விசுவாசத்தின் தொடுதலும் யவீருவின் மகள் உயிர்ப்பிக்கப்படுதலும்: 'தலீத்தாகூமி' மற்றும் மரணத்தை வென்ற வல்லமை

கலிலேயக் கடலைக் கடந்து வந்த இயேசுவின் படகு கப்பர்நகூம் துறையின் மரத்தூண்களில் மோதி நின்றபோது, அங்கே கூழாங்கல் கரையில் திரளான மக்கள் கூட்டம் ஆவலோடு காத்திருந்தது. தெக்கப்போலியின் புறஜாதி நாட்டிலிருந்து போதகர் திரும்பிவிட்டார் என்ற செய்தி கலிலேயக் குன்றுகள் எங்கும் பரவியிருந்தது. ஆனால் இயேசு மணல் தரையில் காலடி எடுத்து வைத்த நொடியில், நெரிசலான மக்கள் கூட்டம் வியப்போடு விலகி வழிவிட்டது! கூட்டத்தை விலக்கிக்கொண்டு கப்பர்நகூமின் ஜெப ஆலயத் தலைவனாகிய யவீரு அங்கே ஓடிவந்தான்—அவன் ஒரு சாதாரண மனிதன் அல்ல, அந்த ஊரின் மதத் தலைவன்! தன் தலைக்கனத்தையும் மதப் பெருமையையும் தூசியாக உதறித்தள்ளிவிட்டு, அந்தப் பிரமுகன் நாசரேத்தூரானாகிய இயேசுவின் பாதத்தண்டையிலே முகங்குப்புற விழுந்து, உடைந்துபோன ஒரு தந்தையின் பாசத்தோடு கதறி அழுதான்: "என் செல்ல மகள் மரண அவஸ்தையாயிருக்கிறாள்; அவள் ஆரோக்கியமடையும்படிக்கு நீர் வந்து, அவள்மேல் உமது கைகளை வைக்கவேண்டும், அப்பொழுது பிழைப்பாள்!" (மாற்கு 5:23). இயேசு உடனடியாக அவனோடு புறப்பட்டார். ஆனால் மரணப் படுக்கையிலிருந்த சிறுமியின் இல்லத்தை நோக்கிச் செல்லும் வழியிலே, கப்பர்நகூமின் நெரிசலான சந்துகளில் பரலோக கிருபையின் மாபெரும் சந்திப்பு நிகழ்ந்தது: பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் தீராத இரத்தப்போக்கினால் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு பெண் கூட்டத்திற்குள் புகுந்து வந்து அவரது அங்கியின் ஓரத்தைத் தொட்டாள்; ஜீவனின் அதிபதியோடு ஏற்பட்ட அந்தத் தொடுதல், கொடிய நோயையும் வென்றது, மரணத்தின் குளிர்ச்சியையும் நொடிப்பொழுதில் விரட்டியடித்தது!

1. போதகரின் பாதத்தில் விழுந்த ஜெப ஆலயத் தலைவன்

யவீரு சமுதாயத்தின் உயர்ந்த அந்தஸ்தில் இருந்த ஒரு பிரமுகன். ஜெப ஆலயத்தின் தலைவன் (கிரேக்கம்: ஆர்க்கிசினாகோகோஸ்) என்ற முறையில், கப்பர்நகூம் நகரத்தின் ஆராதனை ஒழுங்குகளையும், தோரா வாசிப்பையும், சமுதாயக் கட்டுப்பாடுகளையும் நிர்வகிக்கும் உயரிய அதிகாரி அவன்!

ஆனால் மனித வாழ்க்கையின் இக்கட்டுகள் அனைவரையும் சமமாக்கி விடுகின்றன. அவனது பன்னிரண்டு வயது நிரம்பிய ஒரே செல்ல மகள்—யூத குடும்பங்களில் பெண்ணாக மலரும் அந்தப் பருவத்தில்—தனது வீட்டின் பாறைத் தளத்திலே மரணத்தின் கடைசி மூச்சுகளை இழுத்துவிட்டுக்கொண்டிருந்தாள்! மருத்துவர்களின் மருந்துகளும், ரபீக்களின் மந்திரங்களும் தோற்றுப்போயின. மரணத் தூதன் அவளது தலைமாட்டில் நின்றான்.

அந்த இக்கட்டான நொடியில், யவீரு தனது மதவாத தப்பெண்ணங்களை உதறித்தள்ளினான். அவனது சக பரிசேயர்கள் இயேசுவை ஓய்வுநாளை மீறுபவர் என்றும் பாவிகளின் நண்பர் என்றும் வெறுத்தனர்; ஆனால் யவீருவுக்கு அது முக்கியமாகத் தெரியவில்லை. சாகக்கிடக்கும் தன் குழந்தையின் உயிர் அவனுக்கு எல்லாவற்றையும் விடப் பெரிதாக இருந்தது! இயேசுவின் புழுதி படிந்த பாதங்களில் தன் தலையை வைத்து, பாசத்தோடு கதறினான்: தோ தைகாத்ரியோன் மூ—"என் செல்ல ஆட்டுக்குட்டி, என் சிறு மகள் சாகக்கிடக்கிறாள்!"

இயேசு ஒரு நொடியும் தாமதிக்கவில்லை. அவனிடத்தில் எந்தச் சான்றிதழையும் கேட்காமல், உடனடியாக அவனது வீட்டை நோக்கித் தனது அடிகளை எடுத்து வைத்தார்.

2. பன்னிரண்டு ஆண்டுகால நடமாடும் கல்லறை

இயேசு குறுகிய சந்துகளின் வழியே நடந்தபோது, திரளான மக்கள் கூட்டம் அவரைச் சூழ்ந்து சென்றது. மாற்கு அந்தக் காட்சியை நேரில் கண்ட சாட்சியாக விவரிக்கிறார்: கூட்டம் அவரை "நெருக்குகிறது" (கிரேக்கம்: சினெத்லிபோன் அவ்தோன்)—அதாவது மக்கள் அவரை மூச்சுத்திணறும்படி இடித்து, தள்ளி, நான்கு பக்கங்களிலிருந்தும் நசுக்கிக்கொண்டு சென்றனர்!

அந்த மனிதக் கடலுக்கு நடுவே, ஒரு நிழலைப் போல ஒரு பெண் நடந்து வந்தாள்.

பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக—யவீருவின் மகள் பிறந்து தன் தந்தையின் வீட்டில் மகிழ்ச்சியை விதைத்த அதே பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் முழுவதும்—இந்தப் பெயரற்ற பெண் ஒரு தனியான நரகத்தில் வாழ்ந்து வந்தாள்! அவள் ரூசிஸ் ஹைமத்தோஸ்—அதாவது நாள்பட்ட, தீராத இரத்தப்போக்கினால் வாடினாள்.

லேவியராகமம் 15:25–27-ன் படி அவளது நிலையை நாம் சிந்திக்க வேண்டும். தொடர் உதிரப்போக்கு உடைய பெண் சடங்கு ரீதியாகத் தீட்டுப்பட்டவளாகக் (தாமே) கருதப்பட்டாள்:

• அவள் ஜெப ஆலயத்திற்குள் நுழையவோ, எருசலேம் தேவாலயத்திற்குச் செல்லவோ அனுமதி கிடையாது.
• அவள் உட்காரும் படுக்கை, நாற்காலி, பாத்திரங்கள் அனைத்தும் தீட்டுப்படும்.
• அவளது கணவன் அவளைத் தொட்டால் அவனும் தீட்டுப்படுவான்; பிள்ளைகள் அவளைக் கட்டியணைக்க முடியாது. எனவே அவள் தன் குடும்பத்தை விட்டுத் துரத்தப்பட்டு, விவாகரத்து செய்யப்பட்டு, அநாதையாகத் தனிமையில் வாழ நேரிட்டது.
• அவள் பொது இடத்தில் நடந்து சென்று ஒருவரைத் தொட்டால், அவரும் மாலை வரை தீட்டுப்படுவார். கூட்டத்தில் அவளை யாராவது அடையாளம் கண்டிருந்தால், தீட்டைப் பரப்புகிறாள் என்று அவளைக் கல்லெறிந்து கொன்றிருக்கலாம்!

மாற்கு அக்கால போலி மருத்துவ முறைகளை வேதனையோடு விவரிக்கிறார்: 'அநேக வைத்தியர்களால் மிகவும் பாடுபட்டு, தனக்கு உண்டானவைகளையெல்லாம் செலவழித்தும், எவ்வளவும் பலனடையாமல் அதிக வருத்தப்பட்டிருந்தாள்' (மாற்கு 5:26). ஒட்டகச் சிவிங்கியின் முட்டைச் சாம்பலைச் சுமப்பது, வெங்காய ரசத்தைக் குடிப்பது போன்ற மோசமான மூடநம்பிக்கை சிகிச்சைகளுக்காகத் தன் முழு சொத்துக்களையும் விற்று ஏழையானாள். மருத்துவர்கள் அவளது பணத்தைப் பறித்தனர்; நோயோ அவளது இரத்தத்தை உறிஞ்சியது! அவள் சரீர பலவீனத்தோடு, சமூகத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்டு வாழ்ந்தாள்.

3. விசுவாசத்தின் துணிச்சலான தொடுதல்

அவள் இயேசுவைக் குறித்த செய்திகளைக் கேட்டிருந்தாள். அவரிடம் நேரடியாகச் சென்று கேட்க அவளுக்குத் துணிவில்லை; தன்னைத் தொடச் சொன்னால் அந்தப் பரிசுத்த போதகரும் தீட்டுப்பட்டுவிடுவாரே என்று அஞ்சினாள்.

எனவே தன் உள்ளத்திற்குள் ஒரு தீவிரமான பரலோக விசுவாசத்தைத் தீர்மானித்தாள்:

"நான் அவருடைய வஸ்திரத்தையாகிலும் தொட்டால் சொஸ்தமாவேன்!" (மாற்கு 5:28; மத்தேயு 9:21).

மக்கள் கால்களுக்கு நடுவே புழுதியில் தவழ்ந்து, கலிலேய மீனவர்களின் முழங்கால்களை விலக்கிக்கொண்டு, நெரிசலான கூட்டத்திற்குள் புகுந்து வந்தாள்.

மத்தேயுவும் லூக்காவும் அவள் இயேசுவின் அங்கியின் கிராஸ்பெடான் பகுதியைத் தொட்டாள் என்று துல்லியமாகக் குறிப்பிடுகின்றனர் (மத்தேயு 9:20; லூக்கா 8:44). எண்ணாகமம் 15:38–39-ன் படி, யூத ஆண்கள் தங்கள் மேலங்கியின் நான்கு மூலைகளிலும் சிட்சித் எனப்படும் நீல நிற உடன்படிக்கைத் தொங்கல்களைக் கட்டியிருந்தனர். அந்த நீல நூல் தேவனுடைய கற்பனைகளையும் பரலோக உடன்படிக்கையையும் குறித்த அடையாளமாகும். மல்கியா 4:2-ல்: "நீதியின் சூரியன் உதிப்பார், அவருடைய செட்டைகளின் (விளிம்புகளின்) கீழ் ஆரோக்கியம் இருக்கும்!" என்று முன்னறிவிக்கப்பட்டிருந்தது!

அவள் நடுங்கும் விரல் நுனியினால் அவரது அங்கியின் நீல நிறத் தொங்கலைத் தொட்டாள்!

மறுகணமே ஒரு பரலோகப் புரட்சி நிகழ்ந்தது!

மாற்கு எழுதுகிறார்: உடனடியாக அவளது இரத்த ஊற்று வற்றிப்போயிற்று (எக்சேராந்தே ஹே பேகே தூ ஹைமத்தோஸ் அவ்தேஸ்). நான்காயிரத்திற்கும் அதிகமான நாட்களாக இடைவிடாமல் வடிந்த இரத்தம் ஒரே நொடியில் நின்றது! அவளது பலவீனமான நரம்புகளுக்குள் ஒரு புதிய ஜீவ வல்லமை பாய்ந்தது; தான் சுகமடைந்துவிட்டதை அவள் தன் சரீரத்திலே உணர்ந்தாள்!

4. "என்னைத் தொட்டது யார்?"

அதே நொடியில் இயேசு தனது நடையை நிறுத்தினார்! லூக்கா எழுதுகிறார்: 'தம்மிடத்திலிருந்து வல்லமை (டைனமிஸ்) புறப்பட்டதை இயேசு உடனே தமக்குள்ளே அறிந்து' நின்றார் (மாற்கு 5:30; லூக்கா 8:46).

கூட்டத்திற்கு நடுவே திரும்பிப் பார்த்து:

"என் வஸ்திரங்களைத் தொட்டது யார்? என்று கேட்டார்."

பேதுரு திகைத்துப்போய்: "போதகரே, திரளான ஜனங்கள் உம்மை நெருக்குகிறார்களே, என்னை தொட்டது யார் என்று எப்படிக் கேட்கிறீர்?" என்றான். நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் அவரை இடித்துத் தள்ளிக்கொண்டு சென்றனர்.

இயேசுவோ: "என்னிடத்திலிருந்து வல்லமை புறப்பட்டதை அறிந்திருக்கிறேன், ஆதலால் ஒருவன் என்னைத் தொட்டான் என்றார்."

எப்பேர்ப்பட்ட வித்தியாசம்! ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் வேடிக்கை பார்ப்பதற்காக இயேசுவை நெருக்கினார்கள்; ஆனால் ஒரே ஒருத்தி மட்டுமே விசுவாச விரலினால் அவரைத் தொட்டாள்! நெருக்கின கூட்டம் எதையும் பெறவில்லை; தொட்டவளோ பரலோக சுகத்தைப் பெற்றுக்கொண்டாள்!

இயேசுவின் கண்கள் கூட்டத்தைத் துழாவி அவளது கண்களைச் சந்தித்தன. தான் மறைந்திருக்க முடியாது என்பதை உணர்ந்த அந்தப் பெண், நடுநடுங்கி முன்னால் வந்து, அவரது பாதத்தில் விழுந்தாள். பதற்றத்தோடு நின்ற யவீருவின் முன்பாகவும், திரண்டிருந்த மக்கள் முன்பாகவும், தன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகால அவமானத்தையும், தான் தொட்ட விதத்தையும், தனக்குக் கிடைத்த உடனடி அற்புதத்தையும் பகிரங்கமாக அறிக்கையிட்டாள்!

இயேசு அவளைக் கடிந்துகொள்ளவில்லை! முழு சுவிசேஷங்களிலும் எந்த ஒரு பெண்ணுக்கும் சொல்லாத அந்த உன்னதமான பாச வார்த்தையை அவளுக்குச் சொன்னார்:

"மகளே, உன் விசுவாசம் உன்னை இரட்சித்தது, சமாதானத்தோடே போய், உன் வேதனை நீங்கி, சுகமாயிரு என்றார்!" (கிரேக்கம்: தைகாத்தேர், ஹே பிஸ்திஸ் சு செசோகேன் செ; ஹைபாகே எய்ஸ் எய்ரேனேன்...) (மாற்கு 5:34).

அவளை "மகளே!" என்று அழைத்தார்! சமுதாயத்தால் கைவிடப்பட்ட அந்த அநாதைப் பெண், தேவ குடும்பத்தின் செல்ல மகளாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டாள்!

5. இடிபோன்ற செய்தி: "உம்முடைய மகள் மரித்துப் போனாள்"

அந்த அற்புதத்தின் மகிழ்ச்சி இன்னும் அடங்குவதற்குள், யவீருவின் வீட்டிலிருந்து வேலைக்காரர்கள் அழுதுகொண்டே ஓடிவந்தனர். யவீருவின் கைகளைப் பிடித்து, அந்தக் கொடூரமான மரணச் செய்தியை உதிர்த்தனர்:

"உம்முடைய மகள் மரித்துப் போனாள், இனிப் போதகரை ஏன் வருத்தப்படுத்துகிறீர் என்றார்கள்." (மாற்கு 5:35).

அந்த வார்த்தைகள் யவீருவின் இதயத்தை வாளினால் கிழித்தது போல இருந்தது! ஐயோ, நடுவழியில் இந்தத் தாமதம் ஏற்படாமல் இருந்திருந்தால் தன் மகள் பிழைத்திருப்பாளே! இனி என்ன செய்ய முடியும்? மரணத்தின் குளிர்ந்த அணைப்பை யாரால் மாற்ற முடியும்?

அவர்கள் சொன்ன வார்த்தையைக் கேட்ட இயேசு, யவீருவின் உள்ளம் மரண இருளில் மூழ்கிவிடாதபடி, அவனது கண்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்து, உயிர்த்தெழுதலின் நித்திய வார்த்தையை அருளினார்:

"பயப்படாதே, விசுவாசமுள்ளவனாயிரு!" (கிரேக்கம்: மே பொபோ; மொனொன் பிஸ்தியுவே) (மாற்கு 5:36).

இயேசு யவீருவுக்குச் சொன்னார்: "பிணத்தைப் பார்க்காதே; மரணச் செய்தியை நம்பாதே; என்னை மட்டுமே பார்!"

6. 'தலீத்தாகூமி!': மரணத்தை வென்ற மேசியா

யவீருவின் இல்லத்தை அடைந்தபோது, அங்கே ஒப்பாரிச் சத்தமும் குழலூதும் சத்தமும் வானத்தைப் பிளந்தது. யூத வழக்கப்படி ஏழை வீடுகளில்கூட மரணத்தின்போது ஒப்பாரி வைப்பதற்காகப் பெண்களையும் குழலூதுபவர்களையும் கூலிக்கு அமர்த்துவது வழக்கம் (மிஷ்னா). வீடு முழுவதும் மரணக் கூக்குரல் நிறைத்திருந்தது.

இயேசு உள்ளே நுழைந்து:

"ஏன் இந்த அழுகையும் கூக்குரலும்? சிறு பெண் மரிக்கவில்லை, நித்திரையாயிருக்கிறாள் என்றார்." (மாற்கு 5:39).

உடனே அந்த ஒப்பாரிப் பெண்கள் அழுகையை நிறுத்திவிட்டு, இயேசுவைப் பார்த்துப் பரிகாசம் செய்தனர் (கடேகெலோன் அவ்தோன்). அவளது நாடி அடங்கிவிட்டது, உடல் குளிர்ந்துபோய்விட்டது என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர்.

பரிசுத்த அதிகாரத்தோடு இயேசு அந்த அவிசுவாசக் கூட்டத்தை வீட்டை விட்டு வெளியேற்றினார்! பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் மற்றும் அழுதுகொண்டிருந்த பெற்றோர் ஆகிய ஐந்து பேரை மட்டுமே அந்த அறைக்குள் அனுமதித்தார்.

அவர்கள் சடலம் கிடந்த அமைதியான அறைக்குள் நுழைந்தனர். அங்கே பலகைக் கட்டிலில் அந்தப் பன்னிரண்டு வயதுச் சிறுமி பிரேதமாகக் கிடந்தாள்.

யூத நியாயப்பிரமாணத்தின்படி ஒரு பிணத்தைத் தொடுவது தீட்டு. ஆனால் ஜீவனின் அதிபதிக்குத் தீட்டு கிடையாது! ஜீவன் மரணத்தைத் தொடும்போது மரணம் செத்துப்போகும்!

இயேசு அவளது கட்டிலருகே சென்று, அவளது குளிர்ந்த, விறைத்துப்போன கையைத் தமது ஜீவனுள்ள கரத்தினால் பற்றினார்.

காலையில் தூங்கும் தன் குழந்தையை அன்போடு எழுப்பும் ஒரு தகப்பனைப் போல, தமது சொந்த கலிலேய அரமேய மொழியில் மென்மையாகக் கட்டளையிட்டார்:

"தலீத்தாகூமி!" (மாற்கு 5:41).

மாற்கு கிரேக்க வாசகர்களுக்கு மொழிபெயர்க்கிறார்: "சிறு பெண்ணே, எழுந்திரு என்று உனக்குச் சொல்லுகிறேன்!" அரமேய மொழியில் தலீத்தா என்பது இளம் ஆட்டுக்குட்டியைக் குறிக்கும் பாச வார்த்தையாகும்—"என் ஆட்டுக்குட்டியே, எழுந்திரு!"

மறுகணமே பரலோக ஜீவன் அவளது நரம்புகளுக்குள் பாய்ந்தது! அவளது மார்பு விரிந்து மூச்சை இழுத்தது; இருதயம் துடித்தது; அவளது கன்னங்களில் இரத்த ஓட்டம் பாய்ந்தது!

அவளது கண்கள் திறந்தன; அவள் எழுந்து கட்டிலில் அமர்ந்தாள்; உடனே எழுந்து நடந்தாள்!

லூக்கா எழுதுகிறார்: 'அவள் ஆவி திரும்பிவந்தது; உடனே அவள் எழுந்திருந்தாள்!' (லூக்கா 8:55). பெற்றோர் எல்லையற்ற பரவசத்தினாலும் ஆச்சரியத்தினாலும் வாயடைத்துப் போயினர் (எக்ஸ்தாசெய் மெகாலே).

பின்னர் இயேசு தமது எல்லையற்ற அன்பையும் அக்கறையையும் வெளிப்படுத்தும் இரண்டு கட்டளைகளைக் கொடுத்தார்:

1. தமது ஊழியத்தை அரசியல் கோஷமாக மாற்றிவிடாதபடி இதை ஒருவருக்கும் சொல்லக்கூடாது என்று கண்டிப்பாய்க் கட்டளையிட்டார்.
2. "அவளுக்கு ஆகாரங்கொடுக்கச் சொன்னார்!" (மாற்கு 5:43).

எப்பேர்ப்பட்ட மென்மையான தெய்வீக அன்பு! பாதாளத்தின் ஆழத்திற்குள் கைவிட்டு ஒரு ஆன்மாவை மரணத்திலிருந்து மீட்டுவந்த அந்த சர்வவல்ல தேவன், பல நாட்களாகக் காய்ச்சலில் கிடந்த அந்தப் பச்சிளம் குழந்தை பசியாய் இருக்கிறாளே என்பதை நினைவுகூர்ந்து அவளுக்கு உணவு கொடுக்கச் சொன்னார்!

கப்பர்நகூமின் அந்த ஒரே மாலையிலே, இயேசு கிறிஸ்து பன்னிரண்டு ஆண்டுகால தீராத வியாதியைத் தமது அங்கியின் ஓரத்தினால் விரட்டினார்; கல்லறையின் வாயிலில் கிடந்த சிறுமியைத் தமது வார்த்தையினால் உயிர்ப்பித்தார்! நோய்களையும் மரணத்தையும் பாதாளத்தின் சாவிகளையும் தம் கைகளில் ஏந்தியுள்ள சர்வவல்லமையுள்ள உயிர்த்தெழுதலும் ஜீவனுமானவர் அவரே!