கானானிய ஸ்திரீயின் விசுவாசம்: தாழ்மையான விடாமுயற்சி, மேஜையின் துணிக்கைகள் மற்றும் எல்லைகளைக் கடந்த கிருபை

கலிலேயாவின் மண் மதவாத பகையினால் பற்றி எரிந்துகொண்டிருந்தது. எருசலேமின் மகா ஆலோசனைச் சங்கத்திலிருந்து (சன்பேத்ரின்) புறப்பட்டு வந்த வேதபாரகர்களும் பரிசேயர்களும், இயேசுவின் சீடர்கள் பாரம்பரிய வழக்கப்படி கைகளைக் கழுவாமல் சாப்பிட்டதைக் கண்டு அவரைக் கடுமையாகக் குற்றப்படுத்தினர். மனிதப் பாரம்பரியங்களை தேவனுடைய கட்டளைகளுக்கு மேலாக வைத்த அந்தப் போலி மதவாதிகளை விட்டுத் தனது முகத்தைத் திருப்பிய இயேசு, தம் சீடர்களை அழைத்துக்கொண்டு வடமேற்கே முப்பது மைல்கள் தொலைவிலிருந்த தீரு, சீதோன் என்ற புறஜாதி கடற்கரை எல்லைக்குச் சென்றார். அது போனீசிய தேசம்—பண்டைய விக்கிரகாராதனையின் மையம், மத்தியதரைக் கடலின் வர்த்தக சாம்ராஜ்யம், யேசபேல் ராணியின் பூர்வீக நிலம்! மாற்கு நற்செய்தியாளர் நெஞ்சைத் தொடும் வார்த்தைகளில் எழுதுகிறார்: 'அங்கே ஒரு வீட்டிற்குள் பிரவேசித்து, ஒருவரும் அதை அறியாதிருக்க விரும்பியும், அவர் மறைந்திருக்கக் கூடாமற்போயிற்று' (மாற்கு 7:24). தேவனுடைய கிருபையின் நறுமணத்தை நான்கு சுவர்களுக்குள் அடைத்து வைக்க முடியாது! அந்தப் புறஜாதி கடற்கரையின் இருளிலிருந்து, தன் மகளுக்காக உருகிய ஒரு கானானிய தாய் ஓடிவந்தாள்; அவளது அசைக்க முடியாத விசுவாசம், தேவகுமாரனின் திருவாயிலிருந்து சரித்திரத்தின் மிக உன்னதமான பாராட்டைப் பெறப்போகிறது என்பதை அப்போது எவரும் அறிந்திருக்கவில்லை!

1. கானானின் இருளிலிருந்து எழுந்த கதறல்

மத்தேயு நற்செய்தியாளர் அந்தப் பெண்ணை வேதாகமத்தின் மிக ஆழமான வரலாற்றுப் பின்னணியோடு அறிமுகப்படுத்துகிறார்: "அப்பொழுது, அந்த எல்லைகளில் குடியிருக்கிற கானானிய ஸ்திரீ ஒருத்தி அவரிடத்தில் வந்து: ஆண்டவரே, தாவீதின் குமாரனே, எனக்கு இரங்கும், என் மகள் பிசாசினால் கொடிய வேதனைப்படுகிறாள் என்று சொல்லிக் கூப்பிட்டாள்" (மத்தேயு 15:22).

மத்தேயு பயன்படுத்திய வரலாற்றுச் சொல்லைக் கவனியுங்கள்: மாற்கு அவளை அரசியல் ரீதியாக 'கிரேக்க ஸ்திரீயும், சீரோபேனிக்கே ஜாதியாளுமாய் இருந்தாள்' (மாற்கு 7:26) என்று எழுதும்போது, மத்தேயுவோ அவளை ஒரு கானானிய ஸ்திரீ (கிரேக்கம்: கனே கானானையா) என்று விசேஷமாக அழைக்கிறார்! ஒரு யூதனுக்குக் 'கானானியர்' என்ற சொல் பதினைந்து நூற்றாண்டுகால இரத்தம் சிந்திய ஆவிக்குரிய பகையை நினைவூட்டும். யோசுவாவின் காலத்தில் வேரறுக்கப்பட வேண்டிய சாபத்திற்குரிய விக்கிரக ஆராதனைக்காரர்கள் அவர்கள்! மோலேகுவுக்கும் பாகாலுக்கும் தங்கள் குழந்தைகளைப் பலியிட்ட கொடிய பாரம்பரியம் அவர்களுடையது.

ஆனால், அவளது விசுவாச அறிக்கையைக் கவனியுங்கள்! அவள் இயேசுவை ஒரு சாதாரண கலிலேய மந்திரவாதியைப் போல அணுகவில்லை; மாறாக மேசியாவின் மாபெரும் இறையியல் நாமங்களைச் சொல்லி அழைத்தாள்:

• குரியே (Kyrie): "ஆண்டவரே!" அவரது சர்வலோக ஆளுகையை அறிக்கையிட்டாள்.
• தாவீதின் குமாரனே (Huios David): இஸ்ரவேலின் வாக்குத்தத்தம் பண்ணப்பட்ட மேசியாவாகிய ராஜாவே என்று பணிந்தாள்!

எப்பேர்ப்பட்ட விசித்திரமான முரண்பாடு! எருசலேமிலுள்ள வேதசாஸ்திரிகள் இயேசுவைப் பிசாசு பிடித்தவன் என்றும் ஓய்வுநாளை மீறுபவன் என்றும் தூற்றினார்கள்; ஆனால் ஒரு புறஜாதி கானானிய தாயோ, அவரைத் தேவனுடைய மெய்யான 'தாவீதின் குமாரன்' என்று தன் முழு உள்ளத்தோடு விசுவாசித்தாள்!

அவளது தாய்மை வேதனை தாங்க முடியாததாக இருந்தது. அவளது செல்ல மகள் 'பிசாசினால் கொடிய வேதனைப்படுகிறாள்' (காகோஸ் தைமோனிசெத்தாய்)—அதாவது அசுத்த ஆவியினால் வன்முறையாகத் தூக்கி எறியப்பட்டு, இரவும் பகலும் துடிதுடித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் தனக்காகப் பணத்தையோ, நகையையோ கேட்கவில்லை; 'எனக்கு இரங்கும்!' என்றாள். ஒரு தாய்க்குத் தன் குழந்தையின் வேதனை என்பது அவளது சொந்த வேதனையாகும்!

2. தேவ மவுனத்தின் தாங்கவொண்ணா சோதனை

ஒரு நொறுங்குண்ட தாயின் இந்தக் கதறலுக்கு இயேசு எப்படிப் பதிலளித்தார்? புதிய ஏற்பாட்டின் மிக அதிர்ச்சியூட்டும் வசனங்களில் ஒன்றை மத்தேயு இங்கே பதிவு செய்கிறார்:

"அவரோ அவளுக்குப் பிரதியுத்தரமாக ஒரு வார்த்தையும் சொல்லவில்லை." (மத்தேயு 15:23).

முழுமையான, காதை அடைக்கும் மவுனம்! புன்னகையோ, ஆறுதல் வார்த்தையோ, சுகமளிக்கும் தொடுதலோ அங்கே இல்லை.

மேலோட்டமான அற்ப விசுவாசம் கொண்ட எவருக்கும் இந்த மவுனம் தாங்க முடியாத அவமானமாக இருந்திருக்கும். பெரும்பாலான மனிதர்கள் உடனே முகம் சுளித்து: 'அன்புள்ளவர் என்று இவரைச் சொன்னார்களே, எல்லாம் பொய்! புறஜாதியாரை வெறுக்கும் மற்றொரு யூத ரபீதான் இவரும்!' என்று கசப்போடு திரும்பி ஓடியிருப்பார்கள்.

ஆனால் அந்தத் தாய் ஓடவில்லை! அவள் சீடர்களின் பின்னால் புழுதி படிந்த தெருக்களிலே அழுதுகொண்டே தொடர்ந்தாள்; உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து அலறினாள் (கிராசோ).

மக்கள் முன்னிலையில் ஏற்பட்ட இந்தச் சலசலப்பைக் கண்டு எரிச்சலடைந்த சீடர்கள் இயேசுவிடம் வந்து சலிப்போடு முறையிட்டனர்: "இவள் நம்மைப் பின்தொடர்ந்து கூப்பிடுகிறாளே, இவளை அனுப்பிவிடும்!" (மத்தேயு 15:23). சீடர்களுக்குச் சாகக்கிடந்த அந்தச் சிறுமியின் மீது எந்த அக்கறையும் இல்லை; ஊரார் மத்தியில் தங்கள் கௌரவம் கெட்டுப்போகிறதே என்ற எரிச்சலே அவர்களுக்கு இருந்தது.

மேஜையின் ஆசீர்வாதம்: தீரு பட்டணத்து வீட்டில், பிசாசின் பிடியிலிருந்து விடுதலையடைந்த மகளை ஆனந்தக் கண்ணீரோடு தழுவிக்கொள்ளும் தாயின் நிறைவான விசுவாசம்.

3. உடன்படிக்கையின் முன்னுரிமையும் தாழ்மையின் வீழ்ச்சியும்

தனது மவுனத்தைக் கலைத்து இயேசு சீடர்களைப் பார்த்துப் பேசினார்—ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் அந்தப் பெண்ணின் காதுகளில் விழும்படி பேசினார்:

"இஸ்ரவேல் வீட்டாராகிய காணாமற்போன ஆடுகளிடத்திற்கேயன்றி, மற்றெங்கிலும் நான் அனுப்பப்படவில்லை." (மத்தேயு 15:24).

மீட்பின் வரலாற்றின் தெய்வீக ஒழுங்கை இயேசு இங்கே தெளிவுபடுத்தினார்: 'முதலாவது யூதரிலும், பின்பு கிரேக்கpropertyரிலும்' (ரோமர் 1:16). பூலோகத்தில் மனிதனாக வாழ்ந்த நாட்களில், ஆபிரகாமின் வம்சத்தாருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கையின் வாக்குத்தத்தங்களை நிறைவேற்றுவதே அவரது முதன்மைப் பணியாக இருந்தது.

இந்தக் கடுமையான இறையியல் மறுப்பு அவளை விரட்டியடித்ததா? அவள் பரிசேயர்களைப் போல தர்க்கம் செய்யத் தொடங்கினாளா?

இல்லை! மத்தேயு அவளது நெஞ்சை உருக்கும் அடுத்த நகர்வை எழுதுகிறார்: "அவள் வந்து: ஆண்டவரே, எனக்கு உதவிசெய்யும் என்று அவரைப் பணிந்துநின்றாள்" (மத்தேயு 15:25).

அவள் முறைத்துப் பார்த்த சீடர்களை விலக்கிக்கொண்டு முன்னேறினாள்! இயேசுவின் காலடியிலே சாஷ்டாங்கமாய் விழுந்து, புழுதியிலே தன் முகத்தைப் புதைத்து ஆராதித்தாள் (புரோஸ்குனேசன் அவ்தோ). தனக்குச் சொந்தமில்லாத 'தாவீதின் குமாரன்' என்ற யூத பட்டங்களை உதறிவிட்டு, சர்வலோக சிருஷ்டிகரின் எல்லையற்ற இரக்கத்தை மட்டுமே பற்றிக்கொண்டு கதறினாள்:

"குரியே, போய்தேய் மோய்!"—"ஆண்டவரே, எனக்கு உதவிசெய்யும்!"

இது புழுதியிலிருந்து எழுந்த ஒரு தாயின் கதறல்! அவள் தன் தகுதியை வாதாடவில்லை; உடைந்த தன் இருதயத்தை தேவ கிருபையின் பாதங்களிலே கொட்டினாள்!

4. வீட்டு நாய்க்குட்டிகளின் உவமை

அப்போது அவளது விசுவாசத்தின் உச்சகட்ட, இறுதிப் பரீட்சை வந்தது. தன் காலடியில் கிடந்த அந்தப் பெண்ணைக் குனிந்து பார்த்து, எந்த ஒரு மனிதனின் சுயமரியாதையையும் சுக்குநூறாக உடைக்கக்கூடிய வார்த்தைகளை இயேசு உரைத்தார்:

"பிள்ளைகளின் அப்பத்தை எடுத்து, நாய்க்குட்டிகளுக்குப் போடுவது நல்லதல்ல." (மத்தேயு 15:26; மாற்கு 7:27).

முதலாம் நூற்றாண்டு யூதர்கள் புறஜாதியினரை 'நாய்கள்' (எபிரேயம்: கேலெவ்; கிரேக்கம்: குயோன்)—அதாவது தெருவிலே குப்பைகளைத் தின்று திரியும் அசுத்தமான விலங்குகள் என்று இகழ்ந்து பேசினர்.

ஆனால் மூல கிரேக்க வேதாகமத்தை உற்றுப் பாருங்கள்! தெருவில் திரியும் காட்டு நாய்களைக் குறிக்கும் சொல்லை இயேசு பயன்படுத்தவில்லை! மாறாக, கினாரியா (Kynaria) என்ற மென்மையான சொல்லைப் பயன்படுத்தினார்—இதன் பொருள் வீடுகளுக்குள் செல்லமாக வளர்க்கப்படும் சிறிய நாய்க்குட்டிகளாகும்!

இயேசு ஒரு எளிய குடும்ப உவமையைக் கூறினார்: ஒரு அன்பான தகப்பன் பந்தியிலிருக்கும் தன் பிள்ளைகளுக்காக அப்பத்தைச் சுட்டு வைக்கிறான். பிள்ளைகளின் கையிலிருக்கும் அப்பத்தைப் பிடுங்கி, மேஜைக்குக் கீழே இருக்கும் வளர்ப்பு நாய்க்குட்டிகளுக்கு வீசுவது தகுதியல்ல; பிள்ளைகள் முதலில் திருப்தியாக உண்ண வேண்டும்!

ஆயிரத்தில் தொள்ளாயிரத்து தொண்ணூற்றொன்பது பேர் இந்நேரம் ஆத்திரத்தில் வெடித்திருப்பார்கள்! எழுந்து நின்று, புழுதியை உதறிவிட்டு: 'என்னை நாய் என்று சொல்ல உமக்கு எவ்வளவு தைரியம்! நான் கௌரவமான குடும்பத்துப் பெண்; உதவி கேட்டு வந்தால் என்னை அவமானப்படுத்துகிறீரா?' என்று சபித்துவிட்டுப் போயிருப்பார்கள்!

சுயபெருமை அவமானப்பட்டு வெறும் கையோடு திரும்பிப் போகும்; ஆனால் தாழ்மையுள்ள மெய்யான விசுவாசமோ, சோதனையின் வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் ஆண்டவரின் அன்பின் புன்னகையைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளும்!

5. மேஜையிலிருந்து சிந்திய சர்வவல்லமையின் துணிக்கை

கோபப்படுவதற்குப் பதிலாக, அந்தப் பெண் வெளிப்படுத்திய உன்னதமான இறையியல் ஞானமும் தாழ்மையும் அந்த இடத்திலிருந்த அனைவரையும் வாயடைக்கச் செய்தது:

"மெய்தான் ஆண்டவரே, ஆகிலும் நாய்க்குட்டிகள் தங்கள் எஜமான்களின் மேஜையிலிருந்து விழும் துணிக்கைகளைத் தின்னுமே!" (மத்தேயு 15:27).

எப்பேர்ப்பட்ட அசாத்தியமான பதில்! அவள் ஆண்டவரின் வார்த்தையை மறுக்கவில்லை: "நை, குரியே!"—"ஆம் ஆண்டவரே! நீர் சொல்வது முற்றிலும் உண்மை! நான் உடன்படிக்கையின் பிள்ளை அல்ல; இஸ்ரவேலின் பந்தியில் அமர எனக்கு எந்த யோக்கியதையும் இல்லை; ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதத்தைக் கோர எனக்கு எந்த உரிமையும் கிடையாது! என்னை ஒரு நாய்க்குட்டி என்று நீர் சொன்னால், நான் நாய்க்குட்டியேதான்!"

பின்னர், இயேசுவின் சொந்த உவமையையே தன் விசுவாசத்தின் மாபெரும் ஆயுதமாக மாற்றினாள்: 'ஆனால் ஆண்டவரே, நீர் சொன்னது தெரு நாய்களைப் பற்றி அல்ல, வீட்டு நாய்க்குட்டிகளைப் (கினாரியா) பற்றி அல்லவா! வீட்டு நாய்க்குட்டிகள் குப்பை மேட்டிலா வாழ்கின்றன? இல்லை, அவை தங்கள் எஜமானுடைய மேஜைக்குக் கீழேதான் வாழ்கின்றன! பிள்ளைகள் சாப்பிடும் போது மேஜையிலிருந்து அப்பத் துண்டுகள் கீழே சிந்துவது சகஜம்தானே! நான் பிள்ளைகளின் அப்பத்தைக் கேட்கவில்லை; இஸ்ரவேலின் பங்கை நான் பறிக்க நினைக்கவில்லை; அந்த மேஜையிலிருந்து கீழே விழும் ஒரே ஒரு சிறிய துணிக்கை எனக்குக் கிடைத்தால் போதுமே!'

அவளது பதிலில் பொதிந்திருந்த எல்லையற்ற விசுவாசத்தை எண்ணிப்பாருங்கள்: இயேசுவின் சர்வவல்லமையையும் கிருபையையும் அவள் எந்த அளவுக்குப் புரிந்துகொண்டிருந்தாள் என்றால், ஒரு முழு புறஜாதி நகரத்தையே இரட்சிப்பதற்கு, இயேசுவின் மேஜையிலிருந்து கீழே சிந்தும் ஒரே ஒரு துணிக்கையே போதுமானது என்பதை அவள் விசுவாசித்தாள்! முப்பது மைல் தூரத்தில் தன் மகளை ஆட்டிப்படைக்கும் கொடிய பிசாசை ஒரே நொடியில் சுட்டெரிக்க, கிறிஸ்துவின் விரல்களிலிருந்து சிந்தும் ஒரு சிறு துணிக்கையின் வல்லமையே போதுமானது!

6. "ஸ்திரீயே, உன் விசுவாசம் பெரியது!"

இயேசு மெய்சிலிர்த்துப் போனார்! பரலோகத்தின் கதவுகள் அகலத் திறந்தன. தேவகுமாரன் பரவசத்தோடு முழங்கினார்:

"ஸ்திரீயே, உன் விசுவாசம் பெரியது; நீ விரும்புகிறபடி உனக்கு ஆகக்கடவது!" (மத்தேயு 15:28).

'ஓ குனை!' (Ō gynai!) என்ற அந்த வார்த்தை, உன்னத தேவ ஆச்சரியத்தின் வெளிப்பாடாகும்! சுவிசேஷங்கள் முழுவதிலும் தன் சொந்த அப்போஸ்தலர்களைப் பார்த்து 'அற்ப விசுவாசிகளே' என்று கடிந்துகொண்ட இயேசு, இந்த ஒரு புறஜாதி கானானியப் பெண்ணைப் பார்த்து மட்டுமே: 'மெகாலே சூ ஹே பிஸ்திஸ்!'—'உன் விசுவாசம் பெரியது!' என்று வானளாவப் பாராட்டினார்!

பரலோகக் கருவூலத்தின் திறவுகோலை அவளது கையில் கொடுத்தார்: 'நீ விரும்புகிறபடி உனக்கு ஆகக்கடவது!' மாற்கு நற்செய்தியாளர் இயேசுவின் பாசமிகு பிரியாவிடையை எழுதுகிறார்: 'நீ இந்த வார்த்தையைச் சொன்னபடியினால் போகலாம்; பிசாசு உன் மகளை விட்டுப் போய்விட்டது' (மாற்கு 7:29).

இயேசு தீரு பட்டணத்திற்குள் அவளது வீட்டிற்குச் செல்லவில்லை; கைகளை வைக்கவில்லை. அவர் தம் அதிகாரமுள்ள வார்த்தையை மட்டுமே பேசினார்!

அந்தத் தாய் எந்த அடையாளத்தையும் கேட்காமல், அவரது வார்த்தையை முழுமையாக நம்பித் தன் வீட்டை நோக்கி நடந்தாள். நீண்ட பிரயாணத்தைக் கடந்து தன் வீட்டின் மரக் கதவைத் திறந்தாள்.

அலறல் சத்தம் அங்கே இல்லை! பயங்கரமான வலிப்புகளும் துடிப்புகளும் இல்லை! சுத்தமான மரக் கட்டிலின் மீது, அமைதியான சுவாசத்தோடு அவளது செல்ல மகள் சுகமாக உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள்! பிசாசு அவளை விட்டு நிரந்தரமாக ஓடிப்போயிருந்தது! வீட்டின் தரையிலே அவர்களின் செல்ல நாய் குட்டி அமைதியாய் விளையாடிக்கொண்டிருந்தது!

தங்கள் பாவங்களினாலும் சூழ்நிலைகளினாலும் தேவனை அணுகத் தகுதியற்றவர்கள் என்று எண்ணித் தவிக்கும் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் இந்தக் கானானிய பெண் ஓர் அழியாத கலங்கரை விளக்கமாகும்: அவமானங்களைக் கண்டு பின்வாங்காத விசுவாசம், புழுதியிலே தன்னைத் தாழ்த்தும் விசுவாசம், மற்றும் கிறிஸ்துவின் அளவற்ற கிருபையை இறுகப் பற்றிக்கொள்ளும் தாழ்மையான விசுவாசம், என்றென்றைக்கும் எஜமானுடைய மேஜையின் பரலோக ஆசீர்வாதத்தைச் சுதந்தரித்துக்கொள்ளும்!