பல், வேதாகம வரலாற்றிலேயே மிகவும் ஆழமான ஒரு சம்பாஷணைக்கு வழிகோலியது: உடன்படிக்கையின் அன்பை உறுதிப்படுத்திய அந்த மதிய வேளை, யோர்தான் சமபூமியின் அக்கிரம நகரங்களுக்கு வரவிருந்த மாபெரும் நியாயத்தீர்ப்பை வெளிப்படுத்தும் இறையியல் அரங்கமாக மாறியது.

1. மம்ரேயின் தேவ தரிசனமும் உடன்படிக்கை சிநேகமும்

பண்டைய கிழக்கத்திய பண்பாட்டில் அந்நியரை உபசரிப்பது புனிதமான கடமையாகக் கருதப்பட்டாலும், ஆபிரகாமின் உபசரிப்போ சமூகக் கடமைகளைத் தாண்டிய தெய்வீக அர்ப்பணிப்பாக இருந்தது. அவர் நடுவில் நின்றவரை 'என் ஆண்டவரே' (அதோனாய்) என்று விளித்து, 'உமது அடியேனைக் கடந்துபோக வேண்டாம்' என்று கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொண்டார். உடனே கூடாரத்திற்குள் விரைந்து சென்று, சாராளையழைத்து மூன்று மரக்கால் மெல்லிய மாவை எடுத்துப் பிசைந்து அப்பம் சுடச் சொன்னார்; பின்னர் தாமே மந்தைக்கு ஓடி, மென்மையான ஒரு நல்ல கன்றைத் தெரிந்து வேலைக்காரனிடம் கொடுத்து சமைக்கச் சொன்னார். வெண்ணெயும், பாலும், சமைத்த கன்றின் இறைச்சியும் மரத்தடியில் பரிமாறப்பட்டபோது, அகிலத்தின் சிருஷ்டிகராகிய தேவன் மனித தூசியோடு அமர்ந்து போஜனம் பண்ணும் உன்னத கிருபையைக் காண்பித்தார்.

அங்கு தேவன் ஆபிரகாமுக்குத் தமது வாக்குத்தத்தத்தை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தினார்: அடுத்த ஆண்டில், தொண்ணூறு வயதான மலடியாகிய சாராள் தன் மடியிலே ஒரு குமாரனைத் தாங்குவாள். கூடார மறைவிலிருந்த சாராள் இதைக்கேட்டு மனதிற்குள் சந்தேகத்தோடு சிரித்தபோது, தேவன் அவளது உள்ளத்தின் எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தி: 'கர்த்தரால் ஆகாத காரியம் ஒன்றுண்டோ?' (ஆதியாகமம் 18:14) என்று சவால் விடுத்தார். உடன்படிக்கையின் ஆசீர்வாதம் மாறாதது. ஆனால் அந்தப் பரலோக விருந்தினர்கள் புறப்பட்டு, சாக்கடல் பள்ளத்தாக்கின் கிழக்குப் பகுதியை நோக்கிப் பார்த்தபோது, அந்தச் சந்திப்பின் சூழல் ஆறுதலிலிருந்து நடுங்கச்செய்யும் நியாயத்தீர்ப்பின் தீவிரத்திற்கு மாறியது.

கர்த்தர் ஆபிரகாமை நோக்கி: 'ஆபிரகாம் நிச்சயமாகப் பெரிய பலத்த ஜாதியாவதினாலும், அவனுக்குள் பூமியிலுள்ள சகல ஜாதிகளும் ஆசீர்வதிக்கப்படுவதினாலும், நான் செய்யப்போகிறதை ஆபிரகாமுக்கு மறைப்பேனோ?' என்றார் (ஆதியாகமம் 18:17-18). தேவன் ஆபிரகாமை வெறும் ஊழியக்காரனாகப் பார்க்காமல், தமது அன்பிற்குரிய சிநேகிதனாக மதித்தார் (ஏசாயா 41:8, யாக்கோபு 2:23). பூமியின் அரசாங்கங்களின் தலைவிதியைத் தீர்மானிக்கும் தமது பரலோக ஆலோசனைக் குழுவில் ஆபிரகாமைப் பங்கெடுக்கச் செய்தார்.

2. அக்கிரமத்தின் பெருங்கூக்குரலும் பரிந்துபேசுதலின் உன்னதமும்

சோதோம் கொமோராவின் கூக்குரல் மிகவும் பெரிதாயிருக்கிறது என்றும், அவற்றின் பாவம் மிகவும் கொடிதாயிருக்கிறது என்றும் கர்த்தர் அறிவித்தார். இங்கு பயன்படுத்தப்பட்ட ட்செயாகா என்ற எபிரேய பதம் சாதாரண பாவத்தைக் குறிக்கவில்லை; மாறாக பலவீனர்கள், ஏழைகள் மற்றும் அந்நியர்கள்மீது ஏவப்பட்ட கொடுமையான வன்முறை, பாலியல் அக்கிரமம் மற்றும் மனிதநேயமற்ற அடக்குமுறையினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் இதயத்தைப் பிளக்கும் கதறலாகும். தேவன் எதையும் அறியாதவர் போல சோதிக்க வரவில்லை, மாறாக பூமிக்குரிய வரலாற்றில் தமது நீதியான நியாயத்தீர்ப்பு அசைக்க முடியாத சான்றுகளின் அடிப்படையிலேயே அமைகிறது என்பதை வெளிப்படுத்தவே இந்த இறையியல் விசாரணையை மேற்கொண்டார்.

இரண்டு தூதர்களும் யோர்தான் பள்ளத்தாக்கை நோக்கி இறங்கிச் சென்றபோது, ஆபிரகாம் இன்னும் கர்த்தருடைய சமூகத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தார். தேவனுடைய தூய பரிசுத்தத்தையும், சோதோமில் வாழும் தன் சகோதரன் லோத்தின் ஆபத்தான நிலையையும் உணர்ந்த ஆபிரகாம், தைரியமாக முன்வந்தார். அவருடைய ஜெபம் கலகத்தனமானதோ அல்லது பயமற்ற அகந்தையோ அல்ல; அது தேவனுடைய நீதியின் சுபாவத்தை முழுமையாக நம்பிய விசுவாசத்தின் வெளிப்பாடு: 'துன்மார்க்கனோடே நீதிமானையும் அழிப்பது உமக்குத் தூரமாயிருப்பதாக; நீதிமானையும் துன்மார்க்கனையும் சமமாய் நடத்துவது உமக்குத் தூரமாயிருப்பதாக; சர்வலோக நியாயாதிபதி நீதி செய்யாமலிருப்பாரோ?' (ஆதியாகமம் 18:25).

வேதாகமத்திலேயே பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ள மிகவும் உருக்கமான பரிந்துபேசுதல் உரையாடல் அங்கு தொடங்கியது. ஐம்பது நீதிமான்கள் இருந்தால் அந்த நகரத்தை அழிப்பீரோ என்று ஆபிரகாம் கேட்டார். தேவனுடைய மனதுருகும் இரக்கம் உடனே சம்மதித்தது. தான் வெறும் 'தூசியும் சாம்பலுமாய்' இருக்கிறேன் என்பதை உணர்ந்து பணிவோடு ஆபிரகாம் அந்த எண்ணிக்கையை படிப்படியாகக் குறைத்தார்: நாற்பத்தைந்து, நாற்பது, முப்பது, இருபது, இறுதியாகப் பத்து நீதிமான்கள் வரை மன்றாடினார். ஆறு முறை ஆபிரகாம் தேவனுடைய இரக்கத்தின் கதவைத் தட்டினார்; ஆறு முறையும் கர்த்தர் அவன் மன்றாட்டிற்குச் செவிகொடுத்தார். பத்து நீதிமான்களோடு ஆபிரகாம் நிறுத்திக்கொண்டார். பண்டைய குடும்ப முறைமையில் பத்து பேர் என்பது ஒரு முழுமையான விசுவாசக் குடும்பத்தின் அமைப்பாகும். லோத்து, அவனுடைய மனைவி, மகள்கள், மருமக்கள் என பத்து பேராவது அந்த நகரத்தில் நிச்சயம் இருப்பார்கள் என்று ஆபிரகாம் நம்பி சமாதானத்தோடு திரும்பினார்.

3. சோதோமின் கொடிய இருளும் ஒழுக்கச் சீரழிவும்

மாலையான வேளையில் அந்த இரண்டு தேவதூதர்களும் சோதோமின் நகர வாசலுக்கு வந்தடைந்தார்கள். லோத்து அங்கே வாசலில் அமர்ந்திருந்தான்—பண்டைய நாட்களில் நகர வாசல் என்பது நியாயத்தீர்ப்பு வழங்கும் பெரிய மனிதர்களும் தலைவர்களும் அமரும் இடமாகும். பல வருடங்களுக்கு முன்பு யோர்தானின் செழிப்பைப் பார்த்து ஆசைப்பட்டு 'சோதோமுக்கு நேராகக் கூடாரம் போட்ட' லோத்து (ஆதியாகமம் 13:12), இப்போது அந்த நகரத்தின் முக்கியமான தலைவர்களில் ஒருவனாக மாறியிருந்தான். ஆனால் அந்தத் தூதர்களைக் கண்டவுடன் அவனுக்குள் இருந்த ஆபிரகாமின் பயபக்தியான வளர்ப்பு விழித்துக்கொண்டது. அவன் எழுந்து தரைமட்டும் குனிந்து வணங்கி, அவர்களைத் தன் வீட்டிற்கு வந்து தங்கி, கால்களைக் கழுவி, இளைப்பாறிப் போகும்படி வருந்திக் கேட்டுக்கொண்டான்.

இரவு நேரங்களில் அந்த நகர வீதிகளில் நடக்கும் கொடூரங்களை லோத்து நன்கு அறிந்திருந்தான். தூதர்கள் அவனுடைய மனநிலையைச் சோதிக்கும்படி, 'நாங்கள் வீதியிலே ராத்தங்குவோம்' என்றார்கள். ஆனால் லோத்து அவர்களை வற்புறுத்தித் தன் வீட்டிற்குள் அழைத்துச் சென்று, புளிப்பில்லா அப்பம் சுட்டு விருந்து படைத்தான். அவர்கள் படுத்துக்கொள்ளும் முன்பாகவே, சோதோம் நகரத்தின் அசுத்தமான கொடூரம் வீட்டைச் சூழ்ந்தது. வாலிபர் முதல் முதியோர் வரை, நகரத்தின் அனைத்துப் பகுதிகளிலிருந்தும் மக்கள் ஒன்றுதிரண்டு, ஓநாய்களைப் போல வீட்டைச் சூழ்ந்துகொண்டு: 'இன்றிரவு உன்னிடத்தில் வந்த மனிதர் எங்கே? நாங்கள் அவர்களை அறியும்படி எங்களிடத்தில் வெளியே கொண்டுவா' என்று கதவை இடித்துக் கூச்சலிட்டார்கள் (ஆதியாகமம் 19:5).

அந்தக் கொடிய காட்சி பரலோகத்திற்கு எட்டிய கூக்குரல் (ட்செயாகா) முற்றிலும் உண்மை என்பதை நிரூபித்தது. விருந்தோம்பல் அங்கே கொலை செய்யப்பட்டிருந்தது; அந்நியர்களை வன்முறையினாலும் பாலியல் இச்சையினாலும் சீரழிப்பதே அவர்களின் பழக்கமாக இருந்தது. லோத்து வெளியே வந்து கதவை மூடிக்கொண்டு: 'என் சகோதரரே, இந்த அக்கிரமத்தைச் செய்யாதிருங்கள்' என்று கெஞ்சினான். பாவச் சூழலில் வாழ்ந்து தன் பகுத்தறிவை இழந்திருந்த லோத்து, தூதர்களைக் காப்பாற்றுவதற்காகத் தன் இரு கன்னியாஸ்திரீ மகள்களை அவர்களுக்குக் கொடுக்க முன்வந்தான். ஆனால் வெறிபிடித்த அந்த ஜனங்களோ: 'இவன் பரதேசியாய் வந்து குடியிருக்கிறான், இவன் நமக்கு நியாயாதிபதியோ? இப்போது இவர்களையல்ல, உன்னையே அதிகமாய் வாதிப்போம்' என்று லோத்தின்மேல் பாய்ந்து கதவை உடைக்கப் பார்த்தார்கள்.

கும்பல் வன்முறை உச்சக்கட்டத்தை எட்டிய அந்த வினாடியில், வீட்டிற்குள்ளிருந்த இரண்டு தூதர்களும் தங்கள் கைகளை நீட்டி, லோத்தை உள்ளே இழுத்து கதவைப் பூட்டினார்கள்; வாசலில் நின்ற பெரியோர் முதல் சிறியோர் வரை அனைவரையும் அற்புதமாய் குருட்டுத்தனம் (சன்வேரிம்) பிடிக்கப்பண்ணினார்கள். அவர்கள் குருடர்களாய் வாசலைத் தேடித் தேடி அலைந்து களைத்துப்போனார்கள்; தங்களுக்கு வரவிருந்த கோர அழிவை உணராமல் அந்தப் பாவக் கூட்டம் தடுமாறியது.

4. லோத்தின் தயக்கமும் கட்டாயப்படுத்தி மீட்ட தேவ கிருபையும்

வீட்டிற்குள் இருந்த சூழல் உடனடியாகப் போர்க்கால வெளியேற்றமாக மாறியது. தூதர்கள் லோத்தை நோக்கி: 'இவ்விடத்தில் இன்னும் உனக்கு யார் இருக்கிறார்கள்? மருமகனாவது, உன் குமாரராவது, உன் குமாரத்திகளாவது, பட்டணத்தில் உனக்கு உண்டான எவர்களையாவது இந்த ஸ்தலத்தை விட்டு வெளியே அழைத்துக் கொண்டுபோ. நாங்கள் இந்த ஸ்தலத்தை அழிக்கப்போகிறோம்; இவர்கள் கூக்குரல் கர்த்தருடைய சமுகத்தில் பெரிதாயிருக்கிறது; இதை அழிக்கக் கர்த்தர் எங்களை அனுப்பினார்' என்றார்கள் (ஆதியாகமம் 19:12-13).

நடுராத்திரியில் லோத்து தன் மகள்களை விவாகம் பண்ணவிருந்த மருமக்களிடம் ஓடினான். நடுங்கும் குரலோடு: 'எழுந்து இந்த ஸ்தலத்தை விட்டுப் புறப்படுங்கள்; கர்த்தர் இந்தப் பட்டணத்தை அழிக்கப்போகிறார்' என்று எச்சரித்தான். ஆனால் உலக ஆசைகளில் மூழ்கியிருந்த அவனுடைய மருமக்களுக்கோ லோத்தின் வார்த்தைகள் பரியாசமாகவும், வேடிக்கைப் பேச்சாகவும் தோன்றின. உலகத்தோடு சமரசம் செய்து வாழ்ந்த லோத்தின் வார்த்தைகளுக்கு அங்கே எந்தவொரு ஆவிக்குரிய வல்லமையும் இருக்கவில்லை.

கிழக்கு மலைகளுக்குப் பின்னால் வைகறை விடிந்தபோது, தூதர்கள் லோத்தை அவசரப்படுத்தி: 'பட்டணத்தின் அக்கிரமத்தில் நீ அழியாதபடிக்கு, உன் மனைவியையும் இங்கே இருக்கிற உன் இரண்டு குமாரத்திகளையும் கூட்டிக்கொண்டு எழுந்திரு' என்றார்கள். ஆனால் லோத்தோ உலகப் பற்றுதலால் இன்னும் தயங்கித் தாமதித்தான். அவனுடைய சொத்துக்கள், மாளிகைகள் மற்றும் சுகபோக நினைவுகள் சோதோமோடு பிணைக்கப்பட்டிருந்தன. அந்த பயங்கரமான தாமதத்தின் மத்தியில் தேவனின் ஒப்பற்ற இறையாண்மை வெளிப்பட்டது: 'அவன் தாமதித்துக்கொண்டிருக்கும்போது, கர்த்தர் அவன்மேல் வைத்த இரக்கத்தினாலே, அந்தப் புருஷர் அவன் கையையும், அவன் மனைவியின் கையையும், அவனுடைய இரண்டு குமாரத்திகளின் கையையும் பிடித்து, அவனைப் பட்டணத்திற்கு வெளியே கொண்டுபோய் விட்டார்கள்' (ஆதியாகமம் 19:16). அது வெறும் உதவி அல்ல; மரணத்தின் விளிம்பிலிருந்து ஒரு குடும்பத்தை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்திழுத்துக் காப்பாற்றிய உன்னத தேவ இரக்கமாகும்.

வானத்திலிருந்து அக்கினி இறங்குவதற்கு முன்பாக, தேவனுடைய உன்னத கிருபை லோத்தையும் அவன் பிள்ளைகளையும் சமபூமியை விட்டு வெளியேற்றியது.

5. கந்தகமும் அக்கினியும்: லோத்தின் மனைவியின் பரிதாப முடிவு

பட்டணத்திற்கு வெளியே கொண்டுவந்து விடப்பட்டபோது, தூதர்களின் தளபதி கடுமையான கட்டளையைக் கொடுத்தார்: 'உன் ஜீவன் தப்ப ஓடிப்போ; பின்னிட்டுப் பாராதே; இந்தச் சமபூமியில் எங்கும் நில்லாதே; நீ அழியாதபடிக்கு மலைக்கு ஓடிப்போ.' அப்போதும் லோத்து பேரம் பேசி, மலைக்கு ஓடத் தங்களால் முடியாது என்றும், அருகிலுள்ள சோவர் ('சிறியது') என்ற சிறிய பட்டணத்திற்கு ஓடிப்போக அனுமதிக்கும்படியும் வேண்டினான். தேவன் அவனது பலவீனத்திற்கு இரங்கி, அவன் சோவருக்குள் போய்ச் சேருமளவும் அந்தப் பட்டணத்தை அழிக்காமல் பொறுத்திருந்தார்.

லோத்து சோவருக்குள் வந்தபோது சூரியன் பூமியின்மேல் உதித்தது. அந்த வினாடியில் வானத்தின் மதகுகள் திறக்கப்பட்டன. வேதம் அதை நடுக்கத்தோடு பதிவுசெய்கிறது: 'அப்பொழுது கர்த்தர் சோதோமின்மேலும் கொமோராவின்மேலும், வானத்திலிருந்து கர்த்தராலே கந்தகத்தையும் அக்கினியையும் வருஷிக்கப்பண்ணி, அந்தப் பட்டணங்களையும், அந்தச் சமபூமி முழுவதையும், அந்தப் பட்டணங்களின் சகல குடிகளையும், பூமியின் பயிரையும் கீழ்ப்பேரட்டினார்.' (ஆதியாகமம் 19:24-25). பூமியின் தாதுப் படிவங்களும் நிலக்கீல் ஊற்றுகளும் வெடித்துச் சிதறின; வானத்திலிருந்து கந்தக மழை பொழிந்து, அந்த சமபூமியின் அத்தனை மனிதர்களையும், வீடுகளையும், தாவரங்களையும் சாம்பலாக்கி அழித்தது.

இந்த பயங்கரமான பேரழிவின் நடுவே, லோத்தின் குடும்பத்தில் பெரும் சோகம் நிகழ்ந்தது. லோத்தின் பின்னாலே வந்த அவனுடைய மனைவி, தேவனுடைய திட்டவட்டமான கட்டளையை மீறி பின்னிட்டுப் பார்த்தாள். எபிரேய மொழியில் 'தாபாத்' என்ற சொல் வெறும் தற்செயலான பார்வையைக் குறிக்கவில்லை; அது உலகத்தின் செல்வத்தையும் சுகபோகங்களையும் விட்டுவர மனமில்லாத தீவிர ஏக்கத்தின் பார்வையாகும். அவளுடைய உடல் வெளியே வந்திருந்தாலும், அவளது ஆத்துமாவோ சோதோமிலேயே புதைந்திருந்தது. வினாடிப் பொழுதில் அவள்மேல் பொழிந்த உப்பும் கந்தகப் படிவுகளும் அவளை மூடி, அங்கேயே ஓர் அசையாத உப்புத்தூணாக மாற்றின.

6. உலைக்களத்தின் புகையும் ஆபிரகாமை நினைத்த கிருபையும்

அன்றைய அதிகாலையில், ஆபிரகாம் தான் கர்த்தருக்கு முன்பாக நின்ற மம்ரேயின் உச்சிக்கு மீண்டும் சென்றார். அங்கிருந்து யோர்தான் சமபூமியை நோக்கிக் குனிந்து பார்த்தபோது, அங்கே ஒரு பயங்கரமான காட்சி தெரிந்தது: பெருஞ்சூளையின் புகையைப்போல அந்தப் பூமியின் புகை எழும்பி ஆகாயத்தை மூடியிருந்தது. ஏதேன் தோட்டத்தைப் போலப் பசுமையாயிருந்த அந்த வளமான பூமி, ஒரே நாளில் சுடுகாடாக மாறியிருந்தது.

ஆனால் பரிசுத்த ஆவியானவர் இந்த அதிகாரத்தின் மிக முக்கியமான இறையியல் வெளிப்பாட்டை ஆதியாகமம் 19:29-ல் பதிக்கிறார்: 'தேவன் அந்தச் சமபூமியின் பட்டணங்களை அழிக்கும்போது, தேவன் ஆபிரகாமை நினைத்து, லோத்து குடியிருந்த பட்டணங்களை அவர் கவிழ்த்துப்போடுகையில், லோத்தை அந்த அழிவின் நடுவிலிருந்து தப்பவிட்டார்.' லோத்து தன் சொந்த நீதியினாலோ அல்லது ஆவிக்குரிய தகுதியினாலோ தப்பவில்லை; தேவன் ஆபிரகாமை நினைத்தபடியினாலேயே லோத்து தப்பவைக்கப்பட்டான். தேவனுடைய சிநேகிதனின் கண்ணீரோடு கூடிய பரிந்துபேசுதல், ஒரு மனிதனை நியாயத்தீர்ப்பின் கோரப் பிடியிலிருந்து விடுவிக்கும் ஜீவப் பாதுகாப்பாக மாறியது.

இறையியல் சாரம்சம்:

• தேவ பரிசுத்தமும் நியாயத்தீர்ப்பின் நிச்சயமும்: தேவன் அநீதிகளையும் அக்கிரமங்களையும் கண்டும் காணாமல் இருக்கும் பலவீனமானவர் அல்ல. பாவம் பரலோகத்தை எட்டும் கூக்குரலை (ட்செயாகா) எழுப்பும் போது, தேவனுடைய நீதியான நியாயத்தீர்ப்பு நிச்சயமாக வெளிப்படும்.
• உலகப் பிரித்தெடுப்பின் அவசியமும் லோத்தின் வீழ்ச்சியும்: உலகத்தோடு சமரசம் செய்து வாழ்வது ஒரு விசுவாசியின் ஆவிக்குரிய சாட்சியை முற்றிலுமாக அழித்துவிடும். லோத்து தன் சொத்துக்களையும் குடும்பத்தின் ஒரு பகுதியையும் இழந்தான்; உலகத்தில் வாழ்ந்தாலும் உலகத்திற்குரியவர்களாக வாழக்கூடாது என்ற எச்சரிக்கையை அவன் வாழ்க்கை நமக்குத் தருகிறது.
• பரிந்துபேசுதலின் உன்னத வல்லமை: ஆபிரகாமின் பரிந்துபேசுதல் நீதிமான்களின் ஜெபம் வல்லமையுள்ளது என்பதை நிரூபிக்கிறது. நாம் மற்றவர்களுக்காக தேவ சமூகத்தில் திறப்பிலே நின்று மன்றாடும்போது, தேவன் நமது ஜெபங்களைக் கேட்டு இரக்கத்தைப் பொழிகிறார்.
• கிறிஸ்துவே நமது நித்திய அடைக்கலம்: வரவிருக்கும் உலக நியாயத்தீர்ப்பிற்கு சோதோம் ஓர் எச்சரிப்பாகும் (லூக்கா 17:28-30). ஆபிரகாமை நினைத்து லோத்தை மீட்ட தேவன், தமது சொந்தக் குமாரனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் பரிந்துபேசுதலையும் சிலுவை பலியையும் நினைத்து, அவரை விசுவாசிக்கிற ஒவ்வொருவரையும் நித்திய ஆக்கினையிலிருந்து பாதுகாத்து இரட்சிக்கிறார்.