எகிப்தில் யோசேப்பு: போத்திபார் வீட்டில் உத்தமமும், சிறைச்சாலையில் சகிப்புத்தன்மையும், தெய்வீக விடுதலையும்

நைல் நதியின் கழிமுகப்பகுதியில் அமைந்திருந்த ஓன் (ஹெலியோபோலிஸ்) நகரத்தின் பிரம்மாண்டமான அடிமைச் சந்தையில் உச்சி வெயில் கொடூரமாகச் சுட்டெரித்தது. தன் சொந்த தாய்மொழியைப் பேச யாருமின்றி, இரும்புச் சங்கிலிகளால் பிணைக்கப்பட்டு, கானானிலிருந்து ஐந்நூறு மைல் தூரம் கால்நடையாக இழுத்துவரப்பட்ட களைப்போடும் புழுதியோடும் பதினேழு வயதான யோசேப்பு அந்த ஏல மேடையில் நின்றான். புறக்கண்களுக்குப் பார்த்தால், அந்த எபிரேய வாலிபன் முற்றிலுமாக அழிக்கப்பட்டுவிட்டான்; ஆடுமாடுகளைப் போல விற்கப்படும் ஓர் அநாதை அடிமையாக அவன் தோன்றினான். ஆனால் எகிப்தின் விக்கிரகங்களுக்கும், பிரம்மாண்டமான கோபுரங்களுக்கும் நடுவே, ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத தெய்வீகக் கேடயம் அந்த வாலிபனை மூடியிருந்தது: "கர்த்தர் யோசேப்போடே இருந்தார், அவன் காரியசித்தியுள்ள புருஷனானான்" (ஆதியாகமம் 39:2).

1. போத்திபாரின் அரண்மனையில் எபிரேய அடிமையின் உன்னத உயர்வு

ஏலத்தின் சுத்தியல் சத்தமிட்டது; பார்வோனின் முக்கிய அதிகாரியும் அரச மெய்க்காவலர்களின் தளபதியுமாகிய போத்திபார் (*சார் ஹா-தப்பாக்கீம்*) யோசேப்பை விலைக்கு வாங்கினான். அந்த மாபெரும் எகிப்திய பிரபுவின் மாளிகைக்குள் அடிமையாய் நுழைந்த யோசேப்பு, சுயபரிதாபத்திலோ, கசப்பிலோ, கலகத்திலோ மூழ்கிவிடவில்லை. மாறாக, அவன் அசாதாரணமான கடின உழைப்போடும், அசைக்க முடியாத உத்தமத்தோடும், பயபக்தியோடும் தன் வேலைகளைச் செய்தான்.

அந்தப் புறஜாதி அதிகாரியான போத்திபார், தன் புதிய அடிமையிடம் இருந்த இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட தேவ பிரசன்னத்தை வெகுவிரைவிலேயே கண்டுகொண்டான்: "கர்த்தர் அவனோடே இருக்கிறார் என்றும், அவன் செய்கிற எல்லாவற்றையும் கர்த்தர் வாய்க்கப்பண்ணுகிறார் என்றும் அவனுடைய எஜமான் கண்டு..." (ஆதியாகமம் 39:3). யோசேப்பின் கைகளில் இருந்த கணக்குகள் துல்லியமாக இருந்தன; களஞ்சியங்கள் தானியங்களால் நிரம்பின; பணியாட்கள் நேர்த்தியாக வழிநடத்தப்பட்டனர். யோசேப்பின் அபாரமான நிர்வாகத் திறமையைக் கண்ட போத்திபார், அவனைப் படிப்படியாக உயர்த்தி, இறுதியாகத் தன் முழு எஸ்டேட்டிற்கும் பிரதான காரியக்காரனாக (*மெர்-பெர்*) நியமித்தான்.

வேதாகமம் ஒரு முழுமையான நம்பிக்கையின் சித்திரத்தை வரைகிறது: போத்திபார் தான் உண்ணும் அப்பத்தைத் தவிர, தன் வீட்டிலிருந்த வெள்ளி, பொன், ஆஸ்திகள் அனைத்தையும் யோசேப்பின் கையில் முழுமையாக ஒப்படைத்தான். யோசேப்பின் உண்மையுள்ள உத்தமத்தின் நிமித்தம், யேகோவா தேவன் அந்த எகிப்தியனின் வீட்டையும் வயல்வெளிகளையும் அபரிமிதமாக ஆசீர்வதித்தார்.

2. இச்சையின் சோதனையும் பரிசுத்தத்தின் வீர முழக்கமும்

மோசே ஒரு வரலாற்று அழகைப் பதிவு செய்கிறார்: "யோசேப்பு அழகான ரூபமும் சவுந்தரிய முகமும் உள்ளவனாயிருந்தான்" (ஆதியாகமம் 39:6)—தன் தாய் ராகேலின் ராஜரீக முகவெட்டை அவன் அப்படியே சுதந்தரித்திருந்தான். யோசேப்பு மாளிகையின் பணிகளைக் கவனிக்க அங்குமிங்கும் நடந்து சென்றபோது, போத்திபாரின் மனைவியின் காமக் கண்கள் அவனைக் குறிவைத்தன.

ஒருநாள், சகல வெட்கத்தையும் துறந்து, அவள் அவனைப் பார்த்து வெளிப்படையாக: "என்னோடே சயனி" என்று அழைத்தாள்.

பதினெட்டு வயதான ஓர் இளம் வாலிபனுக்கு அந்தச் சூழ்நிலை எத்துணை பயங்கரமான பரீட்சை என்பதைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்! அவன் தன் தாய்நாட்டை விட்டு ஐந்நூறு மைல் தொலைவில் இருந்தான். அவனது தந்தை அருகில் இல்லை; சகோதரர்கள் அவனைக் காட்டிக்கொடுத்துவிட்டனர்; அவனது தேவனும் அவனை அடிமையாக்க அனுமதித்துவிட்டதாகத் தோன்றியது. அவனை இச்சைக்கு அழைத்தவளோ அந்த மாளிகையின் எஜமானி; அவளுக்கு மறுப்பு தெரிவித்தால் அவனது பதவி பறிபோகலாம், சவுக்கடி கிடைக்கலாம், உயிரே போகலாம். எகிப்திய சமுதாயமோ ஒழுக்கக்கேட்டில் மூழ்கியிருந்தது. அந்த ஒரு நிமிட இன்பத்திற்கு உடன்பட்டிருந்தால் அவன் உலகப் பலன்களை அடைந்திருக்கலாம்.

ஆனால் யோசேப்பு ஒரு அசைக்க முடியாத கற்பாறையைப் போல உறுதியாய் நின்றான். அவன் அவளுக்கு உன்னதமான இறையியல் ஞானத்தோடு மறுப்பு தெரிவித்தான்:

"இதோ, என் எஜமான் வீட்டிலுள்ளவைகளில் ஒன்றையும் என்னிடத்தில் விசாரியாமல், தமக்கு உண்டான எல்லாவற்றையும் என் கையில் ஒப்புவித்திருக்கிறார். இந்த வீட்டிலே என்னிலும் பெரியவன் இல்லை; நீங்கள் அவருடைய மனைவியாயிருக்கிறபடியினால் உங்களையே அன்றி வேறொன்றையும் அவர் எனக்கு விலக்கி வைக்கவில்லை. இப்படியிருக்க, நான் இத்தனை பெரிய பொல்லாங்குக்கு உடன்பட்டு, தேவனுக்கு விரோதமாய்ப் பாவம் செய்வது எப்படி?" (ஆதியாகமம் 39:8-9)

யோசேப்பு தன் எஜமானுக்குச் செய்யும் மனிதத் துரோகத்தை மட்டும் பார்க்கவில்லை; அவனது பார்வை பரலோகத்தில் நிலைத்திருந்தது. விபச்சாரம் செய்வது சமூகக் குற்றம் மட்டுமல்ல, பரிசுத்த தேவனுக்கு விரோதமான பெரும் கலகம் என்பதை அவன் ஆழமாக உணர்ந்திருந்தான்.

ஆயினும் அந்த இச்சையின் சோதனை ஓயவில்லை. "நாளுக்கு நாள்" அவள் அவனிடம் நச்சரித்துத் தன் ஆசையைத் தூண்டினாள். யோசேப்பு கடுமையான ஆவிக்குரிய வேலியைக் கட்டிக்கொண்டான்: அவள் பேச்சைக் கேட்கவும் மறுத்தான், அவளோடு அந்தரங்கமாய் ஒரே அறையில் தனித்திருக்கவும் மறுத்தான்.

சிறையிலே பிரகாசித்த ஒளி: தாழ்மையின் வஸ்திரத்தைத் தரித்த யோசேப்பு, பார்வோனின் அரச சிறையில் கலங்கி நின்ற பானபாத்திரக்காரனுக்கும் சுயம்பாகிக்கும் ஆறுதலும் ஆவிக்குரிய பராமரிப்பும் அளிக்கிறான்.

3. பறிபோன வஸ்திரமும் பழிசுமத்தப்பட்ட பொய்க் குற்றச்சாட்டும்

ஒருநாள், மாளிகையின் வேலைக்காரர்கள் அனைவரும் வெளியிலே சென்றிருந்த ஒரு பண்டிகை நாளில் அந்த பயங்கர மோதல் நிகழ்ந்தது. யோசேப்பு தன் வழக்கமான கணக்கு வேலைகளைச் செய்ய வீட்டுக்குள் பிரவேசித்தான். அந்தத் தனிமையைப் பயன்படுத்திக்கொண்ட போத்திபாரின் மனைவி, அவனது பலத்த மேலங்கியைத் தன் கரங்களால் இறுகப் பற்றிக்கொண்டு: "என்னோடே சயனி!" என்று கூச்சலிட்டாள்.

யோசேப்பு அங்கே நின்று விவாதிக்கவோ, சமரசம் பேசவோ இல்லை. இது தன் ஆன்மாவைக் கொல்லும் மரணக் கண்ணி என்பதை உணர்ந்த அந்த உத்தமன், தன் அங்கியை அவள் கையிலே விட்டுவிட்டு, ஒரே பாய்ச்சலாக வாசலுக்கு வெளியே தப்பியோடினான்! தன் சரீர உத்தமத்தைக் காத்துக்கொள்ள தன் ஆடையும் மானமும் போனாலும் பரவாயில்லை என்று அவன் ஓடினான்!

நிறைவேறாத காம இச்சை அடுத்த கணமே கொலைவெறி கொண்ட கொடூரப் பகையாக மாறியது. அவன் விட்டுச்சென்ற மேலங்கியைத் தன் கையில் சாட்சியாகப் பிடித்துக்கொண்டு, அவள் உரத்த சத்தமிட்டு அலறினாள்:

"பாருங்கள், நம்மைப் பரியாசம்பண்ணும்படிக்கு எபிரேய மனுஷனை நமக்குள்ளே கொண்டுவந்தார்; அவன் என்னோடே சயனிக்கும்படி என்னிடத்தில் வந்தான், நான் சத்தமிட்டுக் கூப்பிட்டேன். நான் சத்தமிட்டுக் கூப்பிடுகிறதை அவன் கேட்டு, தன் வஸ்திரத்தை என்னிடத்தில் விட்டு, வெளியே ஓடிப்போய்விட்டான்!" (ஆதியாகமம் 39:14-15)

மாலையில் போத்திபார் வீடு திரும்பியபோது, அவள் அந்தப் பொய்க் கதையைக் கண்ணீரோடு கூறி அவனது கோபத்தைக் கிளறினாள். எகிப்திய சட்டப்படி, எஜமானியின்மேல் கைவைத்த ஒரு வெளிநாட்டு அடிமைக்கு உடனே கழுவிலேற்றும் கொடூர மரணதண்டனையே தரப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் போத்திபார் யோசேப்பைக் கொல்லவில்லை; அவன் தன் மனைவியின் வஞ்சகத்தை அறிந்திருந்ததால், அவனைக் கொல்லாமல், பார்வோனின் விசேஷித்த அரச சிறைச்சாலையாகிய பைத் ஹா-சோஹாரில் கொண்டுபோய் அடைத்தான்.

4. சிறைச்சாலைக்குள் இறங்கிவந்த தெய்வீகப் பிரசன்னம்

யோசேப்பின் வாழ்க்கை மீண்டும் பாதாளத்திற்குள் இறங்கியது போலத் தோன்றியது. தோத்தானில் சகோதரர்கள் அவனது பலவண்ண அங்கியைப் பறித்துக் குழியில் தள்ளினர்; இப்போது எகிப்தில் ஒரு வேசி அவனது மேலங்கியைப் பறித்துச் சிறையில் தள்ளினாள். சங்கீதம் 105:18 அவனது ஆரம்ப சிறைவாசத்தின் கொடூரத்தை விவரிக்கிறது: "அவன் கால்களை விலங்குபோட்டு ஒடுக்கினார்கள்; அவன் பிராணன் இரும்பில் அடைபட்டிருந்தது."

ஆனால் இரும்பு விலங்குகளாலும் தேவனுடைய கிருபையைத் தடுத்து நிறுத்த முடியாது:

"கர்த்தரோ யோசேப்போடே இருந்து, அவன்மேல் கிருபை வைத்து, சிறைச்சாலைத் தலைவனுடைய தயவு அவனுக்குக் கிடைக்கும்படி செய்தார்." (ஆதியாகமம் 39:21)

தேவன் தமது மாறாத உடன்படிக்கையின் பேரன்பை (*ஹேசெட்*) அந்த காரிருள் சிறைக்குள் பொழிந்தார். யோசேப்பு சிறையிலும் முடங்கிப்போய் மூலையில் அழுதுகொண்டிருக்கவில்லை. அவன் சிறைக்கூடங்களைச் சுத்தம் செய்தான்; கைதிகளின் பாரங்களைச் சுமந்தான்; அவனது உண்மையைக் கண்ட சிறைச்சாலைத் தலைவன், சிறையிலிருந்த சகல கைதிகளையும் சகல நிர்வாகப் பொறுப்புகளையும் யோசேப்பின் கையில் முற்றிலுமாக ஒப்படைத்தான். ஒரு கைதியே அந்தச் சிறையின் பிரதான அதிகாரியாக மாறினான்!

5. அரச அதிகாரிகளும் அவர்களின் தீர்க்கதரிசன சொப்பனங்களும்

சில ஆண்டுகள் அமைதியாகக் கழிந்தன. ஒருநாள், பார்வோனின் அரசவையில் ஒரு பெரிய அரசியல் பூகம்பம் வெடித்தது: பார்வோனின் பிரதான பானபாத்திரக்காரனும் (அரசனுக்குத் திராட்சரசம் வழங்கும் மிக நம்பிக்கையான அதிகாரி) பிரதான சுயம்பாகியும் (அரச சமையல்காரன்) அரசனுக்கு விரோதமாகக் குற்றம் செய்ததாகச் சந்தேகிக்கப்பட்டு, யோசேப்பின் சிறைக்காவலில் வைக்கப்பட்டனர்.

ஒருநாள் காலையில் யோசேப்பு அவர்களின் அறைக்குள் நுழைந்தபோது, அவ்விருவரும் பயங்கர நடுக்கத்தோடும் வெளிறிய முகத்தோடும் இருப்பதைக் கண்டான். அவர்களைக் கண்டும் காணாமல் போகாமல், யோசேப்பு மெய்யான அன்போடு: "இன்று உங்கள் முகம் துக்கமாயிருக்கிறது என்ன?" என்று விசாரித்தான்.

அவர்கள்: "நாங்கள் சொப்பனம் கண்டோம், அதற்கு அர்த்தம் சொல்ல ஒருவரும் இல்லையே" என்றனர். எகிப்தில் சொப்பனங்களுக்கு விளக்கம் கூறுவது மந்திரவாதிகளின் கலை. சிறையிலோ அவர்களுக்கு யாரும் இல்லை.

அப்போது யோசேப்பு அசைக்க முடியாத விசுவாசத்தோடு கூறினான்: "சொப்பனங்களுக்கு அர்த்தம் சொல்லுதல் தேவனுக்குரியது அல்லவா? அவைகளை என்னிடத்தில் சொல்லுங்கள்." (ஆதியாகமம் 40:8).

• பானபாத்திரக்காரனின் சொப்பனம்: ஒரு திராட்சைக் கொடியில் மூன்று கொடிகள் துளிர்த்துப் பூத்துக் குலைகளாயின; அவன் அந்தப் பழங்களைப் பிழிந்து பார்வோனின் பாத்திரத்தில் ஊற்றி, பார்வோனின் கையில் கொடுத்தான். யோசேப்பு விளக்கம் அளித்தான்: மூன்று கொடிகள் மூன்று நாட்கள். மூன்று நாட்களுக்குள் பார்வோன் உன்னை மீண்டும் உன் பழைய உன்னத பதவியில் அமர்த்துவான். கூடவே யோசேப்பு ஒரு கண்ணீர்க் கோரிக்கையை வைத்தான்: "நீ வாழ்வடைந்திருக்கும்போது, என்னை நினைத்து, என்மேல் தயவுசெய்து, என் காரியத்தைப் பார்வோனுக்கு அறிவித்து, என்னை இந்த இடத்திலிருந்து விடுவிக்க வேண்டும்... நான் இந்தச் சிறைச்சாலையிலே வைக்கப்படுவதற்கு ஒன்றும் செய்யவில்லை."
• சுயம்பாகியின் சொப்பனம்: பானபாத்திரக்காரனின் நல்ல விளக்கத்தைக் கண்ட சமையல்காரன் தன் சொப்பனத்தைக் கூறினான்: தன் தலைமேல் மூன்று கூடைகளில் பார்வோனுக்காகச் சமைக்கப்பட்ட பலகாரங்கள் இருந்தனவாம்; பறவைகள் வந்து தலைமேலிருந்த கூடையில் உள்ளவைகளைப் புசித்தனவாம். யோசேப்பு கொடூரமான உண்மையை அஞ்சாமல் கூறினான்: மூன்று கூடைகள் மூன்று நாட்கள். மூன்று நாட்களுக்குள் பார்வோன் உன் தலையை வெட்டி, உன்னை ஒரு மரத்திலே தூக்கிப்போடுவான்; பறவைகள் உன் மாம்சத்தைப் பட்சிக்கும்.

6. மனிதர்களால் மறக்கப்பட்டு, தேவனால் நினைவுகூரப்பட்ட யோசேப்பு

மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு பார்வோனின் பிறந்தநாள் வந்தது. யோசேப்பு தீர்க்கதரிசனமாகக் கூறியபடியே துல்லியமாக நடந்தது: பார்வோன் பானபாத்திரக்காரனை மீண்டும் அவனது பழைய உன்னதப் பணியில் அமர்த்தினான்; சுயம்பாகியையோ மரத்திலே தூக்கிப்போட்டான்.

பானபாத்திரக்காரன் சிறைக்கதவுகளைத் திறந்துவிட்டு சூரிய வெளிச்சத்திற்குள் சென்றபோது, யோசேப்பு தன் விடுதலைக்கான செய்தி சில மணிநேரங்களில் வரும் என்று ஆவலோடு காத்திருந்தான். ஆனால் பரிசுத்த வேதாகமம் ஆதியாகமம் 40-ம் அதிகாரத்தை நெஞ்சை உருக்கும் ஒரு வாக்கியத்தோடு முடிக்கிறது:

"ஆனாலும் பானபாத்திரக்காரரின் தலைவன் யோசேப்பை நினையாமல், அவனை மறந்துபோனான்." (ஆதியாகமம் 40:23)

இரண்டு முழு ஆண்டுகள் ஓடி மறைந்தன! நைல் நதி பெருக்கெடுத்து ஓடியது; பருவங்கள் மாறின; யோசேப்போ அந்த காரிருள் சிறையிலேயே கிடந்தான். ஆனால் மனிதனின் நன்றி மறதியினால் தேவனுடைய திட்டத்தை அழிக்க முடியாது. தேவன் தன் தாசனை ஒருபோதும் மறக்கவில்லை. அகில உலகத்தையும் ஆளும் பார்வோன் ராஜா நள்ளிரவில் தன் தூக்கத்தை இழந்து, உலக மந்திரவாதிகளால் விடுவிக்க முடியாத பயங்கர சொப்பனத்தைக் கண்டு அலறும் அந்தத் தெய்வீக வினாடிக்காக தேவன் காத்திருந்தார்!