யாக்கோபின் கிணற்றண்டையில் சமாரியப் பெண்: ஜீவத்தண்ணீரும் ஆவியோடும் உண்மையோடும் தொழுதுகொள்ளுதலும்

நண்பகல் சூரியனின் சுட்டெரிக்கும் கதிர்கள் சமாரியாவின் புழுதிபடிந்த சுண்ணாம்புப் பாறைகளின் மேல் இரக்கமின்றி வீசிக்கொண்டிருந்தன. கெரிசீம் மலையின் பூர்வ சரிவுகளில் அனல் காற்று தகித்துக்கொண்டிருக்க, சாலையோரம் சென்ற பயணிகள் அனைவரும் மரங்களின் நிழலைத் தேடி ஒதுங்கினர். ஆனால் அந்த நண்பகல் வேளையில், யோர்தான் நதி பள்ளத்தாக்கின் செங்குத்தான பாதையிலிருந்து ஏறிவந்த ஒரு வழிப்போக்கர் சோர்வோடு நடந்துவந்தார். கால்களிலிருந்த தோல் செருப்புகளில் பாலைவன வெண் புழுதி படிந்திருக்க, நாசரேத்தூரானாகிய இயேசு, முற்பிதாவாகிய யாக்கோபு தன் மக்களுக்கு விட்டுச்சென்ற ஆழமான கிணற்றின் கற்சுவரின் மேல் இளைப்பாறும்படி அமர்ந்தார். அந்த நண்பகல் வேளையில், பல நூற்றாண்டுகளாகப் புரையோடிப் போயிருந்த இனவெறுப்பையும், மத வேஷதாரத்தையும் அடித்து நொறுக்கி, தாகத்தால் தவித்த ஓர் எளிய பெண்ணின் உள்ளத்தில் வற்றாத ஜீவத்தண்ணீரின் ஊற்றைப் பாய்ச்சும் பரலோகத்தின் திட்டமொன்று அங்கே அரங்கேறத் தொடங்கியது.

1. பகைமை நிலத்தின் வழியே தெய்வீகத் தேவை

யோவான் நற்செய்தி நூலின் நான்காம் அதிகாரம், பூகோள எல்லைகளைத் தாண்டி நிற்கும் ஒரு மாபெரும் இறையியல் உண்மையோடு தொடங்குகிறது: 'அவர் சமாரியா நாட்டின் வழியாய்ப் போகவேண்டியதாயிருந்தது' (யோவான் 4:4). முதல் நூற்றாண்டு யூதர்களின் மனநிலைக்கு இது ஒரு பேரதிர்ச்சியூட்டும் செய்தியாகும். தெற்கே யூதேயாவும், வடக்கே கலிலேயாவும், நடுவே சமாரியாவும் அமைந்திருந்தன. எருசலேமுக்குப் போய்வரும் வைராக்கியமுள்ள பரிசேய யாத்ரீகர்கள், சமாரிய நிலத்தில் கால் வைப்பதைத் தவிர்க்கும் பொருட்டு, யோர்தான் நதியைத் தாண்டி பெரேயாவின் கொதிக்கும் பாலைவனப் பாதை வழியாக பல மைல்கள் சுற்றிச் செல்வதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தனர்.

யூதர்களுக்கும் சமாரியர்களுக்கும் இடையிலான குரோதம் பல நூற்றாண்டுகளாகத் தொடர்ந்த கொடிய பகையாகும். கி.மு. 722-ல் அசீரியப் பேரரசு வடக்கு இஸ்ரவேல் ராஜ்யத்தைக் கைப்பற்றி, புறஜாதிகளை அங்கே குடியமர்த்தியது. எஞ்சியிருந்த இஸ்ரவேலர்கள் அவர்களோடு திருமண உறவு கொண்டு கலப்பின மக்களாக மாறினர். அவர்கள் மோசேயின் ஐந்து ஆகமங்களை மட்டுமே ஏற்றுக்கொண்டு, கெரிசீம் மலையின் உச்சியில் தமக்கென ஒரு தனி தேவாலயத்தைக் கட்டினர். கி.மு. 128-ல் யூத ராஜாவான யோவான் இர்கானஸ் அந்த கெரிசீம் ஆலயத்தை இடித்துத் தரைமட்டமாக்கியபோது, இப்பகைமை ஆறாத புண்ணாக மாறியது. யூதர்களின் பாரம்பரியச் சட்டம், 'சமாரியப் பெண்கள் பிறப்பிலிருந்தே தீட்டுப்பட்டவர்கள்' என்றும், அவர்களுடைய உணவுப் பாத்திரங்களைத் தொடுவதே பாவம் என்றும் மிகக் கடுமையாகத் தீர்ப்பளித்தது.

ஆனால் தேவகுமாரனாகிய இயேசுவோ மனிதப் பாரபட்சங்களை அல்ல, பரலோகப் பிதாவின் இரட்சிப்பின் திட்டத்தையே பின்பற்றி நடந்தார். அவரது பயணம் வழியின் தூரத்தினால் தீர்மானிக்கப்படவில்லை; மாறாக, பாவத்தின் பாரத்தினால் நசுங்கி, ஆத்தும தாகத்தோடு கிணற்றை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்த ஓர் ஆத்துமாவை விடுவிப்பதே அவருடைய தவிர்க்க முடியாத தெய்வீகத் தேவையாக இருந்தது.

2. சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் தனித்து வந்த பெண்

அது ஆறாம் மணி வேளையாகிய நண்பகல் பன்னிரண்டு மணியாகும். பண்டைய மத்திய கிழக்கு கிராமப்புறங்களில், கிணற்றில் நீர் மொள்ளும் பணி என்பது பெண்களின் கூட்டுப் பணியாகும்; அதிகாலையின் குளிரான வேளையிலோ அல்லது மாலை அந்திப்பொழுதிலோ பெண்கள் குழுவாகக் கூடி, சிரித்துப் பேசிக்கொண்டே தலைகளில் மண்பாண்டங்களைச் சுமந்து வருவார்கள்.

ஆனால் சுக்கார் ஊரின் பாதையிலிருந்து ஒரு பெண் முற்றிலும் தனியாக வந்தாள். அவள் அந்த கொதிக்கும் உச்சி வெயிலில் தண்ணீர் எடுக்க வந்ததற்கு காரணம், சுட்டெரிக்கும் வெயில் அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது என்பதற்காக அல்ல; மாறாக, காலையிலும் மாலையிலும் கூடும் ஊர்ப் பெண்களின் ஏளனப் பார்வைகளுக்கும், குத்தலான பேச்சுகளுக்கும், கேலிச் சிரிப்புகளுக்கும் பயந்தே அவள் அந்த வேளையைத் தேர்ந்தெடுத்தாள். அவளது கடந்த கால வாழ்க்கை கண்ணீரும் அவமானமும் நிறைந்த ஒரு கசப்பான புத்தகமாக இருந்தது. அவள் ஐந்து புருஷர்களைத் திருமணம் செய்திருந்தாள்; மரணத்தினாலோ, வஞ்சகத்தினாலோ அல்லது விவாகரத்தினாலோ அந்த ஐந்து உறவுகளும் முறிந்து போயிருந்தன. இப்போது சமூகத்தின் ஏளனத்திற்கு அஞ்சி, தனக்கு மனைவியாக அங்கீகாரம் தராத ஒரு மனிதனோடு வாழ்ந்துவந்தாள். புறக்கணிக்கப்பட்ட சமாரிய இனத்திற்குள்ளேயே அவள் முற்றிலும் புறந்தள்ளப்பட்ட ஒரு பாவப் பெண்ணாக வாழ்ந்தாள்.

கிணற்றின் அருகே வந்தவள் திடுக்கிட்டு நின்றாள். அங்கே ஒரு யூத மனிதர் அமர்ந்திருந்தார். அவருடைய மேலங்கியின் அமைப்பு அவர் கலிலேயாவைச் சேர்ந்த யூதர் என்பதை அப்பட்டமாகக் காட்டியது. வழக்கமான ஏளனப் பார்வையையும், தீட்டுப்பட்டுவிடக்கூடாது என்று ஒதுங்கிச் செல்லும் அருவருப்பான முகபாவத்தையுமே அவள் அவரிடமிருந்து எதிர்பார்த்தாள்; தன் பார்வையைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, நூறு அடி ஆழமுள்ள கிணற்றுக்குள் தன் தோல் வாளியை இறக்க முற்பட்டாள்.

3. மூன்று சுவர்களைத் தகர்த்த எளிய விண்ணப்பம்

அவள் தன் கயிற்றைக் கட்டுவதற்கு முன்பாகவே, அமைதியை உடைத்துக்கொண்டு ஓர் அன்பான, கம்பீரமான குரல் ஒலித்தது:

"தாகத்துக்குக் குடி எனக்குக் கொடு." (யோவான் 4:7).

அந்த வார்த்தைகள் இடியைப்போல அவளது செவிகளில் பாய்ந்தன. அந்த ஒற்றை வாக்கியத்தில், பல நூற்றாண்டுகளாக மனித சமூகம் எழுப்பி வைத்திருந்த மூன்று மாபெரும் இரும்புச் சுவர்களை இயேசு தகர்த்து எறிந்தார்:

• இனப் பாகுபாட்டின் சுவர்: ஒரு யூதர், தீட்டுப்பட்டதாகக் கருதப்பட்ட ஒரு சமாரியப் பெண்ணின் பாத்திரத்திலிருந்து தண்ணீர் குடிக்கக் கேட்டார்.
• பாலியல் கட்டுப்பாட்டின் சுவர்: பரிசேய பாரம்பரியம், 'ஒரு மனிதன் வழியில் எந்தவொரு பெண்ணோடும், தன் சொந்த மனைவியோடுகூட பொது இடத்தில் பேசக்கூடாது' என்று மிகக் கடுமையாகத் தடைசெய்திருந்தது.
• ஒழுக்கப் புறக்கணிப்பின் சுவர்: பரிசுத்தரே உருவான தேவகுமாரன், ஊரால் ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு பாவிப் பெண்ணை எந்தவித அருவருப்புமின்றி தேடிவந்து பேசினார்.

வியப்பிலும் திகைப்பிலும் ஆழ்ந்த அந்தப் பெண்: 'யூதனாகிய நீர், சமாரியா ஸ்திரீயாகிய என்னிடத்தில் தாகத்துக்குக் குடி என்று எப்படிக் கேட்கலாம்?' என்று படபடப்புடன் கேட்டாள்.

இயேசு அவளது இனவாதக் கேள்விக்குள் நுழையவில்லை; மாறாக, அவளது பார்வையை மண்ணின் கிணற்றிலிருந்து விண்ணகத்தின் வற்றாத ஜீவ ஊற்றை நோக்கி உயர்த்தினார்:

"தேவனுடைய ஈவையும், தாகத்துக்குக் குடி என்று உன்னிடத்தில் கேட்கிறவர் இன்னார் என்பதையும் நீ அறிந்திருந்தாயானால், நீயே அவரிடத்தில் கேட்டிருப்பாய், அவர் உனக்கு ஜீவத்தண்ணீரைக் கொடுத்திருப்பார்." (யோவான் 4:10).

4. தேங்கிய குட்டைகளும் வற்றாத ஜீவ ஊற்றும்

இன்னமும் உலகப் பிரகாரமான சிந்தனையோடு இருந்த அந்தப் பெண் வாதாடினாள்: 'ஆண்டவரே, மொண்டுகொள்ள உம்மிடத்தில் பாத்திரமுமில்லை, கிணறும் ஆழமாயிருக்கிறது; பின்னprod நீர் அந்த ஜீவத்தண்ணீரை எங்கேயிருந்து பெறுவீர்? இந்தக் கிணற்றை எங்களுக்குத் தந்த நம்முடைய பிதாவாகிய யாக்கோபைப் பார்க்கிலும் நீர் பெரியவரோ?' யாக்கோபின் கிணறு நூறு அடிக்கும் அதிக ஆழமுடையது; நிலத்தடி பாறைகளின் கசிவுநீரைக் கொண்டு பல தலைமுறைகளாக மக்களுக்குப் பயன்பட்டது. அதிலிருந்து நீர் மொள்ளுவது கடுமையான உழைப்பைக் கோரியது.

இயேசு நித்தியத்தின் ஒளியோடு அவளுக்குப் பதிலளித்தார்:

"இந்தத் தண்ணீரைக் குடிக்கிறவனுக்கு மறுபடியும் தாகமுண்டாகும். நான் கொடுக்கும் தண்ணீரைக் குடிக்கிறவனுக்கோ ஒருக்காலும் தாகமுண்டாகாது; நான் அவனுக்குக் கொடுக்கும் தண்ணீர் அவனுக்குள்ளே நித்திய ஜீவஊறணியாய் ஊறுகிற நீரூற்றாயிருக்கும்." (யோவான் 4:13–14).

உலகத்தின் மனிதக் கிணறுகள்—பதவி, பணம், புகழ், சிற்றின்பம் அல்லது மனித பாசம் எதுவாக இருந்தாலும்—தற்காலிகமாக மட்டுமே தாகத்தைத் தீர்க்கும்; அடுத்த நாளே அந்த ஆத்தும வறட்சி மீண்டும் தலைதூக்கும். ஆனால் கிறிஸ்து தரும் ஆவியின் ஜீவத்தண்ணீரோ (pege hydatos hallomenou), மனிதனின் உள்ளத்தில் ஒருபோதும் வற்றாத ஜீவ ஊற்றாகப் பொங்கி வழிந்து, அவனது சகல ஆத்தும தாகங்களையும் நிரந்தரமாகப் போக்கும் தெய்வீக வரமாகும்.

அவமானகரமான அந்த தினசரிப் பயணத்திலிருந்து தப்ப நினைத்த அப்பெண்: 'ஆண்டவரே, நான் தாகமடையாமலும், தண்ணீர் மொள்ள இங்கே வராமலுமிருக்கும்படி அந்தத் தண்ணீரை எனக்குத் தரவேண்டும்' என்று கெஞ்சினாள்.

5. சத்தியத்தின் ஒளிக்கதிரும் மெய்யான ஆராதனையும்

பாவத்தின் அழுக்கு நிறைந்த ஒரு பாத்திரத்திற்குள் பரிசுத்த ஜீவத்தண்ணீரை ஊற்ற முடியாது என்பதை இயேசு அறிந்திருந்தார். எனவே ஓர் ஆன்மீக அறுவை சிகிச்சை நிபுணரைப் போல, அவளது மறைக்கப்பட்ட அந்தரங்கக் காயத்தின் மீது நேராக விரல் வைத்தார்:

"நீ போய், உன் புருஷனை இங்கே அழைத்துக்கொண்டுவா."

அவளது நெஞ்சம் அதிர்ந்தது. தன் குற்றத்தை மறைக்கும் நோக்கில்: 'எனக்கு புருஷன் இல்லை' என்று சுருக்கமாக முடித்துக்கொள்ள முயன்றாள்.

இயேசு அவளைப் பார்த்து, எந்தவித எள்ளலுமின்றி, ஆனால் தெய்வீக சர்வஞானத்தின் ஒளியோடு பேசினார்: "எனக்கு புருஷன் இல்லை என்று நீ சொன்னது சரிதான். எப்படிproject ஐந்து புருஷர் உனக்கிருந்தார்கள், இப்போது உனக்கிருக்கிறவன் உனக்கு புருஷன் அல்ல, இதை உண்மையாய்ச் சொன்னாய்."

தன் வாழ்வின் முழு அந்தரங்கமும் ஒரு நொடியில் தேவனுக்கு முன்பாகத் திறந்து வைக்கப்பட்டதைக் கண்டு அவள் நடுங்கினாள். ஆனால் கிறிஸ்து அவளைக் கல்லெறியவில்லை; குற்றவாளியாகக் கூண்டில் நிறுத்தவில்லை. அதிர்ச்சியடைந்த அவள்: 'ஆண்டவரே, நீர் ஒரு தீர்க்கதரிசி என்று காண்கிறேன்' என்று கூறிவிட்டு, தன் தனிப்பட்ட பாவத்திலிருந்து கவனத்தைத் திசைதிருப்பும் நோக்கில், இரு இனங்களுக்கும் இடையிலான பழைய மத விவாதத்தைக் கிளப்பினாள்: 'எங்கள் பிதாக்கள் இந்த மலையிலே (கெரிசீம்) தொழுதுகொண்டு வந்தார்கள்; நீங்கள் எருசலேமிலிருக்கிற ஸ்தலத்திலே தொழுதுகொள்ளவேண்டும் என்கிறீர்களே.'

இயேசு அந்த வாதத்தை வரலாற்றின் மிக உன்னதமான ஆராதனை வெளிப்பாடாக மாற்றினார்:

"ஸ்திரீயே, நான் சொல்லுகிறதை நம்பு; நீங்கள் இந்த மலையிலும் எருசலேமிலும் மாத்திரமல்ல, எங்கும் பிதாவைத் தொழுதுகொள்ளுங்காலம் வருகிறது... உண்மையாய்த் தொழுதுகொள்ளுகிறவர்கள் பிதாவை ஆவியோடும் உண்மையோடும் தொழுதுகொள்ளுங்காலம் வரும், அது இப்பொழுதே வந்திருக்கிறது; தமக்கு இப்படிப்பட்ட ஆராதனைக்காரர் வேண்டும் என்று பிதாவானவர் தேடுகிறார். தேவன் ஆவியாயிருக்கிறார், அவரைத் தொழுதுகொள்ளுகிறவர்கள் ஆவியோடும் உண்மையோடும் அவரைத் தொழுதுகொள்ளவேண்டும்." (யோவான் 4:21–24).

மெய்யான ஆராதனை என்பது எருசலேமின் சுவர்களிலோ அல்லது கெரிசீமின் பாறைகளிலோ கட்டுண்டதல்ல. தேவன் எல்லாவற்றையும் கடந்த பரலோக ஆவியாயிருக்கிறார் (Pneuma ho Theos). பரிசுத்த ஆவியானவரால் புதிதாக்கப்பட்ட மனித ஆவியானது, கிறிஸ்துவில் வெளிப்பட்ட சத்தியத்தின் வழியே தேவனை உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து தொழுதுகொள்வதே பிதா விரும்பும் மெய்யான ஆராதனையாகும்.

6. 'நானே அவர்' & சுக்கார் நகரின் எழுப்புதல்

அவருடைய தெய்வீகப் போதனையினால் ஈர்க்கப்பட்ட அந்தப் பெண், தன் உள்ளத்தின் ஆழமான ஏக்கத்தை வெளிப்படுத்தினாள்: 'கிறிஸ்து என்னப்படுகிற மேசியா வருகிறார் என்று அறிவேன்; அவர் வரும்போது எல்லாவற்றையும் நமக்கு அறிவிப்பார்.'

அப்போது, சமாரியாவின் அந்த வெயில் சூழ்ந்த அமைதியில், எருசலேமின் மேட்டிமையான தலைமைச் சங்கத்திற்குக்கூட வெளிப்படுத்தாத அந்த மாபெரும் சத்தியத்தை இயேசு அவளுக்குப் பிரகடனம் செய்தார்:

"உன்னுடனே பேசுகிற நானே அவர்." (Ego eimi, ho lalon soi).

முட்செடியிலே மோசேக்குத் தம்மை வெளிப்படுத்திய அதே சர்வவல்லமையுள்ள 'இருக்கிறவராகவே இருக்கிறேன்' என்ற யேகோவா தேவன், புறக்கணிக்கப்பட்ட ஒரு சமாரியப் பெண்ணுக்கு முன்பாக நின்றார்! அந்நேரத்தில் சீடர்கள் திரும்பிவந்து, அவர் ஒரு ஸ்திரீயோடு பேசுவதைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டனர்; ஆயினும் அவரிடத்தில் எதுவும் கேட்கத் துணியவில்லை.

அப்போது அந்தப் பெண் செய்த செயல் வரலாற்றில் பொறிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாகும்: அவள் தன் தண்ணீர்க்குடத்தை அங்கேயே விட்டுவிட்டாள் (யோவான் 4:28). அவளது சரீரப் பிரயாசத்தையும், சமூக அவமானத்தையும் அடையாளப்படுத்திய அந்த மண்பாண்டத்தை கிணற்றருகே வீசிவிட்டு, தன் கால்கள் பறக்க சுக்கார் ஊரின் வீதிகளுக்குள் ஓடினாள். வழியில் கண்ட பெரியவர்களையும், வணிகர்களையும் பார்த்து உரத்த சத்தமிட்டாள்:

"நான் செய்த எல்லாவற்றையும் ஒரு மனிதன் எனக்குச் சொன்னார்; அவரை வந்து பாருங்கள்; அவர் கிறிஸ்து தானோ?"

அவளது முகத்திலிருந்த அந்தப் புதிய பரலோக மகிழ்ச்சியும் சாட்சியும் ஊராரைக் கட்டிப்போட்டது. கிராமமே திரண்டு, பார்லி வயல்களின் வரப்புகள் வழியே கிணற்றை நோக்கி ஓடிவந்தது. வெள்ளை ஆடைகள் அணிந்த அந்த பெருங்கூட்டம் பச்சை வயல்களுக்கு நடுவே நடந்துவருவதைக் கண்ட இயேசு சீடர்களை நோக்கி: 'உங்கள் கண்களை ஏறெடுத்துப் பாருங்கள், வயல்நிலங்கள் இப்பொழுதே அறுப்புக்கு விளைந்திருக்கிறது!' என்றார்.

இயேசு அந்த சமாரியக் கிராமத்தில் இரண்டு நாட்கள் தங்கி உபதேசித்தார். அவருடைய வார்த்தையைக் கேட்டு எண்ணற்ற சமாரியர்கள் விசுவாசித்து, அந்தப் பெண்ணை நோக்கி: 'உன் சொல்லினிமித்தம் அல்ல, நாங்கள் தாமே அவருடைய உபதேசத்தைக் கேட்டு, இவர் மெய்யாய்க் கிறிஸ்துவாகிய உலக இரட்சகர் என்று அறிந்து விசுவாசிக்கிறோம்' என்று ஆனந்தக் கண்ணீரோடு அறிக்கையிட்டனர்.