கப்பர்நகூமில் ராஜ அலுவலரின் மகன் சுகமடைதல்: இரண்டாவது அடையாளம் மற்றும் தொலைதூர விசுவாசம்

கானாவூரின் மலைப்பகுதியிலிருந்து கலிலேயக் கடற்கரையிலுள்ள கப்பர்நகூம் நகரை நோக்கிச் செல்லும் பாதை என்பது பாறைகளும் செங்குத்தான சரிவுகளும் நிறைந்த மிகக் கடினமான பாதையாகும். அது குதிரைகளின் குளம்புகளைப் பதம் பார்த்து, எப்பேர்ப்பட்ட வலிமையான வீரனையும் சோர்வடையச் செய்யும். ஆனால் கலிலேயாவின் அந்தப் பதற்றமான நண்பகல் வேளையில், ஏரோது மன்னனின் அரச ரதமொன்று அந்தப் பாறைப் பாதையில் புழுதி பறக்க அசுர வேகத்தில் பாய்ந்து சென்றது. அந்த ரதத்திற்குள் ஒரு ராஜ அலுவலர் அமர்ந்திருந்தார்; அவரது பட்டு அங்கிகள் வியர்வையினாலும் புழுதியினாலும் நனைந்திருந்தன; அவரது அரச கம்பீரமெல்லாம் சொல்லொணாக் கண்ணீரினால் கரைந்துபோயிருந்தது. இருபது மைல்களுக்கு அப்பால், கலிலேயக் கடற்கரையிலுள்ள அவரது மாளிகையில், அவரது அருமை மகன் கொடிய காய்ச்சலினால் மரணப் படுக்கையில் கிடந்தான்; அவனது மூச்சு மெல்ல மெல்ல அடங்கிக்கொண்டிருந்தது. இந்த இக்கட்டான வேளையில், உலக அதிகாரம், அரச செல்வாக்கு, பொன் பொருள் அனைத்தும் பயனற்றுப் போயின. மரணத்தின் வாயிலில் நின்ற தன் ஒரே மகனின் உயிரைக் காக்கும்படி, மரணத்தின் மீதும் ஆளுகை செலுத்தும் ஒரே நாமமாகிய இயேசுவை நோக்கி அந்தத் தந்தை ஓடிக்கொண்டிருந்தார்.

1. உலக அந்தஸ்தின் கையாலாகாத்தனம்

யோவான் நற்செய்தியாளர் இந்த மறக்க முடியாத வரலாற்று நிகழ்வை மிகத் துல்லியமான விவரங்களோடு பதிவு செய்கிறார்: 'இயேசு தாம் தண்ணீரைத் திராட்சரசமாக்கின கலிலேயாவிலுள்ள கானாவூருக்கு மறுபடியும் வந்தார்; அப்பொழுது கப்பர்நகூமிலே ஒரு ராஜ அலுவலனுடைய மகன் வியாதியாயிருந்தான்' (யோவான் 4:46).

கிரேக்க மூல மொழியில் இந்த மனிதரைக் குறிக்க பாசிலிகோஸ் என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதற்கு அரசவையோடு நெருங்கிய தொடர்புடைய பிரபு, ஏரோது அந்திபாஸ் ராஜாவின் பிரதான மந்திரி அல்லது உயர் அதிகாரி என்று பொருள். திபேரியா மற்றும் செப்போரிஸ் நகரங்களின் அரச மண்டபங்களில் அதிகாரத்தோடு வலம்வந்தவர் இவர். வேலைக்காரர்களுக்குக் கட்டளையிடுபவர்; விலைமதிப்பற்ற ராஜ வஸ்திரங்களை அணிந்தவர்; அரண்மனை விருந்துகளில் பங்கேற்றவர். எகிப்தின் அலெக்ஸாண்டிரியாவிலும் அந்தியோகியாவிலும் பயின்ற தலைசிறந்த மருத்துவர்களின் ஆலோசனைகள் அவருக்கு உடனடியாகக் கிடைத்தன; விலையுயர்ந்த தைலங்களும் மருத்துவக் களிம்புகளும் அவரிடம் தாராளமாக இருந்தன.

ஆனால் கப்பர்நகூமிலுள்ள அவரது மாளிகைக்குள் கொடிய தொற்றுக்காய்ச்சல் நுழைந்தபோது, அவருடைய பொன்னும் பொருளும் அதிகாரமும் தூசியாக மாறின. மருத்துவர்கள் கைகழுவிவிட்டனர்; மருந்துகள் பலனளிக்கவில்லை; பிள்ளையின் சரீரம் தீப்போலக் கொதித்தது. சிறுவன் மரணத்தின் இருண்ட பள்ளத்தாக்கிற்குள் நழுவிக்கொண்டிருந்தான். அந்நேரத்தில், தண்ணீரைத் திராட்சரசமாக மாற்றிய அந்த இளம் போதகர் யூதேயாவிலிருந்து மீண்டும் கானாவூருக்கு வந்திருக்கிறார் என்ற செய்தி அவரது செவிகளை எட்டியது. அந்தத் தந்தை தன் அரச மேட்டிமையைத் தூக்கியெறிந்தார்; உடனடியாகக் குதிரையின் மீதேறி, கானாவூரின் மலைப்பகுதியை நோக்கி இருபது மைல்கள் செங்குத்தான பாதையில் மூச்சிரைக்கப் பயணித்தார்.

2. உள்ளம் உடைந்த தகப்பனின் கதறல்

புழுதிபடிந்த முகத்தோடும், பல மணிநேரப் பயணக் களைப்போடும் கானாவூரை வந்தடைந்த அந்த அதிகாரி, அங்கே இயேசுவைச் சுற்றி மக்கள் கூட்டம் திரண்டிருப்பதைக் கண்டார். பண்டைய உலக வழக்கப்படி, ஒரு ராஜ அதிகாரி பொதுமக்களைத் தன் மாளிகைக்கு வரவழைத்துத்தான் பேசுவாரே தவிர, ஊர் ஊராகச் சுற்றும் ஓர் ஏழைத் தச்சனின் காலடியில் வந்து விழமாட்டார்.

ஆனால் அன்பு சகல சடங்குகளையும் உடைத்து நொறுக்குகிறது. மக்கள் கூட்டத்தை விலக்கிக்கொண்டு ஓடிவந்த அந்த அதிகாரி, நாசரேத்தூரானாகிய இயேசுவின் காலடியில் விழுந்து கதறினார்:

"தன் மகன் மரண அவஸ்தையாயிருந்தபடியினால், அவர் வந்து அவனைச் சொஸ்தமாக்கவேண்டுமென்று அவரை வேண்டிக்கொண்டான்." (யோவான் 4:47).

இங்கே 'வேண்டிக்கொண்டான்' என்ற சொல்லுக்கு கிரேக்க மொழியில் erota என்ற வினைச்சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதற்குத் திரும்பத் திரும்ப கண்ணீர்விட்டு, உள்ளம் உருகி மன்றாடுதல் என்று பொருள். அவர் எந்தவொரு அரச கட்டளையையும் பிறப்பிக்கவில்லை; ஒரு சாதாரணத் தகப்பனாக இயேசுவின் கால்களைப் பிடித்து அழுதார். தன் குதிரையின் மீதேறி, எட்டு மணிநேரப் பயண தூரத்திலுள்ள கப்பர்நகூமுக்கு வந்து, தன் மகன் சாவதற்கு முன்பாக அவனது தலையின் மீது கைவைத்துச் சுகமளிக்கும்படி கெஞ்சினார். இயேசு நேரில் வந்து தொட்டால் மட்டுமே தன் மகன் பிழைப்பான் என்ற எல்லைக்குட்பட்ட விசுவாசமே அந்தத் தந்தையிடம் அப்போது இருந்தது.

3. மேலோட்டமான விசுவாசத்திற்கு வைக்கப்பட்ட தேர்வு

உடனடியாகக் குதிரையின் மீதேறி அவருடன் புறப்படுவதற்குப் பதிலாக, இயேசு அனைவரையும் அதிரவைக்கும் ஒரு கடினமான வார்த்தையைக் கூறினார்:

"நீங்கள் அடையாளங்களையும் அற்புதங்களையும் காணாவிட்டால் விசுவாசிக்கமாட்டீர்கள்." (யோவான் 4:48).

இங்கே 'நீங்கள்' என்று பன்மையில் இயேசு பேசுகிறார். அவர் அந்த அழுகிற தந்தையைக் கண்டிக்கவில்லை; மாறாக, அற்புதங்களை ஒரு மாயாஜாலக் காட்சியைப் போல வேடிக்கை பார்க்கத் திரண்டிருந்த கலிலேய மக்களைப் பார்த்துக் கடிந்துகொண்டார். அவர்கள் மனந்திரும்புதலுக்காகவோ அல்லது தேவ அன்பிற்காகவோ இயேசுவைத் தேடவில்லை; தங்களின் கண்களுக்கு விருந்தளிக்கும் அற்புதங்களைக் காணவே அவரைச் சூழ்ந்துகொண்டனர்.

தன் தகுதியை எண்ணிப் பெருமை பாராட்டும் ஒரு சாதாரண மனிதனாக இருந்திருந்தால், அந்த அதிகாரி கோபமடைந்து, 'நான் ஒரு ராஜ அதிகாரி; என்னை அவமதிப்பதா?' என்று திரும்பிப் போயிருப்பான். ஆனால் அந்தத் தகப்பனோ தன் சுயமரியாதையையெல்லாம் கடந்து நின்றார். அவர் எந்த இறையியல் விவாதத்திலும் இறங்கவில்லை; தன்னை நியாயப்படுத்தவும் முயலவில்லை. தன் உடைந்த உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து ஒரே ஒரு கதறலை மட்டுமே மீண்டும் எழுப்பினார்:

"ஆண்டவரே, என் பிள்ளை சாகிறதற்கு முன்னே வாரும்!" (யோவான் 4:49).

கிரேக்க மொழியில் அவர் பயன்படுத்திய சொல் to paidion mou—'என் செல்லக் குழந்தை' என்பதாகும். ஒரு தகப்பனின் இதயம் அங்கே இரத்தக் கண்ணீர் வடித்தது. இயேசு இன்னும் சில மணிநேரத்திற்குள் தன் வீட்டுப் படியை மிதிக்காவிட்டால், எல்லாம் முடிந்துவிடும் என்ற அச்சம் அவரை வாட்டியது.

4. தூரங்களைக் கடந்து சென்ற சர்வவல்லமையுள்ள வார்த்தை

நடுங்கிக்கொண்டிருந்த அந்தத் தந்தையின் கண்ணீரை இயேசு இரக்கத்தோடு நோக்கினார். அவர் கப்பர்நகூமுக்குப் புறப்படப் போவதில்லை. அவர் குதிரையின் மீது ஏறப்போவதில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அந்தத் தந்தையின் விசுவாசத்தைக் கண்களால் காணும் மேலோட்டமான நிலையிலிருந்து, தேவனுடைய வார்த்தையை மட்டுமே பற்றிக்கொள்ளும் உன்னத நிலைக்கு உயர்த்த அவர் சித்தம் கொண்டார்.

கானாவூரின் அந்த வெட்டவெளியில் நின்றுகொண்டு, உலகத்தை ஆளும் பரலோக ராஜாவாகிய கிறிஸ்து தமது அதிகாரப்பூர்வ கட்டளையைப் பிறப்பித்தார்:

"நீ போகலாம், உன் மகன் பிழைத்திருக்கிறான்." (Poreuou; ho huios sou ze - யோவான் 4:50).

அங்கே எந்த மந்திரமும் ஓதப்படவில்லை; எந்தத் தூபமும் போடப்படவில்லை; எந்த அடையாளப் பொருளும் கையில் கொடுக்கப்படவில்லை. தேவகுமாரனின் வாயிலிருந்து புறப்பட்ட சர்வவல்லமையுள்ள சிருஷ்டிப்பின் வார்த்தை (Logos) மட்டுமே அங்கே ஒலித்தது. இருபது மைல்களுக்கு அப்பால், மலைகளையும் ஆறுகளையும் கடந்து, ஒளியைவிட வேகமாய் அந்த வார்த்தை கப்பர்நகூமை நோக்கிப் பாய்ந்தது.

அப்போது இந்த வரலாற்றின் மிக உன்னதமான திருப்பம் நிகழ்ந்தது: "இயேசு தன்னுடனே சொன்ன வார்த்தையை அந்த மனுஷன் விசுவாசித்து, போனான்." (யோவான் 4:50).

அந்தத் தருணத்தில் அந்த மனிதன் வெளிப்படுத்திய விசுவாசத்தின் ஆழத்தை எண்ணிப் பாருங்கள்! அவனுக்கு எந்தத் தந்தியுமில்லை; எந்தத் தொலைபேசியுமில்லை; கண்ணெதிரே எந்த ஆதாரமுமில்லை. தன் மகன் பிழைத்தானா செத்தானா என்பது அவனுக்குத் தெரியாது. ஆனால் அவன் தன் அழுகையை நிறுத்தினான். 'என்னோடு கூட வாரும்' என்று இனி வற்புறுத்தவில்லை. இயேசுவின் வார்த்தையை அப்படியே நம்பி, சமாதானத்தோடு தன் குதிரையைத் திருப்பிப் புறப்பட்டான்.

5. கப்பர்நகூமின் ஏழாம் மணி வேளை

இயேசுவின் வார்த்தை தந்த அந்தப் பரலோக சமாதானம் எவ்வளவு ஆழமாயிருந்ததென்றால், அந்த அதிகாரி இரவிலேயே ஆபத்தான மலைப்பாதையில் குதிரையை விரட்டிக்கொண்டு ஓடவில்லை; வழியிலேயே தங்கி இளைப்பாறிவிட்டு மறுநாள் காலையில் புறப்பட்டான்.

மறுநாள் காலையில், கலிலேயக் கடலின் நீல நிறப் பரப்பைக் காட்டும் மலையின் உச்சிச் சரிவிலிருந்து அவன் இறங்கி வந்தபோது, எதிரே புழுதி பறக்க வேலைக்காரர்கள் சிலர் ஓடிவருவதைக் கண்டான். அவர்களுடைய முகங்களில் சொல்லொணா மகிழ்ச்சி பொங்கிக்கொண்டிருந்தது!

அவன் எதையும் கேட்பதற்கு முன்பாகவே, அவர்கள் உரக்கக் கூவினர்: "உம்முடைய மகன் பிழைத்திருக்கிறான்!" (யோவான் 4:51).

உள்ளம் சிலிர்த்துப்போன அந்தத் தந்தை: 'அவனுக்கு எப்போது குணமாகத் தொடங்கியது?' என்று விசாரித்தான்.

அதற்கு அவர்கள்: 'நேற்று ஏழாம் மணி வேளையிலே ஜுரம் அவனை விட்டு நீங்கிற்று' என்றனர் (யோவான் 4:52).

அவர்களது வார்த்தையைக் கவனியுங்கள்: காய்ச்சல் மெல்ல மெல்லத் தணியவில்லை; 'ஜுரம் அவனை விட்டு நீங்கிற்று'—ஒரு சர்வவல்லமையுள்ள ஆணைக்குக் கீழ்ப்படிந்து ஓடுவதுபோல, அந்த நொடியிலேயே காய்ச்சல் முற்றிலும் மாயமாய் மறைந்துபோனது!

அந்த அதிகாரி தன் குதிரையை நிறுத்தினான். ஏழாம் மணி வேளை என்பது நேற்று மதியம் 1:00 மணி! கானாவூரின் வெயிலில் இயேசு தம்மைப் பார்த்து: 'நீ போகலாம், உன் மகன் பிழைத்திருக்கிறான்' என்று உரைத்த அதே நொடி அது!

6. இரட்சிப்பிற்குள் வந்த ராஜ குடும்பம்

இந்த இரண்டாவது அடையாளத்தின் உச்சக்கட்ட ஆசீர்வாதம் யோவான் 4:53-ல் இவ்வாறு முடிகிறது: "உன் மகன் பிழைத்திருக்கிறான் என்று இயேசு தன்னுடனே சொன்ன மணி அதுவே என்று தகப்பன் அறிந்து, அவனும் அவன் வீட்டாரனைவரும் விசுவாசித்தார்கள்."

பிள்ளையின் உடலில் நிகழ்ந்த அந்தச் சரீர அற்புதம், அந்தக் குடும்பத்தின் ஆத்துமாவிற்குள் நித்திய இரட்சிப்பின் அற்புதத்தைக் கொண்டுவந்தது. தன் மாளிகைக்குள் நுழைந்து, சுகத்தோடு எழுந்து நடமாடும் தன் அருமை மகனைக் கண்ணீரோடு கட்டித் தழுவிய அந்தத் தந்தை, நாசரேத்தூரானாகிய இயேசுவின் மாறாத அன்பையும் அவரது தெய்வீக வார்த்தையின் சர்வவல்லமையையும் தன் குடும்பத்தாருக்கு விவரித்தார். அந்த உன்னதமான சாட்சியைக் கேட்டபோது, அவனது மனைவி, பிள்ளைகள், உறவினர்கள் மற்றும் வீட்டில் பணிபுரிந்த சகல வேலைக்காரர்களும் இயேசுவே பழைய ஏற்பாட்டில் வாக்குப்பண்ணப்பட்ட மெய்யான மேசியா என்பதை மனப்பூர்வமாக விசுவாசித்துத் தங்களை அவரிடம் அர்ப்பணித்தனர்.

யோவான் நற்செய்தியாளர் நிறைவாகக் கூறுகிறார்: 'இயேசு யூதேயாவிலிருந்து கலிலேயாவுக்கு வந்தபின்பு, செய்த இரண்டாவது அடையாளம் இதுவாகும்' (யோவான் 4:54). இருபது மைல் தூரத்திலிருந்தே ஒரு பிள்ளையைச் சுகமாக்கியதன் மூலம், தமது வல்லமைக்கு எந்த பூகோள தூரமும், இடமும், எல்லையும் தடையல்ல என்பதை இயேசு நிரூபித்தார். எந்தவொரு சூழ்நிலையிலும், மனித நம்பிக்கைகள் அனைத்தும் அற்றுப்போகும் தருணத்திலும்கூட, கிறிஸ்துவின் வார்த்தையை முழுமையாக நம்பிப் பற்றிக்கொள்வதே ஜீவனுக்கான வழியாகும். இன்று ஜெபிக்கிற ஒவ்வொரு ஆத்துமாவிற்கும் இந்த அற்புதம் ஓர் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையைத் தருகிறது: உங்கள் அன்பிற்குரியவர்கள் எவ்வளவு தொலைவில் இருந்தாலும், அவர்கள் இயேசுவின் அதிகாரமுள்ள வார்த்தையின் எல்லைக்கு ஒருபோதும் அப்பாற்பட்டவர்கள் அல்ல! அவர் உரைத்த வார்த்தை ஒருபோதும் வீணாய் திரும்பாது; அது புறப்பட்ட காரியத்தை நிச்சயமாக வாய்க்கப்பண்ணும்.