கனவு காண்பவன் யோசேப்பு: வாஞ்சையின் பலவண்ண அங்கி, சகோதரப் பொறாமை மற்றும் காட்டிக்கொடுக்கப்பட்ட குழி

எபிரோனின் கருவாலி மரத்தோப்புகளின் வழியே வீசிய காலை இளந்தென்றல் திராட்சைத் தோட்டங்களின் சுகந்த மணத்தை அள்ளித் தெளித்தது. பெனியேலின் பரிசுத்த நொண்டியாய் மாறிய யாக்கோபு, தன் தந்தை ஈசாக்கும் பாட்டன் ஆபிரகாமும் பரதேசிகளாக வாழ்ந்த அந்தப் பரிசுத்த பூமியிலே தன் கூடாரங்களை அடித்திருந்தான். அவனைச் சுற்றிலும் செழித்து வளர்ந்த மந்தைகளும், நூற்றுக்கணக்கான பணியாட்களும் யேகோவா தேவன் அருளிய உடன்படிக்கையின் ஆசீர்வாதத்திற்கு உயிருள்ள சாட்சியாய் விளங்கினர். ஆயினும், அந்த முற்பிதாவின் கூடாரத்திற்குள் ஒரு பயங்கரமான, கண்ணுக்குத் தெரியாத புயல் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. கண்மூடித்தனமான குடும்பப் பாரபட்சமும், தீர்க்கதரிசன சொப்பனங்களும், சகோதரப் பொறாமையும் ஒன்றுசேர்ந்து மூட்டிய அந்தப் பகை, இஸ்ரவேலின் குடும்பத்தை இருபத்திரண்டு ஆண்டுகள் மாறாத கண்ணீர்க் கடலில் ஆழ்த்தவிருந்தது.

1. நேச குமாரனும் பலவண்ண அரச அங்கியும்

யாக்கோபின் பன்னிரண்டு குமாரர்களில், ஒருவன் மட்டும் அவனது இதயத்தின் முழுமையான அன்பையும் பாசத்தையும் தனியொருவனாகக் கவர்ந்திருந்தான்: பதினேழு வயதான யோசேப்பு. யாக்கோபு ஆரானில் பதினான்கு ஆண்டுகள் கண்ணீரோடு மாடாய் உழைத்துக் காதலித்த தன் நேச மனைவி ராகேலின் முதல் குமாரன் அவன். யோசேப்பின் அழகான முகத்தோற்றத்திலும், அவனது களங்கமற்ற பரிசுத்த குணத்திலும், மறைந்துபோன தன் ஆருயிர் ராகேலின் சாயலை யாக்கோபு கண்டான்.

பரிசுத்த வேதாகமம் எந்தவித ஒளிவுமறைவுமின்றி அந்த வரலாற்று வலியைப் பதிவு செய்கிறது: "இஸ்ரவேல் தன் முதிர்வயதிலே யோசேப்பைப் பெற்றபடியினால், தன் மற்றெல்லாக் குமாரரிலும் அவனை அதிகமாய் நேசித்து, அவனுக்குப் பலவண்ண அங்கி ஒன்றைச் செய்வித்தான்" (ஆதியாகமம் 37:3). யாக்கோபு தன் பாசத்தை அந்தரங்கமாய் வைத்திருக்கவில்லை; மாறாக அதை ஊரறிய வெளிப்படுத்தி, தன் மற்ற பிள்ளைகளின் நெஞ்சில் தீயைக் கொளுத்தினான். யோசேப்புக்காக அவன் பிரத்தியேகமாகச் செய்து கொடுத்த ஆடைதான் கெத்தோனெத் பஸ்ஸீம் (பலவண்ண அங்கி).

பண்டைய கானானிய மேய்ப்பர்கள் முழங்கால் வரையிலும் மட்டுமே இருக்கும் கரடுமுரடான, கம்பளி ஆடைகளையே அணிந்தனர்; ஏனெனில் சேற்றிலும் முட்களிலும் மாடுகளையும் ஆடுகளையும் மேய்க்க அதுவே வசதியானது. ஆனால் யோசேப்புக்குச் செய்யப்பட்ட பலவண்ண அங்கியோ, மணிக்கட்டுகள் வரையிலும் நீண்ட கைகளையும், கணுக்கால் வரையிலும் தொங்கும் வேலைப்பாடுகளையும் கொண்ட ராஜரீகப் பட்டு வஸ்திரமாகும். அக்காலத்தில் அரச குடும்பத்தினரும், ஆசாரியர்களும், குடும்பத்தின் தலைமைக் குமாரனாகத் தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட வாரிசுகளுமே இந்த விசேஷித்த ஆடையை அணிந்தனர். இந்த அங்கியைக் கொடுத்ததன் மூலம், மூத்த மகனான ரூபன், சிமியோன், லேவி ஆகியோரின் முதற்பேற்றுரிமையை அடியோடு பறித்து, பதினேழு வயது யோசேப்பையே குடும்பத்தின் எதிர்கால அதிபதியாக யாக்கோபு பிரகடனம் செய்தான்.

இதன் விளைவு அந்தக் குடும்பத்தில் கொடூரமான நஞ்சாக மாறியது: "அவன் சகோதரர் எல்லாரிலும் அவன் தகப்பன் அவனை அதிகமாய் நேசிக்கிறதை அவனுடைய சகோதரர் கண்டபோது, அவனோடே சமாதானமாய்ப் பேசக்கூடாமல் அவனைப் பகைத்தார்கள்" (ஆதியாகமம் 37:4). ஒவ்வொரு நாளும் ஒன்றாக உணவருந்தும்போது அவர்கள் யோசேப்பைக் கொலைவெறியோடு பார்த்தனர்; உதடுகள் சமாதானமாய்ப் பேச மறுத்தன.

2. தானியக் கட்டுகளும் நட்சத்திரங்களும்: தீர்க்கதரிசன சொப்பனங்கள்

கொதித்துக்கொண்டிருந்த அந்தப் பொறாமைத் தீயில், யோசேப்பு மேலும் எண்ணெயை ஊற்றினான். ஒருநாள் காலையில் தன் படுக்கையிலிருந்து உற்சாகத்தோடு எழுந்த யோசேப்பு, தன் அண்ணன்மாரிடம் ஓடிவந்து: "நான் கண்ட சொப்பனத்தைக் கேளுங்கள்!" என்றான்.

அவன் கண்ட காட்சி ஆச்சரியமானது: அவர்கள் அனைவரும் வயல்வெளியில் தானியக் கட்டுகளைக் கட்டிக்கொண்டிருந்தபோது, யோசேப்பின் கட்டு நிமிர்ந்து நின்றதாம்; அவனது சகோதரர்களின் பத்து கட்டுகளும் சுற்றிலும் நின்று அவனது கட்டை வணங்கினவாம்! இதைக் கேட்ட சகோதரர்கள் சினத்தின் உச்சிக்கே சென்றனர்: "நீ எங்கள்மேல் ராஜாவாய் ஆளுகை செய்வாயோ? எங்களை ஆளப்போகிறாயோ?" என்று கத்தினர். அவனது சொப்பனங்களின் நிமித்தமும் அவனது பேச்சின் நிமித்தமும் அவர்கள் அவனை இன்னும் அதிகமாய் வெறுத்தனர்.

அவர்களின் கொடூர முகங்களைப் பார்த்த பிறகும் பயப்படாத யோசேப்பு, இரண்டாவதாக மற்றொரு வானளாவிய சொப்பனத்தைக் கண்டான்: இந்த முறை சூரியனும், சந்திரனும், பதினொரு நட்சத்திரங்களும் தனக்குப் பணிந்து வணங்குவதாகக் கண்டான். தன் தந்தையின் முன்னிலையில் அவன் இதைப் பகிர்ந்தபோது, யாக்கோபும் அவனைக் கடிந்துகொண்டான்: "நீ கண்ட இந்த சொப்பனம் என்ன? நானும் உன் தாயும் உன் சகோதரரும் தரைமட்டும் குனிந்து உன்னை வணங்குவோமோ?" என்றான்.

ஆயினும் சகோதரர்கள் அவன்மீது கடும் பொறாமை (*கானா*) கொண்டபோதும், யாக்கோபு பெத்தேலின் தரிசனத்தை நினைவுகூர்ந்து, தன் குமாரனின்மீது தேவனுடைய உன்னத கரம் இருப்பதை உணர்ந்து இந்த வார்த்தைகளைத் தன் இதயத்தில் சிந்தனை பண்ணிக்கொண்டிருந்தான்.

காட்டிக்கொடுக்கப்பட்ட குழி: பலவண்ண அங்கி கிழிக்கப்பட்ட நிலையில், தோத்தானின் வறண்ட நிலவறைக் குழியிலிருந்து யோசேப்பு தன் அண்ணன்மாரிடம் கண்ணீரோடு கெஞ்சுகிறான்.

3. சீகேமிற்கு அனுப்பப்படுதலும் தோத்தானில் விரிந்த சதிவலையும்

சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, யாக்கோபின் பத்து குமாரர்களும் தங்கள் பெரும் மந்தைகளை மேய்ப்பதற்காக ஐம்பது மைல் வடக்கே உள்ள சீகேமிற்குச் சென்றனர். சீகேம் என்பது முன்னொரு காலத்தில் சிமியோனும் லேவியும் அவ்வூர் ஆண்களை வெட்டிப் படுகொலை செய்த ஆபத்தான இடமாகும் (ஆதியாகமம் 34). தன் பிள்ளைகளின் பாதுகாப்பு குறித்து யாக்கோபு மிகவும் கவலைப்பட்டான்.

அவன் யோசேப்பை அழைத்து: "நீ போய், உன் சகோதரர் சுகமாய் இருக்கிறார்களா என்றும், மந்தைகள் சுகமாய் இருக்கிறதா என்றும் பார்த்து, எனக்குச் செய்தி கொண்டுவா" என்றான். தன் அண்ணன்மார் தன்மீது வைத்துள்ள பகையை அறிந்திருந்தும், யோசேப்பு சிறிதும் தயங்காமல்: "இதோ, போகிறேன்" என்று தன் தந்தைக்குப் பணிவோடு கீழ்ப்படிந்து, தனியொருவனாக அந்த அபாயகரமான மலைப்பாதைகளில் புறப்பட்டான்.

சீகேமிற்கு வந்தபோது சகோதரர்கள் அங்கே இல்லை. வயல்வெளியில் அலைந்து திரிந்த யோசேப்பை ஒரு வழிப்போக்கன் கண்டு, "நீ யாரைத் தேடுகிறாய்?" என்று கேட்டான். "என் சகோதரர்களைத் தேடுகிறேன், அவர்கள் எங்கே மேய்க்கிறார்கள்?" என்றான். அந்த மனிதன்: "அவர்கள் இங்கிருந்து போய்விட்டார்கள்; 'தோத்தானுக்குப் போவோம் வாருங்கள்' என்று அவர்கள் பேசிக்கொண்டதைக் கேட்டேன்" என்றான்.

யோசேப்பு மேலும் பதினைந்து மைல்கள் வடமேற்கே தோத்தானை நோக்கி நடந்தான். அவன் குன்றின் உச்சியை அடைந்தபோது, அவனது பலவண்ண அங்கி கதிரவனின் ஒளியில் பளபளவென மின்னியது. பள்ளத்தாக்கிலிருந்து நிமிர்ந்து பார்த்த சகோதரர்கள், தூரத்திலேயே அந்த வெறுக்கப்பட்ட உடையைக் கண்டுவிட்டனர். பல ஆண்டுகளாக அவர்களின் இதயங்களில் எரிந்த பொறாமைத் தீ உடனடியாகக் கொலைவெறியாக வெடித்தது:

"இதோ, சொப்பனக்காரன் வருகிறான்! வாருங்கள், அவனைக் கொன்று, ஒரு குழியிலே போட்டு, ஒரு துஷ்ட மிருகம் அவனைப் பட்சித்தது என்று சொல்வோம்; அவனுடைய சொப்பனங்கள் என்னமாய் முடியும் என்று பார்ப்போம்!" (ஆதியாகமம் 37:19-20)

4. மரணக் குழி: ரூபனின் ரகசிய முயற்சி

யோசேப்பை உயிரோடு கொன்றுவிட அவர்கள் திட்டம் தீட்டினர். ஆனால் மூத்தவனாகிய ரூபன் திகிலடைந்தான். தலைமகனாகிய தான் தன் தந்தை யாக்கோபுக்கு முழுப் பொறுப்பாளி என்பதை அவன் உணர்ந்தான். ரூபன் குறுக்கிட்டு: "நாம் அவன் ஜீவனை வாங்கக்கூடாது... இரத்தம் சிந்தவேண்டாம்; அவனைக் கொல்லாமல் வனாந்தரத்திலுள்ள இந்தக் குழியிலே அவனைப் போட்டுவிடுங்கள்" என்றான். சகோதரர்கள் நகர்ந்தபின், யோசேப்பை ரகசியமாக அக்குழியிலிருந்து தூக்கித் தன் தந்தையிடம் சேர்ப்பதே ரூபனின் திட்டமாய் இருந்தது.

யோசேப்பு மூச்சிரைக்கத் தன் சகோதரர்களை அன்போடு அணுகிய அந்த நொடியில், அவர்கள் பசித்த ஓநாய்களைப் போல அவன்மீது பாய்ந்தனர். கொடூரமான கரங்கள் அவனது மார்பைப் பற்றின; அவனது செல்லப் பலவண்ண அங்கியைச் சரசரவெனக் கிழித்தெறிந்தனர். அழுது கதறிய அந்தப் பதினேழு வயது வாலிபனை இழுத்துச் சென்று அருகிலிருந்த ஒரு பாழ்ங்குழிக்குள் (*போர்*) தள்ளினர்.

அது மழைநீரைச் சேமிக்கப் பாறையைக் குடைந்து வெட்டப்பட்ட இருபது அடி ஆழமான நிலவறைத் தொட்டியாகும். வேதாகமம் மிகுந்த வேதனையோடு பதிவு செய்கிறது: "அந்தக் குழி வெறுமையாயிருந்தது; அதிலே தண்ணீர் இல்லை" (ஆதியாகமம் 37:24). அடி ஆழத்தில் விழுந்த யோசேப்பு காயங்களோடும் இருளிலும் கிடந்து, மேலே எட்டிப்பார்த்த தன் சகோதரர்களை நோக்கிக் கண்ணீரோடு கதறினான். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு எகிப்தில் அவர்கள் அந்த குற்ற உணர்ச்சியை நினைவுகூர்ந்தனர்: "அவன் நம்மை நோக்கிக் கெஞ்சினபோது அவனுடைய ஆத்துமாவின் வியாகுலத்தை நாம் கண்டும் அவனுக்குச் செவிகொடாமற்போனோம்" (ஆதியாகமம் 42:21). ஆனால் அந்தக் குழந்தையின் கதறல் சத்தம் நிலவறையிலிருந்து எதிரொலித்தபோதே, அந்தப் பத்து சகோதரர்களும் சற்றும் இரக்கமின்றி குழியின் வாயிலில் அமர்ந்து அப்பம் புசிக்கத் தொடங்கினர்!

5. இருபது வெள்ளிக்காசுக்கு விற்கப்பட்ட யோசேப்பு

அவர்கள் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, ஒட்டகங்களின் மணிச்சத்தம் கேட்டது. நிமிர்ந்து பார்த்தபோது, கீலேயாத்திலிருந்து புறப்பட்டு எகிப்தை நோக்கிச் செல்லும் மீதியானிய மற்றும் இஸ்மவேலிய வணிகர்களின் வியாபாரக் கூட்டம் சர்வதேச வர்த்தகப் பாதையில் வந்து கொண்டிருந்தது. அவர்களின் ஒட்டகங்கள் எகிப்திய சடங்குகளுக்கான பிசின், தைலம் மற்றும் நறுமணப் பொருட்களைச் சுமந்திருந்தன.

அப்போது யூதா தன் தந்திரமான ஆலோசனையை முன்வைத்தான்:

"நம்முடைய சகோதரனைக் கொன்று, அவன் இரத்தத்தை மறைப்பதினால் என்ன லாபம்? வாருங்கள், அவனைக் கொல்லாமல் இஸ்மவேலருக்கு விற்றுப்போடுவோம்; அவன் நம்முடைய சகோதரனும் நம்முடைய மாம்சமுமாய் இருக்கிறானே." (ஆதியாகமம் 37:26-27)

மற்ற சகோதரர்கள் பேராசையோடு உடனே ஒப்புக்கொண்டனர். குழியிலிருந்து யோசேப்பை மேலே தூக்கி எடுத்தனர். மீதியானிய வணிகர்கள் அந்த இளம் வாலிபனுக்காக இருபது வெள்ளிக்காசை எண்ணிக் கொடுத்தனர். அக்காலத்தில் ஓர் இளம் அடிமையின் சரியான சந்தை விலை அதுவேயாகும். யோசேப்பு சங்கிலிகளால் கட்டப்பட்டு, எகிப்தின் அடிமைச் சந்தையை நோக்கி இழுத்துச் செல்லப்பட்டான்.

வேலை முடிந்து ரூபன் குழிக்குத் திரும்பி வந்து பார்த்தபோது, யோசேப்பு அங்கே இல்லை! அவன் தன் வஸ்திரங்களைக் கிழித்துக்கொண்டு: "பையன் இல்லையே, நான் எங்கே போவேன்?" என்று கதறினான்.

6. ஆட்டின் இரத்தமும் யாக்கோபின் தீராத துக்கமும்

தங்கள் கொடூரப் பாதகத்தை மறைக்க, அவர்கள் ஒரு வஞ்சகத் திட்டத்தைத் தீட்டினர். ஒரு வெள்ளாட்டுக் கடாவைக் கொன்று, யோசேப்பின் அந்த விலையுயர்ந்த பலவண்ண அங்கியை அந்த இரத்தத்தில் தோய்த்தனர். இரத்தக் கறை படிந்த அந்த அங்கியை எபிரோனிலிருந்த தங்கள் தந்தை யாக்கோபிடம் அனுப்பி:

"இதை நாங்கள் கண்டெடுத்தோம்; இது உம்முடைய குமாரனின் அங்கியோ அல்லவோ, பாரும்" (ஆதியாகமம் 37:32)

என்று நயவஞ்சகமாகக் கூறினர். யாக்கோபு அந்த ஆடையைக் கண்ட மாத்திரத்தில் அடையாளம் கண்டுகொண்டான். அவனது நெஞ்சிலிருந்து பெருங்கூக்குரல் வெடித்தது: "இது என் குமாரனுடைய அங்கிதான்; ஒரு துஷ்ட மிருகம் அவனைப் பட்சித்துப் போட்டது; யோசேப்பு துண்டு துண்டாய்ப் பீறுண்டு போனான்!"

யாக்கோபு தன் வஸ்திரங்களைக் கிழித்து, தன் அரையில் இரட்டு உடுத்தி, தன் நேச மகனுக்காகப் பல நாட்கள் தீராத துக்கம் கொண்டாடினான். அவனது குமாரர்களும் குமாரத்திகளும் அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்ல எழுந்தபோதிலும், அவன் எதற்கும் ஆறுதலடைய மறுத்து: "நான் துக்கத்தோடே என் குமாரனிடத்தில் பாதாளத்தில் இறங்குவேன்" என்று அழுதுகொண்டே இருந்தான். ஆட்டின் தோலினால் தன் தந்தையை ஏமாற்றிய யாக்கோபு, அதே ஆட்டின் இரத்தத்தினால் தன் பிள்ளைகளால் வஞ்சிக்கப்பட்டான்.

ஆயினும் இந்த இருண்ட அத்தியாயத்தை வேதாகமம் நம்பிக்கையோடு முடிக்கிறது: "மீதியானியர் எகிப்திலே பார்வோனுடைய அதிகாரியும் தலையாரிகளுக்கு அதிபதியுமாகிய போத்திபாரிடத்தில் அவனை விற்றார்கள்" (ஆதியாகமம் 37:36). அந்தக் குழி யோசேப்பின் முடிவல்ல; அது அவனை எகிப்தின் சிம்மாசனத்திற்கு உயர்த்தி, தன் குடும்பத்தையும் உலகத்தையும் பஞ்சத்திலிருந்து காப்பாற்ற தேவன் ஆயத்தம் செய்த அற்புத பாதையாகும்!