சமாரியாவின் வீழ்ச்சியும் அசிரிய சிறையிருப்பும்

2 இராஜாக்கள் 17-ஆம் அதிகாரம், வேதாகம உடன்படிக்கை வரலாற்றிலேயே மிகவும் இருண்ட மற்றும் துயரமான ஒரு திருப்புமுனையைப் பதிவு செய்கிறது. இது ஒரு முழு தேசத்தின் ஆன்மீக மரணக் குறிப்பு ஆகும். 208 நீண்ட ஆண்டுகள், வட இஸ்ரவேல் ராஜ்யம் முதலாம் யெரோபெயாமின் பாவ வழிகளிலேயே தொடர்ந்து நடந்து, ஜீவனுள்ள தேவனைப் புறக்கணித்து, அவரது தீர்க்கதரிசிகளின் எச்சரிக்கைகளை உதாசீனம் செய்தது. கிமு 722-ல், தேவனுடைய நீடிய பொறுமை முடிவுக்கு வந்தது. இரக்கமற்ற அசிரியப் பேரரசின் பயங்கரமான இராணுவம் வட மலைகளைச் சூழ்ந்து, சமாரியாவைத் தகர்த்து, பத்துக் கோத்திரங்களையும் சிறைபிடித்து, வட ராஜ்யத்தை உலக வரைபடத்திலிருந்தே முற்றிலும் அழித்தது. தேவனுடைய உடன்படிக்கையை மீறி நடக்கும் எந்த ஒரு தேசமும் மனித பலத்தினால் நிலைநிற்க முடியாது என்பதை இந்த வரலாறு உலகிற்குப் பறைசாற்றுகிறது.

வரலாற்றுப் பின்னணி: ஏலாவின் மகனான ஓசெயா பெக்காவைக் கொன்று சமாரியாவின் அரியணையைக் கைப்பற்றியபோது, வட ராஜ்யம் ஏற்கனவே தனது பழைய மகிமையை இழந்து பலவீனமாக இருந்தது. அசிரியப் பேரரசு கலிலேயாவையும் கீலேயாத்தையும் ஏற்கனவே கைப்பற்றி, இஸ்ரவேலை சமாரியா நகரைச் சுற்றியுள்ள ஒரு சிறிய சிற்றரசாகச் சுருக்கியிருந்தது. அசிரிய ராஜாவான ஐந்தாம் சல்மனாசார் ஒவ்வொரு ஆண்டும் இஸ்ரவேலிடமிருந்து பெரும் தொகையான வெள்ளியையும் பொன்னையும் கப்பமாகப் பறித்து, அவர்களைத் தனது இரும்புப் பிடியில் வைத்திருந்தான். இஸ்ரவேலின் பொருளாதாரம் சீரழிந்தது, மக்கள் வறுமையில் வாடினர். தேசத்தின் தலைவர்கள் ஆன்மீக வழிகாட்டுதலை இழந்து, தேவனுடைய உதவியைத் தேடாமல் மனித தந்திரங்களை நம்பினர். ஆசாரியர்களும் மேய்ப்பர்களும் வழிதப்பி நடந்தனர். இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையில்தான் ஓசெயா ராஜா ஒரு பெரும் அரசியல் சூதாட்டத்தில் இறங்கினான்.

1. ஓசெயா ராஜாவின் ஆபத்தான கலகம்

அசிரியாவின் நுகத்தடியை முறிக்கத் துடித்த ஓசெயா ராஜா, அசிரியாவுக்கு ஆண்டுதோறும் செலுத்தி வந்த கப்பத்தை திடீரென நிறுத்தினான். மேலும், தெற்கே உள்ள எகிப்தின் ராஜாவான சோ என்பவனிடம் இரகசிய தூதுவர்களை அனுப்பி, அசிரியாவுக்கு எதிராக ஒரு இராணுவ கூட்டணியை உருவாக்க முயன்றான். ஆனால் எகிப்து என்பது அதன் மேல் சாய்ந்தவர்களின் கையைத் துளைக்கும் ஒரு உடைந்த நாணலாகவே இருந்தது. எகிப்தினால் அசிரியாவின் மாபெரும் படைபலத்தை ஒருபோதும் தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை. ஓசெயாவின் இந்தச் சதியை அறிந்த சல்மனாசார், பெரும் சீற்றமடைந்து தனது இராணுவத்தோடு விரைந்து வந்தான். அவன் ஓசெயா ராஜாவைச் சிறைபிடித்து, சங்கிலிகளால் கட்டி சிறைச்சாலையில் அடைத்தான். இஸ்ரவேலின் சிம்மாசனம் வெறுமையானது, ஆனால் சமாரியா கோட்டை நகரம் சரணடைய மறுத்தது.

தலைவன் இல்லாத சமாரியா மக்கள் கதவுகளைப் பூட்டிக்கொண்டு போரிடத் தயாராயினர். ஆனால் அவர்களின் நம்பிக்கை தேவனிடம் இல்லை; தங்களின் பலத்த மதில்கள் மீதே இருந்தது. பல நூற்றாண்டுகளாகத் தங்களைக் காப்பாற்றி வந்த விக்கிரகங்கள் தங்களைக் காப்பாற்றும் என்று அவர்கள் குருட்டுத்தனமாக நம்பினார்கள். எலியா, எலிசா, மீகாயா, ஆமோஸ், ஓசியா போன்ற தீர்க்கதரிசிகள் உரைத்த எச்சரிக்கைகளை அவர்கள் முற்றிலும் மறந்திருந்தனர். பாவத்தின் பலன் மரணம் என்பதை அவர்கள் உணரத் தவறிவிட்டனர். அசிரியாவின் படை சமாரியாவின் மலையைச் சுற்றி வளைத்தது. சுற்றிலும் உள்ள கிராமங்கள் தீக்கிரையாக்கப்பட்டன, பயிர்கள் அழிக்கப்பட்டன, மக்கள் தப்பியோட வழியின்றி கோட்டைக்குள் அடைபட்டனர். சமாரியாவின் இறுதி நாட்கள் வேதனையோடும் பயத்தோடும் தொடங்கின.

2. மூன்று ஆண்டு கால கொடூர முற்றுகை

அசிரிய இராணுவம் மூன்று நீண்ட ஆண்டுகள் சமாரியாவின் பலத்த மலைக் கோட்டை மதில்களை முற்றுகையிட்டுத் தகர்த்தது.

ஓம்ரி ராஜாவால் ஒரு செங்குத்தான மலையின் உச்சியில் கட்டப்பட்ட சமாரியா நகரம், இரட்டைச் சுவர்களாலும், ஆழமான தண்ணீர்த் தொட்டிகளாலும், பிரம்மாண்டமான கோபுரங்களாலும் சூழப்பட்ட ஒரு அசைக்க முடியாத கோட்டையாக இருந்தது. அசிரிய இராணுவம் அந்த மலையை முழுமையாகச் சூழ்ந்துகொண்டு, எந்த உணவோ, தண்ணீரோ, உதவியோ உள்ளே செல்லாதவாறு அனைத்து வழிகளையும் அடைத்தது. கிமு 725 முதல் 722 வரை, மூன்று நீண்ட ஆண்டுகள் சமாரியாவின் மக்கள் கடுமையான பஞ்சத்தையும் கொடுமையான வேதனைகளையும் அனுபவித்தனர். பெண்கள் தங்கள் சொந்தக் குழந்தைகளைப் பசியினால் வதைபடுவதைக் கண்டு கதறினர். மக்கள் ஒரு பிடி தானியத்திற்காக ஏங்கினர்.

நகரத்திற்குள் உணவு முற்றிலும் தீர்ந்துபோயிற்று. பசியும் நோயும் ஒவ்வொரு வீதியிலும் மரணத்தைத் தாண்டவமாடச் செய்தன. இவ்வளவு கொடூரமான சூழ்நிலையிலும் மக்கள் தேவனிடம் மனந்திரும்பாமல், தங்களின் பாகால் மற்றும் அஷேரா விக்கிரகங்களை நோக்கியே கதறினர். கோட்டைக்கு வெளியே அசிரிய வீரர்கள் மண்மேடுகளை அமைத்து, பெரிய மரக் குண்டாந்தடிகளால் மதில்களை இடித்து, ஆயிரக்கணக்கான தீ அம்புகளை நகரத்தின் மீது பொழிந்தனர். முற்றுகையின் இறுதிக் கட்டத்தில் சல்மனாசார் மரிக்கவே, அவனுக்குப் பின் வந்த இரண்டாம் சர்கோன் சமாரியாவின் வீழ்ச்சியை முழுமையாக்கினான். கிமு 722-ன் கோடைகாலத்தில், சமாரியாவின் பலத்த மதில்கள் இடிந்து விழுந்தன; அசிரியப் படை பட்டயங்களை உருவிக்கொண்டு பட்டணத்திற்குள் பாய்ந்தது.

அழிவு முழுமையானதாக இருந்தது. தந்தத்தினால் கட்டப்பட்ட அரண்மனைகள் சூறையாடப்பட்டன, புறமதக் கோவில்கள் தரைமட்டமாக்கப்பட்டன, தானியக் கிடங்குகள் தீக்கிரையாக்கப்பட்டன, ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் வீதிகளிலேயே வெட்டிக் கொல்லப்பட்டனர். குழந்தைகள் சுவர்களில் மோதி எறியப்பட்டனர். ஏசாயா தீர்க்கதரிசி உரைத்தபடி, வளமான பள்ளத்தாக்கின் தலையிலிருந்த வாடிப்போகும் மலரைப் போல சமாரியாவின் மகிமை அசிரியாவின் காலடியில் மிதிபட்டு சாம்பலானது. நகரத்தின் பெருமையும் அழகும் சுக்குநூறாக உடைந்துபோனது. இஸ்ரவேலின் அரியணை என்றென்றைக்குமாக வீழ்ந்தது. அந்தப் பிரதேசம் முழுவதும் சுடுகாடாக மாறியது.

3. மாபெரும் நாடுகடத்தலும் சிறையிருப்பின் சங்கிலிகளும்

தோற்கடிக்கப்பட்ட தேசங்களை மீண்டும் கலகம் செய்யாதபடி முற்றிலும் சிதறடிக்கும் அசிரியாவின் கொடூரக் கொள்கையின்படி, உயிர்தப்பிய இஸ்ரவேல் மக்கள் அனைவரும் கைது செய்யப்பட்டனர். இரண்டாம் சர்கோன் தனது கல்வெட்டில், சமாரியாவிலிருந்து 27,290 முக்கிய இஸ்ரவேலர்களைச் சிறைபிடித்ததாகப் பதிவு செய்துள்ளான். ராஜகுடும்பத்தினர், ஆசாரியர்கள், இராணுவத் தளபதிகள், கைவினைஞர்கள் என அனைவரும் சங்கிலிகளால் பிணைக்கப்பட்டனர். அவர்கள் பாலைவனங்களையும் மலைகளையும் கடந்து நூற்றுக்கணக்கான மைல்கள் கால்நடையாகவே மெசொப்பொத்தேமியாவின் தொலைதூர நதிகளுக்கு இழுத்துச் செல்லப்பட்டனர். வழியெங்கும் பசியினாலும் கொடும் தாகத்தினாலும் மடிந்தவர்களின் உடல்கள் வனாந்தரப் பறவைகளுக்கு இரையாயின. பெற்றோரிடமிருந்து பிள்ளைகள் பிரிக்கப்பட்டு அடிமைகளாக விற்கப்பட்டனர். அழுகையும் புலம்பலும் வனாந்தரமெங்கும் எதிரொலித்தது.

வட இஸ்ரவேலின் பத்துக் கோத்திரங்களும் ஆலாகிலும், கோசான் நதிக்கரையிலுள்ள ஆபோரிலும், மேதியரின் பட்டணங்களிலும் குடியமர்த்தப்பட்டனர். தங்கள் தாயகத்தை இழந்து, தங்கள் முன்னோர்களின் ஆசீர்வாதத்தை இழந்து, புறமத கலாச்சாரங்களுக்குள் மூழ்கிய அந்த மக்கள் காலப்போக்கில் தங்கள் தனித்துவத்தை இழந்து சிதறிப்போயினர்; இவர்கள் வரலாற்றில் 'காணாமல் போன பத்துக் கோத்திரங்கள்' என்று அழைக்கப்பட்டனர். தங்களைக் காப்பாற்றும் என்று நம்பி முதலாம் யெரோபெயாம் நிறுவிய பெத்தேலின் பொற்கன்றுக்குட்டிகள் அசிரிய மன்னனால் போர்ப் பரிசாக எடுத்துச் செல்லப்பட்டன. தேவன் கொடுத்த வாக்குத்தத்த பூமி அந்நியரின் வசமானது. விக்கிரகங்களை நம்பியவர்களின் முடிவு வெட்கக்கேடானது என்பதை இது உலகிற்கு நிரூபித்தது.

4. தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பு: இஸ்ரவேல் வீழ்ந்தது ஏன்?

வேதாகமம் சமாரியாவின் வீழ்ச்சியை வெறும் அரசியல் தோல்வியாகவோ அல்லது இராணுவப் பலவீனமாகவோ பார்க்கவில்லை; மாறாக அது தேவனுடைய நீதியான நியாயத்தீர்ப்பு என்று திட்டவட்டமாக அறிவிக்கிறது. 2 இராஜாக்கள் 17:7-23-ல் பரிசுத்த ஆவியானவர் இதற்கான விரிவான காரணங்களை அடுக்குகிறார்:

"இஸ்ரவேல் புத்திரர் தங்களை எகிப்து தேசத்திலிருந்து புறப்படப்பண்ணின தங்கள் தேவனாகிய கர்த்தருக்கு விரோதமாய்ப் பாவஞ்செய்து... அந்நிய தேவர்களுக்குப் பயந்து, கர்த்தர் தங்களுக்கு முன்பாகத் துரத்தின ஜாதிகளுடைய கட்டளைகளின்படியே நடந்ததினால் இப்படி நேரிட்டது."

அவர்களின் குற்றங்கள் மிகக் கடுமையானவை: அவர்கள் காவல் கோபுரங்கள் முதல் அரணான பட்டணங்கள் வரை சகல இடங்களிலும் மேடைகளைக் கட்டினார்கள்; ஒவ்வொரு மலையின்மேலும் அஷேரா சிலைகளை நிறுவினார்கள்; விக்கிரகங்களுக்குத் தூபங்காட்டினார்கள்; ஆகாயத்தின் சேனைகளையெல்லாம் பணிந்துகொண்டு பாகாலைச் சேவித்தார்கள்; தங்கள் குமாரரையும் குமாரத்திகளையும் தீக்கடந்துபோகப்பண்ணினார்கள்; குறிசொல்லுதலையும் சகுனம் பார்த்தலையும் பற்றிக்கொண்டார்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, எலியா, எலிசா, மீகாயா, ஆமோஸ், ஓசியா போன்ற பல தீர்க்கதரிசிகளை அனுப்பி: "உங்கள் பொல்லாத வழிகளை விட்டுத் திரும்புங்கள்!" என்று கர்த்தர் எச்சரித்தும், அவர்கள் தங்கள் பிதாக்களைப் போலக் கடின மனமுள்ளவர்களாய் தங்கள் கழுத்தைக் கடினப்படுத்தினார்கள். தேவனுடைய பரிசுத்த நியாயப்பிரமாணத்தை அவர்கள் தங்கள் கால்களால் மிதித்து தள்ளினார்கள்.

நாடுகடத்தப்பட்ட இஸ்ரவேலருக்குப் பதிலாக, அசிரிய ராஜா பாபிலோன், கூத்தா, அவா, ஆமாத், செப்பார்வயிம் ஆகிய இடங்களிலிருந்து புறதேசத்து மக்களைக் கொண்டுவந்து சமாரியாவின் பட்டணங்களில் குடியேற்றினான். அவர்கள் யெகோவாவுக்குப் பயப்படாததால், தேவன் அவர்களுக்குள்ளே சிங்கங்களை அனுப்பினார்; அவை அவர்களில் சிலரைக் கொன்றது. இதையறிந்த அசிரிய ராஜா, நாடுகடத்தப்பட்ட ஒரு இஸ்ரவேல் ஆசாரியனை மீண்டும் பெத்தேலுக்கு அனுப்பி, தேசத்தின் தேவனை வழிபடும் முறையைக் கற்றுக்கொடுக்கச் செய்தான். இதன் விளைவாக, அவர்கள் யெகோவாவை வழிபட்ட அதே வேளையில் தங்கள் சொந்த விக்கிரகங்களையும் வணங்கினர். இந்த கலப்பின மக்களிலிருந்தே புதிய ஏற்பாட்டின் சமாரியர்கள் தோன்றினர். சமாரியாவின் வீழ்ச்சி நமக்கு ஒரு நித்திய எச்சரிக்கையாக நிற்கிறது: தேவனுடைய கிருபையும் பொறுமையும் மிகப் பெரியது, ஆனால் தொடர்ச்சியான கீழ்ப்படியாமையும் விக்கிரகாராதனையும் இறுதியில் தவிர்க்க முடியாத அழிவையே கொண்டுவரும்.

சிந்தனைக்கு:

• தேவ நியாயத்தீர்ப்பின் உண்மைத்தன்மை: தேவனுடைய நீடிய பொறுமை பாவத்தில் தொடர்ந்து வாழ்வதற்கான அனுமதி அல்ல. இரண்டு நூற்றாண்டுகள் தேவன் எச்சரித்தார், ஆனால் மனந்திரும்பாதபோது நியாயத்தீர்ப்பு உறுதியாக வந்தது.
• உலக மாயைகளில் நம்பிக்கை வைப்பதன் ஆபத்து: ஓசெயா ராஜா தேவனை நம்பாமல் எகிப்தோடு கூட்டணி வைத்தான். உலக மனிதர்களோ அல்லது அரசியல் பலமோ தேவனை விட்டு விலகிய ஒரு மனிதனைக் காப்பாற்ற முடியாது.
• கலப்பட ஆராதனையின் ஆபத்து: புதிய குடியேறிகள் யெகோவாவையும் வணங்கி விக்கிரகங்களையும் சேவித்தனர். தேவன் முழு இருதயத்தோடான தூய ஆராதனையையே விரும்புகிறார்; கலப்படமான பக்தி தேவனுக்கு முன்பாக அருவருப்பானது.
• மீதியான கூட்டத்தைப் பாதுகாக்கும் தேவன்: வட இஸ்ரவேல் முற்றிலும் அழிந்தபோதும், தேவன் தெற்கே இருந்த யூதா தேசத்தைப் பாதுகாத்து, தாவீதின் வம்சத்தின் வழியே மெசியாவாகிய இயேசு கிறிஸ்து பிறக்கும்படி தமது நித்திய வாக்குத்தத்தத்தை நிறைவேற்றினார். சமாரியாவின் இந்த சோக வரலாறு நமக்கு விசுவாசத்தின் தூய்மையைப் போதிக்கிறது. நாம் உலகத்தோடு சமரசம் செய்துகொள்ளாமல், தேவனுடைய வார்த்தைக்கு முழுமையாகக் கீழ்ப்படிந்து வாழ வேண்டும். அவருடைய நீதியும் சத்தியமும் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும். தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்புக்கு அஞ்சி நாம் பரிசுத்தமாய் நடப்போம். கர்த்தர் நல்லவர். அவருடைய வழிகள் நீதியுள்ளவை. நாம் அவரை மட்டுமே சேவிப்போம். தேவனுடைய உடன்படிக்கைக்கு நாம் எப்போதும் உண்மையுள்ளவர்களாய் இருப்போம். ஆமென்.