நோவா: நீதி, பிரளயம் மற்றும் கிருபையின் உடன்படிக்கை

ஏதேனிலிருந்து மனிதன் வெளியேற்றப்பட்டு பத்து தலைமுறைகள் கடந்தபோது, மனிதகுலம் பண்டைய உலகின் செழிப்பான சமவெளிகளில் திரளாய்ப் பெருகியது. ஆனால் நாகரிகத்தின் வளர்ச்சியோடு கூடவே, அருவருப்பான பாவத்தின் இருளும் உலகத்தை ஆக்கிரமித்தது. அந்த சீர்கேடு சாதாரணமானதாக இருக்கவில்லை; வேதம் ஆழ்ந்த வேதனையோடு பதிவு செய்கிறது: "மனுஷனுடைய அக்கிரமம் பூமியிலே பெருகினது என்றும், அவன் இருதயத்து நினைவுகளின் தோற்றமெல்லாம் எப்பொழுதும் பொல்லாததே என்றும், கர்த்தர் கண்டார்" (ஆதியாகமம் 6:5). தேவனுடைய பரிசுத்த பூமி வன்முறையினாலும் (ஹமாஸ்), அநீதியினாலும், ஒழுக்கக்கேட்டினாலும் மாசடைந்தது. கர்த்தருடைய இதயம் மிகவும் துக்கமடைந்தது; அவருடைய நீதியான பரிசுத்தமானது ஒரு பிரபஞ்ச அளவிலான சுத்திகரிப்பைக் கோரியது.

1. விசுவாசத்தின் தனி மனிதன்: தேவனோடு நடந்த நோவா

அசைக்க முடியாத விசுவாசத்தோடு நோவா வெட்டாந்தரையிலே பிரம்மாண்டமான பேழையைக் கட்டுகிறான்.

கலகமும் அக்கிரமமும் கொந்தளித்த அந்தத் தலைமுறையில், பரலோகத்தின் கண்கள் ஒரே ஒரு மனிதனை நோக்கித் திரும்பின: அவன்தான் நோவா. ஆதியாகமம் 6:8 மனித வரலாற்றின் திருப்புமுனையாக இந்த வார்த்தையைப் பதிவு செய்கிறது: "நோவாவுக்கோ, கர்த்தருடைய கண்களில் கிருபை (சென்) கிடைத்தது." நோவா பாவமற்றவன் அல்ல; ஆனால் அவன் தன் காலத்திலிருந்த மனிதர்களுக்கு மத்தியில் தமீம்—அதாவது உத்தமனும், களங்கமற்ற தார்மீக நேர்மை கொண்டவனுமாய் இருந்தான். மற்ற அனைவரும் அழிவை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருந்தபோது, நோவா தேவனோடு சஞ்சரித்துக்கொண்டிருந்தான். அவனது வாழ்க்கை அன்றாட ஜெபத்திலும் பரிசுத்தத்திலும் தேவனைப் பிரியப்படுத்துவதாக அமைந்தது.

தேவன் தமது இரகசியத் திட்டத்தை நோவாவுக்கு வெளிப்படுத்தினார்: "மாம்சமான யாவரின் முடிவும் எனக்கு முன்பாக வந்தது; அவர்களாலே பூமி கொடுமையினால் நிறைந்தது; நான் அவர்களைப் பூமியோடுங்கூட அழித்துப்போடுவேன். நீ கொப்பேர் மரத்தால் உனக்கு ஒரு பேழையை உண்டாக்கு" (ஆதியாகமம் 6:13-14). தேவன் நோவாவிடம் ஒரு போர் கோட்டையையோ அல்லது வேகமான படகையோ கட்டச் சொல்லவில்லை; மாறாக ஒரு தேவா—அதாவது எந்தத் துடுப்பும் இன்றி, தேவனுடைய பாதுகாப்பினால் மட்டுமே மிதக்கக்கூடிய மாபெரும் இரட்சிப்பின் புகலிடத்தை அமைக்கும்படி கட்டளையிட்டார்.

நோவாவின் கீழ்ப்படிதல் வெறும் மரப்பலகைகளை இணைப்பது மட்டுமல்ல, அது தன் குடும்பத்தின் ஆத்துமாக்களைப் பாதுகாக்கும் பரிசுத்த அர்ப்பணிப்பாகும். அக்காலத்து மக்கள் உலக இச்சைகளிலும், பெருமையிலும் திளைத்து, வரவிருக்கும் அழிவை முற்றிலும் மறந்து வாழ்ந்தனர். ஆனால் நோவா ஒவ்வொரு நாளும் விசுவாசத்தின் கண்களால் தேவனுடைய நீதியைப் பார்த்து, கர்த்தருடைய கட்டளைகளின்படி எல்லாவற்றையும் செய்து முடித்தான் (ஆதியாகமம் 6:22). எபிரெயர் 11:7 சாட்சி கூறுவது போல, விசுவாசத்தினாலே நோவா தற்காலத்திலே காணாதவைகளைக் குறித்து தேவ எச்சரிப்புப் பெற்று, பயபக்தியுள்ளவனாகி, தன் குடும்பத்தை இரட்சிப்பதற்குப் பேழையை உண்டுபண்ணினான்; அதினாலே அவன் உலகத்தைக் குற்றப்படுத்தி, விசுவாசத்தினால் உண்டாகும் நீதிக்குச் சுதந்தரவாளியானான்.

அந்தப் பேழையின் அளவுகள் பிரமிக்க வைப்பவை: 300 முழ நீளம் (சுமார் 450 அடி), 50 முழ அகலம் (75 அடி), 30 முழ உயரம் (45 அடி). இந்த 6:1 நீள-அகல விகிதமானது, பெருங்கடலின் ராட்சத அலைகளிலும் கவிழாமல் மிதக்கும் மிகச் சிறந்த நவீன கடல்சார் பொறியியல் ஸ்திரத்தன்மை விதியாகும். அது கீழ் அடுக்கு, நடு அடுக்கு, மேல் அடுக்கு என மூன்று அடுக்குகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு, உள்ளேயும் வெளியேயும் கீல் (கப்பார்) பூசப்பட்டு நீர் புகாதபடி உருவாக்கப்பட்டது. கடலே இல்லாத வெட்டாந்தரையில் நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நோவா சுத்தியலை ஓங்கியபோது, சமூகம் அவனைப் பைத்தியக்காரன் என்று ஏளனம் செய்தது. ஆனால் அவன் மனிதர்களின் பரிகாசத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், விசுவாசத்தினால் கீழ்ப்படிந்து நீதியைப் பிரசங்கித்தான் (2 பேதுரு 2:5). வரவிருக்கும் அழிவைக்குறித்து மக்களுக்கு எச்சரிப்பு கொடுத்தான். 120 ஆண்டுகள் தேவன் நீடிய பொறுமையோடு காத்திருந்தார் என்று பேதுரு அப்போஸ்தலன் சாட்சி பகர்கிறார்.

2. சிருஷ்டிகளின் அணிவகுப்பும் அடைக்கப்பட்ட வாசலும்

தெய்வீக உள்ளுணர்வால் வழிநடத்தப்பட்டு ஜோடி ஜோடியாக மிருகங்கள் பேழைக்குள் நுழைகின்றன.

அந்த மாபெரும் பேழை கட்டி முடிக்கப்பட்டபோது, நோவா விலங்குகளை வேட்டையாடக் காடுகளுக்குச் செல்ல வேண்டிய அவசியமிருக்கவில்லை. சகல ஜீவன்களையும் சிருஷ்டித்த தேவனே அவற்றுக்கு இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட உள்ளுணர்வை ஊட்டினார். பறவைகள் வானத்திலிருந்து வட்டமிட்டு இறங்கின; பூமியில் ஊறும் பிராணிகள் ஊர்ந்து வந்தன; காட்டு மிருகங்களும் நாட்டு மிருகங்களும் ஜோடி ஜோடியாக, ஆணும் பெண்ணுமாக பேழையின் கதவை நோக்கி அமைதியாய் அணிவகுத்தன. பலியிடத்தக்க சுத்தமான மிருகங்களோ ஏழு ஏழாகப் பேழைக்குள் கொண்டுவரப்பட்டன. தேவனுடைய சர்வ ஆளுகையின் கீழ் சகல விலங்கினங்களும் அமைதியாய் அடங்கின.

நோவாவும், அவன் மனைவியும், அவனுடைய மூன்று மகன்களாகிய சேம், காம், யாப்பேத் என்பவர்களும், அவர்கள் மனைவிகளும் பேழைக்குள் காலடி எடுத்து வைத்தனர். மொத்தம் எட்டு ஆத்துமாக்கள் தங்கள் ஜீவனை தேவனுடைய கரங்களில் ஒப்படைத்தன. அப்போது வேதாகமத்தின் மிக உருக்கமான ஒரு வசனம் நிகழ்ந்தது: "கர்த்தர் அவனை உள்ளே விட்டு அடைத்தார்" (ஆதியாகமம் 7:16). தேவனே தன் சொந்தக் கரத்தினால் அந்தப் பெரிய மரக் கதவை மூடினார். உள்ளே இருந்தவர்களுக்கு அது இரட்சிப்பின் முத்திரையாகவும், வெளியே மனந்திரும்ப மறுத்த உலகத்திற்கு அது நியாயத்தீர்ப்பின் முடிவாகவும் மாறியது. கிருபையின் காலம் முடிவுக்கு வந்தது; தேவனுடைய நீதியின் வாசல் மனிதனுக்கு அடைபட்டது.

3. மாபெரும் பிரளயம்: ஆழத்தின் ஊற்றுகள் பிளந்தன

பூமிக்கடியின் நீரூற்றுகளும் வானத்தின் மதகுகளும் திறந்து ஆதி உலகத்தை மூழ்கடிக்கின்றன.

ஏழு நாட்களுக்குப் பிறகு அந்தப் பயங்கரமான பேரழிவு தொடங்கியது. அது சாதாரண மழை அல்ல; அது பிரபஞ்சக் கட்டமைப்பின் தலைகீழ் மாற்றமாகும். வேதம் விவரிக்கிறது: "அந்த நாளிலே மகா ஆழத்தின் ஊற்றுக்களெல்லாம் பிளந்தன, வானத்தின் மதகுகளும் திறவுண்டன" (ஆதியாகமம் 7:11). பூமியின் அடித்தளங்கள் பிளந்து, நிலத்தடி நீர்த்தேக்கங்கள் வெடித்துச் சிதறின; வானத்தின் மேகங்கள் கிழிந்து பெருமழை இடைவிடாமல் நாற்பது பகலும் நாற்பது இரவும் கொட்டித் தீர்த்தது.

வெள்ளப்பெருக்கு பூமியை மூடி, பிரம்மாண்டமான பேழையைத் தரையிலிருந்து மேலே தூக்கியது. மனிதர்களின் மாளிகைகள், உயர்ந்த மதில்கள், அடர்ந்த காடுகள் மற்றும் குன்றுகள் யாவும் நீரில் மூழ்கின. இறுதியாக, மிக உயர்ந்த மலைகள்கூட இருபது அடிக்கும் அதிகமான நீரினால் மூழ்கடிக்கப்பட்டன. வன்முறையும் கூச்சலும் நிறைந்த பழைய உலகம் முற்றிலுமாக அமைதியானது. நியாயத்தீர்ப்பின் அந்த எல்லையற்ற பெருங்கடலின் மேற்பரப்பில், சர்வவல்லவரின் பாதுகாப்பில் இருந்த நோவாவின் பேழை மட்டுமே அமைதியாக மிதந்து சென்றது. கொந்தளித்த பேரலைகளின் மத்தியில் தேவன் தமது பிள்ளைகளைப் பாதுகாத்தார்.

4. ஒலிவ இலை: புதிய நம்பிக்கையின் உயிர்த்தெழுதல்

நூற்று ஐம்பது நாட்கள் பூமி முழுவதும் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து நின்றது. ஆனால் ஆதியாகமம் 8:1 ஒரு மகிமையான சுவிசேஷ வார்த்தையை அறிவிக்கிறது: "தேவன் நோவாவை நினைவுகூர்ந்தார்." தேவன் 'நினைவுகூர்ந்தார்' என்றால் அவர் அதுவரை மறந்துவிட்டார் என்று பொருளல்ல; மாறாக, தமது உடன்படிக்கையின் வாக்குத்தத்தத்தை நிறைவேற்ற அவர் வல்லமையோடு இடைபட்டார் என்பதை எபிரேய வேதம் குறிக்கிறது.

தேவன் பூமியின் மேல் பலத்த காற்றை (ரூவாக்) வீசப்பண்ணினார்; ஆழத்தின் ஊற்றுகளும் வானத்தின் மதகுகளும் அடைக்கப்பட்டன. பேழையானது அரராத் மலைகளின் சிகரத்தின் மேல் தங்கியது. தண்ணீர் குறைந்து வருகையில், நோவா முதலில் ஒரு காகத்தை வெளியே அனுப்பினார்; அது பூமி உலரும் வரை அங்கும் இங்கும் பறந்து திரிந்தது. பின்னர் அவர் ஒரு புறாவை அனுப்பினார்; அது காலூன்ற இடமில்லாமல் பேழைக்கே திரும்பி வந்தது.

நோவா இன்னும் ஏழு நாட்கள் பொறுமையோடு காத்திருந்து புறாவை மீண்டும் அனுப்பினார். அந்தி மாலையிலே, அந்தப் புறா திரும்பி வந்தது; அதன் வாயில் புதிதாகக் கிள்ளப்பட்ட ஒலிவ மரத்தின் இலை இருந்தது! அது மரணத்தை ஜெயித்த புதிய வாழ்வின் அடையாளம். பூமி மீண்டும் துளிர்க்கத் தொடங்கிவிட்டது; தேவனுடைய கோபம் தணிந்துவிட்டது என்பதை நோவா அறிந்துகொண்டார். மேலும் ஏழு நாட்கள் கழித்து அனுப்பப்பட்ட புறா, தனக்கான தங்குமிடத்தைக் கண்டடைந்து மீண்டும் திரும்பவே இல்லை. புதிய உலகம் ஆயத்தமாகிவிட்டது. தேவனுடைய இரட்சிப்பு பரிபூரணமாக நிறைவேறியது. பூமி உலர்ந்த பிறகு பேழையிலிருந்து புறப்பட்ட நோவாவின் குடும்பத்திற்கு தேவன் புதிய ஆசீர்வாதத்தை அருளினார். அவர்கள் தேவனுடைய கிருபையினால் மட்டுமே இரட்சிக்கப்பட்டார்கள் என்பதை உணர்ந்து, கண்ணீரோடு நன்றி செலுத்தி ஆராதித்தனர். பழைய உலகம் பாவத்தினால் அழிந்துபோனாலும், விசுவாசத்தினால் நடந்த நீதிமானுக்கு தேவன் புதிய வாழ்வையும், புதிய உடன்படிக்கையையும் தந்து ஆசீர்வதித்தார்.

5. வானவில் உடன்படிக்கை: சமாதானத்தின் நித்திய அடையாளம்

போர் வில்லைக் கீழே வைத்த தேவன்: நித்திய கிருபையின் அடையாளமாக வானவில் மேகத்தில் தோன்றுகிறது.

தேவனுடைய வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிந்து, நோவா பேழையின் கதவைத் திறந்து உலர்ந்த பூமியில் காலடி எடுத்து வைத்தார். அந்தப் புதிய பூமியில் அவர் செய்த முதல் காரியம் ஒரு மாளிகையைக் கட்டுவதோ அல்லது பயிரிடுவதோ அல்ல; அவர் கர்த்தருக்கு ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டினார். சுத்தமான மிருகங்களிலிருந்து சுகந்த பலிகளைச் செலுத்தி தேவனை முழு இருதயத்தோடு ஆராதித்தார். தேவன் அந்த சுகந்த வாசனையை முகர்ந்து, தமது உள்ளத்தில் உரைத்தார்:

"மனுஷன் நிமித்தம் நான் இனி பூமியைச் சபிப்பதில்லை... பூமியுள்ளளவும் விதைப்பும் அறுப்பும், சீதளமும் உஷ்ணமும், கோடைக்காலமும் மாரிக்காலமும், பகலும் இரவும் ஓய்வதில்லை." (ஆதியாகமம் 8:21-22)

பின்னர் தேவன் விலகிச் செல்லும் மழை மேகங்களின் மீது தமது நித்திய உடன்படிக்கையின் அடையாளமாகிய வானவில்லை (கெஷெட்) வைத்தார். பண்டைய காலத்தில் வில் என்பது போர்க்கருவியாக இருந்தது. ஆனால் வானில் வைக்கப்பட்ட தேவனுடைய வில்லைக் கவனியுங்கள்: அது மனிதனை நோக்கி அல்லாமல், பரலோகத்தை நோக்கித் திருப்பப்பட்ட ஒரு சமாதானத்தின் வில்லாகும்! தேவனுடைய கோபம் தணிந்துவிட்டது; சிருஷ்டியோடு சமாதான உடன்படிக்கை செய்யப்பட்டுவிட்டது என்பதை அது பறைசாற்றியது.

நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு, அந்த சமாதான உடன்படிக்கை கல்வாரிச் சிலுவையில் இயேசு கிறிஸ்து சிந்திய இரத்தத்தினால் பூரணமாக நிறைவேறியது. 1 பேதுரு 3:20-21 குறிப்பிடுவது போல, அந்தப் பேழையானது ஞானஸ்நானத்திற்கும் கிறிஸ்துவுக்குள் நமக்குக் கிடைக்கும் இரட்சிப்பிற்கும் நிழலாட்டமாய் இருக்கிறது. மத்தேயு 24:37-ல் இயேசு எச்சரித்தபடி, நோவாவின் காலத்தில் நடந்ததுபோலவே மனுஷகுமாரனுடைய வருகையிலும் நடக்கும். அன்று மக்கள் புசித்துக் குடித்து, பெண் கொண்டு பெண் கொடுத்து, பிரளயம் வந்து அனைவரையும் வாரிச் செல்லும் வரை உணராதிருந்தார்கள். இன்றும் உலகம் ஆவிக்குரிய தூக்கத்திலிருக்கிறது; ஆனால் விசுவாசிகளோ விழித்திருந்து கிறிஸ்துவை எதிர்நோக்க வேண்டும். இன்று இயேசுவே நமது நித்திய இரட்சிப்பின் பேழையாக இருக்கிறார். விசுவாசத்தினால் கிறிஸ்துவுக்குள் அடைக்கலம் புகும் எவரும் வரவிருக்கும் நியாயத்தீர்ப்பின் அக்கினிக்குத் தப்பி, நித்திய ஜீவனின் புதிய உலகிற்குள் சமாதானத்தோடு பிரவேசிக்கிறார்கள்.