ரோம நூற்றுக்கு அதிபதியின் விசுவாசமும் நாயீன் ஊர் விதவையின் மகன் உயிர்த்தெழுதலும்: தூரத்தையும் மரணத்தையும் ஆளும் சர்வவல்லமை

மலைப்பிரசங்கத்தின் உன்னத பிரகடனத்தை முடித்த பின்பு, இயேசு கலிலேயாவின் மலைகளிலிருந்து இறங்கி, ஏரிக்கரையின் கப்பர்நகூம் நகரத்திற்குள் மீண்டும் நுழைந்தார். அடுத்த இருபத்து நான்கு மணி நேரத்திற்குள் அரங்கேறிய வரலாற்றுச் சம்பவங்கள், மனிதகுலத்தின் அனைத்து இன, கலாச்சார மற்றும் இயற்கை எல்லைகளையும் சுக்குநூறாக உடைத்தெறிந்தன. கப்பர்நகூமில், உரோம சாம்ராஜ்யத்தின் இரும்புப் பிடியைப் பிரதிபலித்த ஒரு புறஜாதி நூற்றுக்கு அதிபதி, தேவகுமாரனையே வியப்பில் ஆழ்த்திய அசாத்தியமான தாழ்மையையும் இராணுவ விசுவாசத்தையும் வெளிப்படுத்தினான். அதனைத் தொடர்ந்து, இருபத்தைந்து மைல்கள் தென்மேற்கே வெயிலில் நடந்து, நாயீன் என்ற மலைக் கிராமத்திற்கு வந்த இயேசு, மனிதகுலத்தின் மிகப் பயங்கரமான எதிரியாகிய மரணத்தை நேருக்கு நேராக எதிர்கொண்டார். அந்த ஊரின் கல் நுழைவாயிலில் இரண்டு முரண்பாடான ஊர்வலங்கள் மோதிக்கொண்டன—ஒருபுறம் மகிழ்ச்சியோடு வந்த ஜீவனின் அதிபதியின் ஊர்வலம்; மறுபுறம் ஒரு விதவைத் தாயின் ஒரே மகனின் சடலத்தைச் சுமந்து சென்ற மரணத்தின் பிண ஊர்வலம்! அங்கே கிறிஸ்து பாடையைத் தொட்டு, தூரமும் மரணமும் தேவகுமாரனின் கட்டளைக்கு அடங்கியே தீர வேண்டும் என்பதை உலகிற்கு நிரூபித்தார்.

1. உரோமப் படைத் தளபதியும் சாகக் கிடந்த வேலைக்காரனும்

ரோம நூற்றுக்கு அதிபதி (hekatontarchēs) என்பது உரோமப் பேரரசின் போர்ப்படையின் இரும்புத் தூணாகும். கொடூரமான யுத்தக் களங்களில் பயிற்சி பெற்ற அந்த அதிகாரிகள், இரும்பு போன்ற ஒழுக்கத்திற்கும், கண்மூடித்தனமான கீழ்ப்படிதலுக்கும் பெயர் பெற்றவர்கள். உரோமர்களின் ஆதிக்கத்தில் இருந்த கலிலேயாவில், யூத மக்கள் இந்த அதிகாரிகளைப் புறஜாதி ஒடுக்குமுறையின் அடையாளமாக வெறுத்து ஒதுக்குவது வழக்கம்.

ஆனால் கப்பர்நகூமில் முகாமிட்டிருந்த இந்த நூற்றுக்கு அதிபதியோ ஓர் ஆச்சரியமான விதிவிலக்காகத் திகழ்ந்தான். லூக்கா குறிப்பிடுகிறார்: அவனுக்கு மிகவும் பிரியமான (கிரேக்கம்: என்டிமோஸ் - விலையேறப்பெற்ற) ஒரு வேலைக்காரன் இருந்தான். பண்டைய உரோம சட்டத்தின்படி, அடிமைகள் என்பவர்கள் பேசும் கருவிகளாக மட்டுமே பார்க்கப்பட்டனர்; நோயுற்றால் அவர்களைக் கொன்றுவிடுவதோ அல்லது கைவிட்டுவிடுவதோ வழக்கமாக இருந்தது. ஆனால் இந்த அதிகாரியோ தன் வேலைக்காரனை ஒரு தகப்பனின் பாசத்தோடு நேசித்தான்.

அந்த வாலிப வேலைக்காரன் கொடிய திமிர்வாத நோயினால் தாக்கப்பட்டு, சரீரமெங்கும் தாங்க முடியாத வேதனையோடு மரணத்தின் விளிம்பில் துடித்துக்கொண்டிருந்தான் (மத்தேயு 8:6).

நாசரேத்தூரானாகிய இயேசுவின் அற்புதங்களைக் கேள்விப்பட்ட அந்த அதிகாரி அவரிடம் உதவிபெற விரும்பினான். ஆனால் ஒரு பக்தியுள்ள யூத போதகர் புறஜாதியாரின் வீட்டுக்குள் நுழைவது யூத மரபுக்கு எதிரானது என்பதை அறிந்திருந்ததால், அவன் தானே நேரில் வரவில்லை. மாறாக, கப்பர்நகூமின் முக்கிய யூதப் பெரியவர்களை அனுப்பி இயேசுவிடம் பரிந்துபேசச் செய்தான்.

அந்த யூதப் பெரியவர்கள் இயேசுவிடம் வந்து மிகுந்த தாகத்தோடு வேண்டிக்கொண்டனர்: "நீர் இந்த அநுக்கிரகத்தைச் செய்கிறதற்கு அவன் பாத்திரனாயிருக்கிறான். அவன் நம்முடைய ஜனத்தை நேசிக்கிறான், நமக்கு ஒரு ஜெப ஆலயத்தையும் கட்டினான்!" (லூக்கா 7:4–5).

எப்பேர்ப்பட்ட ஒரு நற்சான்றிதழ்! அடிமைப்பட்டுக் கிடந்த யூதப் பெரியவர்களே ஒரு உரோம தளபதிக்காகப் பரிந்து பேசினர். அவன் மக்களைச் சுரண்டவில்லை; மாறாக அவர்களை நேசித்து, இயேசு ஓய்வுநாட்களில் போதித்த அந்த கருங்கல் ஜெப ஆலயத்தைத் தன் சொந்தப் பணத்தில் கட்டிக்கொடுத்திருந்தான். இயேசு உடனடியாக எழுந்து அவனது வீட்டை நோக்கி நடந்தார்.

2. இராணுவ விசுவாசத்தின் பரலோக ஞானம்

இயேசுவும் அவருடன் வந்த மக்கள் கூட்டமும் அவனது வீட்டின் அருகே வந்தபோது, அவனது நண்பர்கள் கூட்டமாக ஓடிவந்து, நூற்றுக்கு அதிபதி சொல்லியனுப்பிய அந்த ஆச்சரியமான செய்தியைத் தெரிவித்தனர்:

"ஆண்டவரே! நீர் வருத்தப்படவேண்டாம்; நீர் என் வீட்டு வாசலுக்குள் பிரவேசிக்க நான் பாத்திரன் அல்ல. நான் உம்மிடத்தில் வரவும் என்னை யோக்கியனாக எண்ணவில்லை; ஒரு வார்த்தை மாத்திரம் சொல்லும், அப்பொழுது என் வேலைக்காரன் சொஸ்தமாவான்!" (லூக்கா 7:6–7).

யூதப் பெரியவர்கள், 'அவன் பாத்திரன்' என்று சாட்சியளித்தனர். ஆனால் நூற்றுக்கு அதிபதியோ, 'நான் பாத்திரன் அல்ல!' (கிரேக்கம்: hikanos - தகுதியற்றவன்) என்று கதறினான். தேவனுடைய பரிசுத்தத்திற்கு அருகே ஒரு மனிதன் நெருங்க நெருங்க, அவன் தன் சுய தகுதியீனத்தை உணர்ந்து நடுங்குவான் என்பதற்கு இவனே சிறந்த சான்று.

பின்னர் அவனது இராணுவ அனுபவத்திலிருந்து பிறந்த அந்த உன்னதமான விசுவாச அறிக்கையை வெளியிட்டான்:

"நானும் அதிகாரத்துக்குக் கீழ்ப்பட்ட மனுஷன், எனக்குக் கீழாகவும் போர்ச்சேவகர் இருக்கிறார்கள்; நான் ஒருவனைப் போவென்றால் போகிறான், மற்றொருவனை வாவென்றால் வருகிறான், என் வேலைக்காரனை, இதைச் செய் என்றால் செய்கிறான்!" (லூக்கா 7:8).

அவனது தர்க்க ஞானத்தைப் பாருங்கள்! அவன், 'நான் அதிகாரம் படைத்தவன்' என்று சொல்லவில்லை; 'நானும் அதிகாரத்திற்கு *கீழ்ப்பட்ட* மனுஷன்' என்றான். ஒரு தளபதியாக அவனுக்கு இராணுவக் கட்டளைகளின் சூட்சுமம் தெரியும். அவன் ஒரு சிப்பாய்க்கு உத்தரவிடும்போது, அவன் தன் சொந்த பலத்தினால் பேசுவதில்லை; அவனுக்குப் பின்னால் உரோம சக்கரவர்த்தியின் முழு சாம்ராஜ்ய பலமும் நிற்கிறது என்பதால் சிப்பாய் நடுங்கிக் கீழ்ப்படிகிறான்.

இயேசுவின் முகத்தைப் பார்த்த அந்த அதிகாரி, பிரபஞ்சத்தின் முழுமையான அதிகாரச் சங்கிலியைக் கண்டுகொண்டான்! வியாதிகளும், முடக்குவாதமும், பிசாசின் சக்திகளும் இயேசுவின் உன்னத அதிகாரத்திற்குக் கீழே நிற்கும் படைவீரர்களே என்பதை அவன் உணர்ந்தான்! இயேசு நேரில் நடந்து வர வேண்டிய அவசியமில்லை; மந்திரங்களை ஓத வேண்டியதில்லை. அவர் இருக்குமிடத்திலிருந்தே ஒரு வார்த்தைக் கட்டளையிட்டால் போதும், அந்த வியாதி உடனே பின்வாங்கி ஓடிவிடும் என்பதை அவன் அசைக்க முடியாமல் நம்பினான்!

3. ஆண்டவரையே வியப்பில் ஆழ்த்திய புறஜாதி விசுவாசம்

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டபோது, தேவகுமாரனாகிய இயேசு ஒரு கணம் நின்றுவிட்டார். சுவிசேஷங்களில் இயேசுவைப் பற்றி மிக அரிதாகப் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு வார்த்தையை லூக்கா எழுதுகிறார்: "இயேசு இவைகளைக் கேட்டு, அவனைக் குறித்து ஆச்சரியப்பட்டு..." (கிரேக்கம்: ethaumasen - லூக்கா 7:9).

அண்டசராசரங்களைப் படைத்த சிருஷ்டிகரே ஒரு மனிதனின் விசுவாசத்தைக் கண்டு வியந்து நின்றார்! தமது சொந்த ஊராகிய நாசரேத்தில் மக்களின் கொடிய *அவிசுவாசத்தைக்* கண்டு இயேசு ஆச்சரியப்பட்டார் (மாற்கு 6:6); ஆனால் இங்கே ஒரு புறஜாதி உரோம போர்வீரனின் *விசுவாசத்தைக்* கண்டு அதிசயித்துப் போனார்!

தம்மைப் பின்தொடர்ந்து வந்த யூத மக்களை நோக்கித் திரும்பி, கிறிஸ்து பகிரங்கமாக முழங்கினார்:

"இஸ்ரவேலருக்குள்ளும் நான் இப்படிப்பட்ட விசுவாசத்தைக் காணவில்லை என்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்!" (லூக்கா 7:9).

உடன்படிக்கைகளையும், தேவாலயத்தையும், தீர்க்கதரிசனங்களையும், மோசேயின் அற்புதங்களையும் கண்ட இஸ்ரவேல் மக்களோ எப்போதும் அடையாளங்களைத் தேடிச் சந்தேகப்பட்டுக்கொண்டிருந்தனர். ஆனால் எந்த உடன்படிக்கைப் பின்னணியும் இல்லாத இந்த உரோம புறஜாதியோ, கிறிஸ்துவின் வார்த்தையை மட்டுமே முழுமையாக நம்பிச் சரணடைந்தான்!

மத்தேயு நற்செய்தியில், இயேசு ஒரு தீர்க்கதரிசன எச்சரிக்கையையும் இணைத்துக் கூறினார்: 'அநேகர் கிழக்கிலும் மேற்கிலுமிருந்து வந்து, பரலோகராஜ்யத்தில் ஆபிரகாம் ஈசாக்கு யாக்கோபு என்பவர்களோடே பந்தியிருப்பார்கள். ராஜ்யத்தின் புத்திரரோ புறம்பான இருளிலே தள்ளப்படுவார்கள்.' (மத்தேயு 8:11–12).

பின்னர் அனுப்பப்பட்டவர்களை நோக்கி: 'நீ போகலாம், நீ விசுவாசித்தபடியே உனக்கு ஆகக்கடவது' என்றார்.

அனுப்பப்பட்டவர்கள் அந்த வீட்டிற்குத் திரும்பி வந்தபோது, மரணப் படுக்கையில் கிடந்த வேலைக்காரன் எந்தப் பலவீனமுமின்றிப் பூரண ஆரோக்கியத்தோடு எழுந்து நடப்பதைக் கண்டனர்! தொலைதூரத்து விசுவாசம், தொலைதூரத்திலிருந்தே செயல்படும் பரலோக சர்வவல்லமையோடு கைகோர்த்து அற்புதத்தைப் பெற்றது!

4. நாயீன் ஊர் பாதையும் இரண்டு ஊர்வலங்களின் மோதலும்

லூக்கா அடுத்த நாளின் வரலாற்றுத் தொடர்ச்சியை எழுதுகிறார்: 'மறுநாளிலே அவர் நாயீன் என்னும் ஊருக்குப் போனார்; அவருடைய சீஷர் அநேகரும் திரளான ஜனங்களும் அவருடனேகூடப் போனார்கள்.' (லூக்கா 7:11).

நாயீன் என்பது கலிலேயாவின் மோரே மலையின் வடமேற்குச் சரிவில் அமைந்திருந்த ஒரு சிறிய கிராமமாகும்; கப்பர்நகூமிலிருந்து ஏறத்தாழ இருபத்தைந்து மைல்கள் தொலைவு. ஒரே நாளில் இந்த கரடுமுரடான மலைப்பாதையைக் கடந்து இயேசு ஏன் இத்தனை வேகமாக ஓடிவந்தார்? ஏனெனில் அங்கே ஒரு முறிந்த நாணலைப் போன்ற உடைந்த உள்ளத்தோடு அவருக்கு ஒரு பரலோகச் சந்திப்பு காத்திருந்தது!

பிற்பகலில் மத்திய தரைக்கடலின் சூரியன் கர்மேல் மலைக்கு அப்பால் மறையத் தொடங்கிய வேளையில், இயேசுவும் சீடர்களும் நாயீன் ஊரின் கல் நுழைவாயிலை அடைந்தனர்.

திடீரென்று, அந்த குறுகிய வாசலில் இரண்டு எதிர் திசை உலகங்கள் நேருக்கு நேராக மோதிக்கொண்டன!

ஊருக்குள்ளிருந்து ஒரு மரண ஊர்வலம் வெளியே வந்துகொண்டிருந்தது. ஒப்பாரி வைக்கும் கூலிப் பெண்களின் அலறல் சத்தமும், துக்கப் புல்லாங்குழல்களின் பரிதாப இசையும், ஊர் மக்களின் கண்ணீர்க் குரல்களும் அந்த அமைதியான மாலையைக் கிழித்தன.

லூக்கா அந்த நெஞ்சைப் பிளக்கும் அவலத்தை மூன்று சுருக்கமான வரிகளில் விவரிக்கிறார்:

1. 'மரித்துப்போன ஒருவனை அடக்கம்பண்ணும்படி கொண்டுவந்தார்கள்...'
2. 'அவன் தன் தாய்க்கு ஒரே மகனாயிருந்தான்...'
3. 'அவளோ கைம்பெண்ணாயிருந்தாள்.' (லூக்கா 7:12).

பண்டைய உலகில், இதை விடக் கொடூரமான ஒரு துயரம் இருக்கவே முடியாது. அந்தத் தாய் ஏற்கெனவே தன் கணவனின் கல்லறையருகே நின்று விதவைக் கண்ணீர் வடித்தவள். பண்டைய சமுதாயத்தில் விதவைகளுக்குச் சொத்துரிமையோ, அரசாங்கப் பாதுகாப்போ கிடையாது; அவள் தன் மகனின் உழைப்பையே முழுமையாக நம்பியிருந்தாள். இப்போது அவளது ஒரே நம்பிக்கை, அவளது எதிர்காலப் பாதுகாவலன், அவளது அருமை மகன் சடலமாக ஒரு மரப் பாடையில் கிடத்தப்பட்டிருந்தான். அவள் தன் மகனை மட்டும் அடக்கம் செய்யவில்லை; தன் வாழ்வின் கடைசி நம்பிக்கையையும் புதைத்துவிட்டு, இனிப் பிச்சையெடுத்துச் சாக வேண்டிய நிராதரவான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டாள்.

5. பாடையைத் தொட்ட பரலோக மனதுருக்கம்

கண்ணீர் மறைக்கத் தள்ளாடி நடந்துவந்த அந்த ஏழைத் தாயை இயேசு கண்டார்.

மருத்துவராகிய லூக்கா, சுவிசேஷத்தின் இதயத் துடிப்பை ஒரே வார்த்தையில் எழுதுகிறார்: "கர்த்தர் அவளைக் கண்டு, அவள்மேல் மனதுருகி..." (லூக்கா 7:13).

கிரேக்க மொழியில் பயன்படுத்தப்பட்ட சொல் எஸ்பிளாஞ்ச்னிஸ்தெய்ஸ்—ஒருவரது உள்ளுறுப்புகள் மனித வேதனையைக் கண்டு துடித்து உருகும் எல்லையற்ற தெய்வீகப் பரிவு. இயேசுவிடம் யாரும் வந்து மன்றாடவில்லை; அந்தத் தாய் உதவி கேட்கவில்லை; கூட்டத்தார் வேண்டுகோள் விடுக்கவில்லை. தேவனுடைய அளவற்ற, சுயநலமற்ற கிருபையே அவரை முன்னோக்கி உந்தித்தள்ளியது!

அழுதுகொண்டிருந்த அந்தத் தாயின் அருகே சென்று, மனித அறிவுக்கு எட்டாத அந்த வார்த்தைகளை இயேசு உதிர்த்தார்:

"அழாதே!" (கிரேக்கம்: Mē klaie - லூக்கா 7:13).

எந்தவொரு சாதாரண மனிதன் அப்படிச் சொல்லியிருந்தாலும், அது ஒரு வெற்று ஆறுதலாகவே இருந்திருக்கும். பெற்ற ஒரே மகனைப் பிணமாகச் சுமந்து செல்லும் தாய் எப்படி அழாமல் இருக்க முடியும்? ஆனால் ஜீவனின் அதிபதியாகிய கிறிஸ்து உரைத்தபோது, கண்ணீரின் நாட்கள் முடிவுக்கு வரப்போகிறது என்ற பரலோக ஆணை அது!

பின்னர் எந்தவொரு பக்தியுள்ள யூத போதகரும் செய்யத் துணியாத அந்த நினைத்துப் பார்க்க முடியாத செயலை இயேசு செய்தார்: அவர் முன்னே வந்து, பாடையைத் தொட்டார்! (கிரேக்கம்: soros - லூக்கா 7:14).

எண்ணாகமம் 19:11-ன் படி, ஒரு பிணத்தையோ அல்லது பாடlocationையையோ தொட்டால் ஏழு நாட்களுக்குக் கொடிய தீட்டு ஏற்படும். ஆனால் ஜீவ ஊற்றாகிய கிறிஸ்து அந்த மரணப் பாடையைத் தொட்டபோது, மரணத்தின் தீட்டு இயேசுவுக்குள் வரவில்லை; மாறாக இயேசுவின் உயிர்த்தெழுதலின் ஜீவன் அந்த மரப் பாடைக்குள் பாய்ந்தது!

பாடையைச் சுமந்த நான்கு பேரும் அதிர்ந்துபோய் நின்றனர். புல்லாங்குழல்கள் நின்றன; ஒப்பாரிகள் அடங்கின. அந்த மலையடிவாரத்தில் ஒரு பயங்கரமான அமைதி சூழ்ந்தது.

6. கல்லறைகளைத் திறக்கும் கர்த்தரின் கட்டளை

வெள்ளை நார்த் துணிகளில் சுற்றப்பட்டு விறைத்துக் கிடந்த அந்த வாலிபனின் முகத்தை நோக்கி, இயேசு நின்றார். எலியாவையோ எலிசாவையோ போல அவர் அழுது புலம்பவில்லை; சடலத்தின் மேல் படுத்துப் போராடவில்லை. சர்வ சிருஷ்டியையும் ஆளுகை செய்யும் மூல கர்த்தாவாக நின்று கட்டளையிட்டார்:

"வாலிபனே, எழுந்திரு என்று உனக்குச் சொல்லுகிறேன்!" (கிரேக்கம்: Neaniske, soi legō, egerthēti! - லூக்கா 7:14).

நட்சத்திரங்களை உருவாக்கிய அதே பரலோகக் குரல் பாதாளத்தின் வாசல்களை உடைத்துக்கொண்டு பாய்ந்தது!

மறுநொடியே, நின்றுபோன இதயம் துடிக்கத் தொடங்கியது! செத்துப்போன நுரையீரல் மூச்சை இழுத்தது; வெளுத்துப்போன உடலுக்குள் இளமையின் இரத்தம் பாய்ந்தது; மூடிய கண்கள் திறந்தன!

"மரித்தவன் எழுந்து உட்கார்ந்து, பேசத்தொடங்கினான்!" (லூக்கா 7:15).

அந்த வாலிபன் பாடையிலே எழுந்து உட்கார்ந்து, தன் முகத்துணியை விலக்கிப் பேசத் தொடங்கினான்! அடுத்த வரியில் லூக்கா எழுதும் வார்த்தை உலக இலக்கியங்களின் சிகரமாகும்:

"அவனை அவன் தாயினிடத்தில் ஒப்புவித்தார்." (லூக்கா 7:15).

இயேசு அந்த வாலிபனைத் தன் புகழுக்கான சாட்சியாகத் தன்னோடு அழைத்துச் செல்லவில்லை; மாறாக உயிர்பெற்ற அந்த மகனின் கையைப் பிடித்து, கண்ணீரில் உறைந்துபோய் நின்ற அந்த ஏழைத் தாயின் கைகளில் பாசத்தோடு சேர்த்துவைத்தார்!

அங்கிருந்த மக்கள் அனைவரும் சொல்லொணாப் பயத்தினால் (போபோஸ்) நடுங்கினர். பின்னர் அந்தப் பயம் பரலோகத் துதியாக வெடித்தது:

'எல்லாரும் பயமடைந்து: மகா தீர்க்கதரிசியானவர் நமக்குள்ளே தோன்றியிருக்கிறார் என்றும், தேவன் தம்முடைய ஜனங்களைச் சந்தித்தார் என்றும் சொல்லி, தேவனை மகிமைப்படுத்தினார்கள்.' (லூக்கா 7:16).

ஒன்பது நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பாக, வெறும் இரண்டு மைல்கள் தொலைவிலுள்ள சூனேம் ஊரில் எலிசா தீர்க்கதரிசி ஒரு சிறுவனை உயிரோடு எழுப்பியிருந்தார் (2 ராஜா 4). இப்போது மக்கள் கூவினார்கள்: 'எலிசாவை விடப் பெரியவர் இங்கே வந்திருக்கிறார்! கர்த்தராகிய தேவனே நேரில் வந்து தம் ஜனங்களை மீட்டுக்கொண்டார்!'

கப்பர்நகூமின் நூற்றுக்கு அதிபதியின் வீட்டிலிருந்து நாயீன் ஊரின் திறந்த பாடை வரை, வியாதிகள், தூரம், காலம் மற்றும் மரணத்தின் மீதான தமது எல்லையற்ற தெய்வீக இறையாண்மையை இயேசு கிறிஸ்து மெய்ப்பித்தார். அவருடைய சர்வவல்லமையுள்ள வார்த்தை எட்ட முடியாத எந்தவொரு தூரமும் உலகில் இல்லை; அவருடைய ஜீவ சத்தம் உயிர்ப்பிக்க முடியாத எந்தவொரு மரணமும் பிரபஞ்சத்தில் இல்லை!