பெதஸ்தா குளத்தண்டையில் சுகமளித்தல்: முப்பத்தெட்டு ஆண்டு முடக்குவாதமும் ஜீவனின் அதிபதியும்

எருசலேமின் பிரம்மாண்டமான தேவாலயத்தின் நிழலில், பலிக்கான பழுதற்ற ஆட்டுக்குட்டிகள் கொண்டுசெல்லப்படும் ஆட்டு வாசலுக்கு வெளியே, மனித அவலத்தின் திறந்தவெளி வசிப்பிடமாக ஒரு குளம் அமைந்திருந்தது: அதுவே பெதஸ்தா குளம். அதன் ஐந்து கல் மண்டபங்களின் கீழ், அழுகிய நாணல் படுக்கைகளில் கிடந்த பார்வையற்றோர், முடவர்கள், முடக்குவாதத்தால் கைவிடப்பட்டவர்கள் என நூற்றுக்கணக்கான நோயாளிகள், தண்ணீரைக் கலக்கும் ஏதோ ஒரு மாயாஜால அசைவுக்காகத் தங்களின் வாழ்நாளைத் தொலைத்துக்கொண்டிருந்தனர். ஆனால் ஒரு அமைதியான ஓய்வுநாள் பிற்பகலில், ஜீவனின் அதிபதியாகிய கிறிஸ்து அந்த மரணப் பள்ளத்தாக்கிற்குள் நடந்து வந்தார். கூக்குரலிட்ட திரளான கூட்டத்தைக் கடந்து, முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளாகத் தொடர் முடக்குவாதத்தால் சிதைந்துபோயிருந்த ஒரு மனிதனின் முன்னே இயேசு நின்றார். மூன்றே வார்த்தைகளில் நாற்பது ஆண்டுகால அழுகலைச் சுட்டெரித்து, அவனது படுக்கையைத் தோளில் தூக்கவைத்து, மதவெறியர்களின் முகத்திற்கு முன்பாக கம்பீரமாக நடக்கச் செய்த கிறிஸ்து, தாம் பிதாவோடு சரிசமமான நித்திய தேவன் என்ற உன்னத இரகசியத்தை எருசலேமின் நடுவிலே பிரகடனம் செய்தார்.

1. பெதஸ்தாவின் ஐந்து மண்டபங்களும் வேதனையின் பெருங்கடலும்

பண்டிகைக் காலங்களில் எருசலேம் நகரம் மத சம்பிரதாயங்களின் உச்சக்கட்ட ஆடம்பரத்தில் திளைத்திருக்கும்: வெண்ணிற ஆடைகளை அணிந்த லேவிய பாடகர்கள் சங்கீதங்களை முழங்க, மோரியா மலையிலிருந்து வெள்ளி எக்காளங்கள் ஒலிக்க, தூபவர்க்கத்தின் நறுமணப் புகை வானத்தை நோக்கி எழும்பும். ஆனால் இந்த ஆன்மீக வெளிவேஷத்திற்கு மிக அருகிலேயே, ஆட்டு வாசலுக்கு (Probatikē) சற்று அப்பால், நெஞ்சைப் பிளக்கும் ஒரு கொடூரமான காட்சி மறைந்திருந்தது.

அரமேய மொழியில் 'பெய்ட் ஹெஸ்தா' (கிருபையின் வீடு) என்று பொருள்படும் பெதஸ்தா குளம், பாறைகளில் செதுக்கப்பட்ட இரண்டு பிரம்மாண்டமான நீர்த்தேக்கங்களைக் கொண்டிருந்தது. அந்தக் குளங்களைச் சுற்றிலும் நான்கு பக்கங்களிலும், நடுவே இரண்டாகப் பிரிக்கும் அணைக்கட்டின் மேலுமாக மொத்தம் ஐந்து தூண் மண்டபங்கள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன.

அந்த ஐந்து மண்டபங்களின் கல் நிழலில் ஓர் அதிர்ச்சியூட்டும் கூட்டம் கிடந்தது: 'குருடர், சப்பாணிகள், சூம்பின உறுப்புடையவர்கள் முதலிய படுக்கையாளிகளுடைய திரளான கூட்டம் அங்கே கிடந்தது' (யோவான் 5:3). புரையோடிய புண்களின் துர்நாற்றமும், துவைக்கப்படாத ஆடைகளின் தூசியும், நம்பிக்கையிழந்த மனிதர்களின் பெருமூச்சுகளும் அந்த மண்டபங்களை ஒரு நரகமாக மாற்றியிருந்தன.

அவர்கள் ஒரு கொடூரமான, மூடநம்பிக்கையின் எதிர்பார்ப்பில் சிறைப்பட்டிருந்தனர். அவ்வப்போது குளத்தின் நிலத்தடி ஊற்றுகளிலிருந்து நீர் பீறிட்டு எழும்பும்போது குமிழ்கள் தோன்றும். ஒரு தேவ தூதன் வந்து தண்ணீரைக் கலக்குகிறான் என்றும், தண்ணீர் கலங்கின பின்பு எவன் முந்தி இறங்குவானோ அவன் எந்த வியாதியஸ்தனாயிருந்தாலும் சொஸ்தமாவான் என்றும் ஒரு நம்பிக்கை நிலவியது. அது பலசாலிகளால் மட்டுமே ஜெயிக்கக்கூடிய இரக்கமற்ற போட்டியாக இருந்தது; பிறருடைய தயவின்றி நகரக்கூட முடியாத கொடிய முடக்குவாத நோயாளிகளோ என்றென்றைக்கும் தோற்றுப்போகும் விதியைக் கொண்டிருந்தனர்.

2. புழுதியில் கழிந்த முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகள்

இயேசு அந்த பெதஸ்தா குளத்திற்குள் தனியாக நுழைந்தார். அவர் ஆரவாரமான சீடர்களுடனோ அல்லது புகழ்ச்சி கோஷங்களுடனோ வரவில்லை. மனித வேதனையின் வரிசைகளுக்கு நடுவே அமைதியாக நடந்து சென்ற அவரது பரிசுத்த கண்கள், அந்த அவலக் கடலில் மூழ்கியிருந்த ஒரு தனிமையான, யாவராலும் கைவிடப்பட்ட மனிதனைக் கண்டன.

அவனது வேதனையின் நீளத்தை வேதாகமம் அதிர்ச்சியூட்டும் விதத்தில் பதிவு செய்கிறது: "முப்பத்தெட்டு வருஷம் வியாதிப்பட்டிருந்த ஒரு மனுஷன் அங்கே இருந்தான்." (யோவான் 5:5).

அந்த முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளை சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்! கிறிஸ்து பூமியில் மனிதனாக வாழ்ந்த ஆண்டுகளை விட அதிகமான காலம்; பண்டைய ரோம சாம்ராஜ்யத்தின் ஒரு மனிதனின் சராசரி ஆயுட்காலத்தை விட நீண்ட காலம் அவன் அந்தப் படுக்கையிலேயே முடங்கிக் கிடந்தான். அவன் முதன்முதலில் படுக்கையில் விழுந்தபோது, சீசர் அகுஸ்து தன் சாம்ராஜ்யத்தை முழுமையாக நிறுவியிருக்கவில்லை; ஏரோது ராஜா தேவாலயத்தைக் கட்டத் தொடங்கியிருக்கவில்லை; இஸ்ரவேலின் ஒரு முழு தலைமுறையே கல்லறைக்குச் சென்றிருந்தது.

கிட்டத்தட்ட நான்கு தசாப்தங்களாக, அவனது இளமை அழிந்துபோனது; உறவினர்கள் அவனை மறந்துபோயினர்; நண்பர்கள் கைவிட்டுவிட்டனர். அவனது கால்கள் தசை நலிந்து, உலர்ந்துபோன குச்சிகளைப் போல மாறின. பெதஸ்தா குளத்தின் தூண்களைப் போல அவனும் அந்த இடத்தின் ஒரு நிரந்தர அவலப் பொருளாகவே மாறிப்போயிருந்தான்.

3. இருதயத்தை ஊடுருவிய பரலோகக் கேள்வி

அந்த முதிய நோயாளியின் அருகே கல் தரையில் இயேசு முழங்காலூன்றினார். பல தசாப்த கால விரக்தியால் இருளடைந்திருந்த அவனது கண்களைப் பார்த்து, மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் விசித்திரமாகத் தோன்றும் ஒரு கேள்வியைக் கேட்டார்:

"சொஸ்தமாக மனதாயிருக்கிறாயா?" (கிரேக்கம்: Theleis hygiēs genesthai? - யோவான் 5:6).

முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகள் படுக்கையில் கிடந்த ஒருவனிடம் சொஸ்தமாக விரும்புகிறாயா என்று கேட்பது ஏன்? ஏனெனில் நீண்டகால வியாதி ஒரு மனிதனை மனரீதியாக முடக்கிவிடும். பல ஆண்டுகளாகப் படுத்துக் கிடந்ததால், அவன் பிச்சையெடுத்து வாழும் வாழ்க்கைக்குப் பழகிப்போயிருந்தான். சொஸ்தமடைந்தால், அவன் வேலை செய்ய வேண்டும், குடும்பப் பொறுப்புகளை ஏற்க வேண்டும், சுயமாக வாழ வேண்டும் என்ற பயமும் அவனுக்குள் ஏற்பட்டிருக்கலாம்.

அந்த மனிதனின் பதிலை கவனியுங்கள்: 'ஆண்டவரே, தண்ணீர் கலக்கப்படும்போது என்னைக் குளத்தில் கொண்டுபோய் விடுகிறதற்கு ஒருவருமில்லை, நான் வருகிறதற்குள்ளே வேறொருவன் எனக்கு முந்தி இறங்கிவிடுகிறான் என்றான்.' (யோவான் 5:7).

அவன் "ஆம், எனக்கு விருப்பமுண்டு!" என்று உடனடியாகக் கூறவில்லை. மாறாக, தன் இயலாமையையும் ('எனக்கு ஒருவருமில்லை'), மற்றவர்களின் போட்டியையும் ('வேறொருவன் முந்தி இறங்குகிறான்') மட்டுமே காரணமாகக் காட்டினான். கலங்கிய குளத்து நீரிலும், மனிதர்களின் பலவீனமான கைகளிலுமே அவன் விடிவைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான். ஆனால் தண்ணீரைச் சிருஷ்டித்த சர்வவல்லமையுள்ள கர்த்தரே தன் அருகே அமர்ந்திருக்கிறார் என்பதை அவனது மங்கிய கண்கள் காணத் தவறிவிட்டன!

4. சிருஷ்டிப்பின் வார்த்தையும் படுக்கையைத் தூக்கிய அற்புதமும்

இயேசு அந்தக் குளத்துத் தண்ணீரைத் தொடவில்லை. அந்த மனிதனைத் தூக்கிக் குளத்திற்குள் எறியவுமில்லை. மனிதர்களின் மூடநம்பிக்கைகளைத் தாண்டி, ஆதியாகமத்தில் 'வெளிச்சம் உண்டாகக்கடவது' என்று உரைத்த அதே சிருஷ்டிப்பின் உன்னத அதிகாரத்தோடு பேசினார்:

"எழுந்திரு, உன் படுக்கையை எடுத்துக்கொண்டு நட!" (யோவான் 5:8).

கிரேக்க மொழியில் மூன்று சுருக்கமான கட்டளைகள்: எகீரே (எழுந்திரு!), ஆரோன் (எடுத்துக்கொள்!), பெரிபாடெய் (நட!).

அந்த நொடியில் நிகழ்ந்த மாற்றம் சொல்லொணாதது: 'உடனே அந்த மனுஷன் சொஸ்தமாகி, தன் படுக்கையை எடுத்துக்கொண்டு, நடந்தான்.' (யோவான் 5:9).

ஒரே ஒரு மைக்ரோ நொடியில், சிருஷ்டிகரின் ஜீவ வல்லமை செத்துப்போன நரம்புகளுக்குள் பாய்ந்தது! உலர்ந்துபோன எலும்பு மஜ்ஜைகள் புதுப்பிக்கப்பட்டன; தேய்ந்துபோன தசைநார்கள் உருவாயின; வாலிபனின் பலம் அவனது கால்களுக்குள் புகுந்தது. அவனுக்கு எந்தவொரு உடற்பயிற்சி சிகிச்சையும் தேவைப்படவில்லை. துள்ளி எழுந்தான்; குனிந்து, தான் முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகள் கிடந்த அந்த கடினமான நாணல் படுக்கையைத் (krabbaton) தன் தோள்களில் தூக்கி வைத்துக்கொண்டு, மக்கள் கூட்டம் திகைத்துப் பார்க்க, எருசலேமின் வீதிகளில் கம்பீரமாக நடந்து சென்றான்!

5. ஓய்வுநாள் சர்ச்சையும் தேவாலயத்தின் எச்சரிக்கையும்

யோவான் நற்செய்தியாளர் அடுத்த வரியிலே அந்த பயங்கரமான உண்மையை எழுதுகிறார்: "அந்த நாள் ஓய்வுநாளாயிருந்தது." (யோவான் 5:9).

சுகமடைந்த அந்த மனிதன் தன் படுக்கையைச் சுமந்துகொண்டு ஆனந்தக் கண்ணீரோடு வீதிகளில் நடந்து சென்றபோது, யூத மதப் பெரியவர்கள் அவனைக் குறுக்கிட்டு வழிமறித்தனர். முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகள் முடங்கிக்கிடந்த ஒரு மனிதன் விடுதலை பெற்றதைக் கண்டு அவர்கள் மகிழ்ச்சியடையவில்லை; தேவனைத் துதிக்கவில்லை. மாறாக, கைகளைக் கட்டி, கண்களை உருட்டி, அவனது தோளிலிருந்த படுக்கையைச் சுட்டிக்காட்டி கர்ஜித்தனர்:

"இன்று ஓய்வுநாளாயிருக்கிறதே, படுக்கையை எடுத்துக்கொண்டு போகிறது உனக்கு நியாயமல்ல!" (யோவான் 5:10).

ரபீக்களின் வாய்மொழிச் சட்டத்தில் (மிஷ்னாவின் 'ஷபாத்' பிரிவு), ஓய்வுநாளில் செய்யக்கூடாத 39 வகையான வேலைகள் பட்டியலிடப்பட்டிருந்தன. அதில் ஒரு பொது இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்குப் பொருட்களைச் சுமந்து செல்வது மரண தண்டனைக்குரிய பெருங்குற்றமாகக் கருதப்பட்டது.

அந்த மனிதனோ தன் குழந்தைத்தனமான விசுவாசத்தோடு பதிலளித்தான்: 'என்னைச் சொஸ்தமாக்கினவர்: உன் படுக்கையை எடுத்துக்கொண்டு நட என்று எனக்குச் சொன்னார்.' அவனது வாதம் அசைக்க முடியாதது: முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகால முடக்குவாதத்தை ஒரு நொடியில் குணமாக்கியவருக்கு, படுக்கையை என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கட்டளையிடும் தெய்வீக அதிகாரம் உண்டு என்று நம்பினான்! ஆனால் சுகமளித்தவர் யார் என்பதை அவனால் சொல்ல முடியவில்லை, ஏனெனில் இயேசு கூட்டத்திற்குள் மறைந்துபோயிருந்தார்.

அன்று பிற்பகலில், சுகமடைந்த அந்த மனிதன் தேவாலயத்தின் பரிசுத்த முற்றத்திற்குள் சென்றான். அங்கே வெள்ளை பளிங்குத் தூண்களுக்கு நடுவே, இயேசு அவனைக் கண்டுபிடித்து அவனருகே வந்தார். அவனது கண்களைப் பார்த்து, நித்திய எச்சரிக்கையோடு பேசினார்:

"இதோ, சொஸ்தமானாய், அதிக கேடானதொன்றும் உனக்கு வராதபடி இனிப் பாவஞ்செய்யாதே!" (யோவான் 5:14).

சரீர சுகத்தைக் காட்டிலும் ஆத்துமாவின் இரட்சிப்பே மேலானது என்பதை இயேசு உணர்த்தினார். முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகள் முடங்கிக் கிடந்தது பெரிய வேதனைதான்; ஆனால் மனந்திரும்பாமல் பாவத்தில் மரித்து நித்திய நரக ஆக்கினைக்குள்ளாவது அதைவிடக் கொடூரமான கேடாகும்! வெறும் சரீர வியாதிகளை நீக்குவது மட்டுமல்ல, மனித ஆன்மாக்களைப் பாவத்திலிருந்து மீட்பதே கிறிஸ்துவின் மேலான நோக்கமாகும்.

6. பிதாவோடுள்ள சமத்துவமும் நான்கு உன்னத சாட்சிகளும்

தன்னைச் சொஸ்தமாக்கினவர் இயேசுவே என்பதை அந்த மனிதன் சென்று யூதர்களுக்கு அறிவித்தான். யூத தலைவர்கள் கொதித்தெழுந்தனர். ஓய்வுநாளில் இதைச் செய்தபடியினால் இயேசுவைத் துன்புறுத்தவும், அவரைக் கொலை செய்யவும் வகைதேடினர்.

இயேசு பயந்து பின்வாங்கவில்லை; அல்லது மன்னிப்புக் கோரவில்லை. மாறாக, எருசலேமின் அடித்தளத்தையே உலுக்கிய அந்த பிரம்மாண்டமான தெய்வீக அறிக்கையை வெளியிட்டார்:

"என் பிதா இதுவரைக்கும் கிரியை செய்துவருகிறார், நானும் கிரியை செய்துவருகிறேன்." (யோவான் 5:17).

இதன் பயங்கரமான அர்த்தத்தை யூதர்கள் உடனடியாகப் புரிந்துகொண்டனர். சிருஷ்டிப்பின் ஏழாம் நாளில் தேவன் ஓய்ந்திருந்தாலும், பிரபஞ்சத்தைப் பராமரிக்கும் பணியையும், ஜீவனைக் காக்கும் கிரியையையும் தேவன் ஓய்வுநாளிலும் தொடர்ந்து செய்துகொண்டே இருக்கிறார் என்பது யூத இறையியல் அறிஞர்களின் ஒருமித்த கருத்தாகும். 'என் பிதா கிரியை செய்கிறார், நானும் செய்கிறேன்' என்று சொன்னதன் மூலம், தாம் பிதாவாகிய தேவனுக்குச் சரிசமமான அதிகாரம் கொண்டவர் என்பதை இயேசு பகிரங்கமாக அறிவித்தார்!

யோவான் எழுதுகிறார்: 'அவர் ஓய்வுநாள் கட்டளையை மீறினதுமல்லாமல், தம்மை தேவனுக்குச் சமமாக்கி, தேவனைத் தம்முடைய சொந்தப் பிதா என்றும் சொன்னபடியினாலே, யூதர்கள் அவரைக் கொலைசெய்யும்படி அதிகமாய் வகைதேடினார்கள்.' (யோவான் 5:18).

தம்முடைய அறிக்கையைத் திரும்பப் பெறுவதற்குப் பதிலாக, தமது தெய்வீக இறையாண்மையை அடுத்தடுத்த வசனங்களில் இன்னும் ஆழமாகப் பிரகடனம் செய்தார்:

• தெய்வீக ஐக்கியம்: 'பிதா எவைகளைச் செய்கிறாரோ, அவைகளைக் குமாரனும் அந்தப்படியே செய்கிறார்.' (வசனம் 19).
• உயிர்ப்பிக்கும் சர்வவல்லமை: 'பிதாவானவர் மரித்தோரை எழுப்பி உயிர்ப்பிக்கிறதுபோல, குமாரனும் தமக்குச் சித்தமானவர்களை உயிர்ப்பிக்கிறார்.' (வசனம் 21).
• நியாயத்தீர்ப்பு அதிகாரம்: 'எல்லாரும் பிதாவைக் கனம்பண்ணுகிறதுபோலக் குமாரனையும் கனம்பண்ணும்படிக்கு, பிதாவானவர் தாமே ஒருவருக்கும் நியாயத்தீர்ப்புச் செய்யாமல், நியாயத்தீர்ப்புச் செய்யும் அதிகாரம் முழுவதையும் குமாரனுக்கு ஒப்புக்கொடுத்திருக்கிறார்.' (வசனம் 22–23).
• பொதுவான உயிர்த்தெழுதல்: 'பிரேதக்குழிகளிலுள்ள அனைவரும் அவருடைய சத்தத்தைக் கேட்கும் காலம் வரும்; நன்மைசெய்தவர்கள் ஜீவனை அடையும்படி எழுந்திருக்கிறவர்களாகவும், தீமைசெய்தவர்கள் ஆக்கினையை அடையும்படி எழுந்திருக்கிறவர்களாகவும் புறப்படுவார்கள்.' (வசனம் 28–29).

இறுதியாக, மோசேயின் நியாயப்பிரமாணப்படி ஒரு காரியம் உறுதிப்பட இரண்டு அல்லது மூன்று சாட்சிகள் வேண்டும் என்பதால் (உபா 19:15), தமக்குச் சாட்சியிடும் நான்கு உன்னத சாட்சிகளை இயேசு மன்றத்தின் முன்பாக நிறுத்தினார்:

1. யோவான் ஸ்நானகன்: எரிகிறதும் பிரகாசிக்கிறதுமான விளக்காயிருந்து தேவ ஆட்டுக்குட்டியைக் காட்டிய தீர்க்கதரிசி (வசனம் 33–35).
2. கிறிஸ்துவின் அற்புதக் கிரியைகள்: பிதாவினால் அருளப்பட்டு, தேவனால் மட்டுமே செய்யக்கூடிய மறுக்க முடியாத வல்லமையான அடையாளங்கள் (வசனம் 36).
3. பிதாவாகிய தேவன்: யோர்தான் நதியில் வானத்தைத் திறந்து 'இவர் என் நேச குமாரன்' என்று தாமே நேரில் தந்த குரல் சாட்சி (வசனம் 37).
4. பரிசுத்த வேதவாக்கியங்களும் மோசேயும்: யூதர்கள் பெருமையோடு கைகளில் பிடித்திருந்த வேதவாக்கியங்கள் அனைத்தும் கிறிஸ்துவையே முன்னறிவிக்கின்றன: 'நீங்கள் மோசேயை விசுவாசித்தீர்களானால், என்னையும் விசுவாசிப்பீர்கள்; அவன் என்னைக்குறித்து எழுதியிருக்கிறானே!' (வசனம் 39, 46).

பெதஸ்தா குளத்தண்டையிலே, கலங்கிய தண்ணீரின் மாயைகள் நித்திய ஜீவத்தண்ணீரின் ஊற்றினால் விழுங்கப்பட்டன! முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகால முடக்குவாதத்திலிருந்து விடுபட்டுத் தன் படுக்கையைச் சுமந்து சென்ற அந்த மனிதன், நாசரேத்தூரானாகிய இயேசுவே ஓய்வுநாளின் ஆண்டவர் என்பதற்கும், நோய்களையும் மரணத்தையும் ஜெயித்த நித்திய ஜீவாதிபதி என்பதற்கும் காலங்களை வென்ற உயிருள்ள சாட்சியாய் நிற்கிறான்!