கலிலேயக் கடலில் கொந்தளிப்பை அடக்குதல்: 'அமைதியாயிரு, இறையாதே!' மற்றும் சிருஷ்டிகரின் ஆளுகை

கலிலேயாவின் மேற்குப்புற மலைகளுக்குப் பின்னால் சிவந்த சூரியன் மறைந்து கொண்டிருக்க, கெனேசரேத்து ஏரியின் அமைதியான நீர்ப்பரப்பின் மீது அந்திமாலையின் ஊதா நிற நிழல்கள் படர்ந்தன. பன்னிரண்டு மணிநேரமாக இயேசு தமது சரீரத்தின் முழு பலத்தையும் ஆத்துமாவின் முழு வாஞ்சையையும் ஊற்றி, சீமோன் பேதுருவின் படகின் முன்னணியில் நின்றுகொண்டு திரளான மக்களுக்குப் போதித்திருந்தார். அவரது குரல் கம்மியிருந்தது; அவரது மனித உடல் எல்லையற்ற களைப்படைந்திருந்தது. இரவு நெருங்கியபோது, அந்த போதகர் தமது சீடர்களை நோக்கித் திரும்பி, ஓர் அதிகாரமிக்க எளிய கட்டளையை விடுத்தார்: "அக்கரைக்குப் போவோம் வாருங்கள்!" (மாற்கு 4:35). கடற்கரையில் நின்ற மக்களை அனுப்பிவிட்டு, அந்த அனுபவமிக்க மீனவர்கள் கயிறுகளை அவிழ்த்து, தடித்த துணிப் பாயை ஏற்றி, தங்களது இருபத்தேழு அடி நீள மரப் படகைத் தெக்கப்போலியின் இருண்ட கரையை நோக்கிச் செலுத்தினர். ஆனால் இரவு ஏரியை விழுங்கிய அந்த நேரத்திலே, அமைதியான நீர்ப்பரப்பு ஒரு கொடூரமான நீர்க் கல்லறையாக மாறியது! எர்மோன் மலைப் பள்ளத்தாக்குகளிலிருந்து பாய்ந்துவந்த ஒரு பயங்கர சுழற்காற்று—கிரேக்க வேதாகமம் விவரிக்கும் மெகாலே லைலாப்ஸ்—படகின் மீது கண்மூடித்தனமாக மோதியது. அலைகள் படகிற்குள் பாய்ந்து படகை நிரப்ப, அனுபவமுள்ள மாலுமிகள் மரண பயத்தில் கதறி அழுதபோது, அண்டசராசரங்களைப் படைத்த சர்வவல்ல தேவன் படகின் பின்னணியில் ஒரு தலையணையை வைத்து அயர்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்!

1. ஆழத்தை நோக்கிய அமைதியான புறப்பாடு

மாற்கு சுவிசேஷகர் அந்தக் காட்சியைத் தனது கண்களால் கண்ட சாட்சியாக நேர்த்தியாகப் பதிவு செய்கிறார்: "அவர்கள் ஜனங்களை அனுப்பிவிட்டு, அவர் படகிலிருந்தபடியே அவரைக் கொண்டுபோனார்கள். வேறே படவுகளும் அவரோடேகூடப் போயிற்று." (மாற்கு 4:36).

"அவர் படகிலிருந்தபடியே" என்ற வார்த்தை அளப்பரிய மனதைத் தொடும் உண்மையைக் கொண்டுள்ளது. இயேசு மனித ரீதியாக எவ்வளவு களைப்படைந்திருந்தார் என்றால், தமக்குத் தேவையான உணவையோ அல்லது போர்வையையோ எடுப்பதற்காகக் கூட அவர் கரைக்குத் திரும்பவில்லை. நின்ற இடத்திலேயே அமர்ந்துவிட்டார். படகின் பின்னணிக்குச் சென்று—அதாவது மாலுமி அமரும் சற்று உயரமான பலகைத் தளத்திற்குச் சென்று—அங்கே வைக்கப்பட்டிருந்த தோல் தலையணையில் (கிரேக்கம்: புரோஸ்கேபலைஆன்) தனது தலையைச் சாய்த்து, ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் மூழ்கினார்.

படகிலிருந்தவர்கள் இந்தத் தண்ணீரிலேயே பிறந்து வளர்ந்தவர்கள். பேதுரு, அந்திரேயா, யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோருக்குக் கலிலேயக் கடலின் ஒவ்வொரு அசைவும் அத்துபடி! அதன் மீன்பிடி மேடுகளையும், காற்று வீசும் திசைகளையும், வஞ்சகமான அமைதியையும் அவர்கள் நன்றாக அறிந்திருந்தனர். விண்மீன்கள் பிரகாசிக்கத் தொடங்கிய அந்த இரவில், துடுப்புகள் சீராக நீரில் அசைந்தாட, மரப்பலகைகளில் அலைகள் மென்மையாக மோதும் சத்தத்தோடு, கிழக்குப் புறத்திற்கு இரண்டு மணிநேரத்தில் சென்றுவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையோடு அவர்கள் படகைச் செலுத்தினர்.

இயேசு தூங்கினார். அது பாடுபட்டு உழைத்த ஒரு மெய்யான மனிதனின் உடல் சோர்வினால் வந்த தூக்கம். ஆனால் அதே வேளையில், பிதாவின் பாதுகாப்பில் திளைத்திருந்த பரலோக சமாதானத்தின் தூக்கமுமாகும்! இஸ்ரவேலைக் காக்கிறவர் உறங்குவதுமில்லை தூங்குவதுமில்லை; ஆயினும் மனிதனாக அவதரித்த தேவகுமாரன், கல்வாரி சிலுவையின் நேரம் வருவதற்கு முன்பாகத் தன்னை எந்த ஒரு புயலாலும் தொட முடியாது என்ற பூரண நம்பிக்கையோடு பிதாவின் மடியில் இளைப்பாறினார்.

2. கொடூரமான 'லைலாப்ஸ்' சுழற்காற்றின் சீற்றம்

எச்சரிக்கையின்றி வானத்தின் அமைதி கிழிந்தது!

எர்மோன் மலையின் பனிச் சிகரங்களிலிருந்து யார்முக் நதிப் பள்ளத்தாக்கின் வழியே பாய்ந்துவந்த குளிர்ந்த காற்று, கடல் மட்டத்திலிருந்து 700 அடி ஆழத்திலிருந்த கலிலேயக் கடலின் அடர்ந்த வெப்பக் காற்றோடு பயங்கரமாக மோதியது. இதன் விளைவாக உருவானது ஒரு சாதாரண மழைக் காற்று அல்ல; மாற்கு அதனை மெகாலே லைலாப்ஸ் அனேமு—அதாவது சூறாவளி பலத்தோடு சுழன்றடித்த ஒரு பயங்கரச் சுழற்காற்று என்று குறிப்பிடுகிறார்!

சில நொடிகளிலேயே அமைதியான ஏரி கொதிக்கும் பாத்திரமாக மாறியது. காற்று படகின் பாய்மரத் துணியைக் கிழித்தெறிந்தது; எட்டு, பத்து, பன்னிரண்டு அடி உயரமுள்ள கரிய அலைகள் மலைபோல எழும்பி, மரப் படகின் பக்கவாட்டில் இடைவிடாமல் மோதிச் சிதறின!

முதல் நூற்றாண்டு மீனவப் படகுகளுக்கு மூடிய கீழ்த்தளம் கிடையாது. அலைகள் மோதும்போதெல்லாம், தண்ணீர் நேரடியாகப் படகிற்குள் பாய்ந்தது. பேதுருவும் அந்திரேயாவும் மர வாளிகளை எடுத்து, படகிற்குள் புகுந்த தண்ணீரை மீண்டும் கடலுக்குள் வீசினர்; யாக்கோபும் யோவானும் தங்கள் கைகளில் கொப்புளங்கள் எழும் வரை துடுப்புகளைப் பிடித்துப் போராடினர். ஆனால் அவர்கள் ஒரு வாளி தண்ணீரை வெளியே வீசுவதற்குள், பத்து வாளி தண்ணீர் படகிற்குள் வந்து பாய்ந்தது!

படகு நீரினால் வேகமாக நிரம்பத் தொடங்கியது (ஜெமிசெஸ்தாய்). பாரம் தாங்காமல் படகு நீரில் அமிழத் தொடங்கியது; துடுப்புகளுக்கு அது அடிபணியவில்லை. படகிலிருந்த அனுபவமுள்ள ஒவ்வொரு மீனவனுக்கும் மரணத்தின் கணக்கு புரிந்தது: இன்னும் ஒரு நிமிடத்தில் படகு கவிழ்ந்து, இருநூறு அடி ஆழக் கடலின் பாறைத் தரைக்கு மூழ்கிவிடும்!

இவர்கள் தண்ணீருக்குப் புதியவர்கள் அல்ல; கடலிலேயே வாழ்ந்த வீரர்கள்! ஆயினும் லூக்கா எழுதுகிறார்: 'அவர்கள் மோசமடையத் தொடங்கினார்கள்!' மரண பயம் அவர்களின் தொண்டையை அடைத்தது. மரணம் அவர்கள் கண்முன்னே நின்றது!

3. உறங்கும் ஆண்டவரும் மரண ஓலமும்

சீறிப்பாய்ந்த காற்று, முறிந்த கயிறுகள், நடுங்கிய மரப் பலகைகள் மற்றும் உறைபனித் தண்ணீரின் தெறிப்புகளுக்கு நடுவே, ஒரே ஒரு மனிதன் மட்டும் எந்தக் கலக்கமுமின்றி அமைதியாக இருந்தார்: இயேசு படகின் பின்னணியில் தலையணையை வைத்துத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்!

எப்பேர்ப்பட்ட ஆச்சரியமான முரண்பாடு! அசுத்த ஆவிகளைப் போல காற்று ஊளையிட்டது, குளிர்ந்த தண்ணீர் அவரது முகத்தில் பட்டு அவரது ஆடைகளை நனைத்தது, ஆனாலும் கிறிஸ்து பூரண அமைதியோடு உறங்கினார்.

நடுங்கிப்போன சீடர்கள் படகின் பின்னணிக்கு ஓடிவந்து, அவரைப் பிடித்து உலுக்கி, அவநம்பிக்கையும் ஆதங்கமும் கலந்த அந்தக் கொடிய கேள்வியைக் கேட்டனர்:

"போதகரே, நாங்கள் மடிந்துபோகிறது உமக்குக் கவலையில்லையா?" (கிரேக்கம்: திதாஸ்கலே, ஊ மெலே சொய் ஹோதி அப்பொல்லுமேதா?) (மாற்கு 4:38).

அந்தக் கூக்குரலில் இருந்த கசப்பான வார்த்தையைக் கவனியுங்கள்: "உமக்குக் கவலையில்லையா?" நம்முடைய சொந்த வாழ்க்கையின் புயல்களிலும் இந்த வார்த்தை எத்தனை முறை எதிரொலித்திருக்கிறது! கடன் புயல் வீசும்போது, தீராத வியாதி தாக்கும்போது, சூழ்நிலைகள் நம்மை மூழ்கடிக்கும்போது, பிசாசு நம் இருதயத்தில் இந்த நஞ்சை விதைக்கிறான்: 'தேவனுக்கு உன்மேல் அக்கறையில்லை; அவர் தூங்குகிறார்; உன்னை அழியும்படி விட்டுவிட்டார்!'

மேலும் அவர்கள் சொன்ன வார்த்தையைக் கவனியுங்கள்: 'நாங்கள் மடிந்துபோகிறோம்!' ஆபத்தில் இருக்கிறோம் என்று சொல்லவில்லை, தாங்கள் சாகப்போகிறோம் என்று தங்களுக்குத் தாங்களே தீர்ப்பு எழுதினர். அண்டசராசரங்களைப் படைத்த சிருஷ்டிகரே தங்களது படகில் இருக்கிறார் என்பதை அந்த நொடியில் அவர்கள் மறந்துபோயினர்!

4. 'அமைதியாயிரு, இறையாதே!': சிருஷ்டிகரின் அதிகாரம்

தூக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்த இயேசு கண்களைத் திறந்தார். அவர் பதறவில்லை; வாளியைத் தேடவில்லை; தப்பிக்கும் வழியைப் பார்க்கவில்லை.

கொந்தளித்த அந்தப் படகின் தளத்திலே கம்பீரமாக எழுந்து நின்றார். சீறிப்பாய்ந்த புயலில் அவரது தலைமுடி பின்னோக்கிப் பறந்தது; நனைந்த ஆடைகள் அவரது சரீரத்தோடு ஒட்டியிருந்தன. அந்த இருண்ட ஏரியை அவர் நோக்கினார். பசியோடு வாயைப் பிளந்து நின்ற கரிய அலைகளையும், கர்ஜித்த காற்றையும் பார்த்தார்.

ஆதியாகமம் 1-ல் வெற்றிடத்தை நோக்கி வார்த்தையினால் உலகைப் படைத்த அதே தெய்வீக அதிகாரத்தோடு, இயேசு கொந்தளிக்கும் இயற்கையைப் பார்த்துப் பேசினார்! அவர் பயந்துபோய் ஜெபிக்கவில்லை; காற்றை வேண்டிக்கொள்ளவில்லை. பரலோக ராஜாங்கத்தின் இரண்டு கட்டளைகளைப் பிறப்பித்தார்:

"அமைதியாயிரு, இறையாதே என்றார்!" (கிரேக்கம்: சியோபா, பெபிமோசோ!) (மாற்கு 4:39).

அந்தக் கிரேக்க வார்த்தைகள் அளப்பரிய அதிகாரத்தைக் கொண்டுள்ளன:

• சியோபா: 'மௌனமாயிரு! உன் சத்தத்தை அடக்கு!' அலறிக்கொண்டிருந்த காற்றின் கர்ஜனையை உடனடியாக நிறுத்துவதற்கான கட்டளை.
• பெபிமோசோ: நேரடிப் பொருள்: 'வாய்கட்டப்படுவாயாக!' மாற்கு 1:25-ல் ஜெப ஆலயத்தில் பிசாசின் வாயைக் கட்டி அடக்க இயேசு பயன்படுத்திய அதே வார்த்தை இதுவாகும். கொந்தளித்த பாதாள ஆழத்தின் வாயை கிறிஸ்து பரலோகக் கடிவாளத்தினால் கட்டினார்!

சிருஷ்டியின் பதில் மறுநொடியே நிகழ்ந்தது!

இயற்கையிலே பெருங்காற்று நின்றாலும், கடலின் அலைகள் அடங்கப் பல மணிநேரங்கள் ஆகும்; அடி ஆழத்துக் கொந்தளிப்புகள் நீடித்துக்கொண்டே இருக்கும். ஆனால் கிறிஸ்து கட்டளையிட்ட அந்த நொடியிலே, காற்று செத்துப்போனது போல வீழ்ந்தது! ஏரி மெதுவாக அடங்கவில்லை; மாற்கு எழுதுகிறார்: உடனடியாக ஒரு கலீனே மெகாலே—அதாவது 'மகா அமைதல்' உண்டாயிற்று!

கொதித்துக் குமுறிய கடல் ஒரு கண்ணாடித் தட்டாக மாறியது! ஏரியின் அமைதியான நீர்ப்பரப்பில் வானத்து நிலவும் நட்சத்திரங்களும் பளிங்கு போலப் பிரதிபலித்தன. நனைந்துபோன பன்னிரண்டு சீடர்களின் ஆடைகளிலிருந்து தரையில் சொட்டுச் சொட்டாக விழுந்த தண்ணீரின் சத்தத்தைத் தவிர, அங்கே வேறு எந்த சத்தமும் கேட்கவில்லை!

5. அவிசுவாசத்தைக் குறித்த மென்மையான கடிந்துகொள்ளுதல்

அமைதியான படகின் தளத்தில் நின்ற இயேசு, அடங்கிய கடலிலிருந்து நடுங்கி நின்ற தமது சீடர்களை நோக்கினார். கனிவும் கண்டிப்பும் கலந்த பார்வையோடு இரண்டு ஆழமான கேள்விகளைக் கேட்டார்:

"ஏன் இப்படிப் பயந்தீர்கள்? உங்களுக்கு ஏன் விசுவாசம் இல்லாமற்போயிற்று?" (மாற்கு 4:40).

'பயந்தீர்கள்' என்பதற்கு இயேசு பயன்படுத்திய சொல் போபோஸ் அல்ல, மாறாக தெய்லோய்—அதாவது விசுவாசமற்ற கோழைத்தனமான பயம்.

அவர்களது அவிசுவாசத்தை இயேசு ஏன் கடிந்துகொண்டார்?

1. அவர்களிடம் அவரது வாக்குத்தத்தம் இருந்தது: 35-வது வசனத்தில் இயேசு: 'அக்கரைக்குப் போவோம் வாருங்கள்' என்று கட்டளையிட்டிருந்தார். 'நடு ஏரியில் மூழ்கிப்போவோம்' என்று அவர் கூறவில்லை! தேவகுமாரன் நீங்கள் அக்கரைக்குப் போவீர்கள் என்று சொன்னால், பூமியிலுள்ள எந்தப் புயலாலும் பாதாளத்திலுள்ள எந்தப் பிசாசாலும் அந்தப் படகை மூழ்கடிக்கவே முடியாது!
2. அவர்களோடு அவரது பிரசன்னம் இருந்தது: கிறிஸ்து படகில் இருந்தார். சர்வவல்ல தேவகுமாரன் கலிலேய ஏரியின் தண்ணீருக்குள் மூழ்கிச் சாக முடியுமா? மேசியாவைச் சுமந்த படகு மூழ்கவே முடியாதது!
3. அவர்கள் அவரது அன்பைச் சந்தேகித்தனர்: 'உமக்குக் கவலையில்லையா?' என்ற அவர்களது கூக்குரல், அவரது உண்மையையும் மாறாத உடன்படிக்கை அன்பையும் சந்தேகப்படுத்தியது.

சூழ்நிலைகள் நன்றாக இருக்கும்போது விசுவாசிப்பதும், புயல் வீசும்போது விசுவாசத்தை இழப்பதும் மெய்யான விசுவாசம் அல்ல என்பதை இயேசு அவர்களுக்கு உணர்த்தினார்.

6. புயலைவிடப் பெரிய பயம்: "இவர் யார்?"

இப்போது இந்த வரலாற்றின் மிக உன்னதமான சிகரம் வந்தது! புயல் அடங்கியவுடன் சீடர்கள் மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக்குதித்து ஆரவாரம் செய்திருப்பார்கள் என்று நாம் நினைக்கலாம். ஆனால் மாற்கு அவர்களின் இதய ஆழத்தைப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறார்:

"அவர்கள் மிகவும் பயந்து: இவர் யாரோ? காற்றும் கடலும் இவருக்குக் கீழ்ப்படிகிறதே என்று, ஒருவரோடொருவர் சொல்லிக்கொண்டார்கள்." (கிரேக்கம்: எபோபேதேசன் போபோன் மேகன்) (மாற்கு 4:41).

கிரேக்க வார்த்தைகளின் மாற்றத்தைக் கவனியுங்கள்: புயலைக் கண்டு அவர்கள் கோழைத்தனமாக அஞ்சினர் (தெய்லோய்); ஆனால் இப்போது அவர்களது உள்ளத்தை ஒரு போபோன் மேகன்—அதாவது 'மகா பயம்' சூழ்ந்துகொண்டது! புயலைக் கண்டு பயந்ததைவிட, தங்களோடு படகில் நிற்கும் இந்தப் பரிசுத்த தேவமனிதரைக் கண்டு அவர்கள் நடுநடுங்கினர்!

படகிலிருந்த ஒவ்வொரு யூத சீடனும் சிறுவயது முதலே ஜெப ஆலயங்களில் சங்கீதங்களைப் பாடி வளர்ந்தவர்கள். சங்கீதம் 107-ல் யெகோவாவைக் குறித்து எழுதப்பட்ட வாக்கியங்கள் அவர்களின் நினைவுக்கு வந்தன:

"கப்பல்களில் ஏறி, கடலில் போகிறவர்கள்... கர்த்தருடைய கிரியைகளையும், ஆழத்திலே அவருடைய அதிசயங்களையும் காண்கிறார்கள். அவர் கட்டளையிடப் பெருங்காற்று எழும்பி, அது அலைகளைப் பொங்கப்பண்ணும்... தங்கள் ஆபத்திலே கர்த்தரை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறார்கள்; அவர்கள் இக்கட்டுகளுக்கு அவர்களை நீங்கலாக்கி விடுவிக்கிறார். புயலை அமர்த்துகிறார், அலைகள் அடங்குகிறது. அமைதல் உண்டானதினால் அவர்கள் சந்தோஷப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் விரும்பின துறைமுகத்தில் அவர்களைக் கொண்டுவந்து சேர்க்கிறார்!" (சங்கீதம் 107:23–30).

காற்றையும் புயலையும் அடக்குகிறவர் யார்? யெகோவா தேவன் ஒருவரே! கொந்தளிக்கும் அலைகளை அமைதிப்படுத்துகிறவர் யார்? ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபின் தேவன் ஒருவரே!

நிலவொளியில் நனைந்த ஆடைகளோடு நின்ற இயேசுவை பேதுருவும் யோவானும் பார்த்தபோது, பரலோகத்தின் திடுக்கிடும் உண்மை அவர்களது உள்ளத்தில் பிரகாசித்தது: தங்களோடு படகில் நிற்பவர் வெறும் போதகரோ அல்லது அற்புதங்களைச் செய்யும் மனிதரோ அல்ல!

தங்களோடு நிற்பவர் காற்றையும் கடலையும் ஆளுகை செய்யும் அண்டசராசரங்களின் சிருஷ்டிகராகிய யெகோவா தேவனே! அவர் மாம்சத்தில் வெளிப்பட்டிருக்கிறார்!

பயபக்தியோடு கூடிய அமைதியோடு அந்தப் படகு தெக்கப்போலியின் கிழக்குக் கரையை அடைந்தது; அங்கே இருளின் அதிபதியோடு அடுத்த மாபெரும் யுத்தத்தை எதிர்கொள்ள கிறிஸ்து தயாராகக் காலடி எடுத்து வைத்தார்!