குஷ்டரோகி சுத்தமாகுதலும் மேற்கூரையை பிரித்து இறக்கப்பட்ட திமிர்வாதக்காரனும்: இரக்கமும் பாவங்களை மன்னிக்கும் தெய்வீக அதிகாரமும்

கலிலேயாவின் பசுமையான பள்ளத்தாக்குகளெங்கும், நாசரேத்தூரானாகிய இயேசுவின் புகழ் அணைக்க முடியாத பெருநெருப்பைப் போலப் பரவிக்கொண்டிருந்தது. அவருடைய பாதங்கள் பட்ட இடமெல்லாம், சாத்தானின் இருண்ட சங்கிலிகள் உடைந்து நொறுங்கின; கொடிய வியாதிகள் தலைதெறிக்க ஓடின. ஆயினும் கலிலேய ஊழியத்தின் ஆரம்ப நாட்களில் அடுத்தடுத்து நிகழ்ந்த இரண்டு மாபெரும் சம்பவங்கள், கிறிஸ்துவின் பரலோக ஊழியத்தின் உன்னத சிகரத்தை உலகிற்கு வெளிப்படுத்தின: தீட்டுப்பட்டதாகக் கருதி ஊரை விட்டு ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு குஷ்டரோகியைத் தொட்டுச் சுத்திகரிக்கும் அவரது அளவற்ற தெய்வீகப் பரிவு, மற்றும் மனித பாவத்தின் கண்ணுக்குத் தெரியாத குற்ற உணர்வை முற்றிலும் மன்னிக்கும் அவரது பரலோக இறையாண்மை. ஒதுக்குப்புறமான ஒரு கலிலேயப் பாதையிலும், நெரிசல் மிகுந்த கப்பர்நகூமின் ஒரு வீட்டிற்குள்ளும், கிறிஸ்துவின் மனதுருக்கத்திற்கு எட்டாத எந்தவொரு அசுத்தமும் இல்லை என்பதையும், அவரது மீட்பின் கிருபைக்கு அப்பாற்பட்ட எந்தவொரு முடக்குவாதமும் இல்லை என்பதையும் பரலோகம் உலகிற்குப் பறைசாற்றியது.

1. புழுதியில் விழுந்த தீட்டுப்பட்ட குஷ்டரோகி

முதலாவது வரலாற்று நிகழ்வு கலிலேயாவின் ஒரு தனிமையான பாதையில் அரங்கேறியது. மருத்துவராகிய லூக்கா அந்த நோயாளியின் நிலையை அதிர்ச்சியூட்டும் மருத்துவத் துல்லியத்தோடு விவரிக்கிறார்: 'குஷ்டரோகம் நிறைந்த ஒரு மனுஷன்' (லூக்கா 5:12). இது நோயின் ஆரம்பக் கட்டம் அல்ல; அவனது சரீரம் முழுவதும் அழுகி, புரையோடி, கைகால் விரல்கள் உதிர்ந்து, முகம் விகாரமாகிப்போன உச்சக்கட்ட தொழுநோயாகும்.

பண்டைய இஸ்ரவேலில், குஷ்டரோகம் என்பது வெறும் சரீர வியாதி மட்டுமல்ல; அது ஒரு நடமாடும் மரணமாகவே கருதப்பட்டது. லேவியராகமம் 13–14-ன் கடுமையான சட்டங்களின்படி, குஷ்டரோகி தீட்டுப்பட்டவனாகத் தீர்க்கப்பட்டு, தன் சொந்த வீடு, மனைவி, பிள்ளைகள் மற்றும் தேவாலய வழிபாட்டை விட்டு முற்றிலுமாகத் துரத்தப்பட்டான். அவன் ஊருக்கு வெளியே பாறைக்குகைகளிலும் கல்லறைகளிலும் வாழ வேண்டியிருந்தது. கிழிந்த ஆடைகளை அணிந்து, தலைமுடியை விரிகோலமாகப் போட்டு, வழியில் மனிதர்கள் யாராவது வருவதைக் கண்டால் தன் மேல் உதட்டை மூடிக்கொண்டு உரத்த சத்தமிட்டு: 'தீட்டு! தீட்டு!' (Tameh! Tameh!) என்று எச்சரிக்க வேண்டும். பல ஆண்டுகளாக அந்த மனிதன் எந்தவொரு மனித தொடுதலையும் உணர்ந்ததில்லை; அவனது காதுகளில் ஆறுதலான வார்த்தைகள் விழுந்ததில்லை; மனிதர்களின் கண்களில் பயத்தையும் அருவருப்பையும் மட்டுமே அவன் கண்டு பழகியிருந்தான்.

ஆனால் நாசரேத்தூரானாகிய இயேசுவின் வல்லமையைக் கேள்விப்பட்ட அவன், எல்லா சட்ட விதிகளையும் கடந்து ஓடிவந்தான். சரீரமெங்கும் புழுதி படிய இயேசுவின் பாதங்களில் முகங்குப்புற விழுந்து, உடைந்த உள்ளத்தோடு கதறினான்:

"ஆண்டவரே, உமக்குச் சித்தமானால், என்னைச் சுத்தமாக்க உம்மால் ஆகும்." (மாற்கு 1:40).

அவனது விசுவாசத்தைக் கவனியுங்கள்: அவன் கிறிஸ்துவின் *வல்லமையை* ஒருபோதும் சந்தேகிக்கவில்லை ('உம்மால் ஆகும்'); ஆனால் அத்தனை பரிசுத்தமுள்ள ஒருவர், தம்மைப் போன்ற அசுத்தமான ஒருவனைத் தொட விரும்புவாரா ('உமக்குச் சித்தமானால்') என்ற ஒரே ஒரு தாழ்மையான ஏக்கம் மட்டுமே அவனிடம் இருந்தது.

2. சாபத்தை முறியடித்த தெய்வீகத் தொடுதல்

அப்போது நிகழ்ந்த காட்சி சீடர்களை நடுங்க வைத்தது; பல நூற்றாண்டுகளின் மதப் பாரம்பரியங்களைத் தவிடு பொடியாக்கியது:

"இயேசு மனதுருகி, கையை நீட்டி, அவனைத் தொட்டு: எனக்குச் சித்தமுண்டு, சுத்தமாகு என்றார்." (மாற்கு 1:41).

கிரேக்க மூல மொழியில் splanchnistheis என்ற வார்த்தை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது; இதற்கு மனித வேதனையைக் கண்டு ஒருவரது உள்ளுறுப்புகள் துடிப்பதைப் போன்ற எல்லையற்ற தெய்வீகப் பரிவு என்று பொருள். மோசேயின் நியாயப்பிரமாணப்படி, ஒரு சுத்தமுள்ள மனிதன் தீட்டுப்பட்ட குஷ்டரோகியைத் தொட்டால், அந்தச் சுத்தமுள்ள மனிதனும் தீட்டுப்படுவான். ஆனால் இயேசுவோ வெறும் சாதாரண மனிதன் அல்ல; அவர் பாவத்தையும் மரணத்தையும் சுட்டெரிக்கும் ஜீவ பரிசுத்தத்தின் ஊற்று!

வார்த்தை வாயிலிருந்து புறப்படுவதற்கு முன்பாகவே, இயேசு அந்த நினைத்துப் பார்க்க முடியாத செயலைச் செய்தார்: அவர் தமது கரத்தை நீட்டி, அந்த அழுகிய குஷ்டரோகியைத் தொட்டார்! (கிரேக்கம்: hapsato).

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அந்த ஒதுக்கப்பட்ட மனிதன் ஒரு மனிதக் கரத்தின் கதகதப்பான அன்பை உணர்ந்தான். குஷ்டரோகியின் தீட்டு இயேசுவைத் தீட்டுப்படுத்தவில்லை; மாறாக, தேவகுமாரனிடமிருந்து புறப்பட்ட நித்திய ஜீவனும் பரிசுத்தமும் அந்த அழுகிய மாம்சத்திற்குள் பாய்ந்தது!

'அப்படி அவர் சொன்னவுடனே, குஷ்டரோகம் அவனை விட்டு நீங்கிற்று, அவன் சுத்தமானான்.' (மாற்கு 1:42).

மறுநொடியே, புண்கள் அனைத்தும் மறைந்தன; உணர்விழந்த நரம்புகள் துடித்தன; ஒரு பச்சிளம் குழந்தையின் தோலைப் போல மென்மையான, ஆரோக்கியமான சதை அவனது உடல் முழுவதும் உருவானது! யாரிடமும் இதை விளம்பரப்படுத்தாமல், லேவிய ஆசாரியனிடம் சென்று நியாயப்பிரமாணத்தின்படி பலிசெலுத்தி, மேசியாவின் சுகமளிக்கும் காலம் வந்துவிட்டது என்பதற்கு தலைமைச் சங்கத்திற்கு ஒரு மறுக்க முடியாத சட்டப்பூர்வ சாட்சியாக (martyrion autois) நிற்கும்படி இயேசு அவனுக்குக் கட்டளையிட்டார்.

3. நெரிசலான வீடும் அடைக்கப்பட்ட வாசலும்

சில நாட்களுக்குப் பின்பு, இயேசு மீண்டும் கப்பர்நகூமுக்கு வந்தார். அவர் ஒரு வீட்டில்—பேதுருவின் இல்லத்தில்—இருக்கிறார் என்ற செய்தி காட்டுத்தீயைப் போலப் பரவியது. சில மணிநேரத்திற்குள், அந்த வீட்டின் முற்றம், வாசல், மற்றும் தெருக்கள் அனைத்தும் மனிதக் கூட்டத்தினால் நிரம்பி வழிந்தன:

'உடனே அநேகர் கூடிவந்தார்கள்; வாசலுக்கு முன்னான இடத்திலேயும் அவர்களுக்கு இடமில்லாமற்போயிற்று; அவர்களுக்கு அவர் திருவசனத்தைப் போதித்தார்.' (மாற்கு 2:2).

முன்வரிசையில், கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு, முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டு பரிசேயர்களும் நியாயசாஸ்திரிகளும் (nomodidaskaloi) அமர்ந்திருந்தனர். கலிலேயா, யூதேயா மற்றும் தலைநகர் எருசலேமிலிருந்தெல்லாம் வந்து குவிந்திருந்த அந்த மதப் பெரியவர்கள், இயேசுவின் பேச்சில் குற்றம் கண்டுபிடிக்கக் காத்திருந்தனர்.

அப்போது தெருவின் வழியே நான்கு வாலிபர்கள் தங்கள் முடக்குவாத நண்பனை ஒரு படுக்கையில் (krabbaton) சுமந்துகொண்டு வந்தனர். பல ஆண்டுகளாக அந்த மனிதன் அசைவற்றுக் கிடந்தான்; பிறர் ஊட்டிவிட்டால் மட்டுமே உணவுண்ணும் பரிதாப நிலை. ஆனால் அவனது நான்கு நண்பர்களிடமும் ஓர் அசைக்க முடியாத விசுவாசம் இருந்தது: எப்படியாவது இயேசுவின் பாதத்தில் கொண்டுபோய்ச் சேர்த்துவிட்டால், தங்கள் நண்பன் பிழைத்துக்கொள்வான் என்று அவர்கள் உறுதியாக நம்பினர்.

ஆனால் வீட்டின் அருகே வந்தபோது, அவர்களது இதயம் தளர்ந்துபோனது. வாசலை ஒரு மனிதச் சுவர் அடைத்து நின்றது. ஒரு தள்ளுவண்டிகூட நுழைய முடியாத அளவுக்குக் கூட்டம் நெரிபட்டது; ஒருவரும் வழிவிடத் தயாராக இல்லை.

4. கூரையைப் பிய்த்து எறிந்த அசைக்க முடியாத விசுவாசம்

சாதாரண மனிதர்களாக இருந்திருந்தால், 'இன்று வழியில்லை, நாளை வரலாம்' என்று திரும்பிப் போயிருப்பார்கள். ஆனால் மெய்யான விசுவாசம் தடைகளைக் கண்டு பின்வாங்குவதில்லை; அது வழியைக் கண்டுபிடிக்கும் அல்லது புதிய வழியை உருவாக்கும்!

மேலே பார்த்தவர்கள், கூரைக்குச் செல்லும் வெளிப்புறக் கல் படிக்கட்டுகளைக் கண்டனர். கவனமாக அந்தப் படுக்கையைத் தோள்களில் சுமந்து கூரையின் மேலே ஏறினர்.

கப்பர்நகூம் வீடுகளின் கூரைகள் மரக் கட்டைகளின் மேல் நாணல் புற்களும் கெட்டியான களிமண்ணும் பூசப்பட்டு அமைக்கப்பட்டிருந்தன. தங்கள் கரங்களினாலும் கருவிகளினாலும், அவர்கள் கூரையைப் பிரித்துத் தோண்டினர் (மாற்கு 2:4 - exoryxantes). கீழே அமர்ந்திருந்த மேட்டிமையான பரிசேயர்களின் தலைகளின் மேல் புழுதியும் களிமண் தூசிகளும் விழத் தொடங்கின.

கூரை திறக்கப்பட்டு சூரிய ஒளி வீட்டுக்குள் பாய்ந்தபோது, நான்கு நண்பர்களும் படுக்கையின் நான்கு மூலைகளிலும் கயிறுகளைக் கட்டி, மிகக் கவனமாக, அந்தத் திமிர்வாதக்காரனை இயேசு நின்றுகொண்டிருந்த இடத்திற்கு நேராக கீழே இறக்கினர்!

5. பாவமன்னிப்பின் ஆவிக்குரிய சர்ச்சை

கூரையின் துவாரத்தின் வழியே வியர்வை சிந்தப் புன்னகையோடு எட்டிப்பார்த்த அந்த நான்கு நண்பர்களையும், கீழே நடுங்கிக்கிடந்த அந்த முடக்குவாதக்காரனையும் இயேசு ஏறிட்டுப் பார்த்தார்.

மாற்கு எழுதுகிறார்: "இயேசு அவர்களுடைய விசுவாசத்தைக் கண்டு..." (மாற்கு 2:5). விசுவாசம் என்பது கண்களுக்குத் தெரியாத வெறும் மன எண்ணம் அல்ல; அது விடாமுயற்சியான கிரியையினால் வெளிப்படும் பரலோக வல்லமையாகும்!

அப்போது இயேசு உதிர்த்த வார்த்தை அந்த அறையிலிருந்த அனைவரையும் உறைய வைத்தது:

"மகனே, உன் பாவங்கள் உனக்கு மன்னிக்கப்பட்டது." (மாற்கு 2:5).

பரிசேயர்கள் அதிர்ச்சியடைந்தனர். அவர்களது மனதிற்குள் இறையியல் முணுமுணுப்பு எழுந்தது: 'இவன் இப்படித் தேவதூஷணம் சொல்லுகிறதென்ன? தேவன் ஒருவரேயன்றிப் பாவங்களை மன்னிக்கத்தக்கவர் யார்?' (மாற்கு 2:7).

அவர்களது கோட்பாடு சரியானதுதான்: பாவம் என்பது தேவனுக்கு விரோதமாகச் செய்யப்படுவது; எனவே சர்வவல்லமையுள்ள தேவனைத் தவிர வேறு எவராலும் மனித பாவங்களை மன்னிக்க முடியாது. ஆனால் ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபின் தேவனாகிய கர்த்தரே மனித உருவெடுத்துத் தங்கள் கண்களுக்கு முன்பாக நிற்கிறார் என்பதை அந்த மத குருடர்களால் காண முடியவில்லை!

6. தெய்வீக அதிகாரத்தின் இறுதிப் பரீட்சை

அவர்கள் தங்களுக்குள்ளே இப்படி எண்ணுகிறதை இயேசு உடனே தம்முடைய ஆவியிலே அறிந்து, அவர்களது மறைமுகமான சந்தேகத்தை நேருக்கு நேராக எதிர்கொண்டார்:

"நீங்கள் உங்கள் இருதயங்களில் இப்படிச் சிந்திக்கிறதென்ன? திமிர்வாதக்காரனை நோக்கி: உன் பாவங்கள் உனக்கு மன்னிக்கப்பட்டது என்று சொல்வதோ, எழுந்திரு, உன் படுக்கையை எடுத்துக்கொண்டு நட என்று சொல்வதோ, எது எளிது?" (மாற்கு 2:8–9).

அவருடைய ஞானத்தின் ஆழத்தைப் பாருங்கள்: 'உன் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டது' என்று வாயினால் சொல்வது மிக எளிது; ஏனெனில் கண்களுக்குத் தெரியாத பாவமன்னிப்பை எந்த மனிதனும் சோதித்துப் பார்க்க முடியாது. ஆனால் பல ஆண்டுகள் முடங்கிக்கிடந்த ஒருவனை நோக்கி: 'எழுந்து நட' என்று சொல்வதற்கு உடனடியாக நிரூபிக்கப்படக்கூடிய சர்வவல்லமை தேவை!

நடுங்கிக்கொண்டிருந்த பரிசேயர்களை விட்டுத் தமது பார்வையைத் திருப்பிய இயேசு, படுக்கையிலிருந்த மனிதனை நோக்கிக் கட்டளையிட்டார்:

"பூமியிலே பாவங்களை மன்னிக்க மனுஷகுமாரனுக்கு அதிகாரம் உண்டென்பதை நீங்கள் அறியவேண்டும் என்று சொல்லி—திமிர்வாதக்காரனை நோக்கி: நீ எழுந்து, உன் படுக்கையை எடுத்துக்கொண்டு, உன் வீட்டுக்குப் போ என்று உனக்குச் சொல்லுகிறேன்!" (மாற்கு 2:10–11).

அந்த வார்த்தைகள் மின்னலைப் போல அவனது உடலில் பாய்ந்தன! செத்துப்போன நரம்புகள் உயிர்த்தெழுந்தன; பலவீனமான மூட்டுகள் இரும்பைப் போல மாறின.

உடனே அவன் துள்ளி எழுந்தான்! கீழே குனிந்து, தான் பல ஆண்டுகளாகக் கிடந்த அந்த கனமான மரப் படுக்கையைத் தன் தோள்களில் தூக்கி வைத்துக்கொண்டு, மக்கள் கூட்டம் வழிவிட, தேவனை மகிமைப்படுத்திக்கொண்டே கம்பீரமாக நடந்து சென்றான்!

பரிசேயர்கள் வாயடைத்துப் போயினர். ஜனங்கள் அனைவரும் பரலோக பயத்தினால் சூழப்பட்டு, தேவனைத் துதித்தனர்:

'நாம் ஒருக்காலும் இப்படிப்பட்டவைகளைக் கண்டதில்லை என்று சொல்லி, எல்லாரும் ஆச்சரியப்பட்டு, தேவனை மகிமைப்படுத்தினார்கள்.' (மாற்கு 2:12).

புழுதியில் அழுகிய குஷ்டரோகியின் தூய்மைப்படுத்தல் முதல், கப்பர்நகூமில் பாவமன்னிப்புப் பெற்ற முடக்குவாதக்காரனின் அற்புத சுகம் வரை, இயேசு வெறும் போதகர் மட்டுமல்ல; மனிதகுலத்தின் அசுத்தங்களைத் தொட்டுச் சுத்திகரிக்கும் பரலோக அன்பும், ஆத்துமாவின் சகல பாவங்களையும் மன்னித்து மனிதனைப் புதிய சிருஷ்டியாக மாற்றும் தெய்வீக அதிகாரமும் கொண்ட சர்வலோகாதிபதி அவரே என்பதை இந்த உன்னத நிகழ்வுகள் உலகிற்கு நிரூபித்துக் காட்டுகின்றன!