தேவாலயத்தில் பன்னிரண்டு வயது சிறுவன் இயேசு: 'என் பிதாவுக்கடுத்தவைகளில் நான் இருக்கவேண்டியதென்று அறியீர்களா?'

பன்னிரண்டு அமைதியான ஆண்டுகளாக, கீழ் கலிலேயாவின் தெற்கு மலை முகடுகளில் ஒரு கழுகின் கூட்டைப் போல மறைந்திருந்த நாசரேத் என்ற சிறிய கிராமம், அகில உலகத்தின் மாபெரும் ரகசியத்தைப் பாதுகாத்து வந்தது. அண்டசராசரங்களையும் தமது வார்த்தையினால் சிருஷ்டித்த அதே தெய்வீகக் கரங்கள், மரவேலை செய்யும் தச்சனின் உளியையும், வாளையும், சுத்தியலையும் ஏந்தக் கற்றுக்கொண்டன; ஆதியிலே காரிருளைப் பிளந்து வெளிச்சத்தை வரவழைத்த அதே தெய்வீகக் குரல், கலிலேய ஏழைகளின் அன்றாட அரமேய மொழியைப் பேசியது. இந்த எளிய கிராமத்து வாழ்க்கையின் அமைதிக்கு நடுவே, மாம்சத்தில் வெளிப்பட்ட தேவகுமாரனின் பரிசுத்த தெய்வீக உணர்வு ஒளிவீசிக் கொண்டிருந்தது. பன்னிரண்டு வயதை இயேசு அடைந்தபோது, நியாயப்பிரமாணத்திற்குப் பொறுப்பான ஒரு யூத வாலிபனாக மாறும் காலக்கட்டத்தில், பஸ்கா பண்டிகைக்காக எருசலேம் தேவாலயத்தை நோக்கிப் பரிசுத்த குடும்பம் புறப்பட்டது. மோரியா மலையின் பளிங்குப் பிரகாரங்களில், வேதாகமத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள கிறிஸ்துவின் இளமைப்பருவத்தின் ஒரேயொரு வரலாற்றுச் சம்பவம் நிகழ்ந்தது; அது அவரது உன்னத மேசியானிய ஊழியத்தின் விடியலை உலகிற்கு வெளிப்படுத்தியது!

1. யாத்திரைப் பரிவாரமும் ஆரோகண சங்கீதங்களும்

லூக்கா சுவிசேஷகர் கிறிஸ்துவின் இளமைப் பருவத்தைக் குறித்த இந்த ஒப்பற்ற நிகழ்வை மிகத் துல்லியமாக விவரிக்கிறார்: "அவருடைய தாய் தகப்பன்மார் வருஷந்தோறும் பஸ்கா பண்டிகையிலே எருசலேமுக்குப் போவார்கள். அவருக்குப் பன்னிரண்டு வயதானபோது, அவர்கள் அந்தப் பண்டிகை முறைமையின்படி எருசலேமுக்குப் போய்..." (லூக்கா 2:41-42).

மோசேயின் உடன்படிக்கையின்படி (யாத்திராகமம் 23:14-17; உபாகமம் 16:16), ஒவ்வொரு யூத ஆணும் ஆண்டிற்கு மூன்று முறை—பஸ்கா, பெந்தெகொஸ்தே, கூடாரப் பண்டிகை ஆகிய பண்டிகைகளில்—எருசலேம் தேவாலயத்தில் கர்த்தருடைய சமுகத்தில் ஆஜராக வேண்டும். சட்டம் ஆண்களை மட்டுமே கட்டாயப்படுத்திய போதிலும், யோசேப்பும் மரியாளும் போன்ற தீவிர பக்தியுள்ள குடும்பங்கள் ஒவ்வோர் ஆண்டும் முழு குடும்பத்தாரோடும் சுமார் 80 மைல்கள் கடினமான யாத்திரையை மேற்கொண்டனர். பன்னிரண்டு வயது சிறுவனுக்கு இது வாழ்வின் மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாகும். பதின்மூன்று வயதில் ஒரு யூத இளைஞன் 'நியாயப்பிரமாணத்தின் குமாரன்' (*பார் மிட்ஸ்வா*) என்று அங்கீகரிக்கப்பட்டு, தன் செயல்களுக்குத் தானே ஆவிக்குரிய பொறுப்பேற்க வேண்டும். எனவே, பன்னிரண்டாம் வயது என்பது எருசலேமின் பலி வழிபாடுகளையும் வேதச் சடங்குகளையும் நேரில் கண்டு பழகுவதற்கான ஆயத்த ஆண்டாகும்.

அவர்கள் தனித்தனி நபர்களாகப் பயணிக்காமல், நாசரேத் மற்றும் அருகிலுள்ள கிராமங்களைச் சேர்ந்த உறவினர்கள், நண்பர்கள் அடங்கிய ஒரு மாபெரும் கூட்டமாகப் (*synodia*) பயணித்தனர். யோர்தான் நதிப் பள்ளத்தாக்கு வழியே தெற்கு நோக்கி இறங்கி, எருசலேமின் செங்குத்தான மலைப்பாதைகளில் ஏறிச் சென்றபோது, அவர்களின் குரல்கள் பாறைப் பள்ளத்தாக்குகளில் எதிரொலித்தன; அவர்கள் தாவீதின் ஆரோகண சங்கீதங்களைப் பாடி மகிழ்ந்தனர்: "கர்த்தருடைய ஆலயத்திற்குப் போவோம் வாருங்கள் என்று எனக்கு அவர்கள் சொன்னபோது மகிழ்ச்சியாயிருந்தேன். எருசலேமே, எங்கள் கால்கள் உன் வாசல்களில் நிற்கிறது!" (சங்கீதம் 122:1-2).

எருசலேமுக்குள் நுழைந்தபோது அவர்களின் கண்கள் பரவசமடைந்தன. ஐம்பதாயிரம் பேர் வாழும் அந்த நகரம் பண்டிகைக் காலத்தில் பல லட்சம் யாத்திரீகர்களால் நிரம்பி வழிந்தது. வெண்கலப் பலிபீடத்திலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான பஸ்கா ஆட்டுக்குட்டிகளின் பலிப்புகை வானத்தை நோக்கி எழும்பியது. ஏழு நாட்கள் முழுவதும் பஸ்கா பண்டிகையின் நினைவுகூரலை சிறுவன் இயேசு உற்றுநோக்கினார்; பலிபீடங்களில் சிந்தப்பட்ட ஒவ்வொரு துளி இரத்தமும் முன்னறிவித்த மெய்யான, மாசற்ற பஸ்கா ஆட்டுக்குட்டி தாமேதான் என்பதை அவர் தம் உள்ளத்தில் பூரணமாக அறிந்திருந்தார்!

2. திரும்பிய பிரயாணக் கூட்டமும் காணாமற்போன பாலகனும்

பண்டிகையின் ஏழு நாட்களும் நிறைவடைந்தபின், மக்கள் கூட்டம் தங்கள் ஊர்களுக்குத் திரும்பத் தொடங்கியது. அப்போது எதிர்பாராத ஒரு அதிர்ச்சி நிகழ்ந்தது:

"பண்டிகை நாட்கள் முடிந்து, அவர்கள் திரும்பி வருகிறபோது, பிள்ளையாகிய இயேசு எருசலேமிலே இருந்துவிட்டார்; இது அவருடைய தாய்க்கும் யோசேப்புக்கும் தெரியாதிருந்தது. அவர் பிரயாணக்காரரின் கூட்டத்திலே இருப்பார் என்று அவர்கள் நினைத்து, ஒருநாள் பிரயாணம் வந்து, உறவின்முறையாரிடத்திலும் அறிமுகமானவர்களிடத்திலும் அவரைத் தேடினார்கள்." (லூக்கா 2:43-44).

பொறுப்புள்ள பெற்றோராகிய யோசேப்பும் மரியாளும் பன்னிரண்டு வயதுப் பிள்ளையைக் கவனிக்காமல் ஒரு முழு நாள் எவ்வாறு பயணித்திருக்க முடியும் என்று நவீன வாசகர்கள் ஆச்சரியப்படலாம். ஆனால் பண்டைய கிழக்குலக யாத்திரைப் பயண முறையை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். மாபெரும் யாத்திரைக் கூட்டங்களில், பெண்கள், கைக்குழந்தைகள் மற்றும் சிறு பிள்ளைகள் முன்னணியில் மெதுவாகச் செல்வார்கள்; ஆண்கள், வாலிபர்கள் மற்றும் சுமைகளைச் சுமக்கும் கழுதைகள் பின்னணியில் பாதுகாப்பாகச் செல்வார்கள்.

யோசேப்பு இயேசுவை மரியாளோடும் பெண்களோடும் முன்னால் இருப்பார் என்று இயல்பாக நினைத்தார்; மரியாளோ பன்னிரண்டு வயது சிறுவன் தன் வளர்ப்புத் தந்தையாகிய யோசேப்போடும் ஆண்களோடும் பின்னால் வருவார் என்று உறுதியாக நம்பினாள். எருசலேமிலிருந்து வடக்கு நோக்கி சுமார் இருபது மைல்கள் கடந்து, மாலையில் முகாமிடுவதற்காக பிரயாணக் கூட்டம் நின்றபோதே அந்தப் பயங்கர உண்மை வெளிப்பட்டது!

மரியாள் பதற்றத்தோடு யோசேப்பின் முகாமுக்கு ஓடி வந்தாள்; யோசேப்போ பிள்ளையைக் காணவில்லை என்று திகைத்தான். அவர்கள் கூடாரம் கூடாரமாக ஓடி, உறவினர்களிடமும் நண்பர்களிடமும் இயேசுவின் பெயரைச் சொல்லிக் கதறினார்கள். எருசலேம் வாசலைத் தாண்டிய பிறகு அவரை எவரும் பார்க்கவில்லை. காபிரியேல் தூதனால் தங்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட சர்வலோக இரட்சகரைத் தாங்கள் இழந்துவிட்டோமோ என்ற மரண பயம் அந்தப் பெற்றோரின் இருதயத்தைப் பிளந்தது!

3. எருசலேமின் தெருக்களில் மூன்று நாட்களின் தீராத வேதனை

லூக்கா பதிவு செய்கிறார்: "அவரைக் காணாததினாலே அவரைத் தேடிக்கொண்டே எருசலேமுக்குத் திரும்பிப் போனார்கள். மூன்று நாளைக்குப் பின்பு, அவர் தேவாலயத்தில் போதகர் நடுவில் உட்கார்ந்திருக்கக் கண்டார்கள்..." (லூக்கா 2:45-46).

அந்த "மூன்று நாட்கள்" பெற்றோரின் தாங்கொணா ஆத்தும வேதனையின் நாட்களாகும். முதல் நாள்—நகரத்தை விட்டு வடக்கு நோக்கிச் சென்ற ஒரு நாள் பிரயாணம். இரண்டாம் நாள்—கொள்ளையர் நடமாட்டம் மிகுந்த பாதையில் கண்ணீரோடும் நடுக்கத்தோடும் எருசலேமுக்குத் திரும்பி வந்த நெடும் பயணம்.

மூன்றாம் நாள்—எருசலேமின் நெரிசல் மிகுந்த சந்தைகளிலும், வழிப்போக்கர் தங்குமிடங்களிலும், தெருக்களெங்கும் மகனைத் தேடி அலைந்த கதறலின் நாள். ரோமப் போர்ச்சேவகர்களின் கைகளில் அகப்பட்டுவிட்டாரோ? அடிமை வியாபாரிகள் கடத்திச் சென்றுவிட்டார்களோ? கடைசியாக, சோர்ந்துபோய், கண்ணீரோடு தேவனிடம் மன்றாடும் நோக்குடன் அவர்கள் தேவாலய மலையின் தெற்குப் படிகளில் ஏறி உள்ளே சென்றனர்.

வில்லியம் ஹோல்மன் ஹண்டின் அழியாப் புகழ்மிக்க 'தேவாலயத்தில் இரட்சகரைக் கண்டடைதல்' (1860) ஓவியம் — இஸ்ரவேலின் மாபெரும் ரபீக்களைத் தமது வேத ஞானத்தினால் வியப்பில் ஆழ்த்திய பன்னிரண்டு வயது சிறுவன் இயேசுவை மரியாளும் யோசேப்பும் வியந்து பார்க்கும் காட்சி.

4. தேவாலய போதகர்களைத் திகைக்க வைத்த வேத ஞானம்

புறஜாதிகளின் பிரகாரத்தைக் கடந்து சாலொமோனின் மண்டபத்தின் பளிங்குத் தூண்களுக்கு நடுவே நுழைந்தபோது, அவர்கள் கண்ட காட்சி அவர்களை அப்படியே உறைய வைத்தது:

"...அவர் தேவாலயத்தில் போதகர் நடுவில் உட்கார்ந்திருக்கவும், அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்கவும், அவர்களை வினாவவும் கண்டார்கள். அவருடைய போதகத்தைக் கேட்ட யாவரும் அவருடைய புத்திக்கும் அவர் சொன்ன உத்தரவுகளுக்கும் ஆச்சரியப்பட்டார்கள்." (லூக்கா 2:46-47).

பஸ்கா பண்டிகை நாட்களில், சனகெத్రిப் சங்கத்தின் தலைசிறந்த அறிஞர்கள்—ஹில்லேல் மற்றும் ஷம்மாய் பள்ளிகளில் பயின்ற தலைசிறந்த வேத போதகர்கள்—தேவாலய மண்டபங்களில் அமர்ந்து வேத விளக்கங்களை விவாதிப்பது வழக்கம். நரைத்த தாடியும், நீண்ட அங்கிகளும் அணிந்த அந்தப் பெரியோர்களின் நடுவே, பன்னிரண்டு வயது சிறுவன் இயேசு அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார்!

அவர் முதியோரை அவமதிக்கவோ, மேட்டிமையாகப் பேசவோ இல்லை. அவர் "அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்கவும், அவர்களை வினாவவும்" செய்தார். பண்டைய யூத போதனை முறையில், திறமையான மாணவர்கள் வெறும் பதில்களை மட்டும் சொல்லாமல், வேதத்தின் ஆழத்தைத் தொடும் கூர்மையான கேள்விகளைக் கேட்பதன் மூலமே தங்கள் மேதமையை வெளிப்படுத்துவார்கள்.

அந்த முதிய போதகர்கள் அனைவரும் திகைத்துப் போயிருந்தனர் (கிரேக்கம்: existanto—தங்கள் சுய அறிவை இழந்து பிரமிப்படைதல்). நியாயப்பிரமாணத்தை எழுதிய சர்வலோக கர்த்தர், தமது சொந்த வார்த்தையைக் குறித்து அந்த வேத அறிஞர்களோடு பேசிக் கொண்டிருந்தார்; பல தசாப்தங்களாக ஆராய்ந்த அந்த ரபீக்களின் ஞானம் இந்தச் சிறுவனின் தூய வேத அறிவுக்கு முன்பாக மண்டியிட்டது!

5. முதல் வார்த்தைகள்: என் பிதாவின் இல்லம்

யோசேப்பும் மரியாளும் கூட்டத்தின் ஓரத்தில் திகைத்து நின்றனர்: "அவர்கள் அவரைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டார்கள்" (கிரேக்கம்: exeplagesan). ஆனால் மகனைக் கண்ட நிம்மதியோடு, மூன்று நாட்களாக அடக்கி வைத்திருந்த தாய்மைத் துயரம் மரியாளின் நாவிலிருந்து வெடித்தது:

"அப்பொழுது அவருடைய தாய் அவரை நோக்கி: மகனே! எங்களுக்கு ஏன் இப்படிச் செய்தாய்? இதோ, உன் தகப்பனும் நானும் விசனத்தோடே உன்னைத் தேடினோமே என்றாள்." (லூக்கா 2:48).

மரியாளின் வார்த்தைகளைக் கவனியுங்கள்: "உன் தகப்பனும் நானும்." ஏரோதின் வாளுக்குத் தப்பி அவரைப் பாதுகாத்து, தச்சுத் தொழிலைக் கற்றுக்கொடுத்த யோசேப்பை அவள் சுட்டிக்காட்டினாள்.

அப்போது நித்திய காலங்களிலும் எதிரொலிக்கும் அந்த வரலாற்றுத் தருணம் வந்தது. பன்னிரண்டு வயது பாலகன் கண்ணீர் வடிக்கும் தன் தாயை நோக்கி அமைதியாகவும், பூரண அன்போடும் நோக்கினார்; வேதாகமத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள தமது முதல் வார்த்தைகளை அவர் பேசினார்:

"அதற்கு அவர்: நீங்கள் ஏன் என்னைத் தேடினீர்கள்? என் பிதாவுக்கடுத்தவைகளில் நான் இருக்கவேண்டியதென்று அறியீர்களா? என்றார்." (லூக்கா 2:49).

மூல கிரேக்க வாசகம் (en tois tou patros mou dei einai me) இரண்டு ஆழமான அர்த்தங்களைக் கொண்டுள்ளது: "என் பிதாவின் காரியங்களில் நான் இருக்க வேண்டும்" அல்லது "என் பிதாவின் இல்லத்தில் நான் இருக்க வேண்டும்."

மரியாள்: "உன் தகப்பனாகிய யோசேப்பும் நானும் தேடினோம்" என்றாள். இயேசுவோ: "என் பரலோகப் பிதாவாகிய யாவேயின் இல்லத்தில் நான் இருக்க வேண்டாமா?" என்றார். பன்னிரண்டு வயதிலேயே தமது உன்னத தெய்வீகப் பிறப்பையும் நோக்கத்தையும் இயேசு மிகத் தெளிவாகப் பிரகடனப்படுத்தினார். மேலும், "இருக்க வேண்டியது" (கிரேக்கம்: dei) என்ற தெய்வீகக் கடமையின் சொல்லை அவர் பயன்படுத்தினார்.

6. நாசரேத்தில் கீழ்ப்படிதலும் ஞானத்தில் வளர்ச்சியும்

லூக்கா உண்மையாகப் பதிவு செய்கிறார்: "தங்களுக்கு அவர் சொன்ன வார்த்தையை அவர்கள் உணர்ந்துகொள்ளவில்லை." (லூக்கா 2:50). அந்த தெய்வீக ரகசியம் அவர்களின் மனித அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்தது.

ஆனால் அதன்பின்பு சர்வலோக ராஜா என்ன செய்தார்? ரபீக்கள் தமக்குப் பட்டம் சூட்ட வேண்டும் என்றோ, பெற்றோர் தமக்குப் பணிய வேண்டும் என்றோ அவர் கோரவில்லை. மாறாக, வியக்கத்தக்கத் தாழ்மையோடு:

"பின்பு அவர் அவர்களுடனே கூடப்போய், நாசரேத்தில serialize சேர்ந்து, அவர்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்திருந்தார். அவருடைய தாய் இந்தச் சங்கதிகளையெல்லாம் தன் இருதயத்திலே வைத்துக்கொண்டாள்." (லூக்கா 2:51).

'கீழ்ப்படிந்திருந்தார்' (கிரேக்கம்: hypotassomenos) என்பது, ஒரு ராணுவ வீரனைப் போல மனமுவந்து அதிகாரத்திற்கு உட்பட்டு நடப்பதைக் குறிக்கும் சொல்லாகும். அண்டசராசரங்களையும் ஆளும் சர்வ வல்லவர், அடுத்த பதினெட்டு ஆண்டுகள் ஒரு ஏழைத் தச்சனுக்கும் கிராமத்துத் தாய்க்கும் பூரண கீழ்ப்படிதலோடு நாசரேத்திலே தச்சு வேலை செய்து ஜீவித்தார்!

லூக்கா கிறிஸ்துவின் பரிபூரண மனித வளர்ச்சியை இவ்வாறு சுருக்கமாகக் கூறுகிறார்:

"இயேசுவானவர் ஞானத்திலும், வளர்த்தியிலும், தேவகிருபையிலும், மனுஷர் தயவிலும் அதிகமதிகமாய் விருத்தியடைந்தார்." (லூக்கா 2:52).

அறிவிலும் (ஞானம்), சரீர பலத்திலும் (வளர்த்தி), ஆவிக்குரிய ஐக்கியத்திலும் (தேவகிருபை), சமுதாய உறவிலும் (மனுஷர் தயவு) இயேசு பரிபூரணமாக வளர்ந்தார். தேவாலயத்தில் நின்ற பன்னிரண்டு வயது பாலகன் நமக்குக் கற்பிக்கும் பாடம் என்னவென்றால்: உண்மையான ஆவிக்குரிய மேன்மை என்பது விளம்பரங்களில் இல்லை; தேவனுடைய சித்தத்தை அறிந்து, குறிக்கப்பட்ட காலம் வரும் வரை அமைதியோடும் கீழ்ப்படிதலோடும் காத்திருப்பதிலேயே அது அடங்கியிருக்கிறது!