பெத்தேலில் யாக்கோபின் ஏணி: பரலோகத்தின் வாசல், சாட்சியின் தூண் மற்றும் தேவ பிரசன்னத்தின் தரிசனம்

யாக்கோபு தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள தப்பியோடிக் கொண்டிருந்தான். பெயெர்செபாவின் வளமான ஆட்டுமந்தைகள், கூடாரங்களின் கதகதப்பான பாதுகாப்பு, தாய் ரெபெக்காளின் பிரியமான பாசம் மற்றும் தன் முற்பிதாக்களின் பெரும் பாரம்பரியம் அனைத்தும் ஒரே நாளில் அவனை விட்டு மறைந்துவிட்டன. அவனுக்குப் பின்னே, இரண்டாக உடைந்த குடும்பமும், ஏமாற்றப்பட்டு மனமுடைந்த முதிய தகப்பனும், தகப்பனின் மரண நாளுக்காகக் காத்திருந்து தன்னைக் கொன்றுபோட சபதம் செய்திருந்த அண்ணன் ஏசாவின் பயங்கரமான கொலைவெறியும் இருந்தது. அவனுக்கு முன்னே, ஆபத்தான கரடுமுரடான மலைப்பாதைகளும் கொளுத்தும் வனாந்தரமும் நிறைந்த ஐந்நூறு மைல் தொலைவுள்ள ஆரான் பட்டணத்துக்கான நீண்ட தனிமைப் பயணம் காத்திருந்தது. தன் சுய கௌரவத்தை இழந்து, வெறும் கைத்தடியை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டு, கானானின் பாழ் மேட்டுநிலங்களில் யாக்கோபு ஒரு குற்றவாளியாகவும், பயந்தவனாகவும், யாருமற்ற அனாதையைப் போலவும் நடந்து சென்றான்.

1. கல்லான தலையணையும் வனாந்தரத்தின் அஸ்தமனமும்

பயணத்தின் முதல் சில நாட்கள் யாக்கோபை எருசலேமுக்கு வடக்கே சுமார் பன்னிரண்டு மைல் தொலைவிலுள்ள லூஸ் என்னும் பாறை மேட்டுநிலத்திற்குக் கொண்டுசென்றது. மேற்கு மலைகளுக்குப் பின்னால் சூரியன் வேகமாக அஸ்தமித்தது; வனாந்தரப் பாறைகளின்மேல் நீண்ட காரிருள் நிழல்கள் படர்ந்தன. பண்டைய கானான் மலைகளில் இரவு நேரம் மிகவும் ஆபத்தானது: கொடிய பசிமிக்க காட்டுமிருகங்களும், ஓநாய்களும், கொள்ளைக்காரர்களும் பதுங்கியிருக்கும் பயங்கரமான சூழ்நிலை அங்கே நிலவியது.

லூஸ் பட்டணத்தின் கோட்டை வாசல்கள் பூட்டப்படுவதற்குள் உள்ளே செல்ல முடியாததால், யாக்கோபு அந்த திறந்த பாழ்வெளியிலேயே இரவைக் கழிக்க வேண்டியதாயிற்று. நிலம் கடினமாகவும் பனியின் குளிரினால் விறைப்பாகவும் இருந்தது. அவன் சுற்றிலும் பார்த்து, ஒரு வழவழப்பான சுண்ணக்கல் பாறையை எடுத்துத் தன் தலைக்குத் தலையணையாக வைத்துப் படுத்துக்கொண்டான்; தன் பழைய மேலங்கியை உடம்போடு இறுக்கிக்கொண்டு குளிரிலும் பயத்திலும் நடுங்கினான்.

அந்தக் காரிருள் இரவில் அந்த முற்பிதாவின் இருதயத்தில் கொழுந்துவிட்டு எரிந்த மனவேதனையைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். ஆசீர்வாதத்தைப் பெறுவதற்காக அவன் தன் அண்ணனை வஞ்சித்தான், தன் தகப்பனிடம் அடுக்கடுக்கான பொய்களைப் பேசினான். அவன் ஆசீர்வாதத்தின் வாய்மொழி வார்த்தைகளைப் பெற்றிருக்கலாம், ஆனால் அதன் நடைமுறைப் பலன் என்ன? மந்தைகளும், வேலைக்காரர்களும், வசதியான கூடாரங்களும் ஏசாவிடமே இருந்தன; யாக்கோபிடமோ வெறும் கரடுமுரடான வனாந்தரத் தரையும், தலைக்குக் கீழே ஒரு கடினமான கல்லும் மட்டுமே மிஞ்சியிருந்தது. தான் செய்த தந்திரங்களினாலும் பொய்களினாலும் ஆபிரகாமின் தேவனும் ஈசாக்கின் தேவனும் தன்னை நிரந்தரமாகக் கைவிட்டுவிட்டாரோ, தான் தேவனுடைய சாபத்திற்குரிய பாவியாகிவிட்டேனோ என்று அவன் கண்களிலிருந்து வழியும் கண்ணீரோடு கலங்கி அழுதான்.

2. பரலோக படிக்கட்டு: தேவ ஏணியின் அற்புத தரிசனம்

கடும் உடல் சோர்வினாலும் உள்ளத்தின் பாரத்தினாலும் யாக்கோபு ஆழ்ந்த நித்திரையில் மூழ்கினான். அங்கே, அந்த இருண்ட வனாந்தர இரவில், பூமிக்குரிய மானிட எல்லைகளுக்கும் பரலோகத்தின் பிரகாசமான நித்திய மகிமைக்குமான திரைச்சீலை விலக்கப்பட்டது.

யாக்கோபு தன் ஆத்துமாவை நடுங்கச்செய்யும் ஒரு மாபெரும் பரலோக தரிசனத்தைக் கண்டான்: ஒரு பிரம்மாண்டமான ஏணி (எபிரேயத்தில் சுல்லாம்) பூமியிலே ஊன்றப்பட்டு வைக்கப்பட்டிருந்தது; அதின் உச்சி ஆகாயத்து நட்சத்திரங்களைத் தாண்டி பரலோகத்தை எட்டியிருந்தது. அது மனிதர்கள் கட்டும் பலவீனமான மர ஏணி அல்ல; பரலோகத்திற்கும் பூமிக்குமான அளவிட முடியாத இடைவெளியை இணைக்கும் பிரம்மாண்டமான தேவ மாளிகையின் ஒளிமயமான படிக்கட்டுகளாக அது காட்சியளித்தது.

அந்த ஒளிமயமான படிக்கட்டுகளின் வழியே, தேவனுடைய பரிசுத்த தூதர்கள் ஏறுகிறவர்களும் இறங்குகிறவர்களுமாய் இருந்தார்கள். அவர்கள் பூமியிலிருந்து மனிதர்களின் வேதனைகளையும், பாரங்களையும், கண்ணீரோடு கூடிய பெருமூச்சுகளையும் பரலோக சிங்காசனத்திற்குக் கொண்டுசெல்ல ஏறினார்கள்; பரலோகத்திலிருந்து தேவனுடைய மாறாத பாதுகாப்பையும், கிருபையையும், ஆசீர்வாதங்களையும் பூமிக்குக் கொண்டுவர இறங்கினார்கள். பூமி என்பது ஏதோ திசையறியாமல் சுழலும் தனிமையான கிரகமல்ல; மாறாக அது பரலோகத்தின் அன்போடும், தேவனுடைய சர்வவல்லமையுள்ள ஆளுகையோடும் நொடிதோறும் நேரடியாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை யாக்கோபு தெளிவாகக் கண்டான்.

ஒரு ஏணி பூமியிலே வைக்கப்பட்டிருந்தது, அதின் நுனி வானத்தை எட்டியிருந்தது; தேவதூதர்கள் அதிலே ஏறி இறங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

3. நிபந்தனையற்ற கிருபையின் உடன்படிக்கை வாக்குத்தத்தம்

யாக்கோபு பரவசத்தோடும் நடுக்கத்தோடும் மேலே நோக்கினபோது, அந்தத் தரிசனத்தின் உன்னத மகிமை அவனது கண்களுக்குத் தெரிந்தது: அந்தப் படிக்கட்டுகளுக்கு மேலாக சர்வலோக சிருஷ்டிகராகிய யேகோவா தேவனே நின்றுகொண்டிருந்தார்! தேவன் அவனைக் கண்டு சினந்து இடிமுழக்கத்தோடு பேசவில்லை; யாக்கோபின் வஞ்சகங்களையும் பழைய பொய்களையும் பட்டியலிட்டு அவனைக் கண்டிக்கவில்லை; அவன் குற்றங்களுக்குத் தண்டனை விதிக்கவுமில்லை. மாறாக, அகிலத்தின் ஆண்டவர் சொல்லொணா கிருபையின் வாக்குத்தத்தங்களை அவனுக்கு அருளினார்:

'நான் உன் தகப்பனாகிய ஆபிரகாமின் தேவனும் ஈசாக்கின் தேவனுமாகிய கர்த்தர்; நீ படுத்திருக்கிற பூமியை உனக்கும் உன் சந்ததிக்கும் தருவேன். உன் சந்ததி பூமியின் தூளைப்போலிருக்கும்; நீ மேற்கேயும் கிழக்கேயும், வடக்கேயும் தெற்கேயும் பரம்புவாய்; பூமியின் வம்சங்களெல்லாம் உனக்குள்ளும் உன் சந்ததிக்குள்ளும் ஆசீர்வதிக்கப்படும்.' (ஆதியாகமம் 28:13-14).

ஆபிரகாமுக்கும் ஈசாக்குக்கும் அருளப்பட்ட அத்தனை உன்னதமான உடன்படிக்கை ஆசீர்வாதங்களும் இப்போது யாக்கோபுக்கு தேவனால் நேரடியாக, தனிப்பட்ட முறையில் உறுதிப்படுத்தப்பட்டன. மனித தந்திரங்களினால் ஆசீர்வாதம் பாழாகவில்லை; தேவனுடைய ஜீவனுள்ள மாறாத வாக்குத்தத்தத்தினால் அது முத்திரையிடப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து, ஆதரவற்ற அந்த தனிமையான பரதேசிக்கு ஆறுதல் தரும் மிக உன்னதமான அன்பு வாக்குறுதி வந்தது:

'இதோ, நான் உன்னோடே இருந்து, நீ போகிற இடத்திலெல்லாம் உன்னைக் காத்து, இந்தத் தேசத்துக்கு உன்னைத் திரும்பிவரப்பண்ணுவேன்; நான் உனக்குச் சொன்னதைச் செய்யுமளவும் உன்னைக் கைவிடுவதில்லை.' (ஆதியாகமம் 28:15).

தேவனுடைய ஐந்து மாறாத உறுதிமொழிகளின் ஆழத்தைக் கவனியுங்கள்: நான் உன்னோடே இருப்பேன்... நீ போகும் இடமெல்லாம் உன்னைக் காப்பேன்... இந்த தேசத்திற்குத் திரும்பிவரப்பண்ணுவேன்... உன்னை ஒருபோதும் கைவிடமாட்டேன்... சொன்னதைச் செய்து முடிக்கும் வரை உன்னோடு இருப்பேன். இதுவே வேதாகமம் வெளிப்படுத்தும் தூய, நிபந்தனையற்ற தேவ கிருபையாகும். யாக்கோபிடம் பொய்களும், குற்ற உணர்ச்சியும், ஒரு கல் தலையணையும் தவிர வேறு எந்தவொரு நற்குணமும் தகுதியும் இருக்கவில்லை. ஆனால் தேவனோ தமது எல்லையற்ற இரக்கத்தினால் அவனைத் தேடிவந்து, தமது நித்திய மீட்பின் திட்டத்தில் அவனை இணைத்துக்கொண்டார்.

4. பரிசுத்த நடுக்கம்: 'இந்த ஸ்தலம் எவ்வளவு பயங்கரமாயிருக்கிறது!'

யாக்கோபு நித்திரைதெளிந்து விழித்தான்; கிலேயாத்தின் கிழக்கு மலைகளுக்குப் பின்னால் பொன்னிறச் சூரியன் உதித்துக்கொண்டிருந்தது. இரவில் கண்ட அந்தத் தரிசனம் மறைந்திருந்தாலும், தேவனுடைய பரிசுத்த பிரசன்னத்தின் பாரமும் அமைதியும் அந்த வனாந்தரத்தை முழுமையாக மூடியிருந்தது. யாக்கோபு பரிசுத்த பயபக்தியோடு உடல் நடுங்கி, காலைப் பனிப்புகையின் மத்தியில் கிசுகிசுத்தான்:

'மெய்யாகவே கர்த்தர் இந்த ஸ்தலத்திலிருக்கிறார்; இதை நான் அறியாதிருந்தேன்!' (ஆதியாகமம் 28:16).

அவன் உள்ளத்தில் சொல்லொணா பரிசுத்த நடுக்கம் (நோரா) உண்டாகி: 'இந்த ஸ்தலம் எவ்வளவு பயங்கரமாயிருக்கிறது! இது தேவனுடைய வீடேயல்லாமல் வேறல்ல, இது வானத்தின் வாசல்!' என்று வாயடைத்து ஆச்சரியப்பட்டான் (ஆதியாகமம் 28:17).

யாக்கோபு அங்கே ஒரு மாபெரும் இறையியல் உண்மையை முதன்முறையாகத் தன் வாழ்க்கையில் உணர்ந்தான்: தேவன் ஏதோ கூடாரங்களுக்குள்ளோ அல்லது பெரிய மதக் கோவில்களுக்குள்ளோ மட்டுமே அடைபட்டிருப்பவர் அல்ல. தேவன் மனிதர்களால் கைவிடப்பட்ட பாழ் வனாந்தரப் பாறைகளிலும் வீற்றிருக்கிறார். தேவனுடைய பிரசன்னம் அங்கே இல்லாமல் இல்லை; யாக்கோபின் சொந்த ஆவிக்குரிய கண்கள்தான் அதுவரை குருடாயிருந்தன. இப்போது அவனது கண்கள் திறக்கப்பட்டு, தேவனுடைய மாறாத பிரசன்னத்தை அவன் நேருக்கு நேராகத் தரிசித்தான்.

5. அபிஷேகிக்கப்பட்ட தூணும் பெத்தேலின் உன்னத உடன்படிக்கையும்

யாக்கோபு அதிகாலையிலேயே படுக்கையை விட்டு எழுந்து, தன் தலைக்கு வைத்திருந்த அந்தக் கடினமான கல்லை எடுத்து, அதனை ஒரு பரிசுத்த நினைவுத் தூணாக (மட்சேவா) நிமிர்த்தி நிறுத்தினான். தான் பயணத்திற்காக வைத்திருந்த எண்ணெய்க் குடுவையைத் திறந்து, அந்தக் கல்லின் உச்சியின்மேல் தாராளமாய் வார்த்து, அதனை ஒரு பரிசுத்த பலிபீடமாகவும் தேவ சாட்சியாகவும் பிரதிஷ்டை செய்தான்.

லூஸ் என்று அதுவரை அழைக்கப்பட்ட அந்தப் பழமையான கானானிய இடத்திற்கு அவன் பெத்தேல் என்று பேரிட்டான்; எபிரேய மொழியில் அதற்கு 'தேவனுடைய வீடு' (பெத் = வீடு, ஏல் = தேவன்) என்று அர்த்தமாகும். அவனது வேதனையின் தலையணையாக இருந்த அந்தக் கடினமான கல், இப்போது அவனது ஆவிக்குரிய வாழ்வின் உன்னதமான ஜீவ அஸ்திபாரமாக மாறியது.

பின்னர் யாக்கோபு கர்த்தருக்கு முன்பாக ஒரு வரலாற்றுப் பொருத்தனையைக் (நேதெர்) கூறி பயபக்தியோடு சபதம் பண்ணினான்:

'தேவன் என்னோடே இருந்து, நான் போகிற இந்த வழியிலே என்னைக் காத்து, எனக்கு உண்ண ஆகாரமும், உடுக்க வஸ்திரமும் தந்து, என்னை என் தகப்பன் வீட்டுக்குச் சமாதானத்தோடே திரும்பிவரப்பண்ணுவாரானால், கர்த்தர் எனக்குத் தேவனாயிருப்பார். நான் தூணாக நிறுத்தின இந்தக் கல் தேவனுக்கு வீடாகும்; தேவரீர் எனக்குத் தரும் எல்லாவற்றிலும் உமக்குத் தசமபாகம் செலுத்துவேன்.' (ஆதியாகமம் 28:20-22).

'நீர் இதைச் செய்தால் நான் உம்மைத் தொழுவேன்' என்ற யாக்கோபின் வார்த்தைகள் அவனது முந்தைய பேரம் பேசும் சுபாவத்தைப் பிரதிபலிப்பதாகச் சிலர் நினைத்தாலும், எபிரேய இலக்கணத்தின்படி அது: 'தேவன் என்னோடு இருப்பதால்... கர்த்தரே எனக்குத் தேவனாயிருப்பார்' என்ற அசைக்க முடியாத விசுவாசப் பிரகடனமாகவே திகழ்கிறது. அவன் வேறு எந்த விக்கிரகத்தையும் தன் வாழ்வில் சேவிக்கமாட்டேன் என்றும், பெத்தேல் தனக்குப் பரிசுத்த வழிபாட்டு ஸ்தலமாயிருக்கும் என்றும், தனக்குக் கிடைக்கும் ஆஸ்திகள் எல்லாவற்றிலும் பத்தில் ஒரு பங்கைத் தேவனுக்குத் தவறாமல் செலுத்துவேன் என்றும் பொருத்தனை பண்ணி, தன் சொந்த விசுவாசப் பயணத்தை உறுதியோடு தொடங்கினான்.

6. கிறிஸ்துவில் நிறைவேறிய நிஜம்: யோவான் 1:51-ன் ஜீவனுள்ள ஏணி

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், யோர்தான் நதிக்கரையின் புல்வெளிகளில், இயேசு கிறிஸ்து நத்தானியேல் என்ற கபடற்ற இஸ்ரவேலனைச் சந்தித்தார். நத்தானியேல் இயேசுவின் தெய்வீக உள்ளுணர்வைக் கண்டு மெய்சிலிர்த்து வியந்தபோது, கர்த்தராகிய இயேசு யாக்கோபின் ஏணியின் உன்னத ஆவிக்குரிய இரகசியத்தை உலகிற்கு வெளிப்படுத்தினார்:

'மெய்யாகவே மெய்யாகவே நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்: வானம் திறந்திருக்கிறதையும், தேவதூதர்கள் மனுஷகுமாரன்மேல் ஏறுகிறவர்களாயும் இறங்குகிறவர்களாயும் இருப்பதை நீங்கள் இனிமேல் காண்பீர்கள்.' (யோவான் 1:51).

யாக்கோபு கண்ட ஏணி என்பது ஏதோ ஒரு கட்டிட அமைப்போ அல்லது வெறும் கற்பனைக் கனவோ அல்ல, மாறாக அது ஒரு நித்திய நபரைக் குறிக்கும் தீர்க்கதரிசனம் என்பதை இயேசு வெளிப்படுத்தினார். இயேசு கிறிஸ்துவே பரலோகத்தையும் பூமியையும் இணைக்கும் மெய்யான சுல்லாம் ஆவார்! அவர் தமது தெய்வீக சுபாவத்தினால் பிதாவாகிய தேவனைத் தொடுகிறார்; தமது மாசற்ற மனித அவதாரத்தினால் பூமியின் தூசியாகிய நம்மைத் தொடுகிறார். பரிசுத்த தேவனுக்கும் பாவ மனிதகுலத்திற்கும் இடையே இருந்த பாவத்தின் பாதாளப் பள்ளத்தை இயேசுவின் கல்வாரி சிலுவை பலி இணைத்து, விசுவாசிக்கிற ஒவ்வொருவருக்கும் பரலோகத்தின் வாசலை என்றென்றைக்கும் திறந்து வைத்திருக்கிறது!

இறையியல் சாரம்சம்:

• தேவனுடைய எங்கும் நிறைந்த பிரசன்னம்: தேவன் ஏதோ தூரமானவர் அல்ல. நமது வாழ்க்கையின் மிகக் கடுமையான வனாந்தர அனுபவங்களில்—நாம் குற்ற உணர்ச்சியிலும், பயத்திலும், எதிர்காலத்தைக் குறித்த திகிலிலும் இருக்கும் போதுகூட—தேவன் நமக்கு மிகச் சமீபமாக இருந்து நம்மைக் கண்காணித்து ஆறுதல்படுத்துகிறார்.
• நிபந்தனையற்ற உன்னத கிருபை: யாக்கோபு தன் தகுதியீனத்தோடு படுத்திருந்த போது, தேவன் அவனை நியாயந்தீர்த்துத் தள்ளாமல் தமது உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்தினார். தேவனுடைய அளவற்ற கிருபையே ஒரு பாவியின் இருதயத்தைத் தொட்டு, அவனது சுபாவத்தை மறுரூபமாக்கும் மாபெரும் வல்லமையாகும்.
• கிறிஸ்துவே பரலோகத்தின் வாசல்: யோவான் 1:51 இயேசு கிறிஸ்துவே தேவனுக்கும் மனிதனுக்குமான ஒரே மத்தியஸ்தர் என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது (1 தீமோத்தேயு 2:5). கிறிஸ்துவின் சிலுவை மரணத்தின் மூலமாகவே நமக்கு பரலோக வாழ்வும் நித்திய சமாதானமும் அருளப்படுகிறது.
• முழுமையான பிரதிஷ்டையும் தசமபாகமும்: தேவனுடைய பிரசன்னத்தை உணர்ந்த யாக்கோபு தன் கல்லை அபிஷேகித்து, தன் ஆஸ்தியில் பத்தில் ஒரு பங்கைத் தருவதாகப் பொருத்தனை பண்ணினான். நாமும் தேவனுடைய மாறாத நன்மைகளை நினைவுகூர்ந்து, நமது வாழ்க்கையையும் உடமைகளையும் அவருக்கு உண்மையுள்ள ஊழியக்காரர்களாக மகிழ்ச்சியோடு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.