கப்பர்நகூமில் இயேசுவின் அதிகாரம் & பேதுருவின் மாமி சுகமடைதல்: பிசாசுகளையும் நோய்களையும் வெல்லும் வல்லமை

நாசரேத்தில் மக்கள் தம்மைப் புறக்கணித்த பின்பு, இயேசு கீழ் கலிலேயாவின் மலைப்பகுதியிலிருந்து இறங்கி, கலிலேயக் கடற்கரையின் முக்கிய வர்த்தக நகரமாகிய கப்பர்நகூமைத் (Kfar Nachum) தமது ஊழியத்தின் தலைமையகமாக மாற்றினார். ஏரியின் வடமேற்குக் கரையில் அமைந்திருந்த கப்பர்நகூம் நகரம் எப்போதும் பரபரப்பான வர்த்தக இயக்கத்தோடு காணப்பட்டது—மீனவர்கள் படகுகளிலிருந்து வலைகளை வீசினர்; ரோம வரிவசூலிப்பாளர்கள் வியா மாரிஸ் சர்வதேச நெடுஞ்சாலையில் சுங்கம் வசூலித்தனர்; உப்பிட்ட மீன்கள், தானியங்கள் மற்றும் ஒலிவ எண்ணெயை வியாபாரிகள் சந்தைகளில் விற்றனர். ஆனால் அந்த வெளிப்புற செழிப்புக்கு அடியில், தீர்க்க முடியாத கொடிய நோய்களாலும், கொடிய விஷக் காய்ச்சல்களாலும், பிசாசின் கொடூரமான ஆதிக்கத்தாலும் மக்கள் அனுபவித்த சொல்லொணாத் துயரங்கள் புதைந்து கிடந்தன. அந்த கடற்கரை நகரின் ஓர் ஓய்வுநாளில், இயேசு கப்பர்நகூமின் கருங்கல் (பசால்ட்) ஜெப ஆலயத்திற்குள் நுழைந்தார்; அந்த ஜெப ஆலயப் பிரசங்க மேடையில் தொடங்கிய தெய்வீக அதிகாரத்தின் பேரலை, பேதுருவின் குடும்ப இல்லத்திற்குள்ளும் பாய்ந்து, மாலையிலே பட்டணத்தையே உலுக்கிய ஒரு மாபெரும் பரலோக எழுப்புதலாக வெடித்தது.

1. கருங்கல் ஜெப ஆலயமும் முன் எப்போதும் இல்லாத அதிகாரமும்

மாற்கு நற்செய்தியாளர் அந்த ஓய்வுநாள் காலையின் அதிசய சூழலை இவ்வாறு விவரிக்கிறார்: 'அவர்கள் கப்பர்நகூமுக்கு வந்தார்கள்; உடனே அவர் ஓய்வுநாளில் ஜெப ஆலயத்திலே பிரவேசித்து, போதகம் பண்ணினார். அவருடைய போதகத்தைக்குறித்து அவர்கள் ஆச்சரியப்பட்டார்கள்; ஏனெனில் அவர் வேதபாரகரைப்போல் போதியாமல், அதிகாரமுடையவராய் அவர்களுக்குப் போதித்தார்.' (மாற்கு 1:21–22).

தலைமுறை தலைமுறையாக, யூத மக்கள் வேதபாரகர்களின் சலிப்பூட்டும், உயிரற்ற பிரசங்கங்களையே கேட்டுப் பழகியிருந்தனர். வேதபாரகர்கள் தங்களுக்குச் சொந்தமாக எந்த அதிகாரமும் இன்றிப் பேசினர்; அவர்கள் பழைய ரபீக்களின் பாரம்பரியங்களை மேற்கோள் காட்டி, ரபீ ஹில்லேல் சொன்னார், ரபீ ஷம்மாய் சொன்னார் என்று மனிதக் கட்டளைகளையே போதித்தனர். அதில் எந்தவொரு ஆவிக்குரிய ஜீவனும் இருக்கவில்லை.

ஆனால் நாசரேத்தூரானாகிய இயேசுவோ பூமி இதுவரை கண்டிராத உன்னத அதிகாரத்தோடு பேசினார். அவர் எந்த மனித ரபீயையும் மேற்கோள் காட்டவில்லை; மாறாக, நியாயப்பிரமாணத்தை அருளிய மூல கர்த்தாவாக நின்று பேசினார்! அவரது வார்த்தைகள் சீனாய் மலையின் இடிமுழக்கத்தைப் போலவும், அதே வேளையில் ஆன்மாவை உருக்கும் கிருபையினாலும் அதிகாரத்தினாலும் (exousia) நிரம்பியிருந்தன. சத்தியம் கேட்போரின் உள்ளங்களை இருபுறமும் கருக்குள்ள பட்டயத்தைப் போல ஊடுருவிச் சென்றது.

2. அசுத்த ஆவியின் கூச்சலும் கட்டப்பட்ட வாயும்

பரிசுத்த ஒளி வீசும்போது, இருள் தன் சுயரூபத்தைக் காட்டாமல் இருக்க முடியாது. திடீரென்று, அந்தப் பரிசுத்த ஆராதனையின் நடுவே, செவிகளைப் பிளக்கும் ஒரு பயங்கரக் கூச்சல் எழுந்தது:

"ஐயோ! நசரேயனாகிய இயேசுவே, எங்களுக்கும் உமக்கும் என்ன? எங்களைக் கெடுக்கவா வந்தீர்? நீர் யார் என்று நான் அறிவேன்; நீர் தேவனுடைய பரிசுத்தர்!" (மாற்கு 1:24).

அசுத்த ஆவி பிடித்த ஒரு மனிதன் நடுவழியில் விழுந்து துடித்துக் கூச்சலிட்டான். அந்தப் பிசாசு நடுங்கியது. பரிசுத்தரே உருவான தேவகுமாரனின் பிரசன்னம் அந்த அசுத்தப் பிசாசைச் சுட்டெரித்தது. அந்தப் பிசாசின் அறிக்கையைக் கவனியுங்கள்: அது இயேசுவின் பூலோக ஊரையும் ('நசரேயனாகிய இயேசுவே'), அவரது பரலோக நோக்கத்தையும் ('எங்களைக் கெடுக்கவா வந்தீர்?'), அவரது தெய்வீக நாமத்தையும் ('நீர் தேவனுடைய பரிசுத்தர்') மிகத் துல்லியமாக அறிந்திருந்தது.

ஆனால் இயேசு நரகத்தின் வாயிலிருந்து வரும் சாட்சியை ஒருபோதும் அனுமதிக்கவில்லை. அவர் எந்த மாயாஜால மந்திரங்களையும் ஓதவில்லை. இரண்டே இரண்டு அதிகாரமுள்ள கட்டளைகளைப் பிறப்பித்தார்:

"நீ பேசாமல் இவனை விட்டுப் புறப்பட்டுப் போ!" (கிரேக்கம்: Phimotheti - 'உன் வாய் கட்டப்படுவதாக!').

அந்த அசுத்த ஆவி அவனைக் கொடூரமாக அலைக்கழித்து, பேரிரைச்சலிட்டு, அவனை விட்டுப் புறப்பட்டு ஓடியது! அந்த மனிதன் எவ்வித சேதமுமின்றி, தெளிந்த புத்தியோடு தரையில் அமர்ந்திருந்தான்.

ஜெப ஆலயத்திலிருந்த அனைவரும் சொல்லொணா பயத்திலும் ஆச்சரியத்திலும் மூழ்கினர்: 'இது என்ன? இந்தப் புதிய உபதேசம் எப்படிப்பட்டது? அதிகாரத்தோடே அசுத்த ஆவிகளுக்கும் கட்டளையிடுகிறார், அவைகளும் இவருக்குக் கீழ்ப்படிகிறதே!' (மாற்கு 1:27).

3. பேதுருவின் வீட்டுப் படுக்கையறை

ஜெப ஆலய ஆராதனை முடிந்தவுடன், இயேசு யாக்கோபோடும் யோவானோடும் கூட, கல் சந்து வழியே வெறும் எண்பது அடி தொலைவிலிருந்த சீமோன் பேதுரு மற்றும் அந்திரேயாவின் வீட்டிற்குள் சென்றார்.

அந்த வீட்டிற்குள் சொல்லொணாக் கவலை சூழ்ந்திருந்தது. சீமோனின் மாமி கொடிய விஷக் காய்ச்சலினால் படுக்கையாய்க் கிடந்தாள். மருத்துவராகிய லூக்கா இதற்கு பியூரெடோஸ் மெகாஸ் (puretos megas - 'கொடிய பெருங்காய்ச்சல்') என்ற மருத்துவச் சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறார். கலிலேய ஏரியின் வடக்குப் பகுதியிலுள்ள சதுப்புநிலக் கொசுக்களினால் பரவும் அந்தக் காய்ச்சல் மனித உயிரையே குடித்துவிடும் கொடிய நோயாகும். அவளது நாடித் துடிப்பு எகிறி, சரீரம் தணலாய் கொதித்துக்கொண்டிருந்தது.

அவர்கள் உடனடியாக அவளைப் பற்றி இயேசுவிடம் கூறினர். ஆண்டவர் ஒரு நொடியும் தாமதிக்கவில்லை; உடனடியாக அந்த மூச்சுத்திணறல் நிறைந்த படுக்கையறைக்குள் நுழைந்தார்.

லூக்கா பதிவு செய்கிறார்: 'அவர் அவளருகே நின்று, காய்ச்சலைக் கடிந்துகொண்டார்.' அசுத்த ஆவியைக் கடிந்து அடக்கிய அதே பரலோக அதிகாரத்தோடு, அந்தச் சரீர நோயையும் அவர் கடிந்துகொண்டார். பின்னர், எல்லையற்ற அன்போடு, அவளது கொதிக்கும் கையைத் தமது கரத்தினால் பற்றினார்.

4. சர்வவல்லமையுள்ள தொடுதலும் உடனடிப் பணிவிடையும்

சிருஷ்டிகரின் திருக்கரம் அந்தப் பலவீனமான பெண்ணின் கையைத் தொட்ட மறுநொடியே, காய்ச்சல் மாயமாய் மறைந்தது!

பொதுவாகக் கொடிய காய்ச்சலிலிருந்து குணமாகும் ஒரு மனிதன், பல நாட்களுக்குப் படுக்கையிலேயே பலவீனமாக, நடுக்கத்தோடு கிடக்க வேண்டியிருக்கும். ஆனால் கிறிஸ்துவின் அற்புதங்களோ எந்தவொரு பின்விளைவையோ பலவீனத்தையோ விட்டுவைப்பதில்லை!

மாற்கு நற்செய்தியாளர் அதன் உன்னதமான தொடர்ச்சியை எழுதுகிறார்: "உடனே ஜுரம் அவளை விட்டு நீங்கிற்று; அவள் அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்தாள்." (மாற்கு 1:31).

அவளது சரீரத்திற்குள் பரலோகப் பெலன் பாய்ந்தது! அவள் மெல்ல எழுந்திருக்கவில்லை; மாறாக, படுக்கையை விட்டு உற்சாகத்தோடு துள்ளி எழுந்து, ஆடைகளை ஒழுங்குசெய்து, இயேசுவுக்கும் சீடர்களுக்கும் அறுசுவை உணவைச் சமைத்துப் பரிமாறத் தொடங்கினாள். அவளது உடனடிப் பணிவிடை (diekei) அந்தச் சுகத்தின் பூரணத்துவத்தை நிரூபித்தது. இயேசு ஒரு மனிதனைத் தொடும்போது, அவரது நோய்ப் படுக்கையானது ஆனந்தப் பணிவிடையின் பலிபீடமாக மாறுகிறது!

5. வாசற்படியில் திரண்ட மாலை நேர அற்புதம்

அந்த ஓய்வுநாள் பிற்பகலில், ஜெப ஆலயத்தில் நிகழ்ந்த விடுதலையும் பேதுருவின் மாமிக்குக் கிடைத்த சுகமும் கப்பர்நகூமின் மூலைமுடுக்கெல்லாம் பரவியது. ஆனால் பரிசேயர்களின் ஓய்வுநாள் சட்டம், ஓய்வுநாளில் படுக்கைகளைச் சுமப்பதையோ அல்லது சாதாரண நோய்களைக் குணமாக்குவதையோ தடைசெய்திருந்ததால், மக்கள் தவிப்போடு காத்திருந்தனர்.

மாலையில் மத்திய தரைக்கடல் சூரியன் கலிலேயாவின் மலைகளுக்குப் பின்னால் மறைந்தது. வானத்தில் மூன்று நட்சத்திரங்கள் தோன்றிய அந்த நொடியில், ஓய்வுநாள் சட்டப்பூர்வமாக முடிவுக்கு வந்தது.

அப்போது சுவிசேஷங்களின் மிக உன்னதமான ஒரு காட்சி அங்கே அரங்கேறியது:

"சாயங்காலமாகிச் சூரியன் அஸ்தமித்தபோது, சகல பிணியாளிகளையும் பிசாசு பிடித்தவர்களையும் அவரிடத்தில் கொண்டுவந்தார்கள். பட்டணத்தார் எல்லாரும் வாசலுக்கு முன்பாகக் கூடிவந்தார்கள்." (மாற்கு 1:32–33).

நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் பேதுருவின் வீட்டு வாசலின் குறுகிய சந்தில் திரண்டனர். முடக்குவாதத்தால் தவித்த பிள்ளைகளைக் கட்டில்களில் சுமந்துவந்த தந்தையர்; காய்ச்சலால் துடித்த பச்சிளம் குழந்தைகளை மார்போடு அணைத்துக்கொண்டுவந்த தாய்மார்; பார்வையற்றோரையும் குருடரையும் கைகுலுக்கி அழைத்துக்கொண்டுவந்த நண்பர்கள்; சங்கிலிகளால் கட்டப்பட்டு அலறிய பேய்பிடித்தவர்கள் என வாசலே நிரம்பி வழிந்தது.

இயேசு அவர்களைத் திருப்பி அனுப்பவில்லை. அவர் தெருவிற்குள் இறங்கி வந்தார். லூக்கா எழுதுகிறார்: 'அவர்களில் ஒவ்வொருவர்மேலும் தம்முடைய கைகளை வைத்து, அவர்களைச் சொஸ்தமாக்கினார்' (லூக்கா 4:40). ஒவ்வொருவரையும் தொட்டார்; சமாதானத்தைப் பேசினார்; தமது வார்த்தையினால் பிசாசுகளைத் துரத்தினார்! தீட்டுப்பட்டு விடுவோமோ என்ற மனித பயமோ, மக்களின் அருவருப்பான காயங்களைக் கண்டு பின்வாங்கும் அருவருப்போ அவரிடம் சிறிதும் இருக்கவில்லை. மாறாக, ஜீவ நதியைப் போல அவரிடமிருந்து புறப்பட்ட பரலோகச் சுகமளிக்கும் வல்லமையானது கப்பர்நகூமின் அத்தனை நோயாளிகளையும் முற்றிலுமாக விடுவித்தது.

இந்தக் காட்சியைக் கண்ட மத்தேயு, ஏசாயா 53:4-ன் தீர்க்கதரிசனத்தை நினைவுகூருகிறார்: "அவரே நம்முடைய பலவீனங்களை ஏற்றுக்கொண்டு, நம்முடைய நோய்களைச் சுமந்தார்." கிறிஸ்து தூரத்திலிருந்த மருத்துவர் அல்ல; மனிதகுலத்தின் சகல வேதனைகளையும் நோய்களையும் தம்முடைய சொந்த பாரமாக உணர்ந்து, தமது ஜீவனால் மக்களை நிரப்பிய மெய்யான பரலோக இரட்சகர் அவர்! கல்வாரிச் சிலுவையில் பாவத்தின் தண்டனையைச் சுமப்பதற்கு முன்பாகவே, சரீரப் பிணிகளையும் சாத்தானின் பிடிகளையும் உடைத்து, மனிதகுலத்திற்குப் பூரண வாழ்வை அருள வந்த நல்ல மேய்ப்பன் அவரே என்பதை அந்த மாலை நேர அற்புதங்கள் பறைசாற்றின.

6. வனாந்தரத்தின் தனிமை ஜெபம்

நள்ளிரவு ஆனபோது, கப்பர்நகூம் ஒரு நோயாளியுமில்லாத பட்டணமாக மாறியது! அளவற்ற பரலோக வல்லமையை ஊற்றிய களைப்பில், இயேசு உறங்கச் சென்றார்.

ஆனால் அதிகாலையில், இன்னும் வெளிச்சம் வராமல் காரிருளாய் இருந்தபோதே (proi ennycha lian), இயேசு எழுந்தார். தூங்கிக்கொண்டிருந்த சீடர்களை எழுப்பாமல், அமைதியாகக் கதவைத் திறந்து, பட்டணத்தை விட்டு வெளியேறி வனாந்தரமான மலைப்பகுதிக்குச் சென்றார் (eremon topon).

அங்கே, கலிலேய நட்சத்திரங்களின் ஒளியில் முழங்காலூன்றி, பிதாவோடு ஜெபத்தில் ஐக்கியம் கொண்டார். பொது ஊழியத்தின் மாபெரும் வெற்றிகளும், மக்களின் ஆரவாரப் புகழ்ச்சிகளும் அவரது உள்ளத்தைத் திசைதிருப்பிவிடாதபடிக்கு, பரலோகப் பிதாவின் சமூகத்தில் முழங்காலூன்றித் தம்மை முழுமையாகத் தாழ்த்தினார். ஊழியம் என்பது ஜெபத்தின் விளைச்சலாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, ஜெபத்தை விழுங்கும் சுமையாக மாறிவிடக்கூடாது என்பதைத் தமது முன்மாதிரியான ஜெப வாழ்க்கையின் மூலம் இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறார்.

விடிந்ததும் புதிய கூட்டம் வீட்டு வாசலில் திரள்வதைக் கண்ட பேதுருவும் மற்றவர்களும் பதறிப்போய் இயேசுவைத் தேடி ஓடினர். அமைதியான மலையில் அவரைக் கண்ட பேதுரு: 'எல்லாரும் உம்மைத் தேடுகிறார்கள்!' என்று கூவினான். அந்தப் புகழையும் செல்வாக்கையும் பயன்படுத்தி, கப்பர்நகூமிலேயே ஒரு நிரந்தர மையத்தை அமைக்க பேதுரு விரும்பினான்.

ஆனால் இயேசுவோ தமது ஊழியத்தின் மெய்யான இலக்கை அவனுக்குத் தெளிவுபடுத்தினார்:

"அடுத்த ஊர்களிலும் நான் பிரசங்கிக்கவேண்டும், இதற்காகவே புறப்பட்டு வந்தேன்; ஆதலால் அங்கே போவோம் வாருங்கள்." (மாற்கு 1:38).

அற்புதங்கள் தேவ ராஜ்யத்தின் இரக்கமுள்ள அடையாளங்கள் மட்டுமே; ஆனால் மனிதர்களை மனந்திரும்புதலுக்கு வழிநடத்தும் சுவிசேஷப் பிரசங்கமே அவரது பிரதான நோக்கமாகும். இடைவிடாத ஜெபத்தினால் பெலனடைந்த கிறிஸ்து, ஜீவ வார்த்தையோடு கலிலேயா முழுவதையும் ஜெயிக்கப் புறப்பட்டுச் சென்றார்! நாமும் உலகப் புகழின் மாயைகளில் மயங்காமல், பிதாவின் சித்தத்தை நிறைவேற்றுவதிலேயே நமது முழு கவனத்தையும் செலுத்த வேண்டும் என்பதை இந்நிகழ்வு நமக்கு உணர்த்துகிறது.