ஈசாக்கின் பலிபீடம் (அகேதா): பூரண விசுவாசம் மற்றும் யேகோவா யீரேயின் ஏற்பாடு

நாடோடியாக அலைந்த பல பத்தாண்டுகள், கொடிய பஞ்சம், எகிப்தின் ஆபத்தான சோதனைகள் மற்றும் குடும்பப் போராட்டங்கள் என அனைத்திலும் ஆபிரகாமின் விசுவாசப் பயணத்தைப் பாதுகாத்த ஒரே நங்கூரம் தேவனுடைய உடன்படிக்கை வாக்குத்தத்தமே ஆகும். ஆபிரகாமின் தள்ளாத முதிர்வயதிலும், சாராளின் செத்த கர்ப்பத்திலும் ஒரு குமாரன் பிறப்பான்; அவனது சந்ததி வானத்து விண்மீன்களைப் போலப் பெருகி, பூமியின் அனைத்து வம்சங்களையும் ஆசீர்வதிக்கும் என்ற வாக்குத்தத்தம் ஈசாக்கின் பிறப்பினால் நிறைவேறியது. பெயெர்செபாவின் கூடாரங்களில் ஆனந்தக் களிப்பு நிறைந்திருந்தது. ஈசாக்கு ஆபிரகாமின் வாழ்நாள் மகிழ்ச்சியாகவும், தேவனுடைய வாக்குத்தத்தத்தின் ஒரே சுதந்தரவாளியாகவும் வளர்ந்து வந்தான். ஆனால், ஓர் அமைதியான இரவின் இருளில், ஆபிரகாமின் வாழ்விலேயே மிகக் கடுமையான விசுவாசப் பரீட்சை வந்தது.

1. விசுவாசத்தின் காரிருள் இரவில் வந்த தேவ அழைப்பு

பெயெர்செபாவின் அமைதியைத் தகர்த்து தேவனுடைய சத்தம் ஒலித்தது: 'ஆபிரகாமே!' ஆபிரகாம் எவ்விதத் தயக்கமுமின்றி, முழு அர்ப்பணிப்பின் எபிரேயப் பதமாகிய 'ஹினேனி' ('இதோ, அடியேன்') என்று பதிலளித்தான். ஆனால் அதைத் தொடர்ந்து வந்த தேவனுடைய கட்டளை, ஆபிரகாமின் இருதயத்தை இருபுறமும் கருக்குள்ள பட்டயத்தைப் போல ஊடுருவிப் பிளந்தது:

'நீ நேசிக்கிற உன் ஒரே குமாரனாகிய ஈசாக்கை நீ இப்பொழுது அழைத்துக்கொண்டு, மோரியா தேசத்துக்குப் போய், அங்கே நான் உனக்குக் குறிக்கும் மலைகள் ஒன்றின்மேல் அவனைத் தகனபலியாகப் பலியிடு.' (ஆதியாகமம் 22:2).

அந்தக் கட்டளையின் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் ஆபிரகாமின் தந்தை பாசத்தின் ஆழத்தை உலுக்கியது. ஏதோ ஒரு வேலைக்காரனையோ அல்லது ஆட்டுமந்தையையோ அல்ல, உன் குமாரனை; வீட்டை விட்டு அனுப்பப்பட்ட இஸ்மவேலை அல்ல, உன் ஒரே குமாரனை; உன் செல்லப்பிள்ளையாகிய ஈசாக்கை; நீ முழு உள்ளத்தோடும் நேசிக்கிறவனை பலியிடு என்றார். முழு வேதாகமத்திலும் 'அன்பு' (எபிரேயத்தில் ஆஹாவ்) என்ற சொல் முதன்முதலாகப் பயன்படுத்தப்படுவது இந்த இடத்தில்தான். அது ஒரு கணவன்-மனைவி அன்பையோ அல்லது சகோதர அன்பையோ விவரிக்காமல், ஒரு தகப்பன் தன் ஒரே நேச குமாரன்மீது வைத்திருக்கும் தியாக அன்பை விவரிக்கவே முதன்முதலில் தோன்றுகிறது.

இந்தக் கட்டளை மனித பகுத்தறிவிற்கும், தேவனுடைய முந்தைய வாக்குத்தத்தங்களுக்கும் முற்றிலும் முரணாகத் தோன்றியது. ஈசாக்கு பிள்ளைகளின்றி மரித்துப்போனால், 'ஈசாக்கினிடத்தில் உன் சந்ததி விளங்கும்' என்று தேவன் கொடுத்த நித்திய உடன்படிக்கை என்னவாகும்? ஆனால் வேதம் ஆபிரகாமிடத்தில் எந்தவொரு வாக்குவாதத்தையோ, அழுகையையோ, தயக்கத்தையோ பதிவு செய்யவில்லை. அவன் சோதோமுக்காக வாதாடியது போல இங்கே வாதிடவில்லை; சாராளை எழுப்பி ஆலோசனை கேட்கவில்லை. அதிகாலையில் இருள் பிரியாத வேளையிலேயே ஆபிரகாம் எழுந்தான்; தன் கழுதையின்மேல் சேணம் கட்டி, தகனபலிக்குரிய விறகுகளைப் பிளந்து, இரண்டு வேலைக்காரரையும் தன் குமாரன் ஈசாக்கையும் கூட்டிக்கொண்டு, தேவன் குறித்த மோரியா தேசத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

2. மௌனமான மூன்று நாள் பயணம்

பெயெர்செபாவிலிருந்து மோரியா மலைத்தொடர் வரையிலான தூரம் சுமார் ஐம்பது மைல்களாகும்; அது கடுமையான மலைப்பாதைகள் வழியே மூன்று நாட்கள் கால்நடையாகச் செல்ல வேண்டிய நீண்ட பயணம். எழுபத்திரண்டு மணிநேரமும் ஆபிரகாம் சொல்லொணா மனவேதனையுடனும் மௌனத்துடனும் நடந்தான். ஆபிரகாமின் மனதிற்குள் தேவன் கட்டளையிட்ட அந்த வினாடியிலேயே ஈசாக்கு பலிபீடத்தின்மேல் மரித்துவிட்டான். கழுதையின் குளம்படிச் சத்தமும், இரவில் எரிந்த நெருப்பின் தழலும் ஆபிரகாமின் சொந்த சுயத்தை சிலுவையில் அறைந்தன.

இந்த பயங்கரமான சோதனையை ஆபிரகாம் எவ்வாறு தாங்கினான்? எபிரெயர் 11:17-19 புதிய ஏற்பாட்டில் ஆபிரகாமின் மனதிற்குள் இருந்த அந்த மாபெரும் விசுவாச இரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. ஆபிரகாம் தேவனுடைய உடன்படிக்கையை சந்தேகிக்கவில்லை; மாறாக அவனது விசுவாசம் மனித எல்லைகளைத் தாண்டி வளர்ந்திருந்தது: 'ஈசாக்கின் மூலமாய் உன் சந்ததி விளங்கும்' என்று உரைத்த தேவன் உண்மையானவர்; எனவே, ஈசாக்கை பலியிட்டாலும் சாம்பலிலிருந்து அவனை மீண்டும் உயிரோடே எழுப்ப தேவன் வல்லவராயிருக்கிறார் என்று ஆபிரகாம் எண்ணினான். மலட்டு கர்ப்பத்தில் ஜீவனை உண்டாக்கிய தேவன், மரணத்தின் பிடியிலிருந்தும் ஈசாக்கை உயிர்ப்பிக்க வல்லவர் என்று ஆபிரகாம் பூரணமாய் நம்பினான்.

மூன்றாம் நாளில் ஆபிரகாம் தன் கண்களை ஏறெடுத்துப் பார்த்து, தூரத்திலே அந்த மோரியா மலையைக் கண்டான். தன் இரண்டு வேலைக்காரரையும் பார்த்து தீர்க்கதரிசன விசுவாசம் நிறைந்த வார்த்தைகளைக் கூறினான்: 'நீங்கள் கழுதையை இங்கே நிறுத்திக்கொண்டு காத்திருங்கள்; நானும் பிள்ளையும் அவ்விடமட்டும் போய், பணிந்துகொண்டு, உங்களிடத்துக்குத் திரும்பிவருவோம்.' (ஆதியாகமம் 22:5). அவனது வார்த்தையைக் கவனியுங்கள்: 'நாங்கள்' பணிந்துகொண்டு, 'நாங்கள்' திரும்பிவருவோம் என்றான். தன் கையில் கத்தியையும் நெருப்பையும் ஏந்தியிருந்த போதிலும், தானும் தன் மகனும் ஒன்றாகவே உயிரோடு மலையிலிருந்து இறங்கி வருவோம் என்று ஆபிரகாம் ஆணித்தரமாக நம்பினான்.

ஈசாக்கு தகனபலிக்குரிய கனத்த விறகுகளைத் தன் சொந்தத் தோள்களில் சுமந்துகொண்டு, மோரியா மலையின் சரிவுகளில் தன் தகப்பனுடன் அமைதியாக ஏறினான்.

3. மோரியா மலையேற்றமும் நெஞ்சை உலுக்கிய கேள்வியும்

ஆபிரகாம் தகனபலியின் விறகுகளை எடுத்துத் தன் குமாரனாகிய ஈசாக்கின்மேல் சுமத்தினான். தன் முதிர்ந்த கைகளில் நெருப்புச் சட்டியையும் கத்தியையும் எடுத்துக்கொண்டான். இருவரும் மலையின் செங்குத்தான பாறைப் பாதையில் பக்கபலமாக ஒன்றாக நடந்து சென்றார்கள்.

இந்த உன்னதமான காட்சி கல்வாரியின் நற்செய்தியை நிழலாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. ஈசாக்கு தன் பலிக்குரிய விறகுகளைத் தன் தோள்களில் சுமந்துகொண்டு மோரியா மலையில் ஏறியது போல, இரண்டு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், பிதாவின் ஒரேபேறான நேச குமாரனாகிய இயேசு கிறிஸ்து, தம்மைக் கொல்லவிருந்த அந்த மரச் சிலுவையைத் தாமே தம் தோள்களில் சுமந்துகொண்டு எருசலேமின் இதே மலைத்தொடரில் கல்வாரியை நோக்கி ஏறினார்.

அமைதியாக நடந்துகொண்டிருந்த வேளையில், ஈசாக்கு தன் தகப்பனைப் பார்த்து: 'என் தகப்பனே!' என்றான். ஆபிரகாம்: 'இதோ, என் மகனே, நான் இருக்கிறேன்' என்றான். அப்பொழுது ஈசாக்கு சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு, வேதாகம வரலாற்றிலேயே மிகவும் உருக்கமான கேள்வியைக் கேட்டான்: 'இதோ, நெருப்பும் விறகும் இருக்கிறது, தகனபலிக்கு ஆட்டுக்குட்டி எங்கே?' (ஆதியாகமம் 22:7).

அந்தக் கேள்வி ஆபிரகாமின் இருதயத்தை ஈட்டியால் குத்துவது போல இருந்திருக்கும். ஆயினும், கண்ணீரை அடக்கிக்கொண்டு ஆபிரகாம் தீர்க்கதரிசன வார்த்தைகளைப் பேசினான்: 'ஆட்டுக்குட்டியைத் தேவன் தமக்குத் தாமே பார்த்துக்கொள்வார், என் மகனே.' (ஆதியாகமம் 22:8). 'தேவன் நமக்குத் தருவார்' என்று அவன் சொல்லவில்லை; 'தேவன் தமக்குத் தாமே பார்த்துக் கொள்வார்' என்றான். பலி தேவனுக்குரியது; அதற்கான ஏற்பாட்டையும் தேவனே செய்வார். இருவரும் அசைக்க முடியாத விசுவாசத்தோடு ஒன்றாக நடந்து சென்றார்கள்.

4. அகேதா: பலிபீடத்தின்மேல் கட்டப்பட்ட ஈசாக்கு

தேவன் குறித்த இடத்திற்கு அவர்கள் வந்தடைந்தபோது, ஆபிரகாம் அங்கே நாட்டுக்கற்களினால் ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டி, அதன்மேல் விறகுகளை நேர்த்தியாக அடுக்கினான். இந்த இடத்தில் ஈசாக்கின் உன்னதமான சுபாவம் வெளிப்படுகிறது. பல சித்திரங்களில் ஈசாக்கு ஏதும் அறியாத ஒரு சிறுவனாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறான்; ஆனால் வரலாற்று ரீதியாகவும் எபிரேய மொழி ரீதியாகவும் ஈசாக்கு கனத்த விறகுகளைச் சுமந்து மலையேறிய திடகாத்திரமான வாலிபன். ஆபிரகாமோ நூறு வயதைத் தாண்டிய முதிர்ந்த பெரியவர்.

ஈசாக்கு நினைத்திருந்தால் தன் பலவீனமான தகப்பனை எளிதில் தள்ளிவிட்டு மலையை விட்டு ஓடிப்போயிருக்க முடியும். ஆனால், தேவனுடைய சித்தத்தை ஆபிரகாம் விளக்கியபோது, ஈசாக்கு எந்தவொரு எதிர்ப்பும் தெரிவிக்காமல் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்தான். தன் வாலிபத்தையும், எதிர்காலத்தையும், ஜீவனையும் தேவனுடைய கரங்களில் ஒப்புக்கொடுத்தான். யூத பாரம்பரியத்தில் இது 'அகேதா' (கட்டுதல்) என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஈசாக்கு தன் கைகளைக் கட்டும்படி நீட்டினான்; பலிபீடத்து விறகுகளின்மேல் படுத்துக்கொண்டான். அடிக்கப்படும்படி கொண்டுபோகப்படும் ஆட்டுக்குட்டியைப் போல அவன் தன் வாயைத் திறக்கவில்லை.

பலிபீடம் ஆயத்தமானது; விறகுகள் அடுக்கப்பட்டன; வாக்குத்தத்தத்தின் குமாரன் விறகுகளின்மேல் கட்டப்பட்டு அமைதியாகப் படுத்திருந்தான். ஆபிரகாம் தன் நடுங்கும் கையை நீட்டி, சூரிய ஒளியில் மின்னிய பலி கத்தியை எடுத்து, தன் ஒரே மகனின் கழுத்தை அறுக்கும்படி ஓங்கினான்.

5. தூதனின் சத்தமும் முட்புதரில் சிக்கிய ஆட்டுக்கடாவும்

கத்தி இறங்கவிருந்த அந்த நொடிப்பொழுதில், பரலோகத்தின் மதகுகள் திறக்கப்பட்டு அதிகாரமுள்ள சத்தம் இடிமுழக்கம்போல ஒலித்தது:

'ஆபிரகாமே! ஆபிரகாமே!'

மூன்றாவது முறையாக ஆபிரகாம்: 'இதோ, அடியேன்!' என்றான். அப்பொழுது கர்த்தருடைய தூதன் அவனிடம்:

'பிள்ளையாண்டான்மேல் உன் கையைப் போடாதே, அவனுக்கு ஒன்றும் செய்யாதே; நீ அவனை உன் குமாரன் என்றும், உன் ஒரேபேறானவன் என்றும் பாராமல் எனக்காக ஒப்புக்கொடுக்கப் பின்வாங்காதபடியினால், நீ தேவனுக்குப் பயப்படுகிறவன் என்று இப்போது அறிந்திருக்கிறேன்' என்றார் (ஆதியாகமம் 22:11-12).

பரீட்சை முடிந்தது! ஆபிரகாம் எதையும் தடுத்து வைக்கவில்லை. பரலோக நீதிமன்றத்தின் முன்பாகவும், பூமிக்குரிய சாட்சிகளின் முன்பாகவும் ஆபிரகாம் ஆசீர்வாதத்தை விட ஆசீர்வதித்த தேவனை அதிகமாக நேசிக்கிறான் என்பது நிரூபணமானது. அவன் உடன்படிக்கையின் ஈவை விக்கிரகமாக்கவில்லை; மாறாக சர்வவல்ல தேவனை மட்டுமே முழு இருதயத்தோடும் ஆராதித்தான்.

ஆபிரகாம் கத்தியைக் கீழே போட்டுவிட்டு தன் கண்களை ஏறெடுத்துப் பார்த்தான். அங்கே அவனுக்குப் பின்னே, அடர்ந்த முட்புதரிலே தன் கொம்புகள் மாட்டிக்கொண்டிருந்த ஒரு ஆட்டுக்கடாவைக் கண்டான்! அவர்கள் மலையேறியபோது அந்த ஆடு அங்கே இல்லை; தேவனுடைய மறைமுகமான பராமரிப்பு, அந்த ஆட்டை மறுபக்கத்து மலையேறச் செய்து, சரியான வினாடியில் பலிபீடத்தின் அருகே கொண்டுவந்து சேர்த்திருந்தது. ஆபிரகாம் விரைந்து சென்று, கண்ணீரோடு கிடந்த தன் மகனின் கட்டுகளை அவிழ்த்து அணைத்துக்கொண்டான்; பின்னர் அந்த ஆட்டுக்கடாவைப் பிடித்து, தன் குமாரனுக்குப் பதிலாக பலியிட்டான். பலிபீடத்திலிருந்து எழுந்த இரத்தமும் புகையும், தேவனுடைய உன்னத மாற்றுப்பலியின் நறுமணமாக பரலோகத்தை எட்டியது.

6. யேகோவா யீரேயும் தேவனுடைய மாறாத ஆணையும்

தேவனுடைய கிருபையையும் ஏற்பாட்டையும் கண்டு வியந்த ஆபிரகாம், அந்த ஸ்தலத்திற்குத் தலைமுறை தலைமுறையாக விசுவாசிகளுக்கு ஆறுதல் தரும் ஒரு புனிதப் பெயரைச் சூட்டினான்: யேகோவா யீரே—அதற்கு 'கர்த்தர் பார்த்துக் கொள்வார்' என்றும், 'கர்த்தருடைய பர்வதத்திலே பார்த்துக் கொள்ளப்படும்' என்றும் அர்த்தமாகும்.

பின்பு கர்த்தருடைய தூதனானவர் இரண்டாம் முறை வானத்திலிருந்து ஆபிரகாமைக் கூப்பிட்டு, பூமியின் அஸ்திபாரங்களை அசைக்கும் மாபெரும் வார்த்தைகளை ஆணையிட்டு உரைத்தார்:

'நீ உன் குமாரன் என்றும், உன் ஒரேபேறானவன் என்றும் பாராமல் அவனை ஒப்புக்கொடுத்து இந்த காரியத்தைச் செய்தபடியினால்; நான் என்னைக்கொண்டே ஆணையிட்டேன் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்: நான் உன்னை ஆசீர்வதிக்கவே ஆசீர்வதித்து, உன் சந்ததியை வானத்து நட்சத்திரங்களைப்போலவும், கடற்கரை மணலைப்போலவும் பெருகவே பெருகப்பண்ணுவேன்; உன் சந்ததியார் தங்கள் சத்துருக்களின் வாசல்களைச் சுதந்தரித்துக்கொள்ளுவார்கள். நீ என் சொல்லுக்குக் கீழ்ப்படிந்தபடியினால், உன் சந்ததிக்குள் பூமியிலுள்ள சகல ஜாதிகளும் ஆசீர்வதிக்கப்படும்.' (ஆதியாகமம் 22:16-18).

தேவன் தம்மிலும் பெரியவர் ஒருவருமில்லாதபடியால், தம்மைக்கொண்டே ஆணையிட்டார் (எபிரெயர் 6:13-14). ஆபிரகாமின் கீழ்ப்படிதல் உடன்படிக்கையை உருவாக்கவில்லை, மாறாக தேவனுடைய உடன்படிக்கையை மாற்ற முடியாத ஜீவனுள்ள ஆணையினால் முத்திரையிட்டது.

இறையியல் சாரம்சம்:

• மெய்யான விசுவாசத்தின் அடையாளம்: விசுவாசம் என்பது வெறும் வாய் வார்த்தை அல்ல; அது தேவனுக்காக எதையும் விட்டுக்கொடுக்கத் தயங்காத பூரண கீழ்ப்படிதலாகும். ஆபிரகாம் தன் குமாரனைப் பலிபீடத்தின்மேல் ஒப்புக்கொடுத்தபோது, அவனது விசுவாசம் கிரியைகளினால் பூரணப்பட்டது என்று யாக்கோபு 2:21-22 பிரகடனப்படுத்துகிறது.
• மாற்றுப்பலியின் உன்னத தத்துவம்: முட்புதரில் சிக்கிய ஆட்டுக்கடா, பழைய ஏற்பாட்டில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட மாற்றுப்பலியின் (Vicarious Atonement) தெளிவான சித்திரமாகும். குற்றமற்ற ஒரு ஜீவன் பலியாக மரிக்க, மரணத்திற்குரிய வாக்குத்தத்தத்தின் மகன் விடுதலையோடு வாழ்கிறான்.
• கல்வாரியின் தீர்க்கதரிசன நிழல்: மோரியா மலை என்பது கல்வாரியின் ஒத்திகையாகும். ஆபிரகாமைத் தன் மகனைக் கொல்லாதபடி தடுத்த பிதாவாகிய தேவன், கல்வாரியிலோ மனிதகுலத்தின் இரட்சிப்பிற்காகத் தமது சொந்தக் குமாரனைப் பலியாக ஒப்புக்கொடுக்கப் பின்வாங்கவில்லை: 'தம்முடைய சொந்தக் குமாரனென்றும் பாராமல் நம்மெல்லாருக்காகவும் அவரை ஒப்புக்கொடுத்தவர், அவரோடேகூட மற்ற எல்லாவற்றையும் நமக்கு அருளாதிருப்பது எப்படி?' (ரோமர் 8:32).
• யேகோவா யீரேயின் மாறாத உறுதி: யேகோவா யீரே என்பது வெறும் பணத் தேவைகளுக்கான முழக்கம் அல்ல; அது மனிதனின் ஆத்தும மீட்பிற்காகத் தேவனே கல்வாரியில் பலியானார் என்பதை அறிவிக்கும் நித்திய உடன்படிக்கைப் பெயராகும். நாம் கீழ்ப்படிதலின் உச்சிக்குச் செல்லும்போது, தேவன் நமது தேவைகளை நிச்சயமாகச் சந்திப்பார்.