பன்னிரு அப்போஸ்தலர்களின் தெரிந்துகொள்ளுதலும் மலைப்பிரசங்கமும்: பாக்கியங்களும் பரலோக நீதியும்

கலிலேயாவின் செங்குத்தான மலைகளுக்கு மேலே அந்தி மயங்கி, காரிருள் சூழ்ந்த வேளையில், திரண்டு நின்ற மக்கள் கூட்டத்தை விட்டு விலகி, இயேசு அமைதியாக அந்த தனிமையான மலை உச்சிக்குச் சென்றார். பூமி முழுவதும் உறங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த நள்ளிரவில், நட்சத்திரங்களின் ஒளியில் முழங்காலூன்றிய தேவகுமாரன், பிதாவோடு இடைவிடாத ஜெபத்தில் போராடினார். திருச்சபையின் தலைவிதியும், உலக நாடுகளின் மீட்பும், பன்னிரு அப்போஸ்தலர்களின் தெரிந்துகொள்ளுதலும் அந்த ஜெபத்தின் முடிவிலே தீர்மானிக்கப்பட வேண்டியிருந்தது. விடிந்ததும், சீடர்களை அழைத்த இயேசு, அவர்களிலிருந்து பன்னிரண்டு எளிய மனிதர்களைத் தமது அப்போஸ்தலர்களாகத் தேர்ந்தெடுத்தார். பின்னர் கலிலேயக் கடலின் நீலப்பரப்பைக் கண்ணோக்கும் இயற்கை எழில் கொஞ்சும் மலைச்சரிவில் அமர்ந்து, மனிதகுல வரலாற்றில் பேசப்பட்ட மிக உன்னதமான பிரசங்கத்தைப் போதித்தார்: அதுவே தேவராஜ்யத்தின் நித்திய சாசனமாகிய மலைப்பிரசங்கம்—சுயநீதியையும் மாயமாலங்களையும் சுட்டெரித்து, கன்மலையின் மேல் கட்டப்படும் அசைக்க முடியாத விசுவாச வாழ்வை உலகிற்கு நிலைநாட்டிய பரலோக உபதேசம்!

1. இராமுழுவதும் தொடர்ந்த ஜெபமும் பன்னிரு அப்போஸ்தலர்களின் அழைப்பும்

லூக்கா நற்செய்தியாளர் இந்நிகழ்வின் மாபெரும் முக்கியத்துவத்தை பயபக்தியோடு எழுதுகிறார்: 'அந்நாட்களிலே, அவர் ஜெபம்பண்ணும்படியாக ஒரு மலையில் ஏறி, இராமுழுவதும் தேவனை நோக்கி ஜெபம் பண்ணிக்கொண்டிருந்தார்.' (லூக்கா 6:12).

தமது ஊழியத்தின் ஒவ்வொரு முக்கியமான திருப்புமுனைக்கு முன்பாகவும் இயேசு ஜெபித்தார். ஆனால் இது ஒரு சாதாரண ஜெபமல்ல; விடியும் வரை தொடர்ந்த ஓர் இரவு நேர ஆவிக்குரிய போராட்டம்—கிரேக்க மொழியில் என் தே புரோஸூக்கே தூ தியோ (தேவனிடத்தில் விழித்திருந்து ஜெபித்தல்). அந்த குளிர்ந்த பாறைகளின் மேல் முழங்காலூன்றி, கிழக்கு வானம் விடியலின் பொன்னிறத்தில் ஒளிரும் வரை இயேசு தன் ஆத்துமாவை ஊற்றி ஜெபித்தார்.

விடிந்ததும், தம்மைப் பின்பற்றிய திரளான சீடர்களை மலை உச்சிக்கு வரவழைத்தார். அவர்களில் பன்னிரண்டு பேரைத் தமக்கென்று தெரிந்துகொண்டு, அவர்களுக்கு அப்போஸ்தலர்கள் (கிரேக்கம்: Apostoloi - அரசரின் அதிகாரத்தோடு அனுப்பப்பட்ட தூதுவர்கள்) என்று பெயரிட்டார்:

• சீமோன் பேதுரு மற்றும் அந்திரேயா: பெத்சாயிதாவின் முரட்டுத்தனமான எளிய மீனவர்கள்.
• யாக்கோபு மற்றும் யோவான்: இடிமுழக்க மக்கள் (போவனேர்கேஸ்) என்று அழைக்கப்பட்ட வைராக்கியமுள்ள சகோதரர்கள்.
• பிலிப்பு மற்றும் பர்த்தொலொமேயு (நத்தானியேல்): கானாவூரின் கபடற்ற வேத ஆராய்ச்சியாளன் மற்றும் விசாரிக்கும் சீடன்.
• மத்தேயு (லேவி) மற்றும் தோமா (திதிமு): மீட்கப்பட்ட வரிதண்டுபவனும் நேர்மையான சந்தேகங்களின் மனிதனும்.
• அல்பேயுவின் குமாரன் யாக்கோபு மற்றும் சீமோன் கானானியன்: அடக்கமான ஊழியக்காரனும் உரோம ஆதிக்கத்தை எதிர்த்த தீவிர தேசியவாதியும்.
• ததேயு (யூதா) மற்றும் யூதாஸ்காரியோத்து: கனிவான உள்ளம் கொண்டவனும் பின்னர் காட்டிக்கொடுத்த துரோகியும்.

எப்பேர்ப்பட்ட ஒரு விசித்திரமான மனிதக் கூட்டம்! எருசலேமின் பிரதான ஆசாரியர்களோ, சனகெப்ரிப் சங்கத்தின் தத்துவ மேதைகளோ அவர்களில் ஒருவரும் இல்லை. உரோம அரசாங்கத்திற்கு வரிவசூலித்த மத்தேயுவையும், உரோமர்களைக் கொல்லத் துடித்த தீவிரவாத சீமோனையும் ஒரே மேஜையில் சகோதரர்களாக இணைத்ததன் மூலம், தேவனுடைய ராஜ்யம் அனைத்து அரசியல், சமூகப் பிரிவினைகளையும் உடைத்தெறியும் அன்பின் ராஜ்யம் என்பதை நிரூபித்தார். இந்த பலவீனமான மண் பாண்டங்களே புதிய எருசலேமின் பன்னிரண்டு அஸ்திபாரக் கற்களாக மாறவிருந்தன!

2. மலைப் பிரசங்க மேடையும் எட்டு பாக்கியங்களும்

தப்கா அருகிலுள்ள மலைச்சரிவின் இயற்கை ஒலி அரங்கு போன்ற புல்வெளியில் இறங்கி வந்த இயேசு, ரபீக்கள் போதிக்கும் அதிகாரமுள்ள ஆசனத்தில் அமர்ந்தார். கலிலேயா, தெக்கப்போலி, எருசலேம், யூதேயா மற்றும் யோர்தானுக்கு அப்புறத்திலிருந்தெல்லாம் வந்து குவிந்த ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அந்தப் பச்சைப் புல்வெளியில் அமர்ந்தனர்.

தமது திருவாயைத் திறந்து, உலகை உலுக்கிய எட்டு பாக்கியங்களை (மத்தேயு 5:3–12) முழங்கினார். உலகம் சொல்கிறது: 'பணக்காரர்களும், வல்லமை படைத்தவர்களும், பெருமைக்காரர்களும், பழிவாங்குபவர்களுமே பாக்கியவான்கள்!' ஆனால் பரலோகத்தின் ராஜாவோ உலகக் கண்ணோட்டத்தை அடியோடு தலைகீழாக மாற்றினார்:

• "ஆவியில் எளிமையுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள்; பரலோகராஜ்யம் அவர்களுடையது." (வசனம் 3). தங்கள் சொந்த சுயநீதியில் பெருமைபாராட்டாமல், தேவனுக்கு முன்பாகத் தங்களை ஒன்றுமில்லாத பராரிகளாக உணர்பவர்களுக்கே பரலோகம் சொந்தம்.
• "துக்கப்படுகிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் ஆறுதலடைவார்கள்." (வசனம் 4). தங்கள் பாவத்திற்காகவும், உலகத்தின் சீர்கேட்டிற்காகவும் உள்ளம் நொறுங்கி அழுகிறவர்களுக்கே பரிசுத்த ஆவியின் நித்திய ஆறுதல் கிடைக்கும்.
• "சாந்தகுணமுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் பூமியைச் சுதந்தரித்துக்கொள்ளுவார்கள்." (வசனம் 5). தங்கள் பெலனை தேவனுடைய கட்டுப்பாட்டுக்குள் அடக்கிவைத்திருக்கும் சாந்தமுள்ளவர்களே புதிய உலகத்தை ஆளுவார்கள்.
• "நீதியின்மேல் பசிதாகமுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் திருப்தியடைவார்கள்." (வசனம் 6). சரீர உணவை விட தேவனுடைய பரிசுத்தத்திற்காக ஏங்கித் தவிப்பவர்களின் உள்ளம் திருப்தியாக்கப்படும்.
• "இரக்கமுடையவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் இரக்கம் பெறுவார்கள்." (வசனம் 7). பிறரின் தவறுகளை மன்னித்து பரிவு காட்டும் உள்ளங்களே தேவனுடைய எல்லையற்ற கிருபையைப் பெற்றுக்கொள்ளும்.
• "இருதயத்தில் சுத்தமுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் தேவனைத் தரிசிப்பார்கள்." (வசனம் 8). கபடற்ற, பிரிபடாத தூய உள்ளம் கொண்டவர்களே சர்வவல்ல தேவனுடைய முகத்தைக் காண்பார்கள்.
• "சமாதானம்பண்ணுகிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் தேவனுடைய புத்திரர் என்னப்படுவார்கள்." (வசனம் 9). பிரிந்த மனிதர்களை தேவனோடும் சக மனிதரோடும் இணைப்பவர்களே தங்கள் பரலோகப் பிதாவின் சாயலைப் பிரதிபலிக்கின்றனர்.
• "நீதியினிமித்தம் துன்பப்படுகிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்; பரலோகராஜ்யம் அவர்களுடையது." (வசனம் 10–12). கிறிஸ்துவின் நாமத்திற்காக நிந்திக்கப்பட்டு, துரத்தப்பட்டு, அவதூறு சுமத்தப்படுபவர்கள் தீர்க்கதரிசிகளின் வரிசையில் நிற்கின்றனர்; பரலோகத்தில் அவர்களின் பலன் அளவிட முடியாதது!

3. உப்பும் வெளிச்சமும்: இருதயத்தின் பரிசுத்த நியாயப்பிரமாணம்

சீடர்களை நோக்கி இயேசு கூறினார்: "நீங்கள் பூமிக்கு உப்பாயிருக்கிறீர்கள்... நீங்கள் உலகத்துக்கு வெளிச்சமாயிருக்கிறீர்கள்." (மத்தேயு 5:13–14). பண்டைய உலகில் அழுகிப்போகாமல் காக்கும் ஒரே பாதுகாப்புப் பொருள் உப்பாகும். கிறிஸ்தவர்கள் உலகத்தை விட்டு ஓடாமல், சீர்கெட்ட சமுதாயத்திற்குள் உப்பாகக் கரைந்து சீரழிவைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும். வெளிச்சத்தை மரக்காலுக்குள் மறைத்து வைக்க முடியாது; அது விளக்கின் மேல் வைக்கப்பட்டு அனைவருக்கும் வெளிச்சம் தரும்; மனிதர்கள் உங்கள் நற்கிரியைகளைக் கண்டு பரலோகப் பிதாவை மகிமைப்படுத்துவார்கள்.

பரிசேயர்களின் சந்தேகத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் விதமாக இயேசு கூறினார்:

"நியாயப்பிரமாணத்தையானாலும் தீர்க்கதரிசனங்களையானாலும் அழிக்கிறதற்கு வந்தேன் என்று எண்ணிக்கொள்ளாதேயுங்கள்; அழிக்கிறதற்கு அல்ல, நிறைவேற்றுகிறதற்கே வந்தேன். வானமும் பூமியும் ஒழிந்துபோனாலும், நியாயப்பிரமாணத்திலுள்ளதெல்லாம் நிறைவேறுமளவும், அதிலிருந்து ஒரு சிறு எழுத்தாகிலும், ஒரு எழுத்தின் உறுப்பாகிலும் ஒழிந்துபோகாது என்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்." (மத்தேயு 5:17–18).

எபிரேய எழுத்துக்களின் மிகச் சிறிய எழுத்தாகிய யோத் மற்றும் எழுத்தின் கொம்புகூட நிறைவேறாமல் போகாது!

பின்னர் அதிர்ச்சியூட்டும் எச்சரிக்கை வந்தது: 'வேதபாரகர் பரிசேயர் என்பவர்களுடைய நீதியிலும் உங்கள் நீதி அதிகமாயிராவிட்டால், பரலோகராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்கமாட்டீர்கள்.' (வசனம் 20). பரிசேயர்களிடம் சடங்கு சார்ந்த வெளிப்புற நீதி மட்டுமே இருந்தது; ஆனால் கிறிஸ்துவோ இருதயத்தின் மெய்யான பரிசுத்தத்தைக் கோரினார்!

ஆறு முறை முழங்கினார்: "உரைக்கப்பட்டதென்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்கள்... நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்!"

• மோசே சொன்னார்: 'கொலை செய்யாதிருப்பாயாக'; ஆனால் கிறிஸ்துவோ தன் சகோதரனை வீணாகக் கோபித்து, அவனை 'ராகா' (மடனே) என்று நிந்திப்பதே கொலைக்குச் சமமான பாவம் என்றார் (வசனம் 21–22).
• மோசே சொன்னார்: 'விபச்சாரம் செய்யாதிருப்பாயாக'; ஆனால் ஒரு ஸ்திரீயை இச்சையோடு பார்ப்பதே தன் இருதயத்தில் அவளோடு விபச்சாரம் செய்வதாகும் என்றார் (வசனம் 27–28).
• பொய் ஆணைகளைத் தவிர்த்து, 'உள்ளது உள்ளதென்றும், இல்லது இல்லதென்றும்' உண்மையை மட்டுமே பேசக் கட்டளையிட்டார் (வசனம் 37).
• 'கண்ணுக்குக் கண்' என்ற பழிவாங்கும் உணர்வை ஒழித்து, வலது கன்னத்தில் அறைபவனுக்கு மறு கன்னத்தையும் திருப்பிக் காட்டவும், ஒரு மைல் தூரம் சுமக்கச் சொல்பவனோடு இரண்டு மைல் தூரம் செல்லவும் போதித்தார் (வசனம் 38–42).
• இறுதியாக அன்பின் உன்னத சிகரத்தை அறிவித்தார்: "உங்கள் சத்துருக்களைச் சிநேகியுங்கள்; உங்களைச் சபிக்கிறவர்களை ஆசீர்வதியுங்கள்; உங்களைப் பகைக்கிறவர்களுக்கு நன்மைசெய்யுங்கள்; உங்களை நிந்தித்துத் துன்புறுத்துகிறவர்களுக்காக ஜெபம்பண்ணுங்கள். இப்படிச் செய்வதினால் பரலோகத்திலிருக்கிற உங்கள் பிதாவுக்குப் புத்திரராயிருப்பீர்கள்!" (வசனம் 44–45). தேவன் நல்லோர் மேலும் தீயோர் மேலும் தமது சூரியனை உதிக்கப்பண்ணுகிறார்; நீதியுள்ளவர்கள் மேலும் அநீதியுள்ளவர்கள் மேலும் மழையைப் பொழிகிறார். தேவனுடைய உன்னத சாயல் என்பது பழிவாங்காத தெய்வீக அன்பேயாகும்!

4. அந்தரங்க பக்தியும் கர்த்தர் கற்பித்த ஜெபமும்

ஆறாம் அதிகாரத்தில், வெளிப்புற மாயமால பக்தியை இயேசு வன்மையாகக் கண்டித்தார். தர்மம் செய்யும்போது ஊரறிய எக்காளம் ஊதாதே; உன் வலது கை செய்கிறதை உன் இடது கை அறியாதிருக்கக்கடவது; அந்தரங்கத்தில் பார்க்கிற உன் பிதா உனக்கு வெளியரங்கமாய்ப் பலனளிப்பார். உபவாசிக்கும்போது முகத்தை விகாரமாக்கிக் காட்டாதே; தலையில் எண்ணெய் பூசி முகத்தைக் கழுவு.

ஜெபம் பண்ணும்போது அஞ்ஞானிகளைப் போல வீண் வார்த்தைகளை அலப்பாதே; நீங்கள் கேட்கும் முன்னரே உங்கள் பிதா உங்கள் தேவைகளை அறிந்திருக்கிறார். பின்னர் உலக வரலாற்றின் உன்னத ஜெப மாதிரிப் பாடத்தை அருளினார்: கர்த்தரின் ஜெபம் (மத்தேயு 6:9–13):

• "பரமண்டலங்களிலிருக்கிற எங்கள் பிதாவே, உம்முடைய நாமம் பரிசுத்தப்படுவதாக:" பிதாவோடுள்ள பாசமிகு நெருக்கமும், அவரது பரிசுத்தத்தைக் குறித்த பயபக்தியும்.
• "உம்முடைய ராஜ்யம் வருவதாக; உம்முடைய சித்தம் பரமண்டலத்திலே செய்யப்படுகிறதுபோல பூமியிலேயும் செய்யப்படுவதாக:" சுய விருப்பங்களை விட்டுவிட்டு தேவ சித்தத்திற்குப் பூரண அர்ப்பணிப்பு.
• "எங்களுக்கு வேண்டிய ஆகாரத்தை இன்று எங்களுக்குத் தாரும்:" அன்றாடத் தேவைகளுக்காக தேவனைச் சார்ந்திருத்தல்.
• "எங்கள் கடனாளிகளுக்கு நாங்கள் மன்னிக்கிறதுபோல எங்கள் கடன்களை எங்களுக்கு மன்னியும்:" பிறரை மன்னித்து, தேவனுடைய மன்னிப்பைப் பெற்றுக்கொள்ளுதல்.
• "எங்களைச் சோதனைக்குட்படப்பண்ணாமல், தீமையினின்று எங்களை இரட்சித்துக்கொள்ளும்:" பிசாசின் கன்னிகளுக்குத் தப்பும் பரலோகப் பாதுகாப்பு.
• "ராஜ்யமும், வல்லமையும், மகிமையும் என்றென்றைக்கும் உம்முடையவைகளே, ஆமென்."

5. கவலைகளை முறியடிக்கும் பறவைகளும் காட்டுப் புஷ்பங்களும்

மனிதகுலத்தை வாட்டி வதைக்கும் கவலைகளை நோக்கி இயேசு பேசினார். உணவிற்காகவும், உடைக்காகவும், எதிர்காலத்திற்காகவும் நொந்து சாகும் மக்களின் மனதை அமைதிப்படுத்தினார்.

வானத்தில் சுதந்திரமாகப் பறந்த குருவிகளையும் காகங்களையும் சுட்டிக்காட்டி: "ஆகாயத்துப் பட்சிகளை நோfilterக்கிப் பாருங்கள்; அவைகள் விதைக்கிறதுமில்லை, அறுக்கிறதுமில்லை, களஞ்சியங்களில் சேர்த்துவைக்கிறதுமில்லை; அவைகளையும் உங்கள் பரமபிதா பிழைப்பூட்டுகிறார்; அவைகளைப்பார்க்கிலும் நீங்கள் விசேஷித்தவர்கள் அல்லவா?" (மத்தேயு 6:26). கவலைப்படுவதினால் உங்களில் எவன் தன் சரீர அளவோடு ஒரு முழத்தைக் கூட்டுவான்?

பின்னர் புல்வெளியில் பூத்துக் குலுங்கிய சிவப்பு மற்றும் வெண்ணிற காட்டுப் புஷ்பங்களைக் காட்டி: "காட்டுப் புஷ்பங்கள் எப்படி வளருகிறதென்று கவனித்துப் பாருங்கள்; அவைகள் உழைக்கிறதுமில்லை, நூற்கிறதுமில்லை; என்றாலும், சாலொமோன் முதலாய் தன் சர்வ மகிமையிலும் அவைகளில் ஒன்றைப்போலாகிலும் உடுத்தியிருந்ததில்லை என்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்!" (வசனம் 28–29). இன்றைக்கு இருந்து நாளைக்கு அடுப்பிலே போடப்படும் காட்டுப் புல்லுக்கு தேவன் இவ்விதமாய் உடுத்துவித்தால், அற்ப விசுவாசிகளே, உங்களுக்கு உடுத்துவிப்பது அதிக நிச்சயமல்லவா?

அனைத்து கவலைகளையும் வெல்லும் பொன் திறவுகோலை அருளினார்: "ஆகையால், என்னத்தை உண்போம், என்னத்தைக் குடிப்போம், என்னத்தை உடுப்போம் என்று, கவலைப்படாதிருங்கள். இவைகளையெல்லாம் அஞ்ஞானிகள் நாடித்தேடுகிறார்கள்; இவைகளெல்லாம் உங்களுக்கு வேண்டியவைகள் என்று உங்கள் பரமபிதா அறிந்திருக்கிறார். முதலாவது தேவனுடைய ராஜ்யத்தையும் அவருடைய நீதியையும் தேடுங்கள்; அப்பொழுது இவைகளெல்லாம் உங்களுக்குக் கூடக் கொடுக்கப்படும்!" (மத்தேயு 6:31–33).

6. இரண்டு அஸ்திபாரங்கள்: கன்மலையும் மணலும்

ஏழாம் அதிகாரத்தில், பிறரைக் குற்றந்தீர்க்காதிருக்க எச்சரித்தார்—தன் கண்ணிலிருக்கும் உத்திரத்தை உணராமல், சகோதரனின் கண்ணிலிருக்கும் துரும்பை எடுக்கப் பார்ப்பது மாயமாலம்! ஊக்கமாய் ஜெபிக்கக் கற்பித்தார்: 'கேளுங்கள், அப்பொழுது உங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும்; தேடுங்கள், அப்பொழுது கண்டடைவீர்கள்; தட்டுங்கள், அப்பொழுது உங்களுக்குத் திறக்கப்படும்.' பொன் விதியைத் தந்தார்: 'மனுஷர் உங்களுக்கு எவைகளைச் செய்ய விரும்புகிறீர்களோ, அவைகளை நீங்களும் அவர்களுக்குச் செய்யுங்கள்.'

ஜீவனுக்குப் போகிற இடுக்கமான வாசலையும், அழிவுக்குப் போகிற விரிந்த வழியையும் காட்டினார். ஆட்டுத்தோல் போர்த்திய ஓநாய்களாகிய கள்ளத் தீர்க்கதரிசிகளை எச்சரித்தார். 'என்னை நோக்கிக் கர்த்தாவே! கர்த்தாவே! என்று சொல்லுகிறவன் பரலோகராஜ்யத்தில் பிரவேசிப்பதில்லை; பரலோகத்திலிருக்கிற என் பிதாவின் சித்தத்தின்படி செய்கிறவனே பிரவேசிப்பான்' என்றார் (மத்தேயு 7:21).

இறுதியாக, மலைப்பிரசங்கத்தை உலகை அதிரவைத்த அந்த இரு வீடுகளின் உவமையோடு நிறைவு செய்தார்:

"ஆகையால், நான் சொல்லிய இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, இவைகளின்படி செய்கிறவன் எவனோ, அவனைக் கன்மலையின்மேல் தன் வீட்டைக் கட்டின புத்தியுள்ள மனுஷனுக்கு ஒப்பிடுவேன். பெருமழை சொரிந்தது, பெருவெள்ளம் வந்தது, காற்று அடித்தது, அந்த வீட்டின்மேல் மோதியும், அது விழவில்லை; ஏனென்றால், அது கன்மலையின்மேல் அஸ்திபாரம் போடப்பட்டிருந்தது." (மத்தேயு 7:24–25).

"நான் சொல்லிய இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, இவைகளின்படி செய்யாதிருக்கிறவன் எவனோ, அவன் தன் வீட்டை மணலின்மேல் கட்டின புத்தியில்லாத மனுஷனுக்கு ஒப்பிடப்படுவான். பெருமழை சொரிந்தது, பெருவெள்ளம் வந்தது, காற்று அடித்தது, அந்த வீட்டின்மேல் மோதிற்று; அது விழுந்தது; விழுந்து முழுதும் அழிந்தது!" (மத்தேயு 7:26–27).

பாலஸ்தீனத்தின் வறண்ட ஓடைகளில் (வாடி), கோடைகாலத்தில் மணல் தரை சமமாகவும் அழகாகவும் இருக்கும். சோம்பேறி மனிதன் ஆழமாய்த் தோண்டாமல் மணலின் மேலே எளிதாக வீட்டைக் கட்டிவிடுவான். ஆனால் மாரிகாலத்தில் திடீரெனப் பெருமழை பெய்து பெருவெள்ளம் பாய்ந்து வரும்போது, மணல் அஸ்திபாரம் கரைந்துபோய், அந்த வீடு ஒரே நொடியில் தரைமட்டமாகும்! ஆனால் புத்தியுள்ள மனிதனோ கடினப்பட்டு பாறை வரும் வரை ஆழமாய்த் தோண்டி, கன்மலையின் மேல் (பெட்ரா) தன் வீட்டை நிலைநிறுத்துகிறான்; எந்தப் பெருவெள்ளமும் அதை அசைக்க முடியாது!

இரட்சிப்பு என்பது கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகளைக் கேட்பதில் மட்டுமல்ல; அதற்குக் கீழ்ப்படிந்து வாழ்வதிலேயே தங்கியிருக்கிறது!

இயேசுவின் குரல் அந்த ஏரிக்கரையில் எதிரொலித்து ஓய்ந்தபோது, ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் வாயடைத்துப் போயினர். மத்தேயு எழுதுகிறார்:

'இயேசு இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லி முடித்தபோது, ஜனங்கள் அவருடைய போதனையைக்குறித்து ஆச்சரியப்பட்டார்கள்; ஏனெனில், அவர் வேதபாரகரைப்போல் போதியாமல், அதிகாரமுடையவராய் அவர்களுக்குப் போதித்தார்.' (மத்தேயு 7:28–29).

அவர் எந்த மனித ரபீக்களையும் மேற்கோள் காட்டவில்லை; மனித பாரம்பரியங்களைச் சார்ந்து நிற்கவில்லை. சீனாய் மலையில் சட்டத்தை அருளிய பரலோக மூல கர்த்தாவாக நின்று மனிதகுலத்திற்குப் போதித்தார். அந்த வார்த்தைகளின் கன்மலையின் மேல் தங்கள் வாழ்க்கையைக் கட்டியெழுப்பும் எவரும் இந்த உலகத்திலும் வரப்போகிற உலகத்திலும் ஒருபோதும் அசைக்கப்பட மாட்டார்கள்!