ஓய்வுநாளின் ஆண்டவர்: கதிர் கொய்தலும் சூம்பிய கை சுகமடைதலும்

கலிலேயாவின் நீல வானத்தின் கீழ், அறுவடைக்குத் தயாராக நின்ற பரந்த கோதுமை வயல்களில் மெல்லிய தென்றல் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தது. தலைசாய்ந்து நின்ற பொன்நிறக் கதிர்களின் நடுவே சென்ற குறுகிய மண்பாதையில் நாசரேத்தூரானாகிய இயேசுவும் அவரது சீடர்களும் நடந்து சென்றனர். பல நாட்களாகத் தொடர்ந்து ஊழியம் செய்த களைப்பினாலும் தீவிர பசியினாலும் தவித்த சீடர்கள், இருபுறமும் நின்ற முதிர்ந்த கோதுமைக் கதிர்களைக் கைகளால் பறித்து, உள்ளங்கைகளில் கசக்கி, உமியை ஊதித் தள்ளிவிட்டு, இனிமையான கோதுமை மணிகளை மென்று தின்றனர். ஆனால் அந்த வயலின் எல்லைக் கற்களுக்குப் பின்னால் மறைந்திருந்த நயவஞ்சகக் கண்கள் அவர்களது ஒவ்வொரு அசைவையும் உளவு பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. அடுத்த நொடியே, கதிர்களின் சலசலப்பை விடக் கொடூரமான பரிசேயர்களின் விஷமத்தனமான கூக்குரல் எழுந்தது: 'இதோ, ஓய்வுநாளில் செய்யத்தகாததை இவர்கள் ஏன் செய்கிறார்கள்?' ஒரு கோதுமை வயலில் தொடங்கிய இந்த சிறிய விவாதம், பின்னர் ஊரின் ஜெப ஆலயத்திற்குள் நுழைந்து, மனித பாரம்பரியங்களின் கொடூர முகமூடியைக் கிழித்தெறிந்து, இயேசு கிறிஸ்துவே ஓய்வுநாளின் ஏக சர்வவல்லமையுள்ள ஆண்டவர் என்பதை நிரூபித்த ஒரு மாபெரும் ஆவிக்குரிய யுத்தமாக வெடித்தது.

1. பொன்நிறக் கோதுமை வயல்களும் பின் தொடர்ந்த நிழல்களும்

லூக்கா நற்செய்தியாளர் இந்நிகழ்வை 'முதலாம் நாளுக்குப்பின் இரண்டாம் ஓய்வுநாள்' (லூக்கா 6:1) என்று குறிப்பிடுகிறார்—அதாவது பஸ்கா பண்டிகைக்கும் பெந்தெகொஸ்தே பண்டிகைக்கும் இடைப்பட்ட வசந்த காலத்தில், கலிலேயாவின் பள்ளத்தாக்குகளில் வாற்கோதுமையும் செங்கோதுமையும் அறுவடைக்கு விளைந்து நின்ற பொற்காலமாகும்.

இயேசுவும் அவரது சீடர்களும் ஒரு கிராமத்திலிருந்து அடுத்த ஊருக்கு கால்நடையாகப் பிரயாணம் செய்துகொண்டிருந்தனர். அவர்களிடம் எந்த உணவோ, பணப்பையோ அல்லது உணவு வண்டிகளோ இருக்கவில்லை. தீவிர பசியினால் வாடிய சீடர்கள், மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தில் தேவன் அன்போடு வகுத்திருந்த ஒரு உன்னதமான உரிமையைப் பயன்படுத்தினர்:

'பிறனுடைய பயிரில் நீ போகும்போது, கதிர்களை உன் கையினால் கொய்யலாம்; பிறனுடைய பயிரில் அரிவாள் போடலாகாது.' (உபாகமம் 23:25).

தேவனுடைய சட்டம் அளவற்ற மனிதாபிமானம் மிக்கது: வழியில் செல்லும் ஒரு வழிப்போக்கன் தன் உடனடிப் பசியைப் போக்குவதற்காகக் கதிர்களைக் கையால் பறித்துத் தின்ன முழு உரிமை உண்டு; ஆனால் அவன் அரிவாளைக் கொண்டுவந்து வியாபார ரீதியாகக் கொள்ளையடிக்கக் கூடாது. சீடர்கள் திருடவுமில்லை, பிறர் சொத்தை அநியாயமாக அழிக்கவுமில்லை.

ஆனால் வரப்புகளின் ஓரத்தில் நரிபோலப் பதுங்கியிருந்த பரிசேயர்களின் உளவுப் படைக்கோ தேவனை ஆராதிப்பதிலோ அல்லது பசியாயிருப்போருக்கு உணவளிப்பதிலோ துளிக்கூட அக்கறை இருக்கவில்லை. மனிதர்களின் குற்றங்களைக் கண்டுபிடிப்பதே அவர்களது ஒரே மதக் கடமையாக இருந்தது. சீடர்கள் கதிர்களைக் கைகளில் கசக்கிய அந்த நொடியில், அவர்கள் ஆத்திரத்தோடு பாய்ந்து வந்தனர்!

2. முப்பத்தொன்பது மனிதக் கட்டளைகளின் அடிமைத்தளை

பரிசேயர்கள் இடிமுழக்கம்போலக் குற்றம் சாட்டினர்: "பாரும், ஓய்வுநாளில் செய்யத்தகாததை இவர்கள் செய்கிறார்களே!" (மாற்கு 2:24).

பழைய ஏற்பாட்டு வேதத்தில் எங்கேனும் ஒருவன் பசிக்காகக் கதிர்களைக் கொய்து தின்பது ஓய்வுநாளில் தடைசெய்யப்பட்டிருந்ததா? நிச்சயமாக இல்லை! அந்தக் குற்றச்சாட்டு முழுவதும் மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்ட வாய்மொழிப் பாரம்பரியங்களின் விளைவேயாகும்.

நான்காவது கற்பனையைப் பாதுகாப்பதாகக் கூறிக்கொண்டு, யூத வேதபாரகர்கள் ஓய்வுநாளின் வேலைகளை முப்பத்தொன்பது முதன்மைத் தடைகளாக (அவோத் மெலாகோத்) வகுத்திருந்தனர். அவர்களது குருட்டுத்தனமான சட்ட விதிகளின்படி, சீடர்கள் ஒரே நேரத்தில் நான்கு பெருங்குற்றங்களைச் செய்துவிட்டதாகத் தீர்த்தனர்:

1. கதிர்களைப் பறிப்பது: சட்டப்படி அறுவடை செய்வதற்கு (Qotzer) சமம்.
2. கைகளில் கசக்குவது: சட்டப்படி கதிரடிப்பதற்கு (Dosh) சமம்.
3. உமியை ஊதுவது: சட்டப்படி தூற்றுவதற்கு (Zoreh) சமம்.
4. கோதுமையை உண்பது: சட்டப்படி சமையல் செய்வதற்கு சமம்.

ஷம்மாயின் தீவிர மதக் கோட்பாட்டின்படி, சீடர்கள் மரண தண்டனைக்குரிய அக்கிரமத்தைச் செய்துவிட்டனர்! மனித உயிர்களை விடத் தங்களின் சடங்கு வேலிகளுக்கே அவர்கள் முக்கியத்துவம் கொடுத்து, ஓய்வுநாளை மனிதர்களை ஒடுக்கும் ஒரு கொடூரமான கருவியாக மாற்றியிருந்தனர்.

3. தாவீதின் முன்மாதிரியும் ஆசாரியர்களின் உழைப்பும்

இயேசு பயந்து பின்வாங்கவில்லை; அவர்களது வீணான வாதங்களுக்குள் இறங்கவுமில்லை. மாறாக, அவர்கள் பெருமையாகப் பேசிய வேதத்திலிருந்தே அவர்களுக்குச் சம்மட்டி அடி கொடுத்தார்:

"தாவீதும் அவனோடிருந்தவர்களும் பசியாயிருந்தபோது செய்ததை நீங்கள் வாசிக்கவில்லையா? அவன் தேவனுடைய வீட்டில் பிரவேசித்து, ஆசாரியர் மாத்திரமேயன்றி மற்றbegum புசிக்கத்தகாத சமூகத்தப்பங்களைத் தானும் புசித்து, தன்னுடனிருந்தவர்களுக்கும் கொடுத்தானே." (மத்தேயு 12:3–4).

1 சாமுவேல் 21-ஆம் அதிகாரத்திற்கு இயேசு அவர்களை அழைத்துச் சென்றார். இஸ்ரவேலின் அபிஷேகம் பண்ணப்பட்ட ராஜாவாகிய தாவீது, கொலையாளியாகிய சவுலுக்குத் தப்பிப் பசியினால் சோர்ந்து ஓடியபோது நோப் நகரின் ஆசாரியனாகிய அகிமெலேக்கிடம் வந்தான். அங்கே சாதாரண அப்பம் இல்லாததால், பொன் மேசையிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட பரிசுத்தமான பன்னிரண்டு சமுகத்து அப்பங்களை (Lechem ha-Panim) ஆசாரியன் அவனுக்குக் கொடுத்தான். லேவியராகமம் 24:9-ன் படி அந்த அப்பங்களை ஆரோனும் அவனது குமாரர்களும் மட்டுமே புசிக்க வேண்டும்.

ஆயினும் அகிமெலேக்கு அந்தப் பரிசுத்த அப்பங்களைத் தாவீதுக்கும் அவனது ஆட்களுக்கும் கொடுத்தான்; தேவன் தாவீதைக் கண்டிக்கவுமில்லை, தண்டிக்கவுமில்லை! ஏன்? ஏனெனில் பரலோகத்தின் பார்வையில், சடங்கு சம்பிரதாயங்களைக் காட்டிலும் மனிதனின் உயிரைப் பாதுகாக்கும் இரக்கமே மிக உன்னதமானது! பசியினால் சாகக் கிடக்கும் கர்த்தரின் அபிஷேகனை ஒரு சடங்கைக் காப்பதற்காகப் பட்டினி போடுவது தேவனுக்கு அருவருப்பானது.

பின்னர் அடுத்த வேத உண்மையைக் கூறினார்: 'ஓய்வுநாட்களில் ஆசாரியர்கள் தேவாலயத்தில் ஓய்வுநாளைக் குற்றமில்லாமல் மீறுகிறார்கள் என்று நீங்கள் நியாயப்பிரமாணத்தில் வாசிக்கவில்லையா?' (மத்தேயு 12:5). ஒவ்வொரு ஓய்வுநாளிலும் ஆசாரியர்கள் தேவாலயத்தில் இருமடங்கு பலிகளைச் செலுத்தினர்; ஆடுகளை அறுத்து, தோலுரித்து, கனமான விறகுகளைச் சுமந்து பலிபீடத்தில் தீ மூட்டினர். வெளிப்புறமாகப் பார்த்தால் அவர்கள் கடின உடலுழைப்பு செய்தனர்; ஆனால் தேவாலயப் பணி ஓய்வுநாளை விட மேலானது என்பதால் அவர்கள் குற்றமற்றவர்களாயிருந்தனர்.

அப்போது அந்த அதிர்ச்சியூட்டும் தெய்வீக முழக்கம் எழுந்தது: "தேவாலயத்திலும் பெரியவர் இங்கே இருக்கிறார் என்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்!" (மத்தேயு 12:6). அழியும் தேவாலயத்தின் பணி ஆசாரியர்களைக் குற்றமற்றவர்களாக்கினால், மெய்யான ஜீவ தேவாலயமும், மாம்சத்தில் வெளிப்பட்ட தேவகுமாரனுமாகிய கிறிஸ்துவுக்குப் பணிவிடை செய்ய அவருடைய சீடர்கள் பசியை ஆற்றுவது எவ்வளவோ நீதியானது!

4. சர்வலோக பிரகடனம்: ஓய்வுநாளின் ஆண்டவர்

ஓசியா 6:6-ன் தீர்க்கதரிசனத்தை அவர்களின் நெஞ்சில் பதியும்படி இயேசு கூறினார்: "பலியையல்ல, இரக்கத்தையே விரும்புகிறேன் என்பதின் கருத்து இன்னதென்று அறிந்தீர்களானால், குற்றமில்லாதவர்களை நீங்கள் குற்றப்படுத்தமாட்டீர்கள்." (மத்தேயு 12:7).

பரிசேயர்கள் வேதத்தின் எழுத்துக்களை அறிந்திருந்தனர், ஆனால் தேவனுடைய இருதயத்தின் துடிப்பை அவர்கள் அறியவில்லை. மனிதர்கள் மீது அன்பும் (Hesed), இரக்கமும் இல்லாத சடங்கு பலிகளை தேவன் ஒருபோதும் விரும்புவதில்லை.

பின்னர், அந்த நித்திய விடுதலைப் பிரகடனத்தை உலகிற்கு அறிவித்தார்:

"ஓய்வுநாள் மனுஷனுக்காக உண்டாக்கப்பட்டது, மனுஷன் ஓய்வுநாளுக்காக உண்டாக்கப்படவில்லை. ஆதலால் மனுஷகுமாரன் ஓய்வுநாளுக்கும் ஆண்டவராய் இருக்கிறார்." (மாற்கு 2:27–28).

ஆறாம் நாளில் படைக்கப்பட்ட மனிதனை ஒரு நாளுக்கு அடிமையாக்குவதற்காக தேவன் ஓய்வுநாளை உண்டாக்கவில்லை! உழைப்பினால் சோர்ந்துபோகும் மனிதன் இளைப்பாறவும், தேவனை மகிழ்ச்சியோடு ஆராதிக்கவுமே அந்த ஓய்வுநாளை அன்பின் பரிசாகத் தந்தார். மேலும், ஆதியிலே ஓய்வுநாளை உண்டாக்கிய சிருஷ்டிகராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே, அந்த ஓய்வுநாளை ஆளுகை செய்யவும், அதற்குரிய மெய்யான பொருளை வழங்கவும் முழு அதிகாரம் படைத்த பரலோக ஆண்டவர் (Kyrios tou sabbatou)!

5. ஜெப ஆலயத்தின் ஆவிக்குரிய யுத்தமும் சூம்பிய கையும்

மற்றொரு ஓய்வுநாளில், இந்தக் கடுமையான முரண்பாடு கலிலேயாவின் ஜெப ஆலயத்திற்குள் உச்சக்கட்டத்தை எட்டியது.

அந்தக் கூட்டத்தின் நடுவே வலது கை சூம்பின ஒரு மனுஷன் அமர்ந்திருந்தான் (லூக்கா 6:6 - cheir dēxia xēra). அவனது வலது கை முற்றிலும் செயலிழந்து, நரம்புகள் வறண்டு, உலர்ந்த மரக்கிளையைப் போல தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. இரண்டாம் நூற்றாண்டின் பூர்வ வரலாற்றுப் பதிவுகளின்படி, அவன் ஒரு கல் தச்சன்; அவன் இயேசுவிடம் வந்து: 'நான் கைகளால் உழைத்துப் பிழைத்த ஒரு கல் தச்சன்; நான் வெட்கப்பட்டுப் பிச்சையெடுக்காதபடிக்கு என் கையைச் சுகமாக்கும்' என்று கெஞ்சினான்.

வேதபாரகரும் பரிசேயரும் சீறும் பாம்புகளைப் போல இயேசுவின் மீது கண்களைப் பதித்திருந்தனர்: 'அவர் ஓய்வுநாளில் சொஸ்தமாக்குவாரோ என்று, அவர்மேல் குற்றஞ்சாட்டும்படி அவரை நோட்டமிட்டார்கள்.' (மாற்கு 3:2).

யூத சட்டப்படி (பிகுவாச் நெஃபேஷ்), உடனடியாக உயிரிழக்கும் அபாயம் இருந்தால் மட்டுமே ஓய்வுநாளில் சிகிச்சை அளிக்கலாம். சூம்பிய கை என்பது உயிருக்கு ஆபத்தான நோய் அல்ல; மறுநாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை வரை அவன் காத்திருப்பதால் அவனுக்கு எந்த மரணமும் வந்துவிடாது. எனவே இன்று இயேசு அவனைக் குணமாக்கினால், அவரை ஓய்வுநாள் குற்றவாளியாகப் பிடித்துவிடலாம் என்று அவர்கள் கணக்குப் போட்டனர்.

அவர்களின் வஞ்சக எண்ணங்களை இயேசு அறிந்தார். அவர் ஒரு மூலையில் இரகசியமாக அற்புதம் செய்யவில்லை. சிங்கத்தின் கம்பீரத்தோடு நடுவிலே நின்றார்:

"எழுந்து, நடுவே நில்!" (கிரேக்கம்: Egeire eis to meson - மாற்கு 3:3).

அந்த ஊனமுற்ற மனிதன் எழுந்து, சபையார் அனைவரும் பார்க்கும்படி நடுவிலே வந்து நின்றான்.

6. நீதியான கோபமும் பூரண சுகத்தின் வெற்றியும்

கல்போல அமர்ந்திருந்த பரிசேயர்களின் முகங்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்து, இயேசு அந்த நெஞ்சை உலுக்கும் தார்மீகக் கேள்வியைக் கேட்டார்:

"நான் உங்களிடத்தில் ஒன்று கேட்கிறேன்: ஓய்வுநாட்களில் நன்மைசெய்வதோ, தீமைசெய்வதோ, ஜீவனைக் காப்பதோ, அழிப்பதோ, எது நியாயம்?" (லூக்கா 6:9).

ஜெப ஆலயம் முழுவதும் மயான அமைதி நிலவியது. அவர்களது சடங்கு வாதம் மாட்டிக்கொண்டது. 'நன்மை செய்வது நியாயம்' என்று சொன்னால், இயேசு சுகமளிப்பது சரியென்று ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்; 'தீமை செய்வது நியாயம்' என்று சொன்னால், அவர்கள் அநீதிக்காரர்களாக வெளிப்படுவார்கள். மேலும், ஜீவனைக் காப்பதற்கும் அழிப்பதற்கும் உள்ள வேறுபாட்டை இயேசு சுட்டிக்காட்டியதன் மூலம், அவர்களின் பயங்கரமான உண்மை முகத்தை வெளிப்படுத்தினார்: இயேசு அங்கே நின்று ஒரு மனிதனின் உயிரைக் காத்து அவனுக்கு நல்வாழ்வு தர விரும்பினார்; ஆனால் அந்தப் புனித வேடமிட்ட பரிசேயர்களோ அதே ஓய்வுநாளில் பரிசுத்த தேவகுமாரனைக் கொலை செய்யத் தங்கள் இருதயத்திற்குள் சதித்திட்டம் தீட்டிக்கொண்டிருந்தனர்! இப்போது சொல்லுங்கள், யார் மெய்யான ஓய்வுநாள் துரோகி?

பின்னர் மத்தேயு குறிப்பிடும் உவமையைக் கூறினார்: 'உங்களில் எந்த மனுஷனுக்காகிலும் ஒரு ஆடு இருந்து, அது ஓய்வுநாளில் குழியிலே விழுந்தால், அதைப் பிடித்துத் தூக்கிவிடமாட்டானோ? ஆட்டைப்பார்க்கிலும் மனுஷனானவன் எவ்வளவோ விசேஷித்திருக்கிறான்! ஆதலால், ஓய்வுநாளிலே நன்மைசெய்வது நியாயந்தான்.' (மத்தேயு 12:11–12).

பரிசேயர்களால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை; அவர்கள் பேசாteachersமாய் இருந்தார்கள் (esiōpōn).

அப்போது சுவிசேஷங்களின் மிக உன்னதமான, தீவிரமான ஒரு தருணம் அரங்கேறியது:

"அவர்களுடைய இருதய கடினத்தினிமித்தம் அவர் துக்கப்பட்டு, கோபத்துடனே அவர்களைச் சுற்றிலும் பார்த்து..." (மாற்கு 3:5).

இயேசுவின் கண்கள் அந்த மண்டபத்தைச் சுழன்று பார்த்தன. மனித பாரம்பரியங்களுக்காக ஓர் ஏழை மனிதனின் வேதனையைக் கண்டுகொள்ளாமல் நசுக்கும் அந்த மதவெறிக்கு எதிராக, அவரது கண்களில் நீதியான கோபம் (met' orgēs) பற்றியெரிந்தது! ஆனால் அதே வேளையில், தங்களைத் தாங்களே அழித்துக்கொள்ளும் அவர்களின் ஆவிக்குரிய குருட்டுத்தனத்தைக் குறித்து அவரது உள்ளம் உடைந்த துக்கத்தினால் (syllypoumenos) விம்மியது.

நடுங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த மனிதனை நோக்கி இயேசு கட்டளையிட்டார்:

"உன் கையை நீட்டு!" (மாற்கு 3:5).

அந்தக் கட்டளையின் ஆச்சரியத்தைப் பாருங்கள்: அவனது கை சூம்பி, செத்துப்போய்க் கிடந்தது! ஆனால் விசுவாசம் என்பது ஆண்டவர் சொல்வதற்குக் கீழ்ப்படிவதே. அந்த மனிதன் தன் கையை முன்னோக்கி நீட்டினான்—அவன் நீட்டின அந்த நொடியில், உலர்ந்துபோன நரம்புகளுக்குள்ளும் தசைநார்களுக்குள்ளும் பரலோக ஜீவ வல்லமை பாய்ந்தது!

"அவன் நீட்டினான்; உடனே அவன் கை மற்றக் கையைப்போலச் சொஸ்தமாயிற்று!" (மாற்கு 3:5).

வெளுத்துப்போன தோலுக்குள் இரத்தம் பாய்ந்தது; மடங்கிக்கிடந்த விரல்கள் விறைப்பு நீங்கி மலர்ந்தன; ஒரு நொடியில் அவனது கை பூரண பலமடைந்தது! அந்த மனிதன் தன் கையை அசைத்து, ஆனந்தக் கண்ணீரோடு தேவனை மகிமைப்படுத்தினான்.

அவமானமடைந்த பரிசேயர்கள் வெறிபிடித்தவர்களாயினர் (anoias). ஜெப ஆலயத்தை விட்டு வெளியே ஓடியவர்கள், நினைத்துப் பார்க்க முடியாத ஒரு செயலைச் செய்தனர்: அதுவரை தங்களின் பரம எதிரிகளாக இருந்த உரோம ஆதரவு ஏரோதியரோடு கைகோர்த்து, இயேசுவைக் கொலை செய்வதற்கான இரகசியக் கூட்டணியை உருவாக்கினர் (மாற்கு 3:6).

ஆனால் அந்த ஓய்வுநாளில், மனித மதம் மரணத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தது; ஆனால் கிறிஸ்துவோ ஜீவனை அருளினார்! வயல்வெளிகளிலும் ஜெப ஆலயத்திலும், ஓய்வுநாளின் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே மனிதகுலத்திற்கு மெய்யான சமாதானத்தையும், விடுதலையையும், நித்திய சுகத்தையும் அருளும் கிருபையின் ஊற்று என்பதை இந்நிகழ்வு உலகுக்கு என்றென்றைக்கும் பறைசாற்றுகிறது!