ஐயாயிரம் பேரை போஷித்தல்: ஐந்து அப்பங்கள், இரண்டு மீன்கள் மற்றும் வானத்து அப்பம்

யோவான் ஸ்நானகனின் கொடூரமான தலைவெட்டு மரணம் கலிலேயா எங்கும் ஒரு மரண இருளைப் பரப்பியிருந்தது. துக்கத்திலும் மனவேதனையிலும் தவித்த சீடர்களைத் தேற்றி, அவர்களுக்கு அமைதியான ஓய்வை அளிக்க விரும்பிய இயேசு அவர்களை நோக்கி: "நீங்களே வனாந்தரமான ஒரு இடத்திற்குத் தனித்துப் போய், சற்று இளைப்பாறுங்கள்" என்றார் (மாற்கு 6:31). கப்பர்நகூமின் துறையிலிருந்து ஒரு மரப் படகிலேறி, கலிலேயக் கடலின் நீல நிற நீரைக் கடந்து, பெத்சாயிதா யூலியாவுக்கு அருகிலுள்ள ஆளில்லா மலைச்சரிவை நோக்கி அவர்கள் புறப்பட்டனர். ஆனால் அக்காலத்தில் கலிலேயாவில் இயேசுவுக்கு இரகசியம் என்பது சாத்தியமில்லாத ஒன்றாக இருந்தது! படகு கரையை விட்டு நகர்ந்ததை மக்கள் கண்டனர்; சுற்றியுள்ள கிராமங்கள் எங்கும் காட்டுத்தீ போலச் செய்தி பரவியது. ஆயிரக்கணக்கான ஆண்களும் பெண்களும் குழந்தைகளும் தங்கள் வீடுகளை விட்டு வெளியேறி, யோர்தான் நதியின் வடகரையைச் சுற்றிக் கால்நடையாகவே ஓடிவந்தனர்! படகில் பயணித்த இயேசுவைவிட வேகமாக ஓடிவந்து அவருக்கு முன்பாகவே அங்கே குவிந்தனர். படகு கரையைத் தொட்டபோது, இயேசு கண்டது தனிமையான அமைதியை அல்ல; மாறாக, தங்கள் வேதனைகளுக்கு விடிவு தேடி அலைக்கழிந்து நின்ற இருபதாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட மக்களின் பெருங்கடலை!

1. மேய்ப்பனின் உருகிய உள்ளம்

துக்கத்திலும் சரீர சோர்விலும் மூழ்கியிருக்கும் ஒரு சாதாரண மனிதத் தலைவன், தன் தனிமையை ஆக்கிரமித்த இந்த ஆயிரக்கணக்கான மக்களைக் கண்டிருந்தால் எப்படி எதிர்வினை ஆற்றியிருப்பான்? எரிச்சலடைந்திருப்பான்; கோபப்பட்டிருப்பான்; கூட்டத்தைத் துரத்திவிட்டிருப்பான்!

ஆனால் மாற்கு நற்செய்தியாளர் இயேசுவின் தெய்வீக சுபாவத்தை வேதத்தின் மிக உன்னதமான வார்த்தைகளில் விவரிக்கிறார்: "இயேசு கரையில் வந்து, திரளான ஜனங்களைக் கண்டு, அவர்கள் மேய்ப்பனில்லாத ஆடுகளைப்போலிருந்தபடியால், அவர்கள்மேல் மனதுருகி, அநேக காரியங்களை அவர்களுக்குப் போதிக்கத்தொடங்கினார்" (மாற்கு 6:34).

'மனதுருகி' என்பதற்கு மூல கிரேக்கத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட எஸ்பிளன்க்னிஸ்தே (Esplanchnisthē) என்ற சொல், மேலோட்டமான பரிதாபத்தை அல்ல, ஒரு மனிதனின் குடலின் ஆழத்திலிருந்து பொங்கி வழியும் உன்னத தாய்மை இரக்கத்தைக் குறிக்கும்! இயேசு அவர்களின் அழுக்கையும் புழுதியையும் பார்க்கவில்லை; மாறாக மதத் தலைவர்களால் கைவிடப்பட்ட அவர்களின் பரிதாப நிலையைக் கண்டார்: பரிசேயர்கள் அவர்களை நியாயப்பிரமாண பாரங்களால் நசுக்கினர்; சவுக்கையுடைய ஆசாரியர்கள் தேவாலயத்தில் அவர்களைச் சுரண்டினர்; ஏரோது மன்னன் வரியினால் அவர்களை வதைத்தான். அவர்கள் வழிதவறி, காயப்பட்டு, மேய்ப்பனில்லாமல் இருளின் விளிம்பில் நின்ற ஆடுகள்!

தம்முடைய சொந்தத் துக்கத்தை ஒரு நொடியில் மறந்துவிட்டு, இயேசு அந்தப் பச்சைப் புல்வெளியிலே அமர்ந்து, தேவனுடைய ராஜ்யத்தைக் குறித்து அவர்களுக்குப் போதிக்கத் தொடங்கினார்; மாலையாகும் வரை அவர்களிலிருந்த பிணியாளிகள் அனைவரையும் தொட்டுச் சுகமாக்கினார்!

2. விசுவாசத்தை சோதித்த மனிதக் கணக்கு

மேற்கு கலிலேயக் குன்றுகளுக்குப் பின்னால் சூரியன் மறையத் தொடங்கியது; மலைச்சரிவுகளில் மாலை நிழல்கள் நீண்டன. அப்போது ஒரு மாபெரும் இக்கட்டான சூழ்நிலை உருவானது. லூக்கா எழுதுகிறார்: "சாயங்காலமாகத் தொடங்கினபோது, பன்னிருவரும் அவரிடத்தில் வந்து: நாம் வனாந்தரமான இடத்தில் இருக்கிறோம், சுற்றிலுமுள்ள ஊர்களிலும் கிராமங்களிலும் ஜனங்கள் போய்த் தங்கவும், தங்களுக்குப் போஜனம் சம்பாதிக்கவும், அவர்களை அனுப்பிவிடவேண்டும் என்றார்கள்" (லூக்கா 9:12).

சீடர்களின் ஆலோசனை மிகவும் நியாயமானதாகத் தோன்றியது. பொழுது சாய்ந்துவிட்டது; அவர்கள் இருப்பது வனாந்தரமான ஒதுக்குப்புற இடம்; பச்சிளம் குழந்தைகளும், தாய்மார்களும், முதியவர்களும் பசியால் மயங்கி விழும் நிலையில் இருந்தனர். நடைமுறைக்கு உகந்த ஒரே வழி: வெளிச்சம் இருக்கும்போதே அவர்களை அனுப்பிவிட்டால், சுற்றியுள்ள கிராமங்களுக்குச் சென்று தங்களுக்குரிய உணவைத் தாங்களே வாங்கிக்கொள்வார்கள்.

ஆனால், அடுத்த நொடியில் இயேசு பேசிய வார்த்தைகள் சீடர்களின் தலையில் இடியைப் போல இறங்கின:

"அவர்கள் போகவேண்டியதில்லை; நீங்களே அவர்களுக்குப் போஜனம் கொடுங்கள்!" (மத்தேயு 14:16; மாற்கு 6:37).

சீடர்களின் முகத்தில் ஏற்பட்ட திகைப்பை எண்ணிப்பாருங்கள்! பேதுரு திகைத்து விழித்தான்; பணப்பையை வைத்திருந்த யூதாஸ் கரியடத்துப் போனான். அந்தப் பிராந்தியத்துச் சந்தைகளை நன்றாக அறிந்த பெத்சாயிதா ஊரானாகிய பிலிப்பு உடனே கணக்குப் போட்டான்: "இவர்களில் ஒவ்வொருவனும் கொஞ்சங்கொஞ்சம் பெற்றுக்கொண்டாலும், இருநூறு பணத்து அப்பமும் இவர்களுக்குப் போதாதே!" (யோவான் 6:7).

ஒரு தெனாரியு (பணம்) என்பது ஒரு கூலித் தொழிலாளியின் முழு நாள் சம்பளமாகும். இருநூறு பணம் என்பது எட்டு மாத கால கடின உழைப்பின் வருமானம்! அவ்வளவு பெரிய தொகை சீடர்களின் கஜானாவில் இல்லை. ஒருவேளை அவ்வளவு பணம் இருந்தாலும், இந்த அடர்ந்த வனாந்தரத்தில் இருபதாயிரம் பேருக்கு உடனடியாக அப்பம் சுட்டுக்கொடுக்க எந்த பேக்கரியும் இல்லை! மனித புத்தியின் அனைத்துக் கணக்குகளும் முட்டுச்சந்தில் வந்து நின்றன!

அளவற்ற பரலோக விருந்து: பசுமையான மலைச்சரிவில் பந்தி பந்தியாய் அமர்ந்திருக்கும் குடும்பங்களுக்கு, இயேசுவின் கரங்களிலிருந்து பெருகிய அப்பங்களை அள்ளி வழங்கும் சீடர்கள்.

3. ஒரு சிறுவனின் எளிய காணிக்கை

பிலிப்பு தீராத பணக் கணக்குகளைப் பார்த்துத் திகைத்து நின்ற வேளையில், சீமோன் பேதுருவின் சகோதரனாகிய அந்திரேயா ஒரு சிறு நம்பிக்கையோடு இயேசுவை அணுகினான்: "இங்கே ஒரு சிறுவன் இருக்கிறான், அவன் கையில் ஐந்து வாற்கோதுமை அப்பங்களும் இரண்டு மீன்களும் உண்டு, ஆனாலும் இத்தனை ஜனங்களுக்கு அவைகள் எம்மாத்திரம்?" (யோவான் 6:9).

யோவான் நற்செய்தியாளர் பதிவு செய்துள்ள இந்தத் துல்லியமான விவரத்தைக் கவனியுங்கள்! ஒரு பெயரற்ற சிறுவன் தன் தாயார் கொடுத்தனுப்பிய எளிய மதிய உணவை ஒரு பையில் சுமந்து வந்திருந்தான். ஐந்து வாற்கோதுமை அப்பங்கள் (ஆர்ட்டஸ் கிரித்தினஸ்). வாற்கோதுமை என்பது அக்காலத்தில் சமூகத்தின் அடித்தட்டு ஏழைகளும், அடிமைகளும், மாடுகளும் மட்டுமே உண்ணும் மலிவான, கரடுமுரடான உணவாகும். பணக்காரர்கள் அதைத் தொடக்கூட மாட்டார்கள். அதோடு இரண்டு சிறிய உப்புக்கண்ட மீன்கள் (ஒப்சாரியா).

அது ஒரு சிறுவனின் பசியை மட்டுமே ஆற்றக்கூடிய அற்ப உணவு. அந்திரேயா மனித பலவீனத்தின் நிரந்தரக் கேள்வியைக் கேட்டான்: "இத்தனை ஜனங்களுக்கு அவைகள் எம்மாத்திரம்?"

ஆனால், மனிதனின் இயலாமையின் முடிவில்தான் தேவனுடைய சர்வவல்லமை தொடங்குகிறது! இயேசு கோடிக்கணக்கான பொற்காசுகளைக் கேட்கவில்லை; உங்களிடம் என்ன இருக்கிறதோ அதைக் கொண்டுவாருங்கள் என்றார். அமைதியான கம்பீரத்தோடு கூறினார்:

"அவைகளை என்னிடத்தில் கொண்டுவாருங்கள்." (மத்தேயு 14:18).

அந்தச் சிறுவன் தன் உணவை மறைத்து வைக்கவில்லை; இருள் வரப்போகிறதே என்று சுயநலமாய் ஓடிவிடவில்லை. தன் முழு உணவையும் நாசரேத்தூரானாகிய இயேசுவின் கரங்களிலே விசுவாசத்தோடு கொடுத்தான்! உலகத்தின் பார்வையில் அற்பமானவைகள் கூட, ஆண்டவரின் கரங்களில் சேரும்போது அகில உலகத்தையும் போஷிக்கும் பரலோக பொக்கிஷமாய் மாறுகிறது!

4. பச்சைப் புல்லின் மேல் பரலோக ஒழுங்கு

இயேசு அந்த வனாந்தர மலையைத் தனது அரச மண்டபமாக மாற்றினார். யோவான் குறிப்பிடுகிறார்: 'அந்த இடத்தில் புல் மிகுதியாயிருந்தது' (யோவான் 6:10)—வசந்த காலத்துப் பஸ்கா பண்டிகையின் பசுமை அது!

சீடர்களை நோக்கி இயேசு: "ஜனங்களை ஐம்பது ஐம்பது பேராகப் பந்திபந்தியாய் உட்காரப்பண்ணுங்கள்" என்றார்.

மாற்கு அந்தக் காட்சியை நேரில் கண்ட சாட்சியாக வர்ணிக்கிறார்: "அவர்கள் நூறுநூறாகவும், ஐம்பதைம்பதாகவும் வரிசை வரிசையாய் உட்கார்ந்தார்கள்" (மாற்கு 6:40). மாற்கு பயன்படுத்திய பிராசியா பிராசியா என்ற மூலச்சொல், "தோட்டத்துப் பாத்திகள்" அல்லது மலர்ப்படுக்கைகளைக் குறிக்கும் சொல்லாகும்! பஸ்கா பண்டிகைக்காக வண்ண வண்ண ஆடைகளை அணிந்து வந்திருந்த பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள், அந்தப் பச்சை புல்வெளியின் மீது ஒரு அழகான நந்தவனத்துப் பாத்திகளைப் போல வரிசையாக அமர்ந்தனர்.

மேலும், மாற்கு அவர்களைச் சிம்போசியா (அரச விருந்துப் பந்தி) என்று அழைக்கிறார். ஒரு சிறு அப்பத் துண்டு கூட பெருகுவதற்கு முன்பாகவே, அந்த ஏழை வனாந்தர மக்களைத் தனது கல்யாண விருந்தின் கௌரவமிக்க விருந்தினர்களைப் போல இயேசு அமரவைத்தார்! அங்கே எந்தக் கூச்சலும் இல்லை; நெரிசலும் தள்ளுமுள்ளும் இல்லை. பரலோகத்தின் அமைதியும் ஒழுங்கும் அங்கே நிலவியது!

5. பிட்கப்பட்டபோது பெருகிய கரங்கள்

இருபதாயிரம் ஜோடி கண்கள் ஆவலோடு நோக்க, இயேசு அந்த மலையின் உச்சியிலே நின்றார். மறையும் சூரியனின் பொன் கதிர்கள் அவரது திருமுகத்தின் மீது பிரகாசித்தன.

மத்தேயு அந்தப் பரிசுத்த தருணத்தை எழுதுகிறார்: "அவர் அந்த ஐந்து அப்பங்களையும் அந்த இரண்டு மீன்களையும் எடுத்து, வானத்தை அண்ணாந்துபார்த்து, ஆசீர்வதித்து, அப்பங்களைப் பிட்டு, சீஷர்களிடத்தில் கொடுத்தார்; சீஷர்கள் ஜனங்களுக்குப் பரிமாறினார்கள்" (மத்தேயு 14:19).

கல்வாரி சிலுவையையும், பஸ்கா திருவிருந்தையும் முன்குறிக்கும் அந்த நான்கு தெய்வீக அசைவுகளைத் தியானியுங்கள்:

1. எடுத்தார்: மனிதனின் அற்பமான, பலவீனமான காணிக்கையைத் தனது அன்பின் கரங்களால் ஏற்றுக்கொண்டார்.
2. வானத்தை அண்ணாந்துபார்த்து ஆசீர்வதித்தார்: பிதாவே சகல நன்மைகளுக்கும் ஊற்று என்பதை அறிக்கையிட்டு, யூத பாரம்பரியத்தின்படி ஸ்தோத்திரம் செய்தார்: 'பூமியிலிருந்து அப்பத்தை விளைவிக்கிற சர்வலோகத்தின் ராஜாவாகிய எங்கள் தேவனாகிய கர்த்தாவே, நீர் ஸ்தோத்திரிக்கப்பட்டவர்!'
3. பிட்டார்: முழுமையாக இருந்தவரை அப்பம் பெருகவில்லை; அது இயேசுவின் கரங்களில் பிட்கப்பட்டபோதுதான் பெருகியது! தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் உடைக்கப்படுதலே ஆசீர்வாதத்தின் இரகசியம்! உடைக்கப்படும் போதே பரலோகத்தின் நிறைவு வெளிப்படுகிறது!
4. கொடுத்தார்: 'கொடுத்தார்' என்பதற்கு மாற்கு பயன்படுத்திய கிரேக்க வினைச்சொல் தொடர்ச்சியான செயலைக் குறிக்கிறது! இயேசு பிட்கப் பிட்க, அவரது கைகளில் அப்பம் இடைவிடாமல் ஊற்றெடுத்துப் பெருகிக்கொண்டே இருந்தது! அவர் கொடுத்துக்கொண்டே இருந்தார்!

சீடர்கள் அப்பங்களையும் சுடப்பட்ட மீன்களையும் கூடைகளில் ஏந்தி பந்திகளெங்கும் ஓடினர். தகப்பன்மார்களின் கைகள் நிரம்பின; குழந்தைகளின் முகங்கள் சிரிப்பால் மலர்ந்தன; தாய்மார்கள் ஆனந்தக் கண்ணீர் வடித்தனர்! அவர்கள் கூடைகளை காலி செய்ய செய்ய, மீண்டும் மீண்டும் அப்பங்கள் வந்து சேர்ந்தன! ஒன்றுமில்லாமையிலிருந்து உலகங்களை வார்த்தையினால் சிருஷ்டித்த அதே தேவன், அன்று கலிலேயாவின் புல்வெளியிலே மாவுமில்லும் அடுப்பும் இல்லாமல் அப்பங்களைச் சிருஷ்டித்துக்கொண்டிருந்தார்!

6. மீதியான பன்னிரண்டு கூடைகள்: எல்லையற்ற ஜீவ அப்பம்

அந்த அற்புதத்தின் நிறைவு பிரமிக்கத்தக்கதாக இருந்தது. வேதம் பதிவு செய்கிறது: "எல்லாரும் சாப்பிட்டுத் திருப்தியடைந்தார்கள்!" (மத்தேயு 14:20).

'திருப்தியடைந்தார்கள்' என்ற சொல்லுக்கு மூல கிரேக்க மொழியில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள எக்கோர்டாஸ்தேசான் என்ற சொல், ஒரு பிராணிக்கு வயிறு புடைக்க தீவனம் வைத்து அது இனி ஒரு துரும்பையும் தொட முடியாது என்ற நிலையை அடைவதைக் குறிக்கும்! யாருக்கும் ஒரு துண்டு அப்பம் போதாமல் போகவில்லை; பசியோடு வந்த இருபதாயிரம் பேரும் தங்கள் வயிறும் ஆத்துமாவும் நிரம்பும் வரை திருப்தியாக உண்டனர்!

விருந்து முடிந்ததும் இயேசு ஒரு உன்னதமான கட்டளையைக் கொடுத்தார்: "ஒன்றும் சேதமாய்ப் போகாதபடிக்கு மீதியான துண்டுகளைச் சேர்த்துவையுங்கள்" (யோவான் 6:12).

சீடர்கள் புல்வெளியில் நடந்து சென்று மீதியான அப்பத் துண்டுகளையும் மீன்களையும் சேர்த்தனர். அவர்கள் எடுத்து முடித்தபோது, பன்னிரண்டு கூடைகள் நிறைய (கோபினோய்) மீதிகள் எடுக்கப்பட்டன!

எப்பேர்ப்பட்ட ஆச்சரியமான தெய்வீக ஆசீர்வாதம்! ஐந்து அப்பங்களோடு தொடங்கினார்கள்; ஆனால் முடிவில் பன்னிரண்டு கூடைகள் நிறைய மிஞ்சியது—'இவர்களை அனுப்பிவிடும்' என்று அவிசுவாசத்தோடு பேசிய அதே பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலர்களின் கைகளிலும் ஆளுக்கொரு நிறைவான கூடை கொடுக்கப்பட்டது! கிறிஸ்துவின் அளவற்ற வல்லமைக்கான உயிருள்ள சாட்சியை ஒவ்வொரு சீடனும் தன் தோளிலே சுமந்து நின்றான்!

அந்த மலை முழுவதும் ஒரு மாபெரும் பரவசம் தொற்றிக்கொண்டது. உபாகமம் 18:15-ன் தீர்க்கதரிசனத்தை நினைவுகூர்ந்து, மக்கள் உரக்கக் கூக்குரலிட்டனர்: "மெய்யாகவே இவர் உலகத்தில் வரவிருந்த தீர்க்கதரிசி!" (யோவான் 6:14). உடனே அவர்கள் இயேசுவைப் பலவந்தமாகப் பிடித்து, தங்களுக்கு அரசியல் ராஜாவாக முடிசூட்டி, உரோம சாம்ராஜ்யத்திற்கு எதிராகப் போருக்கு அழைத்துச் செல்ல திட்டமிட்டனர்.

அவர்களின் உலகப் பிரகாரமான நோக்கத்தை அறிந்த இயேசு, உடனடியாகத் தன் சீடர்களைப் படகிலேற்றி அனுப்பிவிட்டு, பிதாவோடு ஜெபத்தில் தனித்திருக்கும்படி மறுபடியும் மலையின் உச்சிக்கு ஏறிப்போனார். அவர் வயிற்றுப் பசியைப் போக்கும் உலக ராஜா அல்ல; மாறாக உலகத்தின் பாவத்தைப் போக்கி நித்திய ஜீவனைத் தரும் பரலோக இரட்சகர்!

மறுநாள் கப்பர்நகூமில் இயேசு இந்த அற்புதத்தின் மெய்யான ஆவிக்குரிய இரகசியத்தை வெளிப்படுத்தினார்: "நானே ஜீவ அப்பம்; என்னிடத்தில் வருகிறவன் ஒருக்காலும் பசியடையான்... நானே வானத்திலிருந்திறங்கின ஜீவ அப்பம்; இந்த அப்பத்தைப் புசிக்கிறவன் என்றென்றைக்கும் பிழைப்பான்; நான் கொடுக்கும் அப்பம் உலகத்தின் ஜீவனுக்காக நான் கொடுக்கும் என் மாம்சமே!" (யோவான் 6:35, 51).

வனாந்தரத்திலே பிட்கப்பட்ட அந்த ஐந்து அப்பங்கள் கல்வாரி சிலுவையைச் சுட்டிக்காட்டியது: பசியுள்ள மனிதகுலம் நித்திய ஜீவனைப் பெற்றுக்கொள்ளும்படி, இயேசுவின் சரீரம் சிலுவையிலே நமக்காகப் பிட்கப்பட்டது; அவரை விசுவாசிக்கிற எவனும் என்றென்றைக்கும் பசியடைவதே இல்லை!