இயேசு கடலின் மேல் நடத்தல் & பேதுருவின் விசுவாசம்: 'ஆண்டவரே, என்னை இரட்சியும்!' மற்றும் ஆழத்தின் மீதான ஆளுகை

பெத்சாயிதாவின் பசுமையான மலைச்சரிவுகளில் பரவியிருந்த மக்களின் பரவசம் ஒரு ஆபத்தான அரசியல் கொந்தளிப்பாக மாறியிருந்தது. பசியாறிய இருபதாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட யாத்ரீகர்கள், உரோம சாம்ராஜ்யத்தை வீழ்த்தும் ஒரு புரட்சியைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினர்; இயேசுவைப் பலவந்தமாகப் பிடித்து எருசலேமுக்குக் கொண்டுசென்று, இஸ்ரவேலின் அரசியல் ராஜாவாக முடிசூட்ட திட்டமிட்டனர். இந்த உலகப் பிரகாரமான வலையை உணர்ந்த இயேசு, சிறிதும் தாமதிக்காமல் உறுதியான நடவடிக்கையை மேற்கொண்டார். மத்தேயு எழுதுகிறார்: "இயேசு ஜனங்களை அனுப்பிவிடுமளவும், தம்முடைய சீஷர்கள் படவில் ஏறி, தமக்கு முன்னே அக்கரைக்குப் போகும்படி அவர்களைத் துரிதப்படுத்தினார்" (மத்தேயு 14:22). தயங்கி நின்ற தன் அப்போஸ்தலர்களைப் பலவந்தமாகப் படகிலேற்றி அனுப்பிவிட்டு, ஆர்ப்பரித்த கூட்டத்தைத் தனது தெய்வீக அதிகாரத்தால் கலைத்துவிட்டார். பின்னர், மனிதப் புகழ்ச்சிக்குத் தன் முதுகைக் காட்டிவிட்டு, தனிமையாய் மலையின் உச்சிக்கு ஏறிப்போனார். உறைபனி போன்ற நடுங்கும் குளிர்காற்றடிக்கும் மலை உச்சியிலே, பிதாவின் பிரசன்னத்தில் பல மணிநேரங்கள் ஆழ்ந்த பரிந்துபேசும் ஜெபத்திலே கழித்தார். ஆனால், கீழே கலிலேயக் கடலின் இருண்ட ஆழத்திலோ, ஒரு பயங்கரமான மரணப் போராட்டம் வெடித்திருந்தது: இயற்கையின் கொடூரமான சூறாவளிக்கு முன்னால் மனித பலம் சுக்குநூறாக உடைந்து தத்தளித்துக்கொண்டிருந்தது!

1. கொந்தளிக்கும் ஆழத்தில் வதைபட்ட படகு

நள்ளிரவு கடந்த வேளையில், கலிலேயக் கடல் ஒரு கொதிக்கும் கொப்பரையைப் போல மாறியிருந்தது! அர்பேல் கணவாயின் குறுகிய பாறை இடுக்குகளின் வழியே பாய்ந்துவந்த சுழற்காற்று ஏரியின் மீது மோதி, கொடூரமான சூறாவளியை உருவாக்கியது. மத்தேயு சீடர்களின் பரிதாபகரமான நிலையை ஒரு பயங்கரமான கிரேக்க வினைச்சொல்லால் விவரிக்கிறார்:

"படவு நடுக்கடலிலே அலைகளினால் அலைக்கழிக்கப்பட்டது; காற்று எதிர்ப்பாடாயிருந்தது." (மத்தேயு 14:24).

'அலைக்கழிக்கப்பட்டது' என்பதற்கு மூல கிரேக்கத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள பசானிசோமெனான் (Basanizomenon) என்ற சொல், கொடூரமாக வதைக்கப்படுதல், சித்திரவதை செய்யப்படுதல் என்ற பொருளைத் தரும்! வானுயர்ந்த கருப்பு அலைகள் மரப் படகின் ஓரங்களில் மோதி, பனிநீரால் படகை நிரப்பின. அனுபவமிக்க நான்கு கலிலேய மீனவர்களாகிய பேதுரு, அந்திரேயா, யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோர் துடுப்புகளைப் பிடித்துக் கொண்டு தங்கள் முழு பலத்தோடு போராடினர். அவர்களின் கைகள் கொப்பளித்தன; தோள்பட்டைகள் வலியால் எரிந்தன; ஆடைகள் முழுவதும் நனைந்து நடுங்கினர்.

யோவான் நற்செய்தியாளர் அவர்கள் சுமார் மூன்று அல்லது நான்கு மைல்கள் தூரம் நடுக்கடலின் மையப்பகுதி வரை தள்ளப்பட்டுவிட்டதாகக் குறிப்பிடுகிறார் (யோவான் 6:19). அவர்களால் கப்பர்நகூமுக்கு முன்னேறவும் முடியவில்லை; பெத்சாயிதாவுக்குத் திரும்பவும் முடியவில்லை. கொந்தளிக்கும் நீரின் சுழலில் சிக்கிக்கொண்ட அந்தப் படகு, எந்த நொடியிலும் கவிழ்ந்து தங்களை விழுங்கிவிடும் என்ற மரண பயத்தில் அவர்கள் ஒவ்வொரு துடுப்பையும் வலித்தனர். மணித்துளிகள் நரக வேதனையாக நீண்டன!

2. கடல் அலைகளின் மேல் கம்பீரமாய் நடந்த சிருஷ்டிகர்

அப்போது இரவின் நான்காம் ஜாமம் வந்தது—அதாவது உரோம இராணுவ காவல் கணக்கின்படி, விடியற்காலைக்கு முந்தைய மிகக் கடுமையான குளிரும் இருளும் சூழ்ந்த அதிகாலை 3 மணி முதல் 6 மணி வரையிலான நேரமாகும்!

மலை உச்சியிலிருந்து இயேசு அவர்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் என்ற வியக்கத்தக்க உண்மையை மாற்கு பதிவு செய்கிறார்: 'காற்று அவர்களுக்கு எதிர்ப்பாடாயிருந்தபடியினால், அவர்கள் தண்டுவலிக்கிறதில் வருத்தப்படுகிறதை அவர் கண்டு...' (மாற்கு 6:48). அடர்ந்த காரிருளின் நடுவே, கொட்டும் மழையையும் கடல் நுரைகளையும் ஊடுருவி, பரலோகப் பிரதான ஆசாரியராகிய இயேசுவின் கண்கள் தத்தளித்த தன் பிள்ளைகளை ஒரு நொடியும் மறக்காமல் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தன!

இயேசு மலையிலிருந்து இறங்கி கொந்தளிக்கும் கடற்கரைக்கு வந்தார். எந்தத் தயக்கமுமின்றி, உலகைப் படைத்த சர்வவல்ல தேவன் தன் பாதங்களை எடுத்து அந்தத் திரவக் கடலின் மீது வைத்தார்!

மத்தேயு எழுதுகிறார்: "இரவின் நாலாம் ஜாமத்திலே, இயேசு கடலின்மேல் நடந்து, அவர்களிடத்தில் வந்தார்" (மத்தேயு 14:25).

அந்தக் காட்சியின் தெய்வீக மகத்துவத்தை எண்ணிப்பாருங்கள்! பண்டைய எபிரேய இறையியலில், கடல் என்பது மரணத்தின், பாதாளத்தின் மற்றும் கட்டுப்படுத்த முடியாத அசுத்த ஆவிகளின் அடையாளமாகும். ஆனால் பதினைந்து நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே யோபு தீர்க்கதரிசி: 'தேவன் ஒருவரே வானங்களை விரித்து, சமுத்திர அலைகளின்மேல் நடக்கிறவர்' என்று உரைத்திருந்தார் (யோபு 9:8). சங்கீதம் 77:19 முழங்குகிறது: 'உமது வழி கடலிலும், உமது பாதைகள் திரளான தண்ணீர்களிலுமிருக்கிறது; உமது காலடிகள் இன்னவையென்று தெரியவராது.'

மாம்சத்தில் வெளிப்பட்ட அதே யாவே தேவன் இங்கே நின்றார்! உறைந்த பனிக்கட்டியின் மேல் அல்ல, மாறாக சீறிப்பாய்ந்த கடல் அலைகளின் மீது, செதுக்கப்பட்ட பளிங்குத் தரையின் மீது நடப்பதைப் போல அமைதியாய் நடந்து வந்தார்! காற்று அவரது ஆடைகளை அசைத்தது; கடல் நுரைகள் சீறின; ஆனால் கொந்தளிக்கும் அந்தப் பெருங்கடல் அவரது பாதங்களுக்குக் கீழே ஒரு கம்பளமாகப் பணிந்து கிடந்தது!

மீட்பின் தெய்வீகக் கரம்: 'ஆண்டவரே, என்னை இரட்சியும்!'—கொந்தளிக்கும் கடல் ஆழத்திலிருந்து பேதுருவை இழுத்துத் தூக்கும் இயேசுவின் வல்லமையுள்ள கரம்.

3. "நான்தான், பயப்படாதிருங்கள்!"

பறந்துவந்த கடல் நுரைகளுக்கும் அடர்ந்த பனிமூட்டத்திற்கும் நடுவே, கடலின் மேல் நடந்துவரும் ஒரு நிழல் உருவத்தைச் சீடர்கள் கண்டனர். மாற்கு ஒரு விசித்திரமான குறிப்பைத் தருகிறார்: 'அவர்களைக் கடந்துபோகிறவர்போலக் காணப்பட்டார்' (மாற்கு 6:48)—இது சீனாய் மலையில் மோசேயைக் கடந்துபோனதும் (யாத்திராகமம் 33:22), ஓரேபில் எலியாவைக் கடந்துபோனதுமான தெய்வீக பிரசன்ன வெளிப்பாடாகும்!

ஆனால் சீடர்கள் அவரை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை. மூடநம்பிக்கையும் மரண பயமும் அவர்களின் உள்ளத்தைக் கவ்விக்கொண்டன. மத்தேயு பதிவு செய்கிறார்: "அவர் கடலின்மேல் நடக்கிறதைச் சீஷர்கள் கண்டு, கலக்கமடைந்து, ஆவி என்று சொல்லி, பயத்தினால் அலறினார்கள்" (மத்தேயு 14:26).

கரடுமுரடான அந்த மீனவர்கள் பயத்தில் வீறிட்டு அலறினர்! கடலில் மூழ்கிச் சாகப்போகும் மனிதர்களுக்கு முன்னால் தோன்றும் கடற்பேய் (பாண்டாஸ்மா) இதுவென்று எண்ணி நடுங்கினர்.

அவர்களின் அலறல் சத்தம் அடங்குவதற்கு முன்பாகவே, தேவகுமாரனின் கம்பீரமான குரல் புயலின் இரைச்சலைக் கிழித்துக்கொண்டு எக்காளம்போல முழங்கியது:

"திடன்கொள்ளுங்கள், நான்தான், பயப்படாதிருங்கள்!" (மத்தேயு 14:27; மாற்கு 6:50).

மூல கிரேக்க வேதாகமத்தில் இயேசு உரைத்த வார்த்தை தெய்வீகத்தின் உச்சகட்ட வெளிப்பாடாகும்: தார்சைத்தே, எகோ எய்மி, மே போபீஸ்தே! 'எகோ எய்மி' (EGŌ EIMI) என்பது முட்செடியிலே மோசேக்கு வெளிப்பட்ட 'இருக்கிறவராகவே இருக்கிறேன்' என்ற தேவனுடைய நித்திய நாமமாகும்! 'புயலைக் கண்டு பயப்படாதீர்கள், புயலை ஆளும் ஆண்டவர் இதோ உங்கள் நடுவே இருக்கிறேன்!'

4. அலைகளின் மேல் விசுவாசத்தின் காலடி

அந்த அன்பான போதகரின் குரலைக் கேட்ட மாத்திரத்தில், சீமோன் பேதுருவின் உள்ளத்தில் ஒரு தெய்வீக அனல் பற்றியெரிந்தது! ஆடிக்கொண்டிருந்த படகின் விளிம்பைப் பிடித்துக்கொண்டு அவன் சத்தமிட்டான்:

"ஆண்டவரே, நீரேயானால் நான் தண்ணீரின்மேல் நடந்து உம்மிடத்தில் வரக் கட்டளையிடும்!" (மத்தேயு 14:28).

பேதுருவின் வார்த்தைகளைக் கவனியுங்கள்: அவன் தன் சொந்த விருப்பத்தால் குதிக்கவில்லை; ஏதோ வித்தையைக் காட்ட விரும்பவில்லை. அதிகாரம் முழுவதும் கிறிஸ்துவின் வார்த்தையில்தான் இருக்கிறது என்பதை அவன் உணர்ந்தான்: 'நீரேயானால் கட்டளையிடும்!' இயேசு கட்டளையிட்டால், அந்தக் கட்டளையே தண்ணீரின் மேல் நடப்பதற்கான வல்லமையைத் தரும் என்பதைப் பேதுரு விசுவாசித்தான்!

இயேசு கடல் பாதுகாப்பைப் பற்றிப் பிரசங்கம் செய்யவில்லை. ஒரே ஒரு வார்த்தையைக் கூறினார்:

"எல்private வா!" (மத்தேயு 14:29).

மனித வரலாற்றின் மிக உன்னதமான விசுவாசக் காட்சி அது! பேதுரு படகின் மர விளிம்பைத் தாண்டினான். மரப்பலகையின் மேல் அல்ல, கொந்தளிக்கும் திரவத் தண்ணீரின் மேல் தன் வெறும் பாதத்தை வைத்தான்!

அற்புதம் நிகழ்ந்தது! தண்ணீர் அவனைத் தாங்கியது! இயற்கையின் இயற்பியல் விதிகள் தேவனுடைய வார்த்தைக்கு முன்னால் மண்டியிட்டன. மத்தேயு இதனை வியப்போடு எழுதுகிறார்: "அப்பொழுது பேதுரு படவை விட்டிறங்கி, இயேசுவினிடத்தில் போகத் தண்ணீரின்மேல் நடந்தான்" (மத்தேயு 14:29).

பேதுரு தண்ணீரின் மேல் நடந்தான்! ஒவ்வொரு அடியும் ஒரு அற்புதம்; ஒவ்வொரு அசைவும் சாவிற்கு எதிரான வெற்றி! இயேசுவின் கண்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவரை, ஒரு பலவீனமான கலிலேய மீனவன் கொந்தளிக்கும் சமுத்திர அலைகளின் மீது கம்பீரமாய் நடந்தான்!

5. பலத்த காற்றும் மூன்று வார்த்தை கதறலும்

ஆனால், அடுத்த நொடியில் ஒரு சோகமான திருப்புமுனை ஏற்பட்டது. மத்தேயு அதனை விவரிக்கிறார்:

"காற்று பலமாயிருக்கிறதைக் கண்டு, பயந்து, மூழ்கிப்போகையில்: ஆண்டவரே, என்னை இரட்சியும் என்று கூப்பிட்டான்." (மத்தேயு 14:30).

பேதுருவின் கவனத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தைக் கவனியுங்கள்: அவனது கண்கள் இயேசுவின் முகத்திலிருந்து புயலின் திசைக்குத் திரும்பின! அவனுக்கும் இயேசுவுக்கும் நடுவே ஒரு பெரிய அலை எழுந்தது; குளிர்ந்த நீர் அவனது முகத்தில் அடித்தது; காற்றின் ஊளைச்சத்தம் அவனது காதுகளை அடைத்தது. உடனே மனித அறிவு அவனுக்குள் விழித்துக்கொண்டது: 'தண்ணீர் மனிதனைத் தாங்காது! நான் கரையிலிருந்து நான்கு மைல் தூரத்தில் இருக்கிறேன்! இதோ நான் சாகப்போகிறேன்!'

'மூழ்கிப்போகையில்' என்பதற்கு மூல கிரேக்க மொழியில் கடபோன்டிசெஸ்தாய் என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது—பாதாளத்தின் ஆழத்திற்குள் வலுக்கட்டாயமாக இழுக்கப்படுதல் என்பது அதன் பொருள்! அவனது கால்களுக்குக் கீழே பாறையாக நின்ற தண்ணீர் மீண்டும் திரவமாக மாறியது; அவனது முழங்கால்களும் இடுப்பும் கடலின் இருளுக்குள் மூழ்கின!

பேதுருவுக்கு நீண்ட சங்கீதங்களை ஜெபிக்க நேரமில்லை. வாய் நிறைய உப்பு நீர் புகுந்த அந்த இக்கட்டான நொடியில், மனித வரலாற்றின் மிகக் குறுகிய, மிகச் சக்திவாய்ந்த ஜெபத்தை அவன் உரக்கக் கதறினான்:

"குரியே, சோசோன் மே!"—"ஆண்டவரே, என்னை இரட்சியும்!"

6. தாங்கிப் பிடித்த கிருபையின் கரமும் சர்வலோக ஆராதனையும்

மத்தேயு தேவ கிருபையின் மின்னல் வேகப் பதிலை எழுதுகிறார்: "உடனே இயேசு கையை நீட்டி, அவனைப் பிடித்து: அற்ப விசுவாசியே, ஏன் சந்தேகப்பட்டாய் என்றார்" (மத்தேயு 14:31).

'உடனே' என்ற வார்த்தையைத் தியானியுங்கள்! பாடம் புகட்டுவதற்காக இயேசு அவனை மூன்று முறை தண்ணீருக்குள் மூழ்கி எழும்ப விடவில்லை; தூரத்திலிருந்து கைகட்டி நின்று வேடிக்கை பார்க்கவில்லை. சீறிப்பாய்ந்த கடல் நுரைக்குள் தன் கையை விட்டு, தச்சனின் பலத்த கரங்களால் பேதுருவின் நடுங்கும் மணிக்கட்டை இறுகப் பிடித்து, சாவின் வாயிலிருந்து அவனைத் தூக்கி எடுத்தார்!

பின்னர் அந்த மென்மையான கடிந்துகொள்ளுதல் வந்தது: "ஒலிகோபிஸ்தே, எயிஸ் தி எதிஸ்தாசாஸ்?"—"அற்ப விசுவாசியே, ஏன் சந்தேகப்பட்டாய்?"

இயேசு பேதுருவை அவிசுவாசி (அபிஸ்தோஸ்) என்று அழைக்கவில்லை. மற்ற பதினொரு சீடர்களும் பயந்துபோய் படகின் விளிம்பைப் பிடித்துக்கொண்டு உள்ளேயே பதுங்கிக் கிடந்தனர்! பேதுரு மட்டுமே படகை விட்டு வெளியே வரத் துணிந்தான். அவனது விசுவாசம் மெய்யானது, ஆனால் அது பலவீனமானது (ஒலிகோபிஸ்தோஸ்)—இரண்டு மனதாய் மாறி அலைக்கழிந்தது. இயேசு அவன் தண்ணீரில் இறங்கியதற்காக அவனைக் கண்டிக்கவில்லை; விசுவாசத்தில் நிலைத்திருக்காமல் பின்வாங்கியதற்காகவே அன்போடு கடிந்துகொண்டார்!

இயேசுவும் பேதுருவும் கைகோர்த்து மீதமிருந்த அலைகளின் மேல் நடந்து சென்று படகிற்குள் ஏறினர்.

இயேசுவின் பாதங்கள் படகைத் தொட்ட அந்த வினாடியில், ஆக்ரோஷமாய் வீசிய புயல் காற்று முற்றிலும் அடங்கி, கண்ணாடி போன்ற அமைதி கடலில் நிலவியது! படகு உடனே தாங்கள் போய்ச் சேர வேண்டிய கரையை அடைந்தது (யோவான் 6:21).

படகிலிருந்த சீடர்கள் அனைவரும் நடுநடுங்கிப் போயினர். அவர் நோய்களைக் குணமாக்கியதைக் கண்டிருக்கிறார்கள்; அப்பங்களைப் பெருகப்பண்ணியதைக் கண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் கடலின் ஆழங்களை கால்களால் மிதித்து, காற்றையும் கடலையும் அமைதிப்படுத்திய இந்த சர்வவல்லமையைக் கண்டபோது, அவர்கள் வலைகளின் மீது முகங்குப்புற விழுந்து, சாஷ்டாங்கமாய் பணிந்து ஆராதித்தனர்:

"மெய்யாகவே நீர் தேவனுடைய குமாரன்!" (மத்தேயு 14:33).

கலிலேயாவின் அந்தப் புயல் இரவு தலைமுறை தலைமுறையாய் வாழும் விசுவாசிகளுக்கு ஓர் அழியாத வாக்குத்தத்தத்தைத் தருகிறது: வாழ்க்கையின் எதிர்க் காற்று உங்களை அலைக்கழிக்கும்போது, நான்காம் ஜாமத்தின் காரிருள் உங்கள் நம்பிக்கையை விழுங்கப் பார்க்கும்போது, புயலை ஆளும் ஆண்டவர் அலைகளின் மேல் நடந்து உங்களை நோக்கி வருகிறார்! சூழ்நிலைகளின் காற்றைக் கண்டு நம் விசுவாசம் மூழ்கத் தொடங்கினாலும், 'ஆண்டவரே என்னை இரட்சியும்' என்ற ஒரு கதறல், நொடிப்பொழுதில் நம்மைத் தூக்கியெடுக்கும் அவரது சர்வவல்லமையுள்ள கரத்தை நம்மிடம் கொண்டுவரும்!