யோவான் ஸ்நானகனின் தியாக மரணம்: ஏரோதின் கொடூரம், சதி நடனம் மற்றும் சத்தியத்தின் விலை

சாக்கடலின் உப்புப் படிந்த நீரிலிருந்து மூவாயிரத்து எழுநூறு அடி உயரத்திற்கு வனாந்தர வானத்தை நோக்கி ஒரு கருங்கற்கோட்டையைப் போல எழுந்து நின்ற மச்சேரஸ் மலைக்கோட்டை, மனித வரலாற்றின் மாபெரும் அநீதிக்கு சாட்சியாய் நின்றது. அஸ்மோனிய அரசர்களால் கட்டப்பட்டு, முதலாம் ஏரோது மகாராஜாவினால் பலப்படுத்தப்பட்ட அந்தக் கோட்டை விசித்திரமான இரு உலகங்களை தன்னுள் கொண்டிருந்தது: மேலே, குளிர்ச்சியான பளிங்குத் தூண்களும், நீராடும் குளங்களும், பொன் சிம்மாசனங்களும் கொண்ட உரோம பாணி அரச மாளிகை; ஆனால் அதன் பாதாளத்திலோ, பாறைகளைக் குடைந்து அமைக்கப்பட்ட இருண்ட, ஈரப்பதமான, கொடிய சிறை நிலவறைகள்! அந்தப் பாதாள நிலவறையின் இருளிலே யோவான் ஸ்நானகன் சங்கிலிகளால் பிணைக்கப்பட்டுக் கிடந்தார்—அவர் மனிதராய் பிறந்தவர்களில் மகா பெரியவர், மகிமையின் தேவனுக்கு வழியை ஆயத்தம்பண்ணிய பரலோக தூதுவர், இஸ்ரவேலின் பிரகாசமான எரியும் விளக்கு! யோர்தான் நதியில் தேவகுமாரனைத் தொட்டு ஞானஸ்நானம் கொடுத்த அவரது கரங்கள் இன்று துருப்பிடித்த இரும்பு விலங்குகளால் கட்டப்பட்டிருந்தன. ஆனாலும், அந்தப் பாறை நிலவறைக்குள்ளிருந்தும் யோவானின் தீர்க்கதரிசனக் குரல் கலிலேயாவின் அரியணைகளை அதிரச் செய்து, உலக வல்லமைகளுக்கும் தேவனுடைய மாறாத நீinterestக்கும் இடையே நிகழ்ந்த மாபெரும் தியாக வரலாற்றுக்கு வித்திட்டது!

1. அரியணையை உலுக்கிய வனாந்தரக் குரல்

ஏரோது அந்திபாசிற்கும் யோவான் ஸ்நானகனுக்கும் இடையிலான மோதலை நற்செய்தியாளர்கள் எவ்வித பூடகமும் இன்றி நேரடியாகப் பதிவு செய்கிறார்கள்: "ஏரோது தன் சகோதரனாகிய பிலிப்புவின் மனைவி ஏரோதியாளினிமித்தம், யோவானைப் பிடித்துக் கட்டி, காவலில் வைத்திருந்தான். ஏனெனில் யோவான் அவனை நோக்கி: நீர் அவளை வைத்துக்கொள்வது நியாயமல்லவென்று சொல்லியிருந்தான்" (மத்தேயு 14:3–4).

இந்த ஒரு தனி மனிதனின் அசைக்க முடியாத தைரியத்தை எண்ணிப்பாருங்கள்! ஏரோது அந்திபாஸ் உரோமப் பேரரசின் ஆதரவுபெற்ற ஒரு கொடுங்கோலன்; யாரையும் ஒரு சொல்லால் தலையை வெட்டிக் கொல்லும் அதிகாரம் படைத்தவன். அவன் தன் சொந்த மனைவியை அநியாயமாக விவாகரத்து செய்துவிட்டு, தன் உடன் பிறந்த சகோதரன் பிலிப்புவின் மனைவியாகிய ஏரோதியாளைத் தன் அந்தப்புரத்திற்குள் இழுத்து வந்தபோது, எருசலேமின் பெரிய மனிதர்கள் அத்தனை பேரும் மவுனம் காத்தனர்! நியாயப்பிரமாணத்தை அக்குவேறு ஆணிவேறாகப் பிரித்துப் பேசும் பரிசேயர்களும், தேவாலயத்தின் பிரதான ஆசாரியர்களும் அரசனின் வாளுக்குப் பயந்து தங்கள் கண்களை மூடிக்கொண்டனர். அரசனை எதிர்ப்பது மரணத்தை வரவேற்பதற்குச் சமம்!

ஆனால், அந்தப் பயந்தாங்கொள்ளிகளின் மவுனத்தைக் கிழித்துக்கொண்டு வனாந்தரத்திலிருந்து யோவான் ஸ்நானகன் புறப்பட்டு வந்தார்! அவர் அரசனிடம் தூதுக்குழு அனுப்பவில்லை; சமரசப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தவில்லை. அரண்மனையின் மைய மண்டபத்திலே ஏரோதுவின் கண்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்து, தன் விரலை நீட்டி முழங்கினார்: "ஊக் எக்ஸெஸ்டின் சோய் எகீன் அவ்தேன்!"—"நீர் அவளை வைத்துக்கொள்வது நியாயமல்ல!"

லேவியராகமம் 18:16 மற்றும் 20:21-ன் படி, சகோதரன் உயிரோடு இருக்கும்போது அவனது மனைவியை அபகரிப்பது தேவனுடைய பார்வையில் அருவருப்பான விபச்சார பாவமாகும். யோவானின் அந்தக் கண்டனம் ஒரு உண்மையை உலகிற்குப் பிரகடனப்படுத்தியது: உலகத்தின் ராஜாக்களும், சக்கரவர்த்திகளும் தங்களுக்குத் தாங்களே சட்டமாகிவிட முடியாது; அவர்களும் பரலோகத்தின் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய நீதிக்கு அடிபணிய வேண்டிய தூசிகளே!

2. உள்ளத்தில் கலங்கிய அரசனும் பழிவாங்கத் துடித்த ராணியும்

யோவானின் வார்த்தைகள் ஏரோதியாளின் இருதயத்தில் ஒரு நச்சுப் பாம்பைப் போலத் தீயைக் கொட்டியது. மக்காபேய மற்றும் ஏரோது வம்சத்தில் பிறந்த அந்தப் பெண், மிகுந்த அதிகார ஆசையும் தற்பெருமையும் கொண்டவள். யோவானின் வெளிப்படையான கண்டனம் அவளது சமூக அந்தஸ்தையும் கௌரவத்தையும் சுக்குநூறாக உடைத்தெறிந்தது. மாற்கு அவளது கொடிய மனநிலையை விவரிக்கிறார்: "ஆகையால் ஏரோதியாள் அவனுக்கு விரோதமாய் உட்பகைகொண்டு, அவனைக் கொலைசெய்ய மனதாயிருந்தாள்; அவளால் கூடாமற்போயிற்று" (மாற்கு 6:19).

அவனால் ஏன் யோவானை உடனே கொலை செய்ய முடியவில்லை? ஏனென்றால், கொடுங்கோலனான ஏரோது அந்திபாசின் உள்ளத்தில் ஒரு பயங்கரமான மனப்போராட்டம் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது! மாற்கு ஏரோதுவின் உள்ளான பயத்தை இவ்வாறு படம்பிடித்துக் காட்டுகிறார்:

"ஏரோது யோவானை நீதியும் பரிசுத்தமுமுள்ள மனுஷனென்று அறிந்து, அவனுக்குப் பயந்து, அவனைப் பாதுகாத்து, அவன் சொல்லைக் கேட்டு, அநேக காரியங்களைச் செய்து, விருப்பத்தோடே அவன் வசனத்தைக் கேட்டுவந்தான்." (மாற்கு 6:20).

எப்பேர்ப்பட்ட விசித்திரமான முரண்பாடு! யோவான் இரும்புச் சங்கிலிகளால் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தார்; ஆனால் உண்மையில் அங்கே கைதியாக இருந்தவன் ஏரோதுதான்! மச்சேரஸ் கோட்டையின் நிலவறைக்கு இரகசியமாக இறங்கிச் சென்று, அந்த வனாந்தர தீர்க்கதரிசியின் போதனைகளை ஏரோது ஆர்வமாகக் கேட்பான். யோவானின் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவனது மனசாட்சியை வாளென அறுத்தது; பரிசுத்தத்தின் கம்பீரத்தை அவன் உணர்ந்தான்; ஆனால் ஏரோதியாளின் காம இச்சையிலிருந்தும், அரச ஆடம்பரத்திலிருந்தும் அவனால் விடுபட முடியவில்லை. தேவ பயமும் உலகப் பெருமையும் அவனது ஆத்துமாவை இருகூறாகப் பிளந்துகொண்டிருந்தன.

அதிகாலைப் புனித அடக்கம்: மச்சேரஸ் கோட்டையின் கருங்கல் வாயிலைக் கடந்து, யோவான் ஸ்நானகனின் புனித சரீரத்தை கண்ணீரோடு சுமந்துசெல்லும் உண்மைமிக்க சீடர்கள்.

3. மச்சேரஸ் மாளிகையில் கொடிய பிறந்தநாள் விருந்து

தன் கணவனின் பலவீனங்களை ஏரோதியாள் துல்லியமாக அறிந்திருந்தாள்: அவனது சிற்றின்ப மோகம், மனிதப் புகழ்ச்சிக்கான ஏக்கம், மதுவின் போதை ஆகியவற்றை அவள் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்த திட்டமிட்டாள். பாலைவனப் புதரில் பதுங்கியிருக்கும் நச்சுவிரியனைப் போல அவள் தக்க தருணத்திற்காகக் காத்திருந்தாள்.

அந்த நாள் வந்தது. அது ஏரோதுவின் ஜெனேசியா—அவனது பிறந்தநாள் அரசு விழாவாகும்! மச்சேரஸ் மாளிகையின் பிரம்மாண்டமான மண்டபங்கள் நூற்றுக்கணக்கான தீவட்டிகளாலும் பொன் விளக்குகளாலும் ஒளிவெள்ளத்தில் மிதந்தன. வறுத்த இறைச்சிகளின் மணமும், திராட்சரசத்தின் போதையும் அந்த அறையை நிறைத்தன. விருந்து மெத்தைகளில் யூதேயாவின் உச்சகட்ட பிரமுகர்கள் சாய்ந்திருந்தனர்: உரோம இராணுவத்தின் தளபதிகள் (கிரேக்கம்: கிலியார்க்கோய்), அரசு அதிகாரிகள் மற்றும் கலிலேயாவின் பிரபுக்கள் அனைவரும் அங்கே கூடினர்.

மது ஆறாக ஓட ஓட, ஏரோதுவின் சுயகட்டுப்பாடு முற்றிலும் நழுவிப்போனது. அந்த சரியான உளவியல் தருணத்தில் ஏரோதியாள் தனது கொடிய வலையை வீசினாள்.

அரண்மனைத் திரைகள் விலகின; மண்டபத்தின் நடுவே ஏரோதியாளின் இளம் மகள் சாலொமே அடியெடுத்து வைத்தாள். பண்டைய யூத உயர்குடி கலாச்சாரத்தில், ராஜ குடும்பத்துப் பெண்கள் குடிகார ஆண்களின் முன்னிலையில் பொதுவெளியில் நடனமாடுவது இழிவான காரியமாகும்; அது விலைமாதர்களுக்கே உரிய பழக்கம். ஆனால் யோவானைக் கொல்ல வேண்டும் என்ற வெறியில், ஏரோதியாள் தன் மகளின் கற்பையும் குடும்பத்தின் கௌரவத்தையும் தூக்கியெறிந்தாள்!

சாலொமே மயக்கும் நளினத்தோடு நடனமாடினாள். அவளது உடைகளும் அசைவுகளும் போதையில் மிதந்த குடிகாரக் கூட்டத்தின் கண்களைக் கட்டிப்போட்டன. மாற்கு இதன் பேரழிவான முடிவை எழுதுகிறார்: "ஏரோதியாளின் குமாரத்தி உள்ளே வந்து நடனம்பண்ணி, ஏரோதுவையும் அவனோடேகூடப் பந்தியிருந்தவர்களையும் சந்தோஷப்படுத்தினபோது, ராஜா சிறுபெண்ணை நோக்கி: உனக்கு இஷ்டமானதை என்னிடத்தில் கேள், நான் உனக்குத் தருவேன் என்று சொன்னான். நீ என்னிடத்தில் எதைக் கேட்டாலும், என் ராஜ்யத்தில் பாதிமட்டுமாகிலும் உனக்குத் தருவேன் என்று அவளுக்கு ஆணையிட்டான்" (மாற்கு 6:22–23).

இது மதுவின் மயக்கத்தில் ஒரு பலவீனமான அரசன் வாய் தவறிவிட்ட வீண் பெருமையின் வார்த்தைகள்! தன் ராஜ்யத்தில் பாதியைக் கூட தருவதாக அவன் பகிரங்கமாக ஆணையிட்டான்.

4. தாலத்திலே வைக்கப்பட்ட தலை: பழிவாங்கலின் உச்சம்

சாலொமே உடனே பதிலளிக்கவில்லை. மண்டபத்திலிருந்து வெளியேறி, தன் தாய் ஏரோதியாளின் அறைக்கு மூச்சிரைக்க ஓடினாள்: "நான் என்ன கேட்க வேண்டும்?"

பல மாதங்களாகப் பழிவெறியை நெஞ்சில் சுமந்திருந்த ஏரோதியாளுக்கு யோசிக்க ஒரு நொடி கூட தேவைப்படவில்லை. அவள் தங்கத்தையோ, நவரத்தினங்களையோ, அரண்மனைகளையோ கேட்கவில்லை. அவளது உதடுகளிலிருந்து கொடிய விஷம் தெறித்தது:

"யோவான் ஸ்நானகனுடைய தலையைக் கேள்!" (மாற்கு 6:24).

அந்த இளம் பெண் கொஞ்சமும் தயங்காமல், துள்ளியோடி வந்து மன்னன் முன்னால் நின்றாள். அவளது கொடூரமான குரல் அந்த அரண்மனை முழுவதும் எதிரொலித்தது: "நீர் இப்பொழுதே இந்தத் தாலத்திலே யோவான் ஸ்நானகனுடைய தலையை எனக்குத் தரவேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்!"

அவள் பயன்படுத்திய பினாக்ஸ் (Pinax) என்ற சொல், அரச விருந்துகளில் வறுத்த இறைச்சிகளைப் பரிமாறப் பயன்படுத்தப்படும் அகன்ற மர அல்லது வெள்ளித் தட்டைக் குறிக்கும்! கடவுளுடைய புனித தீர்க்கதரிசியின் தலையை விருந்து தட்டிலே ஒரு மாமிசப் பண்டத்தைப் போல பரிமாறும்படி அவள் கோரினாள்!

அரண்மனை மண்டபத்தில் மரண அமைதி நிலவியது. ஏரோதுவின் நெஞ்சில் இடி விழுந்தது போல இருந்தது! மாற்கு அவனது வேதனையைப் பதிவு செய்கிறார்: "ராஜா மிகவும் துக்கமடைந்தான்; ஆகிலும், ஆணையினிமித்தமும், பந்தியிருந்தவர்களினிமித்தமும், அவளுக்கு அதை மறுக்க அவனுக்கு மனதில்லாமல்..." (மாற்கு 6:26).

மனித வரலாற்றின் மிகக் கேவலமான கோழைத்தனத்தின் சித்திரம் இது! யோவான் ஒரு குற்றமற்ற, தேவனால் அனுப்பப்பட்ட பரிசுத்தவான் என்பதை ஏரோது மிக நன்றாக அறிந்திருந்தான். இந்தக் கொலை தன் ஆத்துமாவை நரகத்திற்குள் தள்ளும் கொடிய பாவம் என்பதையும் அவன் உணர்ந்தான். ஆனாலும், அவனுக்கு மனிதப் புகழ்ச்சியும், போலியான கௌரவமுமே பெரிதாகத் தெரிந்தது! பந்தியிருந்த உரோமத் தளபதிகளின் ஏளனப் பார்வைகளை அவனால் தாங்க முடியவில்லை; நண்பர்களின் முன்னிலையில் சொன்ன சொல்லை மாற்றினால் தன் வீரம் குறைந்துவிடும் என்று அஞ்சினான். தன் அற்பப் புகழைக் காப்பதற்காக, உலகத்தில் பிறந்தவர்களில் மகா பெரிய தீர்க்கதரிசியைக் கொலை செய்ய அந்த அரசன் துணிந்தான்!

5. நிலவறையின் கொலைவாளும் புனித அடக்கமும்

மன்னன் தன் கொலைஞனுக்குத் தலையசைத்தான். மாற்கு எழுதுகிறார்: "உடனே ராஜா சேவகனை அனுப்பி, அவனுடைய தலையைக் கொண்டுவரும்படி கட்டளையிட்டான். அவன் போய், காவற்கூடத்திலே அவனைத் தலையறுத்து, அவனுடைய தலையை ஒரு தாலத்திலே கொண்டுவந்து, அதைச் சிறுபெண்ணுக்குக் கொடுத்தான்; அந்தச் சிறுபெண் அதைத் தன் தாயினிடத்தில் கொடுத்தாள்" (மாற்கு 6:27–28).

உரோமப் பேரரசின் கொலைஞன் (ஸ்பெகுலேட்டர்) தீவட்டியுடன் மச்சேரஸ் கோட்டையின் பாதாளப் படிகளில் இறங்கிச் சென்றான். யோவானுக்கு எந்த விசாரணையும் நடக்கவில்லை; இறுதித் தீர்ப்பும் வாசிக்கப்படவில்லை. யோர்தான் நதியில் இறங்கிய நாளிலிருந்தே தன் ஜீவன் தேவனுக்காகப் பலியிடப்பட வேண்டும் என்பதை யோவான் அறிந்திருந்தார். எவ்வித எதிர்ப்புமின்றி, அந்தப் பாறைத் தரையிலே தன் முழங்கால்களை ஊன்றி, தன் ஆவியை சர்வவல்ல தேவனிடம் யோவான் ஒப்புக்கொடுத்தார்! இருண்ட சிறையில் உரோம வாள் மின்னியது; ஒரே வெட்டில் யோவானின் பூலோக சாட்சி இரத்தத்தால் முத்திரையிடப்பட்டது!

அகன்ற வெள்ளித் தாலத்திலே வைக்கப்பட்ட அந்தப் புனித தலை, கண்கள் அமைதியாய் மூடியிருக்க, ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட அரண்மனை மண்டபத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட்டது. குடிபோதையில் கூச்சலிட்டுக் கொண்டிருந்த பிரபுக்கள் நடுங்கினர். சாலொமே அந்தத் தட்டை வாங்கித் தன் தாய் ஏரோதியாளிடம் கொடுத்தாள். தன்னை எதிர்த்த தீர்க்கதரிசியை மவுனமாக்கிவிட்டதாக அந்தப் பாவி எண்ணி இறுமாப்படைந்தாள்.

ஆனால், துன்மார்க்கரின் கணக்குகள் எவ்வளவு அற்பமானவை! இந்த அநியாயக் கொலையைக் கேள்விப்பட்ட யோவானின் சீடர்கள் பயந்து ஓடி ஒளியவில்லை! அவர்கள் நெஞ்சுறுதியோடு மச்சேரஸ் கோட்டைக்கு நேராக நடந்து வந்தனர். உரோமப் படைகளின் முன்னிலையில் நின்று, தங்கள் குருவின் உடலைக் கேட்டனர்.

மத்தேயு நற்செய்தியாளர் இதனை நெஞ்சைத் தொடும் வார்த்தைகளில் விவரிக்கிறார்: "அவனுடைய சீஷர்கள் வந்து, உடலை எடுத்து அடக்கம்பண்ணி, பின்பு போய், இயேசுவுக்கு அதை அறிவித்தார்கள்" (மத்தேயு 14:12).

அவர்கள் அந்தச் சிதைந்த சரீரத்தைத் தங்கள் அன்பின் கண்ணீரால் கழுவி, சுத்தமான வெள்ளை நார்த் துணிகளால் சுற்றி, மச்சேரஸ் மலைக்குக் கீழே ஒரு பாறைக் கல்லறையிலே மிகுந்த மரியாதையோடு அடக்கம் செய்தனர். பின்னர், தங்கள் போதகருக்குச் செய்ய வேண்டிய இறுதிப் பணியை முடித்துவிட்டு, கலிலேயாவை நோக்கி நடந்தனர். இயேசுவைக் கண்டு, அவரது பாதங்களிலே விழுந்து, கதறி அழுது, நடந்த யாவற்றையும் அறிவித்து அவரிடம் தஞ்சம் புகுந்தனர்!

6. அழியாத தீர்க்கதரிசியின் நித்திய வெற்றி

யோவான் ஸ்நானகனின் குரலை நிரந்தரமாக அடக்கிவிட்டதாக ஏரோது அந்திபாஸ் தப்புக் கணக்குப் போட்டான். ஆனால் குற்றவுணர்வு என்பது கொலையாளியை ஒருபோதும் தூங்கவிடுவதில்லை.

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, கலிலேயாவில் இயேசு குருடரின் கண்களைத் திறந்து, குஷ்டரோகிகளைச் சுகமாக்கி, மரித்தோரை உயிர்ப்பிக்கிறார் என்ற செய்தி அரண்மனைக்கு எட்டியபோது, ஏரோதுவின் உள்ளம் நடுங்கியது! மத்தேயு ஏரோதுவின் அலறலைப் பதிவு செய்கிறார்: "இவன் யோவான் ஸ்நானகன்; இவன் மரித்தோரிலிருந்தெழுந்தான்; ஆகையால் இவனிடத்தில் இந்த அற்புதங்கள் விளங்குகிறது என்று தன் ஊழியக்காரரோடே சொன்னான்" (மத்தேயு 14:2). தலையை வெட்டினாலும் யோவானின் சத்தம் ஓயவில்லை; அவன் ஏரோதுவின் மனசாட்சியை வாழ்நாள் முழுவதும் வேட்டையாடியது!

வரலாறு ஏரோது மற்றும் ஏரோதியாளின் பரிதாபகரமான முடிவை பதிவு செய்துள்ளது. பேராசையினால் உரோமைக்குச் சென்று தனக்கு ராஜ கிரீடம் வேண்டும் என்று காலிகுலா மன்னனிடம் ஏரோது கேட்டபோது, மன்னன் அவனது பதவியைப் பறித்து, சொத்துக்களைப் பிடுங்கிக்கொண்டு, அவனையும் ஏரோதியாளையும் தூரத்து பிரான்ஸ் (கால்) தேசத்திற்கு நாடு கடத்தினான். அங்கே அவர்கள் பிச்சையெடுத்து, அவமானத்திலும் வறுமையிலும் செத்து மடிந்தனர்!

ஆனால் யோவான் ஸ்நானகனோ தன் தலையை இழந்தார், பரலோகத்தின் அழியாத ஜீவகிரீடத்தைப் பெற்றுக்கொண்டார்! இயேசு கிறிஸ்துவே யோவானைக் குறித்து இறுதி வார்த்தையை உரைத்தார்: "ஸ்திரீகளிடத்தில் பிறந்தவர்களில் யோவான் ஸ்நானகனைப்பார்க்கிலும் பெரியவன் ஒருவனும் எழும்பினதில்லை" (மத்தேயு 11:11).

யோவான் ஸ்நானகன் சத்தியத்திற்காக வாழ்ந்த மாபெரும் சாட்சி: மனித முகத்திற்குப் பயப்படாமல் தேவனுக்கு மட்டுமே பயந்த உத்தமர்; தன் உயிரைவிட தேவ நீதியை நேசித்த தீர்க்கதரிசி; இயேசு கிறிஸ்து பெருகும்படி தன் ஜீவனையே பணயம் வைத்து நித்திய அரியணையில் வீற்றிருக்கும் மேசியாவின் மெய்யான சிநேகிதர்!