பெனியேலில் தேவனோடு போராடிய யாக்கோபு: நொறுங்குண்ட முற்பிதா, தெய்வீக ஆசீர்வாதம் மற்றும் இஸ்ரவேலின் புதிய நாமம்

கீலேயாத் மலையின் செங்குத்துப் பாறைகளின் வழியே வீசிய கடுமையான இரவுப் பனிக்காற்று யாக்கோபின் முதிர்ந்த முகத்தில் அறைந்தது. மேல் மெசொப்பொத்தேமியாவின் வனாந்தரத்தில் கழித்த இருபது ஆண்டுக்கால அடிமை உழைப்பிற்குப் பிறகு, அந்த முற்பிதா தன் சொந்த தேசமாகிய கானானுக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் இது எந்தவித வெற்றிக் கொண்டாட்டமும் அல்ல. அவனுக்குப் பின்னால் துரத்திய மாமன் லாபானின் கசப்பான குடும்பப் பகை; அவனுக்கு முன்னால் பாலைவனப் புழுதியைக் கிளப்பிக்கொண்டு மின்னல் வேகத்தில் முன்னேறி வரும் அவனது இரட்டைச் சகோதரன் ஏசா—கூடவே நானூறு ஆயுதம் தாங்கிய கொலைவெறி கொண்ட பாலைவன வீரர்கள்! யாக்கோபு கொடூரமான மரண பயத்தினால் நடுங்கினான்; தன் வாழ்வின் இறுதி எல்லைக்கு அவன் கொண்டுவரப்பட்டான்.

1. மக்னாயீமின் பயமும் பெரும் பிரிவினையும்

சில நாட்களுக்கு முன்பாக மக்னாயீமில், தேவன் யாக்கோபுக்கு ஒரு ஆச்சரியமான தெய்வீகக் காட்சியைக் காட்டியிருந்தார்: தேவ தூதர்களின் இரண்டு சேனைகள் அவனது குடும்பத்தையும் உடமைகளையும் சுற்றிலும் அரணாகப் பாளயமிறங்கியிருந்தன (ஆதியாகமம் 32:1-2). 'மக்னாயீம்' என்றால் 'இரண்டு சேனைகள்' என்று பொருள். அந்த பரலோகக் காவல் அவனோடு இருந்தபோதிலும், தன் ஒற்றர்கள் ஓடிவந்து ஏசா நானூறு ஆயுதம் தாங்கிய பாலைவன வீரர்களோடு தன்னை நோக்கிப் பழிவாங்க அதிவேகமாக வருகிறான் என்ற செய்தியைக் கூறிய மாத்திரத்தில், யாக்கோபின் விசுவாசம் பயங்கர நடுக்கத்தில் சுக்குநூறாக உடைந்தது. இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் தான் திருடிய ஆசீர்வாதத்தின் நிமித்தம் ஏசா தன்மீது கொண்டிருந்த கொலைவெறி இன்னும் தணியவில்லை என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்.

பழைய தந்திரக்காரனின் சுயபுத்தி உடனே வேலை செய்யத் தொடங்கியது. ஏசா ஒரு கூட்டத்தைத் தாக்கினால் மற்ற கூட்டம் தப்பியோட வேண்டும் என்று கணக்குப்போட்டு, தன் ஜனங்களையும், மந்தைகளையும், ஒட்டகங்களையும் இரண்டு பாளயங்களாகப் பிரித்தான். பின்னர், பெத்தேலில் தேவன் கொடுத்த வாக்குத்தத்தங்களை நினைவுகூர்ந்து ஒரு கதறலான ஜெபத்தை ஏறெடுத்தான்: "என் தகப்பனாகிய ஆபிரகாமின் தேவனே, என் பிதாவாகிய ஈசாக்கின் தேவனே... என் சகோதரனாகிய ஏசாவின் கைக்கு என்னை நீங்கலாக்கி விடுவித்தருளும்; அவனும் வந்து, என்னையும் பிள்ளைகளையும் தாய்மார்களையும் சங்கரிப்பான் என்று நான் அவனுக்குப் பயந்திருக்கிறேன்" (ஆதியாகமம் 32:9-11).

ஜெபித்த பிறகும் அவனது மனித யுக்தியும் தந்திரமும் ஓயவில்லை. ஏசாவின் கோபத்தைத் தணிக்க ஒரு மாபெரும் மனோதத்துவ லஞ்சத்தைத் திட்டமிட்டான். ஐந்நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட உயர்தரமான ஆடுகள், செம்மறிகள், கறவை ஒட்டகங்கள், எருதுகள் மற்றும் கழுதைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவற்றை வரிசையாக மந்தை மந்தையாய் ஏசாவை நோக்கி அனுப்பினான். தன் வேலைக்காரர்களிடம்: "என் ஆண்டவனாகிய ஏசாவுக்கு உமது ஊழியக்காரன் யாக்கோபு அனுப்புகிற காணிக்கை இது என்று சொல்லி சாஷ்டாங்கமாய் விழுங்கள்" என்று கட்டளையிட்டான். "காணிக்கையினால் அவன் முகத்தை சாந்தப்படுத்தி, பின்னர் அவனைச் சந்திப்பேன்; ஒருவேளை அவன் என்னை ஏற்றுக்கொள்வான்" என்று தனக்குள் கணக்குப் போட்டான். மனித சமாதானத்தை பணத்தாலும் ஆஸ்தியினாலும் விலைக்கு வாங்க யாக்கோபு முயன்றான்.

2. யாப்போக்கு ஆற்றங்கரையில் தனிமையான இரவு

யோர்தானின் மலைகளில் கும்மிருட்டு சூழ்ந்தது. யாக்கோபு நள்ளிரவில் எழுந்து, தன் இரண்டு மனைவிகள், இரண்டு பணிப்பெண்கள், பதினொரு குமாரர்கள் மற்றும் தன் சகல ஆஸ்திகளையும் யாப்போக்கு நதியின் (*வாடி அஸ்-சார்கா*) ஆழமான குளிர்ந்த நீரோட்டத்தைக் கடக்க வைத்தான்.

தன் குடும்பத்தார் அனைவரும் தென்கரையை அடைந்த பிறகு, யாக்கோபு மீண்டும் வடகரைக்குத் திரும்பி வந்தான். அவன் அந்த கொடூரமான இரவு இருளில் முற்றிலும் தனியனாய் நின்றான். குழந்தைகளின் சிரிப்பொலியும், ஆடுகளின் சத்தமும், பாத்திரங்களின் சத்தமும் தூரத்திலே மறைந்துபோயின. அவனது மனிதக் கேடயங்கள், தற்காப்புத் திட்டங்கள், சேர்த்த செல்வங்கள் அனைத்தும் அவனைவிட்டு அகற்றப்பட்டன. தந்திரங்களின் மன்னன் முற்றிலும் வெறுமையாக்கப்பட்டான்.

அந்த நள்ளிரவின் பயங்கர மௌனத்தில்தான் மீட்பின் வரலாறு தன் உன்னத உச்சியை அடைந்தது. பரிசுத்த வேதாகமம் மிக ஆச்சரியமான அமைதியோடு பதிவு செய்கிறது: "யாக்கோபு தனியே மீந்திருந்தான்; அப்பொழுது ஒரு புருஷன் பொழுது விடியுமளவும் அவனோடே போராடினார்" (ஆதியாகமம் 32:24).

சமாதானத்தில் வெளிப்பட்ட தேவ முகம்: பெனியேலில் மறுரூபமாக்கப்பட்ட யாக்கோபு தன் சகோதரன் ஏசாவின் முன்பாக ஏழு முறை பணிந்து வணங்குகிறான்; தேவனிடம் அடிபணிவதே மனித பகையை மாற்றுகிறது.

3. புழுதியில் நிகழ்ந்த வானளாவிய மற்போர்

இருளிலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்த விசித்திரமான போர்வீரர் யாக்கோபைப் பிடித்துக் கடுமையாக மற்போரிட்டார். இது ஏதோ மனக்கற்பனையோ கனவோ அல்ல; இது புழுதியில் புரண்டு எலும்புகள் முறியும் அளவிற்கு நிகழ்ந்த கடுமையான சரீர மல்யுத்தமாகும் (*ஆபாக்*). மணிக்கணக்காக தசை தசையோடு மோதியது. இருபது ஆண்டுகள் பாலைவனத்தில் மாடாய் உழைத்துக் கல்லைப் புரட்டிய யாக்கோபு, தன் முழு உடல் பலத்தையும் பயன்படுத்தி அந்தப் புருஷனோடு ஆக்ரோஷமாகப் போராடினான்.

யார் அந்த இரவுப் போராளி? ஓசியா தீர்க்கதரிசி அந்த உன்னத ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்: யாக்கோபு "தூதனோடே போராடி மேற்கொண்டான்; அவன் அழுது, அவரை நோக்கிக் கெஞ்சினான்" (ஓசியா 12:4). அவர் மாம்சத்தில் வெளிப்பட்ட யேகோவாவின் தூதராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே! தேவன் அவனை வேடிக்கை பார்க்க வரவில்லை; வாக்குத்தத்த தேசத்திற்குள் அவன் பிரவேசிப்பதற்கு முன்பாக, அவனது அகந்தையையும் சுயபலத்தையும் உடைத்தெறியவே வந்தார்.

3. புழுதியில் நிகழ்ந்த வானளாவிய மற்போர்

அந்த நள்ளிரவின் காரிருளிலிருந்து திடீரென வெளிப்பட்ட ஒரு விசித்திரமான, மர்மமான போர்வீரர் யாக்கோபைப் பிடித்துக் கடுமையாக மற்போரிட்டார். இது ஏதோ மனக்கற்பனையோ, ஒரு தூக்கக் கலக்கக் கனவோ அல்ல; இது இரு மனிதர்கள் புழுதியில் புரண்டு, சதை கிழிந்து எலும்புகள் முறியும் அளவிற்கு நிகழ்ந்த கடுமையான சரீரப் போராட்டமாகும் (*ஆபாக்*). மணிக்கணக்காக தசை தசையோடும், எலும்பு எலும்போடும் மோதியது. இருபது ஆண்டுகள் ஆரானின் பாலைவனத்தில் மாடாய் உழைத்து, பிரம்மாண்டமான கிணற்றுக் கல்லைத் தனியொருவனாகப் புரட்டித் தள்ளிய அசாத்திய தேகபலம் கொண்ட யாக்கோபு, தன் முழு உடல் வலிமையையும், தந்திரங்களையும் பயன்படுத்தி அந்த விசித்திரமான புருஷனோடு ஆக்ரோஷமாக விடியுமட்டும் போராடினான்.

யார் அந்த இரவுப் போராளி? ஓசியா தீர்க்கதரிசி அந்த உன்னத தேவ ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்: யாக்கோபு "தூதனோடே போராடி மேற்கொண்டான்; அவன் அழுது, அவரை நோக்கிக் கெஞ்சினான்" (ஓசியா 12:4). அவர் மாம்சத்தில் வெளிப்பட்ட யேகோவாவின் தூதராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே! தேவன் அவனை வேடிக்கை பார்க்க வரவில்லை; வாக்குத்தத்த தேசத்திற்குள் அவன் பிரவேசிப்பதற்கு முன்பாக, அவனது பழைய அகந்தையையும், வஞ்சகக் குணத்தையும், சுயபலத்தையும் சுக்குநூறாக உடைத்தெறியவே தேவன் நேரில் இறங்கி வந்தார்.

இரவு மறைந்து விடியற்காலத்தின் வெளிச்சம் கீழ்த்திசையில் தோன்றத் தொடங்கியபோது, யாக்கோபின் பிடிவாதமான வைராக்கியம் அடங்காததைக் கண்டு, அந்த தெய்வீக புருஷர் தமது எல்லையற்ற வல்லமையினால் அவனது தொடைச் சந்தின் குழியைத் தமது விரலால் தொட்டார்.

அடுத்த கணமே, ஒரு கொடூரமான சத்தத்தோடு யாக்கோபின் தொடை எலும்பு நழுவி, இடுப்பு நரம்பு சுக்குநூறாக உடைந்தது. ஒரு நொடியில் அந்த பலத்த மல்யுத்த வீரன் தன் சரீர பலம் அனைத்தையும் இழந்தான். அவனது சரீர வலிமை சொல்லொணா மரண வேதனையாக மாறியது. அவனால் இனி ஒரு அங்குலம்கூட காலூன்றி நிற்கவோ, ஓடவோ, தற்காத்துக் கொள்ளவோ முடியவில்லை.

4. விடாப்பிடியான கதறல்: "நீர் என்னை ஆசீர்வதித்தாலொழிய உம்மைப் போகவிடேன்!"

முடங்கிப்போன யாக்கோபு தூசியில் விழுந்து தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு சாகவில்லை. மாறாக, புழுதியும் கண்ணீரும் வழிந்தோடிய முகத்தோடு, தன் பலவீனமான கைகளால் அந்த தெய்வீக மனிதரின் பாதங்களையும் கழுத்தையும் இறுகக் கட்டியணைத்து, மூழ்கிப்போகிறவன் உயிர்காக்கும் பாறையைப் பற்றுவது போல பற்றிக்கொண்டான்.

அந்த புருஷர்: "பொழுது விடிகிறது, என்னைப் போகவிடு" என்றார். கிழக்கு தேசத்தின் முறைமைப்படி, தேவனுடைய முழு மகிமையை மனிதன் பகலில் முகமுகமாய்க் கண்டால் உயிரோடிருக்க முடியாது (யாத்திராகமம் 33:20). ஆனால் தன் எதிரே நிற்பவர் சர்வவல்லமையுள்ள தேவனே என்பதை முழுமையாக உணர்ந்துகொண்ட யாக்கோபு, நெஞ்சுருகும் கண்ணீரோடும் கதறலோடும் சத்தமிட்டான்:

"நீர் என்னை ஆசீர்வதித்தாலொழிய உம்மைப் போகவிடேன்!" (ஆதியாகமம் 32:26)

இந்த கதறலில் இருந்த உன்னத ஆவிக்குரிய மாற்றத்தைக் கவனியுங்கள். யாக்கோபு இனி தன் தந்தையை ஏமாற்றவோ, மாமனிடம் தந்திரம் செய்யவோ, ஏசாவுக்கு லஞ்சம் கொடுக்கவோ நினைக்கவில்லை. நானூறு வீரர்கள் தன் குடும்பத்தை நோக்கி வருவதையும், தன் வெள்ளியோ பொன்னோ உலக பலமோ தன்னை ஒருபோதும் காப்பாற்ற முடியாது என்பதையும் அவன் உணர்ந்தான். பரலோகத்தின் தேவன் மட்டுமே அவனுக்கு இரட்சிப்பு! அவன் தேவனைத் தன் சரீர பலத்தினால் வெல்லவில்லை; மாறாகக் கண்ணீராலும், கதறலாலும், தன்னை முழுமையாக ஒப்புக்கொடுத்ததினாலுமே தேவனுடைய இதயத்தை வென்றான்!

5. யாக்கோபிலிருந்து இஸ்ரவேலாக: கிருபையின் புதிய நாமம்

தூசியில் விழுந்து கதறிய அந்த முற்பிதாவைக் குனிந்து பார்த்த தேவன், அவனது இருதயத்தை ஆராயும் ஒரு கேள்வியைக் கேட்டார்:

"உன் பெயர் என்ன?"

தேவன் விபரம் அறிய இந்தக் கேள்வியைக் கேட்கவில்லை; அவன் தன் பாவத்தை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவே கேட்டார். இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, தன் பார்வையற்ற தந்தை ஈசாக்கின் கூடாரத்தில் 'நீ யார் மகனே?' என்று கேட்கப்பட்டபோது, யாக்கோபு 'நான் உம்முடைய மூத்த மகனாகிய ஏசா' என்று பொய் சொல்லி ஆசீர்வாதத்தைத் திருடினான்.

இப்போது, பரிசுத்த தேவனுக்கு முன்பாகத் தூசியில் கிடந்த வேளையில் அவனது சகல வேஷங்களும் உதிர்ந்து போயின. யாக்கோபு தன் உண்மை சுபாவத்தை அறிக்கையிட்டான்: "என் பெயர் யாக்கோபு"—குதியங்காலைப் பிடிக்கிறவன், ஏமாற்றுக்காரன், வஞ்சகன்.

அவன் தன் பாவத்தை அறிக்கை செய்த அந்த நொடியில், தேவன் தமது மாறாத உடன்படிக்கையின் கிருபையை அவனுக்கு வழங்கினார்:

"இனி உன் பெயர் யாக்கோபு என்னப்படாமல் இஸ்ரவேல் என்னப்படும்; தேவனோடும் மனிதரோடும் போராடி மேற்கொண்டாயே." (ஆதியாகமம் 32:28)

யாக்கோபு, "உம்முடைய நாமத்தை எனக்கு வெளிப்படுத்த வேண்டும்" என்று கேட்டான். ஆனால் அவர்: "நீ என் நாமத்தைக் கேட்பானேன்?" என்று சொல்லி, அங்கே அவனை ஆசீர்வதித்தார்.

6. பெனியேலின் மீது சூரியன் உதித்தது: பரிசுத்த முடக்கம்

யாக்கோபு அந்த பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்கு பெனியேல் ("தேவனுடைய முகம்") என்று பேரிட்டான்: "தேவனை முகமுகமாய்க் கண்டேன், என் ஜீவன் தப்பவிக்கப்பட்டது" என்று பயபக்தியோடு ஆர்ப்பரித்தான்.

கீலேயாத் மலைகளின் மீது சூரியன் தகதகவென உதித்தபோது, யாக்கோபு பெனியேலைக் கடந்து சென்றான். ஆனால் அவன் பழைய தந்திரக்காரனாக நடக்கவில்லை. வேதாகமம் ஒரு உன்னத வரலாற்று உண்மையை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது: "அவன் தன் தொடை நழுவினதினால் நொண்டியாய் நடந்தான்" (ஆதியாகமம் 32:31).

அந்த முடக்கம் அவனது சாபமல்ல, அது அவனது பரிசுத்த கிரீடம்! தன் வாழ்நாள் முழுவதும் அவன் எடுத்துவைத்த ஒவ்வொரு நொண்டி அடியும், தன் பலம் சுயத்தில் அல்ல, தேவனில் மட்டுமே இருக்கிறது என்பதை அவனுக்கு நினைவூட்டியது. சில மணிநேரங்களுக்குப் பிறகு அவன் ஏசாவைச் சந்தித்தபோது, கூடாரத்திற்குப் பின்னால் ஒளியாமல், தன் குடும்பத்திற்கு முன்பாக முன்னின்று நடந்து சென்று தன் சகோதரனுக்கு முன்பாக ஏழு முறை நிலத்தில் விழுந்து பணிந்தான். யாப்போக்கில் யாக்கோபை நொறுக்கிய அதே தேவன், ஏசாவின் கொலைவெறியையும் மாற்றினார்: ஏசா ஓடிவந்து அவனைத் தழுவி, அவனது கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு முத்தமிட்டான்; இருவரும் ஆனந்தக் கண்ணீர் வடித்தனர்.

பெனியேலில் ஏமாற்றுக்காரன் மரித்தான்; இஸ்ரவேல் உயிர்த்தெழுந்தான்—தேவன் ஒரு மனிதனின் சுயத்தை நொறுக்கும்போதே, அவனைத் தமது கிருபையின் பிரபுவாக உயர்த்துகிறார் என்பதற்கு இதுவே நித்திய சாட்சி!