அப்போஸ்தலனாகிய யோவான்: அன்பின் அப்போஸ்தலர் & வெளிப்படுத்தலின் சாட்சி

புதிய ஏற்பாட்டு வேத ஆகமங்களின் வானமண்டலத்திலே, அப்போஸ்தலனாகிய யோவானின் குரல் ஒரு புறத்தில் கழுகின் கம்பீரத்தோடும், மறுபுறத்தில் ஒரு பாசமுள்ள தந்தையின் கனிவோடும் எதிரொலிக்கிறது. பஸ்கா பண்டிகையின் மேல்வீட்டு அறையிலே மாம்சமான தேவ வார்த்தையாகிய இயேசுவின் மார்பிலே சாய்ந்து இளைப்பாறியவர்; கொல்கொதாவின் பயங்கர சிலுவை மரணத்தின் அடியில் அஞ்சாமல் நின்றவர்; பத்மு தீவின் பாறை இடுக்குகளிலே பரலோகத்தின் முத்திரைகள் உடைக்கப்படுவதை நேரில் கண்டவர் இந்த யோவான் ஒருவரே. திருச்சபை வரலாற்றில் 'இறையியல் ஞானி யோவான்' என்று போற்றப்படும் இவருடைய வாழ்வு, கலிலேயாவில் நேரில் கண்ட முதல் தலைமுறைக்கும், உலகம் முழுவதும் பரவிய திருச்சபைக்கும் இடையே ஒரு பொன்னான பாலமாக விளங்குகிறது.

1. ஆண்டவரின் மார்பில் சாய்தல்: உன்னத ஆவிக்குரிய நெருக்கம் (யோவான் 13:21–26)

பஸ்கா பண்டிகையின் இரவிலே, மேல்வீட்டு அறையில் நடந்த ஒரு நெஞ்சை உருக்கும் காட்சியை யோவான் தன் சுவிசேஷத்தில் பதிவு செய்கிறார். இயேசு ஆவியிலே கலங்கி: "உங்களில் ஒருவன் என்னைக் காட்டிக்கொடுப்பான் என்று மெய்யாகவே மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்" என்றார். இதைக் கேட்ட சீடர்கள் அதிர்ச்சியடைந்து, திகைத்து ஒருவரையொருவர் பார்த்தார்கள்.

அப்போது பந்தியில் யோவானின் நிலையை வேதம் விசேஷமாக விவரிக்கிறது:

"அந்தச் சமயத்தில் அவருடைய சீஷரில் இயேசுவுக்கு அன்பானவனாயிருந்த ஒருவன் இயேசுவின் மார்பிலே சாய்ந்துகொண்டிருந்தான். யாரைக்குறித்துச் சொல்லுகிறார் என்று விசாரிக்கும்படி சீமோன் பேதுரு அவனுக்குச் சைகை காட்டினான்." (யோவான் 13:23–24)

பண்டைய யூத மற்றும் கிரேக்க விருந்து வழக்கத்தின்படி, விருந்தினர்கள் இடது கையைத் தலையணையில் ஊன்றி, சாய்ந்து படுத்து வலது கையால் போஜனம் பண்ணுவார்கள். விருந்தளிப்பவருக்கு வலதுபுறம் அமர்ந்திருப்பவரே மிக நெருக்கமான முதன்மை விருந்தாளியாவார்; அவர் பேசும்போது நேரடியாக விருந்தளிப்பவரின் மார்பில் சாயக்கூடிய நிலையில் இருப்பார்.

பந்தியின் தொலைவில் இருந்த பேதுரு நேரடியாக இயேசுவிடம் கேட்கத் துணியாமல், யோவானுக்கு சைகை காட்டினான். இயேசுவின் மார்பில் சாய்ந்து, மனித மாம்சத்தில் துடித்த தேவனுடைய இதயத் துடிப்பை நேரடியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த யோவான்: "ஆண்டவரே, அவன் யார்?" என்று கிசுகிசுத்தார். இந்த நெருக்கமே யோவானின் முழு இறையியலின் அடித்தளமாகும்: அவர் சத்தியத்தை வெறும் ஏட்டுச் சுரைக்காயாகப் பார்க்கவில்லை; மாறாக, கிறிஸ்துவின் மார்பில் சாய்ந்து உணர்ந்த ஜீவனுள்ள அன்பாகவே பார்த்தார்.

ஆண்டவரோடு இத்தகைய ஆழமான அந்தரங்க ஐக்கியத்தைக் கொண்டிருந்த காரணத்தினால்தான், ஆதி திருச்சபையின் பிதாக்கள் யோவானை 'அன்பின் அப்போஸ்தலர்' என்று போற்றினார்கள். உபதேச அறிவு மட்டும் போதாது; கிறிஸ்துவோடு தனிப்பட்ட இதயப்பூர்வமான உறவு இருப்பதே உண்மையான சீஷத்துவம் என்பதை யோவானின் வாழ்க்கை நமக்குத் தெளிவாக உணர்த்துகிறது.

2. கொல்கொதா சிலுவையின் அடியில்: பரிசுத்த தாயின் அடைக்கலம் (யோவான் 19:25–27)

சீஷத்துவத்தின் உண்மையான தரம் அற்புதங்களின் மலையுச்சியில் தெரிவதில்லை; அது சிலுவையின் மரண பள்ளத்தாக்கிலேயே சோதிக்கப்படுகிறது. கெத்செமனே தோட்டத்தில் உரோமக் காவலர்கள் வந்தபோது, ஆண் சீடர்கள் அனைவரும் பயந்து இரவின் இருளுக்குள் ஓடி ஒளிந்தார்கள். பேதுரு சாபமிட்டு இயேசுவை மறுதலித்தான்.

ஆனால் கொல்கொதா குன்றின்மேல், உரோம போர்வீரர்களின் கொடூர ஏளனங்களுக்கும், யூத ஆசாரியர்களின் பரிகாசங்களுக்கும் நடுவே, சிலுவைக்கு மிக அருகில் நான்கு பக்திமிக்க பெண்களோடு நின்ற ஒரே ஆண் சீடர் யோவான் மட்டுமே:

"இயேசுவின் சிலுவையருகே அவருடைய தாயும், அவருடைய தாயின் சகோதரி குலெயோப்பாவின் மனைவி மரியாளும், மகதலேனா மரியாளும் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். அப்பொழுது இயேசு தம்முடைய தாயையும் அருகே நின்ற தமக்கு அன்பான சீஷனையும் கண்டு, தம்முடைய தாயை நோக்கி: ஸ்திரீயே, அதோ, உன் மகன் என்றார். பின்பு அந்தச் சீஷனை நோக்கி: அதோ, உன் தாய் என்றார். அந்நேரமுதல் அந்தச் சீஷன் அவளைத் தன்னிடமாய் ஏற்றுக்கொண்டான்." (யோவான் 19:25–27)

சிலுவையில் தொங்கி மூச்சுவிடத் திணறிக்கொண்டிருந்த அந்த கொடூர வேதனையிலும், இயேசு யோவானை நோக்கிப் பார்த்து, பூமியில் தமக்குரிய மிக விலையேறப்பெற்ற பொக்கிஷமாகிய தம் தாயை யோவானின் கரங்களில் ஒப்படைத்தார். உரோமச் சட்டப்படி மரண தண்டனை பெற்ற ஒரு குற்றவாளியின் குடும்பத்தோடு நிற்பது பெரும் உயிராபத்து. ஆனால் யோவான் பயமின்றி மரியாளைத் தன் கரங்களால் தாங்கி, தன் சொந்த வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார்.

பத்மு தீவின் தரிசன சாட்சி: ஏஜியன் கடலின் பாறைப் பாறைகளில் தனித்து நின்றுகொண்டு, பரலோகம் திறக்கப்படுவதைக் கண்டு, ஆட்டுக்குட்டியானவரின் நித்திய வெளிப்படுத்தலை எழுதும் முதிர்வயதான அப்போஸ்தலனாகிய யோவான்.

3. வெறும் கல்லறையை நோக்கி ஓடிய வேகம் (யோவான் 20:1–10)

மூன்றாம் நாள் காலையிலே, இருள் இன்னும் அகலாத வேளையில் மகதலேனா மரியாள் ஓடிவந்து: "கர்த்தரைக் கல்லறையிலிருந்து எடுத்துக்கொண்டு போய்விட்டார்கள், அவரை வைத்த இடம் எங்களுக்குத் தெரியவில்லை" என்று சொன்னாள்.

இதைக் கேட்டவுடன் பேதுருவும் யோவானும் கல்லறையை நோக்கி பந்தயம் வைத்து ஓடினார்கள். யோவான் வாலிபராக இருந்ததால், பேதுருவை விட வேகமாக ஓடி முதலில் கல்லறைக்கு வந்தார். குனிந்து உள்ளே பார்த்தபோது, சணல் துணிகள் கிடக்கிறதைக் கண்டார்.

பின்னாலே வந்த பேதுரு கல்லறைக்குள் நுழைந்தவுடன், யோவானும் உள்ளே நுழைந்தார்:

"முதலாவது கல்லறையினிடத்திற்கு வந்த மற்றச் சீஷனும் அப்பொழுது உள்ளே பிரவேசித்து, கண்டு விசுவாசித்தான்." (யோவான் 20:8)

யோவான் அங்கே என்ன கண்டார்? உடலைத் திருடிச் சென்றிருந்தால் சணல் துணிகளோடு தூக்கிச் சென்றிருப்பார்கள் அல்லது துணிகளை அங்கும் இங்கும் தாறுமாறாக எறிந்திருப்பார்கள். ஆனால், சரீரம் மட்டும் இல்லாதபடி, சுற்றப்பட்டிருந்த துணிகள் அப்படியே கூட்டைப்போலக் கிடந்தன; தலையில் சுற்றப்பட்டிருந்த சீலை தனியே ஒரு இடத்தில் சுருட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தது. உடனே யோவானின் விசுவாசக் கண்கள் திறக்கப்பட்டன; கிறிஸ்து உயிர்த்தெழுந்துவிட்டார் என்பதை அவர் நேரில் காண்பதற்கு முன்பாகவே விசுவாசித்தார்!

4. எபேசுவின் தலைமைப் பிதாவும் கள்ள உபதேச எதிர்ப்பும்

கி.பி 70-ல் எருசலேம் நகரம் உரோமர்களால் அழிக்கப்பட்டபிறகு, யோவான் ஆசியா மைனரின் தலைநகரான எபேசுவுக்கு இடம்பெயர்ந்தார். அங்கே இருந்துகொண்டு எபேசு, சிமிர்னா, பெர்கமு, தியத்தீரா, சர்தை, பிலதெல்பியா, லவோதிக்கேயா ஆகிய ஏழு சபைகளையும் கண்காணிக்கும் மூத்த அப்போஸ்தலராகப் பணியாற்றினார்.

அந்தக் காலக்கட்டத்தில் திருச்சபைக்குள் 'ஞானக் கொள்கை' (Gnosticism) என்ற கொடிய கள்ள உபதேசம் நுழைந்தது. செரிந்தஸ் போன்ற கள்ளப் போதகர்கள் இயேசு மாம்சத்தில் வரவில்லை என்று போதித்தார்கள்.

யோவானின் சீடரான பாலிகார்ப்பின் வழியில் வந்த இரேனியஸ் என்ற திருச்சபைத் தந்தை ஒரு வரலாற்றுச் சம்பவத்தைப் பதிவு செய்கிறார்:

ஒரு நாள் யோவான் எபேசு நகர பொதுக் குளியல் கூடத்திற்குச் சென்றார். அங்கே கள்ள உபதேசியான செரிந்தஸ் இருப்பதை அறிந்தவுடன், குளிக்காமல் வெளியே ஓடிவந்து: 'சத்தியத்தின் எதிரியான செரிந்தஸ் உள்ளே இருக்கிறான், இந்தக் குளியல் கூடம் இடிந்து நம்மேல் விழுவதற்கு முன் ஓடிப்போவோம் வாருங்கள்!' என்று அலறினார்.

இந்த கள்ள உபதேசங்களை முறியடிப்பதற்காகவே யோவான் தன் நான்காம் சுவிசேஷத்தை எழுதினார்: "ஆதியிலே வார்த்தை இருந்தது, அந்த வார்த்தை தேவனிடத்திலிருந்தது, அந்த வார்த்தை தேவனாயிருந்தது... அந்த வார்த்தை மாம்சமாகி, கிருபையினாலும் சத்தியத்தினாலும் நிறைந்தவராய், நமக்குள்ளே வாசம் பண்ணினார்" (யோவான் 1:1, 14).

மேலும், எபேசுவில் இருந்து அவர் எழுதிய மூன்று பொதுவான நிருபங்களில் (1, 2, 3 யோவான்), விசுவாசத்தின் அடித்தளத்தை அன்பின் இலக்கணமாக விளக்கினார்: "அன்பில்லாதவன் தேவனை அறியான்; தேவன் அன்பாகவே இருக்கிறார்" (1 யோவான் 4:8). வார்த்தையினால் மட்டுமல்ல, கிரியையினாலும் உண்மையினாலும் அன்பு கூர வேண்டும் என்று திருச்சபைக்கு அவர் கட்டளையிட்டார்.

கொல்கொதா மலையின் சிலுவையடியில் இயேசு தம்முடைய தாயாகிய மரியாளை யோவானின் கரங்களில் ஒப்படைத்தபோது, "அந்நேரமுதல் அந்தச் சீஷன் அவளைத் தன்னிடமாய் ஏற்றுக்கொண்டான்" (யோவான் 19:27) என்று வேதம் கூறுகிறது. எபேசு நகரில் மரியாளைத் தன் சொந்தத் தாயைப் போலக் கண்ணின் மணிபோலப் பாதுகாத்து, அன்பின் நற்செய்தியைத் தன் சொந்த வாழ்க்கையிலேயே யோவான் வாழ்ந்து காட்டினார்.

5. பத்மு தீவும் மகிமையின் வெளிப்படுத்தலும் (வெளிப்படுத்தல் 1)

கி.பி 95-ல் உரோம மன்னன் தொமீசியன் கிறிஸ்தவர்களைக் கொடூரமாகத் துன்புறுத்தினான். சீசரைத் தெய்வம் என்று வணங்க மறுத்ததற்காக, சுமார் தொண்ணூறு வயதான முதியவர் யோவானைக் கைது செய்து, ஏஜியன் கடலில் இருந்த கரடுமுரடான சிறைத் தீவான பத்முக்கு நாடுகடத்தினான்:

"உங்கள் சகோதரனும், இயேசுகிறிஸ்துவினிமித்தம் வருகிற உபத்திரவத்திற்கும் அவருடைய ராஜ்யத்திற்கும் பொறுமைக்கும் உங்கள் பங்காளனுமாயிருக்கிற யோவானாகிய நான் தேவவசனத்தினிமித்தமும், இயேசுகிறிஸ்துவைப்பற்றிய சாட்சியினிமித்தமும் பத்மு என்னப்பட்ட தீவிலே இருந்தேன்." (வெளிப்படுத்தல் 1:9)

கற்பாறைகளை உடைக்கும் அடிமை வேலைக்கு மத்தியில், கர்த்தருடைய நாளில் யோவான் ஆவிக்குள்ளானார். அப்போது எக்காள சத்தம்போன்ற ஒரு குரல் கேட்டது. திரும்பிப் பார்த்தபோது, கலிலேயாவில் பார்த்த எளிய இயேசுவை அல்ல; சூரியனைப்போலப் பிரகாசிக்கும் முகமும், அக்கினி ஜூவாலை போன்ற கண்களும், பெருவெள்ளத்து இரைச்சல் போன்ற சத்தமும் கொண்ட மகிமையின் ராஜாவைக் கண்டார்.

அவருடைய பாதத்தில் யோவான் செத்தவனைப்போல விழுந்தார். ஆனால் கிறிஸ்து தம்முடைய வலது கரத்தை யோவான்மேல் வைத்து:

"பயப்படாதே, நான் முந்தினவரும் பிந்தினவரும், உயிருள்ளவருமாயிருக்கிறேன்; மரித்தேன், ஆனாலும், இதோ, சதாகாலங்களிலும் உயிரோடிருக்கிறேன், ஆமென்; நான் மரணத்திற்கும் பாதாளத்திற்குமுரிய திறவுகோல்களை உடையவராயிருக்கிறேன்." (வெளிப்படுத்தல் 1:17–18)

என்று சொல்லி, உலகத்தின் இறுதி வரை நடக்கப்போகும் சகல இரகசியங்களையும் வெளிப்படுத்தின விசேஷமாக எழுதும்படி யோவானுக்குக் கட்டளையிட்டார்.

6. "பிள்ளைகளே, ஒருவரிலொருவர் அன்பாயிருங்கள்": எபேசுவில் சாந்தமான முடிவு

தொமீசியன் மன்னனின் மரணத்திற்குப் பிறகு யோவான் எபேசு நகருக்குத் திரும்பினார். ஜெரோம் என்ற திருச்சபைப் பிதா யோவானின் இறுதி நாட்களைப் பற்றி நெகிழ்ச்சியோடு எழுதுகிறார்:

முதிர்வயதிலே யோவானால் நடக்கக்கூட முடியாமல் போனபோது, வாலிப சீடர்கள் அவரை நாற்காலியில் சுமந்துகொண்டு சபை ஆராதனைக்குக் கொண்டு வருவார்கள். அப்போது அவரால் நீண்ட பிரசங்கம் செய்ய முடியாது; சபையாரைப் பார்த்து: 'சிறுபிள்ளைகளே, ஒருவரிலொருவர் அன்பாயிருங்கள்' என்ற ஒரே வாக்கியத்தைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வார். சீடர்கள் அவரிடம்: 'போதகரே, ஏன் இதை மட்டுமே எப்பொழுதும் சொல்லுகிறீர்கள்?' என்று கேட்டபோது, யோவான்: 'இதுவே ஆண்டவரின் பிரதான கற்பனை; இதை நீங்கள் உண்மையாய் நிறைவேற்றினால் அதுவே போதும்' என்றார்.

ஏறக்குறைய கி.பி 100-ல், தன் நூறாவது வயதில், அப்போஸ்தலர்களில் கடைசியாக யோவான் சாந்தமாக நித்திரையடைந்தார். மேல்வீட்டு அறையில் இயேசுவின் மார்பில் சாய்ந்த அந்த அன்பின் சீடன், நித்திய பரலோகத்தில் தன் ஆண்டவரின் மடியில் என்றென்றைக்கும் இளைப்பாறப் பிரவேசித்தார். அன்பினால் மட்டுமே உலகம் இரட்சிக்கப்படும் என்ற யோவானின் ஜீவனுள்ள சாட்சி, உலகத்தின் முடிவு வரை திருச்சபையின் ஒளிவிளக்காகத் தொடர்ந்து சுடர்விட்டுக்கொண்டிருக்கும்!