சீமோனின் வீட்டில் பாவமுள்ள பெண்ணின் அபிஷேகம்: அளவற்ற மன்னிப்பும் வெண்சலவைக்கல் பரணியும்

பரிசேயனாகிய சீமோனின் விசாலமான கல் முற்றத்தில் ஒளிவீசிய ஒலிவ எண்ணெய் விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில், யூத மார்க்க அறிஞர்களும், நகரப் பிரமுகர்களும், செல்வந்தர்களும் அமர்ந்து தத்துவப் பேச்சுக்களைப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். நாசரேத்தூரானாகிய அந்தப் புதுமையான தீர்க்கதரிசியைத் தன் வீட்டிற்கு விருந்துண்ண சீமோன் அழைத்திருந்தான்—ஆனால் அது உண்மையான பக்தியினால் அல்ல, அவருடைய இறையியல் ஞானத்தைப் பரிசோதித்துப் பார்க்க வேண்டும் என்ற தந்திரமான எண்ணத்தினாலேயே ஆகும். ஆனால் இயேசு வீட்டு வாசற்படியைக் கடந்து உள்ளே நுழைந்த முதல் நொடியிலிருந்தே, சீமோன் தனது மறைமுகமான அலட்சியத்தை வெளிப்படுத்தினான்: கலிலேயாவின் தூசிகள் படிந்த அவரது பாதங்களைக் கழுவ ஒரு வேலைக்காரனைக் கூட அவன் தண்ணீரோடு அனுப்பவில்லை; வரவேற்பின் சமாதான முத்தத்தை அவரது கன்னத்தில் கொடுக்கவில்லை; வெயிலினால் காய்ந்துபோன அவரது தலைக்குத் தேய்க்க எளிய ஒலிவ எண்ணெயையும் தரவில்லை! இயேசு எந்த எதிர்ப்பும் காட்டாமல், தாழ்மையோடு அந்த விருந்து மெத்தையிலே (ட்ரைக்ளினியம்) இடது கையை ஊன்றிப் படுத்துக்கொண்டார்; அவரது பாதங்கள் முற்றத்தின் வெளிப்புற நிழலை நோக்கி நீட்டப்பட்டிருந்தன. திடீரென, இறையியல் விவாதங்களை நடுங்கச் செய்து, தேம்பித் தேம்பி அழும் ஒரு பெண்ணின் அழுகுரல் அந்த முற்றத்தில் கேட்டது. வெளிப்புற இருட்டிலிருந்து அழையா விருந்தாளியாக ஒரு பெண் உள்ளே நுழைந்தாள்—ஊராரால் பகிரங்கப் பாவி என்று ஒதுக்கப்பட்ட அந்தப் பெண், தன் கைகளில் ஒளிபுகும் சிறிய வெண்சலவைக்கல் குடுவையை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டு, இயேசுவின் பாதத்தண்டையிலே மண்டியிட்டு வீழ்ந்தாள்!

1. குளிர்ந்த விருந்தோம்பலின் மறைமுக அவமானம்

பண்டைய கிழக்குலக சமுதாயத்தில் விருந்தோம்பல் என்பது வெறும் நாகரிக வழக்கம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு பரிசுத்தமான உடன்படிக்கைக் கடமையாகும். ஒட்டகங்களும் கழுதைகளும் மனிதர்களும் நடந்து சென்று புழுதி படிந்த சாலைகளின் வழியே ஒரு மதிப்புமிக்க விருந்தினர் வீட்டுக்குள் வரும்போது, அவருக்குச் செய்ய வேண்டிய மூன்று அடிப்படை மரியாதைகள் இருந்தன:

• பாதங்களுக்குத் தண்ணீர்: ஒரு நல்ல வீட்டு எஜமான் உடனடியாக ஒரு வேலைக்காரனை அனுப்பி, விருந்தினரின் காலணிகளை அவிழ்த்து, குளிர்ந்த தண்ணீரினால் பாதங்களைக் கழுவி, மெல்லிய துண்டினால் துடைக்கச் செய்வான்.
• வரவேற்பின் சமாதான முத்தம்: எஜமான் விருந்தினரின் தோள்களைப் பிடித்து, இரு கன்னங்களிலும் முத்தமிட்டு, 'ஷாலோம்' (சமாதானம்) என்று கூறி அவரைத் தன் குடும்பத்தின் சகோதரனாக ஏற்றுக்கொள்வான்.
• தலைக்கு எண்ணெய் பூசுதல்: வாசனைத் திரவியங்கள் கலந்த ஒலிவ எண்ணெயை விருந்தினரின் தலையிலும் தாடியிலும் பூசி, வெயிலின் உஷ்ணத்தைத் தணித்து, அவருக்கு ராஜாங்க மரியாதையை அளிப்பான் (சங்கீதம் 23:5).

பரிசேயனாகிய சீமோன் இந்த மூன்று மரியாதைகளில் ஒன்றைகூட இயேசுவுக்குச் செய்யாமல் வேண்டுமென்றே தவிர்த்தான்! இதன் மூலம் அவன் அங்கு கூடியிருந்த விருந்தினர்களுக்கு ஒரு வெளிப்படையான செய்தியைச் சொன்னான்: 'இந்த இயேசு கலிலேயாவில் அற்புதங்களைச் செய்யும் ஒரு பிரபலமான போதகராக இருக்கலாம்; ஆனால் அவர் என்னைவிட உயர்ந்தவர் அல்ல. எனது மேசையின் தகுதியை அவருக்குக் கொடுத்து, அவரை ஆராய்ந்து பார்க்கவே அழைத்தேனே தவிர, அவரை தேவனுடைய தீர்க்கதரிசியாக வணங்குவதற்காக நான் அழைக்கவில்லை!'

இயேசு தன் உரிமைகளுக்காகப் போராடவில்லை. கோபத்தோடு வீட்டை விட்டு வெளியேறவில்லை. எல்லையற்ற சாந்தத்தோடும் தாழ்மையோடும் அந்த அவமானத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, மனிதர்களின் கடின இருதயங்களை வெளிப்படுத்துவதற்காக அங்கே பந்தியமர்ந்தார்.

2. வெண்சலவைக்கல் பரணியோடு வந்த பாவி

வேலைக்காரர்கள் சுடச்சுட வறுத்த இறைச்சியையும் அப்பங்களையும் திராட்சரசத்தையும் பரிமாறிக்கொண்டிருந்தபோது, முற்றத்தின் வளைவு வாசலில் ஒரு நிழல் தோன்றியது. லூக்கா சுவிசேஷகர் அவளை ஒரே வாக்கியத்தில் விவரிக்கிறார்: "அந்த ஊரிலிருந்த பாவியாகிய ஒரு ஸ்திரீ..." (லூக்கா 7:37).

கிரேக்க மொழியில் எழுதப்பட்ட திஸ் என் தே போலெய் ஹமார்த்தோலோஸ் என்ற வார்த்தை அளப்பரிய சமூகக் களங்கத்தைக் குறிக்கிறது. அவள் ஏதோ சிறிய தவற்றைச் செய்தவள் அல்ல; அந்த ஊர் மக்கள் அனைவராலும் பகிரங்கப் பாவி என்று முத்திரை குத்தப்பட்ட ஒரு விபச்சாரி அல்லது ஒழுக்கக்கேடான பெண்! முதல் நூற்றாண்டு யூத சமுதாயத்தில் இத்தகைய பெண்கள் சமூகத்திலிருந்து முற்றிலும் விலக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தனர்; பரிசேயர்கள் இவர்களைப் பார்த்தாலே தீட்டு என்று கருதி விலகி ஓடுவர்.

அவள் எப்படி அந்த வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள்? பண்டைய விருந்துகளில் ஊர்மக்கள் வெளியே நின்று உரையாடல்களைக் கேட்க அனுமதிக்கப்பட்டாலும், ஒரு பரிசேயனின் வீட்டிற்குள் பகிரங்கப் பாவியான ஒரு பெண் காலடி எடுத்து வைப்பது என்பது அவளது உயிருக்கே ஆபத்தான காரியமாகும்; மக்கள் அவளைக் கல்லெறிந்து துரத்தியிருக்கலாம்.

ஆனால் இயேசு சீமோனின் வீட்டில் பந்தியிருக்கிறார் என்ற செய்தியை அவள் கேள்விப்பட்டிருந்தாள். ஒருவேளை சில நாட்களுக்கு முன்பு கலிலேய கடற்கரையிலே இயேசு நின்றபோது, கூட்டத்தின் ஒரு மூலையில் நின்று: "வருத்தப்பட்டுப் பாரஞ்சுமக்கிறவர்களே, நீங்கள் எல்லாரும் என்னிடத்தில் வாருங்கள், நான் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் தருவேன்!" என்று அவர் முழங்கிய ஜீவ வார்த்தைகளை அவள் கேட்டிருக்கக்கூடும். தன் வாழ்க்கையில் முதல்முறையாக, தன்னை வெறுத்து ஒதுக்காமல் நேசிக்கும் ஒரு பரிசுத்த இரட்சகரைக் கண்டாள்! தான் பாவத்தில் மூழ்கி அழிந்துபோனவள் என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள்; ஆனால் இந்த இயேசுவின் பாதத்தண்டையில் மட்டுமே தனக்கு இரட்சிப்பு உண்டு என்பதை அவள் முழுமையாக விசுவாசித்தாள்.

அவளது நடுங்கும் கரங்களில் ஒரு அலபாஸ்ட்ரான்—அதாவது எகிப்திய ஜிப்சம் வெண்சலவைக்கல்லினால் செய்யப்பட்ட ஒரு சிறிய குடுவை இருந்தது. அதற்குள் விலையேறப்பெற்ற நளதம் என்னும் வாசனைத் தைலம் இருந்தது. ஒருவேளை தன் பழைய பாவ வாழ்க்கையின் மூலம் சம்பாதித்து, தன் எதிர்காலப் பாதுகாப்பிற்காக அவள் சேமித்து வைத்திருந்த அவளது முழு சொத்தாக அது இருந்திருக்கலாம். அந்த முழுப் பொக்கிஷத்தையும் இயேசுவின் பாதங்களில் ஊற்றிவிட வேண்டும் என்ற ஒரே வாஞ்சையோடு அவள் அங்கே ஓடிவந்தாள்!

3. கண்ணீரும் தலைமுடியும் இடைவிடாத முத்தங்களும்

பந்தியிருந்த இயேசுவின் பாதங்களுக்குப் பின்னால் முழங்காலிட்டு நின்ற அந்தப் பெண்ணின் உள்ளத்தில், கிறிஸ்துவின் அளவற்ற பரிசுத்தமும் தனது சொந்தப் பாவங்களின் கொடூரமும் நேருக்கு நேராக மோதின. பல ஆண்டுகளாக அடைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அவளது உள்ளக் குமுறல் வெடித்துச் சிதறியது. அவளது கண்களிலிருந்து சூடான கண்ணீர் மடைதிறந்த வெள்ளம் போலப் பொங்கி வழிந்தது. அது ஏதோ மெல்லிய அழுகை அல்ல; கிரேக்க வேதாகமம் தாக்ரிசின் என்று விவரிப்பது போல, ஒரு பெரும் கண்ணீர்ப் பெருக்கினால் இயேசுவின் பாதங்கள் நனைந்துபோயின!

அவரது பரிசுத்த பாதங்கள் தன் கண்ணீரினால் அழுக்கடைந்துவிட்டதே என்று பதறிப்போன அவள், துடைப்பதற்குத் துணி இல்லாததால், உலகமே அதிரும் ஒரு காரியத்தைச் செய்தாள்: தன் தலைமுடியை அவிழ்த்தாள்!

முதல் நூற்றாண்டு யூத கலாச்சாரத்தில் இது எத்தகைய பயங்கரமான அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியிருக்கும் என்பதை நாம் உணர வேண்டும். ஆண்கள் கூடியிருக்கும் சபையிலே ஒரு பெண் தன் தலைமுடியை அவிழ்ப்பது என்பது அவளது மானத்தையே இழப்பதற்குச் சமமான விபச்சாரக் குற்றமாகக் கருதப்பட்டது. யூத மிஷ்னா சட்டத்தின்படி, பொது இடத்தில் தலைமுடியை அவிழ்க்கும் ஒரு பெண்ணை அவளது கணவன் உடனடியாக எவ்வித நஷ்டஈடும் தராமல் விவாகரத்து செய்ய முழு உரிமை பெற்றிருந்தான்!

ஆனால் கிறிஸ்துவுக்கு முன்பாக நின்ற அந்தப் பெண்ணோ உலக மனிதர்களின் ஏளனங்களைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை! தன் சுயமரியாதையையும் மானத்தையும் தூசியாக உதறித்தள்ளினாள். தன் நீண்ட தலைமுடியினால் இயேசுவின் கால்களை மென்மையாகத் துடைத்தாள்.

பின்னர் லூக்கா எழுதுகிறார்: அவள் அவரது பாதங்களை இடைவிடாமல் முத்தமிட்டாள். கிரேக்க மொழியில் கடேபிலே என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அது ஏதோ ஒருமுறை முத்தமிட்டு விலகுவதைக் குறிக்கவில்லை; மாறாக எல்லையற்ற பயபக்தியோடும் அன்போடும் மீண்டும் மீண்டும் அவரது பாதங்களை முத்தமிட்டுக்கொண்டே இருந்தாள்!

இறுதியாக, அந்த வெண்சலவைக்கல் குடுவையின் குறுகிய கழுத்துப் பகுதியை உடைத்து, அதிலிருந்த வாசனை மிகுந்த தைலம் முழுவதையும் அவரது பாதங்களில் ஊற்றினாள். அந்த விலைமதிப்பற்ற நளதத் தைலத்தின் திவ்விய நறுமணம் இறைச்சியின் வாசனையையும் விளக்கு புகையையும் கடந்து, அந்த வீடு முழுவதையும் பரலோக வாசத்தினால் நிரப்பியது!

4. பரிசேயனின் ரகசிய ஏளனம்

அந்த விருந்து மண்டபமே அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனது. கரண்டிகள் கீழே விழுந்தன; திராட்சரசக் கோப்பைகள் நடுங்கின. பரிசேயனாகிய சீமோன் இந்தக் காட்சியைப் பார்த்து முகத்தைச் சுளித்து, அளவற்ற அருவருப்படைந்தான். அவன் உதடுகளினால் ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை; ஆனால் அவனது கடின இருதயத்திற்குள் அவன் தனக்குள்ளே ஏளனமாகப் பேசிக்கொண்டான்:

"இவர் தீர்க்கதரிசியாயிருந்தproperty, தம்மைத் தொடுகிற ஸ்திரீ இன்னாளென்றும் எப்பேர்ப்பட்டவளென்றும் அறிந்திருப்பார்; இவள் பாவியாயிருக்கிறாளே என்று தனக்குள்ளே எண்ணினான்." (லூக்கா 7:39).

சீமோன் தன் சந்தேகத்தில் முழு திருப்தியடைந்தான். அவனது சடங்குவாத மூளை இப்படி யோசித்தது:

1. ஒரு உண்மையான தீர்க்கதரிசிக்கு மனிதர்களின் உள்ளங்களை அறியும் பரலோக ஞானம் இருக்கும்.
2. மோசேயின் சட்டப்படி, தீட்டுப்பட்ட ஒரு பாவி தன்னைத் தொட்டால் அவனும் சடங்கு ரீதியாகத் தீட்டுப்படுவான்.
3. இயேசு இந்த விபச்சாரி தன்னைத் தொடுவதைத் தடுக்காமல் அமைதியாக ஏற்றுக்கொள்வதால், ஒன்று இவருக்கு ஞானமில்லை, அல்லது இவரும் இவளது பாவத்திற்கு உடந்தையானவர்!

எனவே, இயேசு ஒரு போலித் தீர்க்கதரிசி என்று சீமோன் தனக்குள் தீர்ப்பு எழுதினான்.

5. உள்ளங்களை அறியும் ஆண்டவரும் இரண்டு கடன்காரர்களும்

தன் ரகசிய எண்ணங்கள் எவருக்கும் தெரியாது என்று சீமோன் நினைத்தான். ஆனால் மனிதர்களின் இருதயங்களை ஊடுருவிப் பார்க்கும் இயேசு, சீமோனின் கண்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்து, அவனது மனதின் ரகசியக் குரலுக்குப் பதிலளித்தார்:

"சீமோனே, உனக்கு நான் ஒரு காரியம் சொல்லவேண்டும் என்றார்." (லூக்கா 7:40).

திடுக்கிட்டுப்போன சீமோன்: "போதகரே, சொல்லும் என்றான்."

இயேசு அந்த அற்புதமான உவமையை அவனுக்குக் கூறினார்:

"ஒருவரிடத்தில் இரண்டுபேர் கடன்பட்டிருந்தார்கள்; ஒருவன் ஐந்நூறு வெள்ளிக்காசும், மற்றவன் ஐம்பது வெள்ளிக்காசும் கொடுக்கவேண்டியதாயிருந்தது. கொடுக்க அவர்களுக்குச் சக்தியில்லாதபோது, இருவருக்கும் இலவசமாய் மன்னித்துவிட்டான். ஆகையால், அவர்களில் எவன் அவனிடத்தில் அதிக அன்பாயிருப்பான்? அதைச் சொல் என்றார்." (லூக்கா 7:41–42).

அக்காலத்தில் ஒரு வெள்ளிக்காசு (தெனாரியஸ்) என்பது ஒரு சாதாரண கூலித் தொழிலாளியின் ஒரு நாள் முழு உழைப்பின் ஊதியமாகும்.

• முதல் மனிதன் 500 வெள்ளிக்காசு கடன்பட்டிருந்தான்—கிட்டத்தட்ட இரண்டு ஆண்டுகால முழு உழைப்பின் பணம்; ஒரு பாமரனால் அடைக்கவே முடியாத மாபெரும் தொகை.
• இரண்டாம் மனிதன் 50 வெள்ளிக்காசு கடன்பட்டிருந்தான்—சுமார் இரண்டு மாத ஊதியம்; சிறிய தொகை என்றாலும் கடனே.

ஆனால் உவமையின் மிக முக்கியமான மையம் இதுவே: 'கொடுக்க அவர்களுக்குச் சக்தியில்லாதபோது...' இருவருமே முற்றிலும் திவாலாகிப்போன ஏழைகள்! ஐம்பது அடி ஆழக் கடலில் மூழ்கினாலும், ஐந்நூறு அடி ஆழத்தில் மூழ்கினாலும், சுயமாகத் தப்பிக்க முடியாத மரணம் இருவருக்கும் சமமானது.

அப்போதுதான் கிருபையின் அற்புதம் நிகழ்ந்தது: எஜமானன் இருவரின் கடன்களையும் எவ்வித நிபந்தனையுமின்றி இலவசமாக ரத்துசெய்தான் (கிரேக்கம்: காரிஸோமாய்).

இயேசு கேட்டார்: "அவர்களில் எவன் அவனிடத்தில் அதிக அன்பாயிருப்பான்?"

தான் மாட்டிக்கொண்டதை உணர்ந்த சீமோன் தயக்கத்தோடு: "எவனுக்கு அதிகமாய் மன்னித்துவிட்டானோ அவனே என்று நினைக்கிறேன் என்றான்."

இயேசு: "சரியாய் நிதானித்தாய் என்றார்." (லூக்கா 7:43).

6. முகத்தை கிழிக்கும் முப்பெரும் ஒப்பீடு

பின்னர் சுவிசேஷங்களின் மிக உன்னதமான தருணங்களில் ஒன்று நிகழ்ந்தது. இயேசு பந்தியில் சாய்ந்தபடியே இருந்தார்; ஆனால் தனது உடலை முழுமையாக அந்த அழுதுகொண்டிருந்த பெண்ணை நோக்கித் திருப்பி, அதே சமயம் சீமோனைப் பார்த்துப் பேசினார்:

"இந்த ஸ்திரீயைப் பார்க்கிறாயா?" (லூக்கா 7:44).

எப்பேர்ப்பட்ட கேள்வி! சீமோன் அவளைத் தன் கண்களால் பார்த்திருந்தான், ஆனால் அவளது ஆத்துமாவை ஒருபோதும் அவன் காணவில்லை. சீமோன் அவளை ஒரு சமூகக் களங்கமாகவும், அருவருப்பான விபச்சாரியாகவும், தன் வீட்டுத் தரையைத் தீட்டுப்படுத்தும் அழுக்காகவுமே பார்த்தான். ஆனால் இயேசுவோ அவளை தேவனுடைய உடன்படிக்கையின் மகளாகவும், கிருபையினால் மீட்கப்பட்ட ஒரு பரலோகப் பாத்திரமாகவும் கண்டார்!

பின்னர் சீமோனின் பக்திவேஷத்தை உடைத்தெறியும் அந்த முப்பெரும் ஒப்பீட்டை இயேசு முன்வைத்தார்:

1. "நான் உன் வீட்டிற்குள் வந்தேன், நீ என் கால்களுக்குத் தண்ணீர் தரவில்லை; இவளோ, தன் கண்ணீரினால் என் கால்களை நனைத்து, தன் தலைமயிரினால் அவைகளைத் துடைத்தாள்."
2. "நீ என்னை முத்தmodelsவில்லை; இவளோ, நான் உட்பிரவேசித்ததுமுதல் என் பாதங்களை இடைவிடாமல் முத்தமிட்டாள்."
3. "நீ என் தலையிலே எண்ணெய் பூசவில்லை; இவளோ, என் பாதங்களிலே நளதத்தைலம் பூசினாள்." (லூக்கா 7:44–46).

சீமோன் சாதாரண தண்ணீரைத் தரவில்லை; இவளோ தன் ஆத்துமாவின் ஜீவ கண்ணீரைத் தந்தாள். சீமோன் கன்னத்தில் கூட முத்தமிடவில்லை; இவளோ புழுதி பாதங்களை இடைவிடாமல் முத்தமிட்டாள். சீமோன் தலைக்கு மலிவான ஒலிவ எண்ணெயைத் தரவில்லை; இவளோ பாதங்களுக்குத் தன் முழு சொத்தான நளதத் தைலத்தை ஊற்றினாள்!

தன்னை நீதிமான் என்று நம்பிய சீமோன் தனக்கு மன்னிப்பு தேவையில்லை என்று எண்ணியதால், அவனிடத்தில் அன்பே இல்லை. ஆனால் தன் பாவக் கடனின் பயங்கரத்தை உணர்ந்த இந்த எளிய பெண்ணோ, தனக்குக் கிடைத்த அளவற்ற மன்னிப்பை எண்ணி, அளவற்ற அன்பினால் தன் முழு வாழ்க்கையையும் பாதத்தில் ஊற்றினாள்!

இயேசு தீர்ப்பளித்தார்:

"ஆதலால் நான் உனக்குச் சொல்லுகிறேன்: இவள் செய்த அநேக பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டது; இவள் மிகுதியாய் அன்புகூர்ந்தாளே. எவனுக்குக் கொஞ்சமாய் மன்னிக்கப்படுகிறதோ, அவன் கொஞ்சமாய் அன்புகூருவான் என்றார்." (லூக்கா 7:47).

7. பரலோக பாவமன்னிப்பின் ஆசீர்வாதம்

பின்னர் தமது பாதத்தண்டையில் நடுங்கி நின்ற அந்தப் பெண்ணை நோக்கிப் பரிவோடு பார்த்து, சர்வவல்லமையுள்ள தேவனுக்கு மட்டுமே உரிய அந்த வார்த்தைகளை இயேசு அருளினார்:

"உன் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டது என்றார்." (கிரேக்கம்: அபியோன்தாய் சு ஹை ஹமார்த்தியாய்) (லூக்கா 7:48).

அந்த அறையே மீண்டும் அதிர்ந்தது. பந்தியிருந்தவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்து: "பாவங்களை மன்னிக்கிற இவன் யார்?" என்று முணுமுணுத்தனர். யூத இறையியலின்படி தேவனைத் தவிர வேறு எவராலும் பாவங்களை மன்னிக்க முடியாது. தமது சொந்த அதிகாரத்தினால் அவளது பாவங்களை மன்னித்ததன் மூலம், இயேசு தாமே மாம்சத்தில் வந்த தேவன் என்பதைப் பகிரங்கமாக நிரூபித்தார்!

மதவாதிகளின் முணுமுணுப்புகளைப் பொருட்படுத்தாமல், கண்ணீர் நனைத்த முகத்தோடு நின்ற அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்து கிறிஸ்து இரட்சிப்பின் மணிமகுடத்தைச் சூட்டினார்:

"உன் விசுவாசம் உன்னை இரட்சித்தது, சமாதானத்தோடே போ என்றார்." (கிரேக்கம்: ஹே பிஸ்திஸ் சு செசோகேன் செ; பொரியுவு எய்ஸ் எய்ரேனேன்) (லூக்கா 7:50).

இயேசு அவளைப் பார்த்து: 'உன் கண்ணீர் உன்னை இரட்சித்தது' என்றோ, 'உன் விலைமதிப்பற்ற நளதத் தைலம் உன்னை இரட்சித்தது' என்றோ கூறவில்லை. இயேசுவை இரட்சகராக விசுவாசித்து அவரிடத்தில் ஓடிவந்த அவளது விசுவாசமே அவளுக்கு நித்திய இரட்சிப்பை அளித்தது!

சீமோனின் கல் முற்றத்திலிருந்து அவள் எழுந்து வெளியே நடந்தபோது, அவள் முற்றிலும் ஒரு புதிய சிருஷ்டியாக மாறினாள்! அவளது அவமானம் நீங்கியது; அவளது பாவக் கடன் ரத்தானது; அவளது இருண்ட கடந்த காலம் தேவ மன்னிப்பின் ஆழ்கடலில் மூழ்கடிக்கப்பட்டது. தேவ சமாதானத்தோடு (ஷாலோம்) அவள் கலிலேயாவின் இரவுப் பொழுதில் வெளியே புறப்பட்டாள்; அவள் உடைத்துப் போட்ட அந்த வெண்சலவைக்கல் பரணியின் திவ்விய நறுமணம், திருச்சபை வரலாற்றின் யுகங்கள் தோறும் என்றும் அழியாத சுவிசேஷ நறுமணமாய் வீசிக்கொண்டே இருக்கிறது!