அரச தளபதிக்கான பதவி, அரண்மனை வாழ்க்கை, தன் உற்ற நண்பனாகிய பட்டத்து இளவரசன் யோனத்தானின் ஐக்கியம் அனைத்தையும் சில நாட்களிலேயே இழந்த இளம் தாவீது, கிபியாவின் எல்லையைத் தாண்டி ஒரு வேட்டையாடப்படும் நாடோடியாக வெளியேறினான். சவுல் ராஜாவின் பொறாமை இப்போது நாடு தழுவிய கொலைவெறியாக உருவெடுத்திருந்தது. கையில் எந்தவித உணவுப் பண்டங்களும் இல்லாமல், பாதுகாப்பிற்கு ஆயுதமும் இல்லாமல், தனக்குப் பின்னால் வந்த ஒருசில உண்மையுள்ள வாலிபர்களோடு தாவீது தெற்கு நோக்கி, எருசலேமுக்கு வடக்கே உள்ள லேவியர்களின் பரிசுத்த நகரமாகிய நோபுக்கு விரைந்தான். சீலோவின் அழிவுக்குப் பின்னர் ஆசரிப்புக் கூடாரத்தின் வெண்கலப் பலிபீடமும், பரிசுத்த அலங்காரப் பொருட்களும் ஏலியின் கொள்ளுப்பேரனாகிய அகிமெலேக்கு ஆசாரியனின் பராமரிப்பில் இந்த நோப் நகரிலேயே வைக்கப்பட்டிருந்தன.
களைப்பினால் நடுங்கிக்கொண்டே பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் நுழைந்த தாவீதைக் கண்டு ஆசாரியனாகிய அகிமெலேக்கு நடுக்கத்தோடு அவனுக்கு எதிர்கொண்டுவந்து: "ஒருவரும் உன்னோடே வராமல், நீ தனித்து வந்திருப்பது என்ன?" என்று கேட்டான் (1 சாமுவேல் 21:1). தான் சவுலால் துரத்தப்படும் நாடோடி என்பதை வெளிப்படுத்தினால் ஆசாரிய குடும்பத்திற்கே ஆபத்து வந்துவிடும் என்பதை உணர்ந்த தாவீது, அதை ஒரு இரகசிய ராஜ காரியம் போல மறைத்து: "ராஜா எனக்கு ஒரு காரியத்தைக் கட்டளையிட்டு, நான் உன்னை அனுப்புகிற காரியத்தை ஒருவரும் அறியலாகாது என்று சொன்னார்..." என்றான். தன் தீவிரமான பசியை வெளிப்படுத்தி, அகிமெலேக்கை நோக்கி: "இப்போதும் உம்முடைய கையில் என்ன இருக்கிறது? ஐந்து அப்பமாகிலும், அல்லது கிடைக்கிற எதையாகிலும் என் கையிலே கொடும் என்றான்!"
அகிமெலேக்கு தன் பரிசுத்த பண்டகசாலையை நோக்கிப் பார்த்து: "சாதாரண அப்பம் என் கையிலில்லை; வாலிபர் ஸ்திரீகளுக்கு விலகித் தங்களைக் காத்துக்கொண்டிருந்தால், பரிசுத்த அப்பம் (*லேகேம் பானீம்*) இருக்கிறது என்றான்" (1 சாமுவேல் 21:4). மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தின்படி (லேவியராகமம் 24:5-9), பரிசுத்த ஸ்தலத்திலே கர்த்தருடைய சமூகத்திற்கு முன்பாக ஒவ்வொரு ஓய்வுநாளிலும் புதிதாய் வைக்கப்படும் பன்னிரண்டு சமூகத்து அப்பங்கள் லேவிய ஆசாரியர்களுக்கு மட்டுமே உரியவை. ஆனால் அகிமெலேக்கோ ஒரு ஆழமான ஆவிக்குரிய விவேகத்தைக் கொண்டிருந்தான்: சம்பிரதாய சடங்குகளை விட மனித ஜீவனைக் காப்பாற்றுவதே தேவனுக்குப் பிரியமானது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். தாவீதும் அவனது வாலிபரும் தீட்டுப்படாத பரிசுத்த நிலையில் இருப்பதை உறுதிசெய்துகொண்டு, பிரதான ஆசாரியன் அந்தப் பரிசுத்த சமூகத்து அப்பத்தைத் தாவீதுக்கு மனப்பூர்வமாய்க் கொடுத்தான். பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்னர், நியாயப்பிரமாணப் பரிசேயர்களின் வாயை அடைக்கும்படி, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து இந்த அகிமெலேக்கின் இரக்கமுள்ள செயலையே மேற்கோள் காட்டி நியாயப்படுத்தினார் (மத்தேயு 12:1-8).
பின்னர் தாவீது ஆசாரியனை நோக்கி: "இங்கே உம்முடைய வசத்தில் ஒரு ஈட்டியாவது பட்டயமாவது இல்லையா? ராஜாவின் காரியம் அவசரமாயிருந்தபடியினால், நான் என் பட்டயத்தையாகிலும் என் ஆயுதங்களையாகிலும் என் கையிலே கொண்டுவரவில்லை என்றான்." அதற்கு ஆசாரியன்: "ஏலா பள்ளத்தாக்கிலே நீர் கொன்ற பெலிஸ்தனாகிய கோலியாத்தின் பட்டயம், இதோ, ஏபோத்துக்குப் பின்னாலே ஒரு சேலையிலே சுருட்டி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது; அதை நீர் எடுக்க மனதானால் எடுத்துக்கொள்ளும்; அதைத்தவிர வேறொன்றும் இங்கே இல்லை என்றான்." தாவீதின் கண்கள் விசுவாசத்தோடு மின்னின: "அதற்குச் சரியானது ஒன்றுமில்லை, அதை எனக்குத் தாரும் என்றான்!" (1 சாமுவேல் 21:8-9). ஆனால் அந்தக் காட்சியை ஒரு நயவஞ்சகப் பார்வை கூர்ந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்தது: சவுலின் பிரதான மேய்ப்பனாகிய ஏதோமியனான தோவேகு அன்றைய தினம் நோப் நகர ஆசரிப்புக் கூடாரத்திலே தேவ சமுகத்தில் தங்கியிருந்து, அவர்கள் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் தன் கொடிய இருதயத்தில் குறித்துக்கொண்டான்.
கோலியாத்தின் மாபெரும் பட்டயத்தைத் தன் இடுப்பிலே கட்டிக்கொண்டு, தாவீது தென்மேற்குத் திசையிலுள்ள பெலிஸ்திய நாட்டின் கடற்கரை சமவெளிக்கு—கோலியாத்தின் சொந்த ஊராகிய காத் பட்டணத்திற்குத் தப்பி ஓடினான். சவுலின் ஆட்சி எல்லைக்கு அப்பாற்பட்ட பகுதி என்பதால், காத் ராஜா ஆகீசின் நிழலில் அடைக்கலம் புகலாம் என்று தாவீது நினைத்தான். ஆனால் பெலிஸ்திய பிரபுக்களோ அவனைக் கண்ட மாத்திரத்திலேயே அடையாளம் கண்டுகொண்டனர்: "தேசத்தின் ராஜாவாகிய தாவீது இவனல்லவா? சவுல் கொன்றது ஆயிரம், தாவீது கொன்றது பதினாயிரம் என்று பெண்கள் தம்புருகளோடு ஆடிப்பாடினது இவனைக்குறித்து அல்லவா?" என்று கூச்சலிட்டனர். தாவீதின் இருதயத்தில் பயங்கர மரணபயம் சூழ்ந்தது! தான் கொன்ற மாவீரனின் பட்டயத்தைக் கையிலே பிடித்துக்கொண்டு அவனது சொந்த ஊரிலேயே மாட்டிக்கொண்டான்.
அப்போது தன் உயிரைத் தப்புவிக்க தாவீது ஒரு விசித்திரமான, தீவிரமான புத்திசாலித்தனத்தைக் கையாண்டான்: அவன் பெலிஸ்தியர் முன்பாகத் தன்னை முற்றிலும் புத்தி பேதலித்த பித்தன்போலக் காட்டிக்கொண்டான்! அந்த மாபெரும் இஸ்ரவேலின் மாவீரன் நகரத்து மரக்கதவுகளிலே கிறுக்கிக்கொண்டும், தன் தாடியிலே எச்சில் வடியவிட்டு உளறிக்கொண்டும் இருப்பதை அவர்கள் கண்டனர். பண்டைய மத்திய கிழக்கில் பைத்தியம் பிடித்தவர்களைத் தெய்வ சாபத்திற்குள்ளானவர்கள் அல்லது பொல்லாத ஆவிகளால் பிடிக்கப்பட்டவர்கள் என்று அஞ்சி அவர்களைத் தொடவோ கொல்லவோ மாட்டார்கள். ஆகீஸ் ராஜா தன் சேவகரைப் பார்த்து: "இவன் பித்தன் என்று காண்கிறீர்களே; இவனை என்னிடத்தில் ஏன் கொண்டுவந்தீர்கள்? என் முன்னிலையிலே பித்துப்பிடித்த வேலைகளைச் செய்ய இவன் எனக்கு வேண்டுமா? இவன் என் வீட்டிற்குள் வரலாமா?" என்று அருவருத்துத் துரத்திவிட்டான் (1 சாமுவேல் 21:14-15). தாவீது மரணத்தின் வாயிலிருந்து கர்த்தருடைய கிருபையினால் அற்புதமாய் விடுதலையாகி ஓடினான்.
களைத்துப்போன தாவீது, யூதேயாவின் மலைப்பாங்கான செபேலா பள்ளத்தாக்கிலிருந்த அதுல்லாம் குகையின் இயற்கையான சுண்ணாம்புப் பாறைகளின் மறைவிலே அடைக்கலம் புகுந்தான். தாவீது அதுல்லாம் குகையிலே தங்கியிருக்கிறான் என்ற செய்தி பரவியபோது, சவுலின் பழிவாங்கலுக்கு அஞ்சிய அவனது முதிர்வயதான பெற்றோரும் சகோதரர்களும் பெத்லகேமை விட்டுப் புறப்பட்டு அவனிடம் வந்து சேர்ந்தனர். ஆனால் அவர்களோடு கூட, எதிர்பாராத ஒரு விசித்திரமான மக்கள் கூட்டமும் அங்கே வந்து சேர்ந்தது: "நெருக்கப்பட்டவர்கள், கடன்பட்டவர்கள், மனக்கசப்புள்ளவர்கள் (*மார் நெபேஷ்*) யாவரும் அவனிடத்திலே கூடிக்கொண்டார்கள்; அவன் அவர்களுக்குத் தலைவனானான்; ஏறக்குறைய நானூறுபேர் அவனோடிருந்தார்கள்" (1 சாமுவேல் 22:2).
சவுலின் கொடுங்கோல் ஆட்சியினால், அதிக வரிகளினாலும், கட்டாய ராணுவ சேவையினாலும் இஸ்ரவேல் எங்கும் எளிய மக்கள் நசுக்கப்பட்டிருந்தனர். சமுதாயத்தினால் புறக்கணிக்கப்பட்ட ஏழைகளும், நொறுங்குண்டவர்களும், கடனாளிகளும் தாவீதிடம் வந்து சேர்ந்தனர். தேவன் ஆரம்பத்தில் தாவீதுக்கு அரச மரியாதையுள்ள பிரபுக்களையோ பெரும் படைகளையோ தரவில்லை; மாறாக நசுக்கப்பட்ட 400 எளிய மனிதர்களையே அவனிடம் அனுப்பினார். அதுல்லாம் குகையின் இருண்ட குகைகளுக்குள்ளே தாவீது அவர்களை வெறுத்து ஒதுக்கவில்லை; மாறாக அவர்களைத் தன் சொந்த சகோதரர்களைப் போல நேசித்து, ஆவிக்குரிய ஒழுக்கத்தையும், யுத்த தந்திரங்களையும் அவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்து, அவர்களை இஸ்ரவேலின் எதிர்கால வரலாற்றுத் தூண்களாகவும் உலகப்புகழ்பெற்ற 'பராக்கிரமசாலிகளாகவும்' (*கிப்போரிம்*) உருவாக்கினான்!
அந்தப் பாறைப் பிளவுகளின் அமைதியிலே தாவீது தன் முழு ஆத்துமாவையும் கர்த்தருக்கு முன்பாக ஊற்றி, காலத்தால் அழியாத உன்னத சங்கீதங்களைப் பாடினான். காத் பட்டணத்து மரண அபாயத்திலிருந்து தப்பியதை நினைவுகூர்ந்து அவன் பாடிய சங்கீதம் 34: "கர்த்தரை நான் எக்காலத்திலும் ஸ்தோத்திரிப்பேன்; அவர் துதி எப்போதும் என் வாயிலிருக்கும்... கர்த்தருடைய தூதன் அவருக்குப் பயந்தவர்களைச் சுற்றிலும் பாளயமிறங்கி அவர்களை விடுவிக்கிறார். கர்த்தர் நல்லவர் என்பதை ருசித்துப்பாருங்கள்; அவர்மேல் நம்பிக்கை வைக்கிற மனுஷன் பாக்கியவான்!" (சங்கீதம் 34:1, 7-8). அதுல்லாம் குகையின் இருளிலே அவன் கதறிப்பாடிய சங்கீதம் 142: "என் சத்தத்தை உயர்த்தி, கர்த்தரை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறேன்; என் சத்தத்தை உயர்த்தி, கர்த்தரை நோக்கிக் கெஞ்சுகிறேன்... என் வலதுபுறத்தைப் பார்த்தருளும், என்னை அறிவார் ஒருவருமில்லை; எனக்கு அடைக்கலமில்லாமற்போயிற்று; என் ஆத்துமாவை விசாரிப்பார் ஒருவருமில்லை. கர்த்தாவே, உம்மை நோக்கிக் கூப்பிட்டேன்; நீரே என் அடைக்கலமும், ஜீவனுள்ளோர் தேசத்திலே என் பங்குமாயிருக்கிறீர் என்றேன்!" (சங்கீதம் 142:1, 4-5).
தன் முதிர்வயதான தாய் தகப்பனாரைப் பாதுகாக்க, தாவீது யோர்தான் நதியைக் கடந்து அவர்களை மோவாபிலுள்ள மிஸ்பே பட்டணத்து ராஜாவிடம் அழைத்துச் சென்று அடைக்கலம் கொடுத்தான்; தன் கொள்ளுப்பாட்டியாகிய ரூத்தின் வம்ச வழியை முன்னிட்டு மோவாப் ராஜா அவர்களைப் பாதுகாத்தான். பின்னர் காத் என்னும் தீர்க்கதரிசி தாவீதிடத்திற்கு வந்து, குகையிலே இராமல் யூதா தேசத்திற்குப் புறப்பட்டுப் போகும்படி எச்சரித்தபடியினால், தாவீது அங்கிருந்து புறப்பட்டு ஏரேத் காட்டுக்குள் சென்றான்.
இதற்கிடையில், சவுல் ராஜா கிபியாவின் மேட்டிலே ஒரு தமரிஸ்கு மரத்தின் நிழலிலே தன் கையிலே ஈட்டியைப் பிடித்துக்கொண்டு, ஆத்திரத்தோடு அரசவையை நடத்தினான். தன் பென்யமீன் கோத்திரத்து பிரபுக்களைப் பார்த்து: "நீங்கள் எல்லாரும் எனக்கு விரோதமாய்க் கட்டுப்பாடு பண்ணினீர்கள்; என் மகன் ஈசாயின் மகனோடு உடன்படிக்கை பண்ணினதை எனக்கு வெளிப்படுத்துகிற ஒருவனுமில்லை!" என்று கூச்சலிட்டான். அப்போது ஏதோமியனாகிய தோவேகு முன்னின்று: "ஈசாயின் மகன் நோபிலே அகிதூபின் குமாரனாகிய அகிமெலேக்கினிடத்திற்கு வந்ததை நான் கண்டேன். அவன் இவனுக்காகக் கர்த்தரிடத்தில் விசாரித்து, இவனுக்கு ஆகாரத்தைக் கொடுத்து, பெலிஸ்தனாகிய கோலியாத்தின் பட்டயத்தையும் இவனுக்குக் கொடுத்தான் என்றான்!" (1 சாமுவேல் 22:9-10).
சவுல் கொதித்தெழுந்து, அகிமெலேக்கையும் நோபிலுள்ள ஆசாரிய குடும்பத்தார் அனைவரையும் கிபியாவுக்கு வரவழைத்தான். அகிமெலேக்கு தாவீதின் உத்தமத்தை ராஜாவுக்கு முன்பாகத் தைரியமாய் எடுத்துரைத்தான்: "உம்முடைய சகல ஊழியக்காரரிலும் தாவீதைப்போல உண்மையுள்ளவன் யார்? அவன் ராஜாவின் மருமகனும், உம்முடைய கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிகிறவனும், உம்முடைய வீட்டிலே கனம்படைத்தவனுமாயிருக்கிறானே!" என்றான். ஆனால் சவுலோ வெறிபிடித்து: "அகிமெலேக்கே, நீயும் உன் தகப்பன் வீட்டார் அனைவரும் சாகவே சாகவேண்டும்!" என்று கத்தினான். தன் மெய்க்காவலர்களை நோக்கி: "திரும்பி, கர்த்தருடைய ஆசாரியர்களைக் கொன்றுபோடுங்கள்!" என்று கட்டளையிட்டான். ஆனால் தேவ பயமுள்ள இஸ்ரவேல் போர்வீரர்களோ கர்த்தருடைய அபிஷேகம் பெற்ற ஆசாரியர்கள்மேல் கையைப்போட மறுத்துவிட்டனர்!
அப்போது சவுல் வேற்றுநாட்டு ஏதோமியனாகிய தோவேகை நோக்கி: "நீ திரும்பி, ஆசாரியர்கள்மேல் விழு என்றான்!" கொடூர நஞ்சுள்ள தோவேகு சிறிதும் தயங்காமல் ஆசாரியர்கள்மேல் பாய்ந்தான். அன்றைய நாளிலே சணல் ஏபோத்தைத் தரித்திருந்த எண்பத்தைந்து ஆசாரியர்களை அவன் வெட்டிப் படுகொலை செய்தான்! அதுமட்டுமல்லாமல், பாதுகாப்பு இல்லாத நோப் நகரத்தின்மேல் படையெடுத்து, புருஷரையும், ஸ்திரீகளையும், குழந்தைகளையும், பாலகரையும், மாடுகளையும், கழுதைகளையும், ஆடுகளையும் பட்டயக் கருக்கினால் கொன்று குவித்தான்—அமலேக்கியரின்மேல் நிறைவேற்றத் தவறிய கொடூர சங்காரத்தை தேவனுடைய பரிசுத்த ஆசாரிய நகரத்தின்மேல் சவுல் நிறைவேற்றினான்!
அகிமெலேக்கின் குமாரரில் அபியாதார் என்னும் ஒரே ஒரு வாலிபன் மட்டுமே அந்தப் படுகொலைக்குத் தப்பினான். அவன் பிரதான ஆசாரியனின் ஏபோத்தையும், ஊரீம் தும்மீமையும் தன் கையிலே எடுத்துக்கொண்டு வனாந்தரத்திலே தாவீதிடம் ஓடிவந்தான். நோப் நகர ஆசாரியர்களின் கோர மரணச் செய்தியைக் கேட்ட தாவீது, நெஞ்சம் உடைந்து அழுது, அந்தப் பழியைத் தன்மேல் ஏற்றுக்கொண்டான்: "அன்றையத்தினம் ஏதோமியனாகிய தோவேகு அங்கே இருந்தபோதே, அவன் சவுலுக்கு நிச்சயமாக அறிவிப்பான் என்று நான் அறிந்திருந்தேன்! உன் தகப்பன் வீட்டார் அனைவரின் பிராணச்சேதத்திற்கும் நானே காரணமானேன். நீ என்னோடே இரு, பயப்படாதே; என் பிராணனை வாங்கத் தேடுகிறவனே உன் பிராணனையும் வாங்கத் தேடுகிறான்; என்னிடத்தில் உனக்குப் பாதுகாப்பிருக்கும் என்றான்!" (1 சாமுவேல் 22:22-23).
சிறிது காலத்திற்குப் பின், பெலிஸ்தர் கேகிலா பட்டணத்தின்மேல் படையெடுத்துப் போரடித்து வைத்திருந்த தானியங்களைக் கொள்ளையடிக்கிறார்கள் என்ற செய்தி வந்தது. தாவீது அபியாதார் கொண்டுவந்த ஏபோத்தின் மூலம் கர்த்தரிடத்தில் ஆலோசனைக் கேட்டான்: "நான் போய் அந்தப் பெலிஸ்தரை முறியடிக்கலாமா?" என்று கேட்டதற்கு, கர்த்தர்: "போ, நீ பெலிஸ்தரை முறியடித்து, கேகிலாவை இரட்சிப்பாய்" என்று பதிலளித்தார். தன் வீரர்கள் ஆரம்பத்தில் அஞ்சியபோதும், தாவீது புறப்பட்டுப் போய் பெலிஸ்தரை முறியடித்து கேகிலாவின் ஜனங்களைக் காப்பாற்றினான். ஆனால் தாவீது மதில்களும் கதவுகளுமுள்ள நகரத்திற்குள் அடைபட்டிருக்கிறான் என்பதைக் கேள்விப்பட்ட சவுல், அவனை முற்றுகையிடத் தன் பெரும்படையைத் திரட்டினான். தாவீது மீண்டும் ஏபோத்தின் மூலம் தேவனிடம் இரண்டு காரியங்களை விசாரித்தான்: "சவுல் வருவானா? கேகிலாவின் மனுஷர் என்னை அவனிடம் காட்டிக்கொடுப்பார்களா?" என்று கேட்டான். அதற்கு கர்த்தர்: "அவன் வருவான்... அவர்கள் உன்னை ஒப்புக்கொடுப்பார்கள்" என்று தெளிவாக எச்சரித்தார்.
தான் காப்பாற்றிய கேகிலா பட்டணத்து ஜனங்கள் தனக்குச் செய்யவிருந்த துரோகத்தைக் கண்டு கசப்படையாமல், தாவீதும் அவனோடிருந்த அறுநூறு பேரும் உடனே அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சீப் வனாந்தரத்தின் மலைக்கோட்டைகளிலும், ஒரேஷ் காட்டிலும் மறைந்திருந்தனர். அங்கே ஒரேஷ் காட்டிலே, யோனத்தான் இரகசியமாய் வந்து தாவீதைச் சந்தித்தான். வேதாகமம் பதிவுசெய்கிறது: "யோனத்தான் எழுந்து, காட்டிலிருக்கிற தாவீதினிடத்தில் போய்: பயப்படாதே, என் தகப்பனாகிய சவுலின் கை உன்னைக் கண்டுபிடிக்கமாட்டாது; நீ இஸ்ரவேலின்மேல் ராஜாவாயிருப்பாய், நான் உனக்கு இரண்டாவதாயிருப்பேன்; என் தகப்பனாகிய சவுலும் அதை அறிவார் என்று சொல்லி, தேவனுக்குள்ளே அவன் கையைத் திடப்படுத்தினான்!" (1 சாமுவேல் 23:16-17). அந்த இரண்டு உடன்படிக்கைத் தோழர்களும் தேவ சமுகத்திலே மீண்டும் உடன்படிக்கை செய்து, பூமியிலே கடைசி முறையாக ஒருவரையொருவர் கட்டித்தழுவி விடைபெற்றனர்.
அதன்பின்னர் சீப் மனுஷர் தாவீதைக் காட்டிக்கொடுக்க முயன்றபோது, சவுல் தன் சேனைகளோடு வந்து மாகோன் வனாந்தரத்தின் ஒரு மலையிலே தாவீதை வளைத்துப் பிடித்தான்; சவுல் ஒரு பக்கமும் தாவீது மறுபக்கமுமாகச் சுற்றிவளைக்கப்பட்டு மரணக் கண்ணியில் சிக்கிய அந்த இக்கட்டான வினாடியில், ஒரு தூதன் சவுலிடம் ஓடிவந்து: "சீக்கிரமாய் வாரும், பெலிஸ்தர் தேசத்தின்மேல் விழுந்திருக்கிறார்கள் என்றான்!" சவுல் தாவீதைத் துரத்துவதை விட்டுவிட்டுத் திரும்பிப் போகவேண்டியதாயிற்று. அந்த இடத்திற்குத் தாவீது சேலா-ஹம்மாலெகோத்—'பிரிவினையின் கன்மலை' அல்லது 'தப்புவித்தலின் கன்மலை' என்று பேரிட்டான். அங்கிருந்து தாவீது என்கேதியின் செங்குத்தான கன்மலைக் குகைகளுக்கும் நீரூற்றுகளுக்கும் சென்று பாதுகாப்பாய் தங்கினான்; தேவனால் அபிஷேகம் பண்ணப்பட்டவனுக்கு விரோதமாய் எழும்பும் எந்த ஆயுதமும் வாய்க்காதே போகாது என்பதற்குத் தாவீதின் வாழ்க்கை காலத்தால் அழியாத நித்திய சாட்சியாய் நின்றது!
வேதாகம மூல மொழி வேர்ச்சொற்கள் & இறையியல் அர்த்தங்கள்
சமூகத்து அப்பம். நேரடி அர்த்தத்தில் 'தேவ சமுகத்தின் அப்பம்'. பரிசுத்த ஸ்தலத்திலே கர்த்தருடைய சமுகத்திற்கு முன்பாக எப்போதும் வைக்கப்பட்டிருக்கும் பன்னிரண்டு பரிசுத்த அப்பங்கள்; லேவிய ஆசாரியர்கள் மட்டுமே இதைப் புசிக்க நியாயப்பிரமாணத்தில் சட்டமிருந்தது (லேவியராகமம் 24:5-9).
அதுல்லாம், 'அடைக்கலம்' அல்லது 'மக்களின் நியாயத்தீர்ப்பு' என்று பொருள்படும். செபேலா பள்ளத்தாக்கிலுள்ள இயற்கையான சுண்ணாம்பு குகைகள் நிறைந்த பகுதி; தாவீது தன் ஆதரவாளர்களை ஒன்றுதிரட்டி அடைக்கலம் புகுந்த வரலாற்றுப் புகழ்பெற்ற இடம்.
அரண், கன்மலைக் கோட்டை, எட்டமுடியாத மலை உச்சி. சீப், ஒரேஷ், மற்றும் என்கேதி வனாந்தரங்களின் கற்பாறைகள்; கர்த்தரே தம்முடைய ஜனங்களுக்கு உண்மையான அடைக்கலக் கோட்டை என்பதைத் தாவீது ஆழமாகக் கற்றுக்கொண்ட இடங்கள்.
மனக்கசப்புள்ளவர்கள், ஆத்துமாவில் வேதனையடைந்தவர்கள், கடன்பட்டவர்கள். சவுலின் அநீதியான ஆட்சியினால் நொறுங்குண்டு அதுல்லாம் குகையிலே தாவீதிடம் அடைக்கலம் புகுந்து, அவனது தலைவத்துவத்தினால் பராக்கிரமசாலிகளாய் உருமாறிய ஒடுக்கப்பட்ட இஸ்ரவேலரைக் குறிக்கும் சொல்.
ஏபோத், பிரதான ஆசாரியனின் விசேஷித்த சணல் வஸ்திரம். நியாயத்தீர்ப்பின் மார்ப்பதக்கமும் ஊரீம் தும்மீமும் இதில் இணைக்கப்பட்டிருந்தன; நோப் நகர ஆசாரியர்களின் படுகொலையிலிருந்து தப்பிய அபியாதார் இதைக் கொண்டுவந்தான்; இதன் மூலமே தாவீது போருக்குப் புறப்படும் முன் தேவனுடைய சித்தத்தைக் கேட்டறிந்தான்.
பண்டைய கிழக்குலக & தொல்பொருள் பின்னணி
1 சாமுவேல் 21–23 அதிகாரங்களின் வரலாற்றுப் பின்னணி, ஆரம்ப இரும்புக் காலத்தின் பிற்பகுதியில் (கி.மு. 1015–1010 வாக்கில்) தெற்கு கானானின் பல புவியியல் பகுதிகளில் நிகழ்கிறது: செபேலா பள்ளத்தாக்கின் மலை அடிவாரங்கள், சாக்கடல் பிளவுப் பள்ளத்தாக்கை ஒட்டிய யூதேய வனாந்தரம், மற்றும் பெலிஸ்திய கடற்கரை சமவெளி. சீலோவின் வீழ்ச்சிக்குப் பின்னர் எருசலேமுக்கு வடக்கே உள்ள ஸ்கோபஸ் மலையடிவாரத்தில் அமைந்திருந்த நோப் நகரம், ஆசரிப்புக் கூடாரப் பொருட்களின் தற்காலிக உறைவிடமாக விளங்கியது. காத் பட்டணத்தில் (டெல் எஸ்-சாஃபி) ஏரென் மேயர் நடத்திய நவீன தொல்பொருள் ஆய்வுகள், பிரம்மாண்டமான இரும்புக்கால கோட்டைச் சுவர்களையும் பெலிஸ்திய மண்பாண்டங்களையும் வெளிக்கொணர்ந்துள்ளன; இது தாவீது அங்கே தப்பியோடிய காலத்தில் காத் ஒரு மாபெரும் கோட்டை நகரமாக இருந்ததை நிரூபிக்கிறது. அதுல்லாம் (கிர்பத் இத் எல்-மின்யா), என்கேதி, கேகிலா (கிர்பத் கிலா) மற்றும் சீப் ஆகிய பகுதிகளில் காணப்படும் இயற்கையான சுண்ணாம்பு குகை அமைப்புகள் நூற்றுக்கணக்கான மனிதர்களும் கால்நடைகளும் மறைந்திருக்கக்கூடிய இயற்கை அரண்களாக இருந்தன. கேகிலாவின் போரடிக்கும் களங்களில் பெலிஸ்தியர் தானியங்களைக் கொள்ளையடித்த நிகழ்வு, அக்காலத்திய பழங்குடி மக்களின் அறுவடைக்கால சூறையாடல்களைப் பிரதிபலிக்கிறது.
ஆவிக்குரிய வளர்ச்சி & அன்றாட வாழ்க்கைப் பாடங்கள்
- சடங்குகளை விட தேவனுடைய கிருபையையும் இரக்கத்தையும் உணருங்கள்: நோபிலே தாவீது சமூகத்து அப்பத்தைப் புசித்த வரலாற்றுச் சம்பவத்தை மேற்கோள் காட்டி, நியாயப்பிரமாணத்தின் சம்பிரதாயங்களை விட மனித ஜீவனும் இரக்கமுமே உன்னதமானது என்று இயேசு கற்பித்தார் (மத்தேயு 12:1-8). இக்கட்டான நேரங்களில் தேவன் எதிர்பாராத வழிகளில் தம் பிள்ளைகளைப் போஷித்துப் பாதுகாப்பார்.
- வனாந்தர தனிமையை ஆவிக்குரிய வளர்ச்சியின் பாசறையாக மாற்றுங்கள்: அரச அந்தஸ்து, மனைவி, குடும்பம், ஆலோசகர்கள் அனைத்தையும் இழந்து குகைகளில் அலைந்தபோதே தாவீது சங்கீதம் 34, 56, 57-ஐ எழுதினான். 'கர்த்தரே என் கன்மலை, என் கோட்டை, என் இரட்சகர்' என்று முழங்கினான். உங்கள் வாழ்க்கையின் வனாந்தர சோதனைகளை தேவன் உங்களை உருவாக்கும் பயிற்சிப் பள்ளியாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.
- ஒடுக்கப்பட்டவர்களையும் உடைந்தவர்களையும் உயர்த்துவதில் முதலீடு செய்யுங்கள்: அதுல்லாம் குகையிலே தாவீது வசதிபடைத்த போர்வீரர்களைத் தேடவில்லை; கடன்பட்டவர்களையும், மனக்கசப்புள்ளவர்களையும், ஏழைகளையுமே அரவணைத்து அவர்களை இஸ்ரவேலின் பராக்கிரமசாலிகளாக மாற்றினான். உங்களைச் சுற்றியுள்ள எளிய மனிதர்களை விசுவாசக் கண்களோடு பார்த்து அவர்களை தேவனுக்காக உருவாக்குங்கள்.
- எந்த ஒரு செயலைச் செய்வதற்கு முன்பும் தேவனுடைய சித்தத்தைக் கேளுங்கள்: கேகிலா பட்டணம் தாக்கப்பட்டபோது தாவீது தன் சொந்த புத்தியைச் சாராமல் ஏபோத்தின் மூலமாக தேவனிடம் இரண்டு முறை ஆலோசனைக் கேட்டான். உங்கள் வாழ்க்கையின் பெரிய தீர்மானங்களிலும் சிறிய வழிகளிலும் எப்போதும் தேவனுடைய சித்தத்தை ஜெபத்தோடு நாடுங்கள்.
⚡ முக்கிய உண்மைகள்
- ஓய்வுநாளில் பசியோடு கதிர்களைப் பறித்து உண்ட தம்முடைய சீஷர்களை நியாயப்படுத்த, தாவீது நோபிலே சமூகத்து அப்பத்தைப் புசித்த சம்பவத்தையே இயேசு வேத ஆதாரமாக மேற்கோள் காட்டினார் (மத்தேயு 12:3-4; மாற்கு 2:25-26; லூக்கா 6:3-4).
- காத் பட்டணத்து ராஜா ஆகீசுக்கு முன்பாகத் தாவீது தன் உயிரைக் காக்கப் பித்தன்போல நடித்து, தன் தாடியிலே எச்சில் வடியவிட்டு, நகர வாசலின் கதவுகளிலே கிறுக்கிக்கொண்டிருந்தான் (1 சாமுவேல் 21:12-15).
- நோப் நகர ஆசாரியர்களைக் கொல்ல இஸ்ரவேல் வீரர்கள் அஞ்சி மறுத்தபோது, ஏதோமியனாகிய தோவேகு முன்னின்று சணல் ஏபோத்தை அணிந்திருந்த 85 ஆசாரியர்களையும், அந்த நகரத்தின் புருஷர், ஸ்திரீகள், குழந்தைகள், மிருகஜீவன்கள் அனைத்தையும் கொடூரமாக வெட்டிப் படுகொலை செய்தான் (1 சாமுவேல் 22:18-19).
- அதுல்லாம் குகையிலும் என்கேதி கற்பாறைகளிலும் ஒளிந்திருந்த காலத்தில்தான் தாவீது 'கர்த்தர் நல்லவர் என்பதை ருசித்துப்பாருங்கள்' என்ற சங்கீதம் 34-ஐயும், 'எனக்கு இரங்கும் தேவனே' என்ற சங்கீதம் 57, 142 ஆகிய உன்னத சங்கீதங்களையும் எழுதினான்.
❓ அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள் (FAQs)
மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தின்படி, பரிசுத்த ஸ்தலத்திலே கர்த்தருடைய சமூகத்திற்கு முன்பாக ஒவ்வொரு ஓய்வுநாளிலும் புதிதாய் வைக்கப்படும் பன்னிரண்டு சமூகத்து அப்பங்கள் முற்றிலும் பரிசுத்தமானவை; லேவிய ஆசாரியர்கள் மட்டுமே அதைப் புசிக்க சட்டமிருந்தது (லேவியராகமம் 24:5-9). சவுலின் கொலைவெறிக்குத் தப்பிப் பட்டினியோடு ஓடிவந்த தாவீதிடம் சாதாரண அப்பம் இல்லாதபோது, ஆசாரியனாகிய அகிமெலேக்கு மனிதாபிமானத்தோடும் ஆவிக்குரிய விவேகத்தோடும் நடந்துகொண்டான். தாவீதும் அவனது வாலிபரும் தீட்டுப்படாத பரிசுத்த நிலையில் இருந்தபடியால், மனித ஜீவனைக் காப்பதே சம்பிரதாய சடங்குகளை விட மேலானது என்று உணர்ந்து அந்தப் பரிசுத்த அப்பத்தை அவனுக்குக் கொடுத்தான். பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்னர், ஓய்வுநாளில் கதிர்களைப் பறித்து உண்ட சீஷர்களைப் பரிசேயர்கள் குற்றப்படுத்தியபோது, இயேசு இந்த வரலாற்றுச் சம்பவத்தையே சுட்டிக்காட்டினார் (மத்தேயு 12:1-8). 'இரக்கத்தையே விரும்புகிறேன், பலியையல்ல' என்றுரைத்த கிறிஸ்து, மனிதனின் ஜீவனும் இரக்கமுமே சம்பிரதாயங்களை விட முதன்மையானது என்பதை இதன்மூலம் உறுதிப்படுத்தினார்.
சவுலின் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்ட பகுதி என்பதால், சவுல் பெலிஸ்திய நாட்டின் எல்லைக்குள் வந்து தன்னைத் தேடத் துணியமாட்டான் என்ற எண்ணத்திலேயே தாவீது காத் பட்டணத்திற்குத் தப்பி ஓடினான். ஆனால் அவன் கையிலிருந்த கோலியாத்தின் பெரிய பட்டயத்தைக் கண்ட காத் ராஜா ஆகீசின் ஊழியக்காரர்கள் அவனை உடனே அடையாளம் கண்டுகொண்டனர்: 'தேசத்தின் ராஜாவாகிய தாவீது இவனல்லவா? சவுல் கொன்றது ஆயிரம், தாவீது கொன்றது பதினாயிரம் என்று பெண்கள் ஆடிப்பாடினது இவனைக்குறித்து அல்லவா?' என்று பேசிக்கொண்டனர். கோலியாத்தை வீழ்த்திய மாவீரன் இவன்தான் என்பதைப் பெலிஸ்தர் அறிந்த மாத்திரத்தில், தாவீதுக்கு மரணபயம் சூழ்ந்தது. அப்போது தன் உயிரைத் தப்புவிக்க தாவீது ஒரு விசித்திரமான உபாயத்தைக் கையாண்டான்: அவன் நகர வாசலின் கதவுகளிலே கிறுக்கிக்கொண்டும், தன் தாடியிலே எச்சில் வடியவிட்டும் ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போல நடித்தான்! பண்டைய மத்திய கிழக்கில் பைத்தியம் பிடித்தவர்களைத் தெய்வ சாபத்திற்குள்ளானவர்கள் அல்லது தீய ஆவிகளால் பீடிக்கப்பட்டவர்கள் என்று கருதி அவர்களைக் கொல்லாமல் ஒதுக்கிவிடுவது வழக்கம். ஆகீஸ் ராஜா, 'இவன் பித்தன், இவனை என் அரண்மனைக்கு ஏன் கொண்டுவந்தீர்கள்?' என்று துரத்திவிட்டான்; தாவீது மரணத்தின் பிடியிலிருந்து தப்பித்தான்.
அதுல்லாம் குகை நிகழ்வு தாவீதின் வாழ்க்கையில் ஒரு வரலாற்றுத் திருப்புமுனையாகும். வேதாகமம் அவர்களைப் பற்றி எழுதும்போது: 'நெருக்கப்பட்டவர்கள், கடன்பட்டவர்கள், மனக்கசப்புள்ளவர்கள் (*மார் நெபேஷ்*) யாவரும் அவனிடத்திலே கூடிக்கொண்டார்கள்; அவன் அவர்களுக்குத் தலைவனானான்; ஏறக்குறைய நானூறுபேர் அவனோடிருந்தார்கள்' என்று விவரிக்கிறது (1 சாமுவேல் 22:2). சவுலின் அநீதியான, வரிச்சுமை நிறைந்த, கொடுங்கோல் ஆட்சியினால் யூத சமுதாயத்தில் பாதிக்கப்பட்ட, ஒதுக்கப்பட்ட எளிய மனிதர்களே இவர்கள். தேவன் தாவீதுக்கு உயர்குடிப் பிரபுக்களையோ அல்லது பயிற்சிபெற்ற ராஜ சேனைகளையோ ஆரம்பத்தில் கொடுக்கவில்லை; மாறாகக் கடன்பட்ட, உடைந்த, நம்பிக்கையிழந்த ஏழைகளையே அவனிடம் அனுப்பினார். தாவீது தன் உன்னத தலைவத்துவத்தாலும், வனாந்தர ஒழுக்கத்தாலும், அன்பாலும் அவர்களை வழிநடத்தி, உலகையே நடுங்கவைத்த ஒப்பற்ற 'பராக்கிரமசாலிகளாக' (*கிப்போரிம்*, 2 சாமுவேல் 23) மாற்றினான்! இது, இந்த உலகத்தினால் ஒதுக்கப்பட்ட பாவிகளையும் ஏழைகளையும் தம்முடைய ராஜ்யத்தின் தூண்களாக மாற்றுகிற கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் உன்னத இரட்சிப்புக்கு ஒரு மாபெரும் தீர்க்கதரிசன நிழலாய் விளங்குகிறது.
