சீயோன் கோட்டையின் கொத்தளங்களின் மீது ஊதப்பட்ட வெள்ளி எக்காளங்களின் கம்பீர சத்தம், இஸ்ரவேலின் பன்னிரண்டு கோத்திரங்களுக்கும் நீண்ட காலப் போராட்டங்களுக்குப் பின் கிடைத்த சமாதானத்தின் யுகத்தை பறைசாற்றியது. சுற்றிலும் இருந்த பெலிஸ்தியரின் பாளையங்களை முறியடித்து, மோவாப் முதல் தமஸ்கு வரை ராஜ்யத்தின் எல்லைகளைப் பலப்படுத்தி, தேவனுடைய பரிசுத்த உடன்படிக்கைப் பெட்டியை எருசலேமின் நடுவில் கொண்டுவந்து நிறுவியிருந்த தாவீது ராஜா, தனது கேதுரு மாளிகையில் அமர்ந்து ஆழமான சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தார். வனாந்தர அலைச்சல்களின் கொடும் புயல்களும், அதுல்லாம் மற்றும் என்கேதி கன்மலைக் குகைகளில் அனுபவித்த மரண பயமும், கில்போவா மலையில் சவுலின் வம்சம் விழுந்தபின் மூண்ட உள்நாட்டுப் போரின் கசப்புகளும் இப்போது முற்றிலுமாக ஓய்ந்திருந்தன. எனினும், ஒரு மாபெரும் சாம்ராஜ்யத்தின் சக்கரவர்த்தியாக வீற்றிருந்த தாவீதின் எண்ணங்கள், தன் சொந்த பெருமைக்கான நினைவுச் சின்னங்களை எழுப்புவதிலோ அல்லது புதிய நாடுகளைக் கைப்பற்றுவதிலோ செல்லவில்லை. மாறாக, அவரது இதயத்தின் ஆழத்தில் ஏறத்தாழ இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக வனாந்தரத்தின் திறந்த வெளியில் கர்த்தருக்கு முன்பாகச் செய்த ஒரு பரிசுத்த உடன்படிக்கையின் வாக்குத்தத்தம் எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது.
அன்று, சவுலின் மூத்த குமாரனும் வீரனுமாகிய யோனத்தான் கண்ணீரோடு தாவீதைக் கட்டித்தழுவி, கர்த்தரின் நாமத்தினால் ஒரு நித்திய உடன்படிக்கை செய்திருந்தான்: "நான் உயிரோடிருக்கும் நாளெல்லாம் நீ எனக்குக் கர்த்தரின் தயவைச் செய்ய வேண்டும்; நான் மரித்துப்போகாமலும், கர்த்தர் தாவீதுடைய சத்துருக்கள் எல்லாரையும் பூமியின்மேல் இராதபடிக்கு நிர்மூலமாக்கும் காலத்திலும், நீ என் குடும்பத்திற்கு உன் தயவை என்றைக்கும் ஒழியப்பண்ணாமலும் இருக்க வேண்டும்" (1 சாமுவேல் 20:14–15). யோனத்தான் தாவீதைத் தன் சொந்த ஆத்துமாவைப் போல நேசித்து, தன் ராஜ வஸ்திரத்தையும், பட்டயத்தையும், வில்லையும் பெத்லகேமின் மேய்ப்பனாகிய தாவீதுக்குக் கொடுத்து, கர்த்தர் அவனுக்கு அருளியிருந்த அபிஷேகத்திற்குத் தலைவணங்கியிருந்தான். இப்போது, கர்த்தர் அந்தத் தீர்க்கதரிசன வாக்குத்தத்தத்தின் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் நிறைவேற்றியிருந்தார். தாவீதின் சத்துருக்கள் அனைவரும் நிர்மூலமாக்கப்பட்டிருந்தனர்; சவுலும் யோனத்தானும் கில்போவா மலையில் மரித்துப் போயினர்; எதிர்த்து நின்ற இஸ்போசேத் மாண்டான்; தாவீது இப்போது அனைத்து இஸ்ரவேலுக்கும் முடிசூட்டப்பட்ட ராஜாவாக வீற்றிருந்தார்.
பண்டைய மத்திய கிழக்கு தேசங்களின் கொடூரமான அரசியல் மரபுகளின்படி, ஒரு புதிய ராஜா சிங்காசனத்தில் அமரும்போது செய்ய வேண்டிய முதல் காரியம் மிகவும் தெளிவானது, கொடூரமானது: முந்தைய ராஜ குடும்பத்தின் இரத்த வாரிசுகள் அனைவரையும் தேடிப்பிடித்து ஒரே நாளில் கூண்டோடு அழிப்பது. புதிய சாம்ராஜ்யத்திற்கு எதிராக எவரும் புரட்சி செய்யாதபடிக்கும், பழைய வம்சத்தின் பெயரைப் பூமியிலிருந்து அடியோடு துடைத்தெறியும்படிக்கும் இத்தகைய வம்ச படுகொலைகள் (damnatio memoriae) நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டன. ஆனால் தாவீது ராஜாவோ, உலகப் புறஜாதி அரசர்களின் கொடூரமான உத்திகளின்படி நடக்காமல், ஜீவனுள்ள தேவனுடைய உடன்படிக்கையின் மாறாத நீதியின்படி செயல்படத் தீர்மானித்தார். தனது அரண்மனை அதிகாரிகளை அழைத்து, அவையினரை வியப்பில் ஆழ்த்திய ஒரு கேள்வியைத் தாவீது கேட்டார்: "யோனத்தானின் நிமித்தம் நான் தயவுசெய்வதற்கு, சவுலின் வீட்டில் யாராவது மீந்திருக்கிறார்களா?" (2 சாமுவேல் 9:1).
சவுலின் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த எவரேனும் உயிரோடு இருக்கிறார்களா என்று அதிகாரிகள் தீவிரமாகத் தேடினர். சவுலின் அரண்மனை சொத்துக்களைப் பராமரித்து வந்த சீபா என்ற பழைய வேலைக்காரனை அவர்கள் கண்டுபிடித்தனர். சீபா ராஜாவின் சமுகத்திற்கு அழைத்து வரப்பட்டு, தாள விழுந்து வணங்கியபோது, தாவீது அவனிடம், "நீ சீபாவா?" என்று கேட்டார். அவன், "உமது அடியேன் அவன்தான்" என்றான். தாவீது அவனை உற்றுப்பார்த்து, இறையியல் ஆழம் நிறைந்த வார்த்தைகளோடு தனது வாஞ்சையை வெளிப்படுத்தினார்: "நான் தேவனுடைய தயவை அவனுக்குச் செய்வதற்கு, சவுலின் குடும்பத்தில் யாராவது இன்னும் மீந்திருக்கிறவன் இல்லையா?" (2 சாமுவேல் 9:3). தாவீது வெறும் மனித பரிதாபத்தையோ அல்லது அரசியல் சலுகையையோ காட்ட விரும்பவில்லை; மாறாக, சர்வவல்ல தேவனுடைய மாறாத, நித்தியமான உடன்படிக்கை கிருபையை (ஹேசெட் எலோஹிம்) ஊற்றுவதற்கான ஒரு பாத்திரத்தைத் தேடினார்.
அப்போது சீபா நடுங்கும் குரலில் ஒரு ஆச்சரியமான உண்மையை அறிவித்தான்: "இரு கால்களும் முடமான யோனத்தானின் குமாரன் ஒருவன் இன்னும் இருக்கிறான்."
பதினான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக, யெஸ்ரயேலில் நடந்த பயங்கர யுத்தத்தில் சவுல் ராஜாவும் அவரது அருமை குமாரர்களும் பெலிஸ்தியரின் அம்புகளுக்கு இரையாகி மடிந்த செய்தி கிபியாவின் அரண்மனைக்கு வந்தபோது, அங்கு பெரும் திகில் மூண்டது. பெலிஸ்தியர் வந்து குழந்தைகளைக் கொன்றுவிடுவார்களோ என்று பயந்த தாதி ஒருத்தி, யோனத்தானின் ஐந்து வயது மகனைப் படுக்கையிலிருந்து பதறியடித்துத் தூக்கிக்கொண்டு தப்பியோடினாள். மலையிடுக்குகளில் அவள் தத்தளித்து ஓடுகையில், குழந்தை அவளது கைகளிலிருந்து வழுவி கரடுமுரடான கற்பாறைகளின் மேல் விழுந்தது. அந்த விபத்தில் அவனது இரு கால்களின் கணுக்கால் எலும்புகளும் நசுங்கி, அவனது இரு கால்களும் முற்றிலும் முடமாயின (2 சாமுவேல் 4:4). பிறந்தபோது 'மெரிபாகால்' (பாகாலோடு வழக்காடுபவன்) என்று அழைக்கப்பட்ட அந்தப் பாலகன், தனது ராஜ வம்ச அந்தஸ்தை இழந்து, அனாதையாகி, சமுதாயத்தால் 'மேவிபோசேத்' (வெட்கத்தின் வாயிலிருந்து வந்தவன்) என்று பெயரிடப்பட்டு அடையாளமற்ற இருளுக்குள் தள்ளப்பட்டான்.
தாவீது தாமதியாமல் அவனிடம், "அவன் எங்கே இருக்கிறான்?" என்று கேட்டார்.
சீபா ராஜாவை நோக்கி, "அவன் யோர்தானுக்கு அப்புறத்திலுள்ள லோதேபாரில், அம்மியேலின் குமாரனாகிய மாகீரின் வீட்டிலிருக்கிறான்" என்றான்.
லோதேபார் என்பது யோர்தான் நதிக்கு அப்பால் உள்ள கிலேயாத் தேசத்தில், மகானாயீமுக்கு அருகில் அமைந்திருந்த ஒரு வறண்ட பகுதியாகும். 'லோதேபார்' என்ற எபிரெயப் பெயருக்கு 'மேய்ச்சலற்ற பாழ்வெளி' அல்லது 'ஒன்றுமில்லாத இடம்' என்று அர்த்தம். சவுலின் குடும்பத்தின் மீது இன்னும் பற்றுதல் கொண்டிருந்த மாகீர் என்ற செல்வந்தனின் அடைக்கலத்தில், யோனத்தானின் முடமான குமாரன் தன் அடையாளத்தை மறைத்துக்கொண்டு ஏழ்மையில் வாழ்ந்து வந்தான். அவனுக்குத் திருமணமாகி மீகா என்ற ஒரு சிறு பிள்ளையும் இருந்தான். சவுல் ராஜாவின் நேரடிப் பேரன் என்பதால், தாவீதின் சேனை தன்னை எப்போது கண்டுபிடித்து வாளுக்கு இரையாக்குமோ என்ற மரண பயத்துடனேயே அவன் ஒவ்வொரு நாளையும் கழித்து வந்தான்.
உடனே தாவீது ராஜா, லோதேபாருக்குத் தனது ராஜரீகப் பரிவாரங்களை அனுப்பினார். மாகீரின் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்ற ராஜ ரதங்களின் சத்தத்தைக் கேட்டு மேவிபோசேத்தின் உள்ளம் திகிலடைந்தது. ஆனால் வீரர்கள் அவனைக் கொலை செய்ய வரவில்லை; தாவீது ராஜாவின் கட்டளையின்படி, அவர்கள் மேவிபோசேத்தை மரியாதையோடு தூக்கி ரதத்தில் ஏற்றி, யோர்தானைக் கடந்து எருசலேமின் ராஜ கோட்டைக்குக் கொண்டுவந்தனர்.
சீயோன் அரண்மனையின் மாபெரும் கொலுமண்டபத்திற்குள் மேவிபோசேத் கொண்டுவரப்பட்டபோது, அங்கிருந்த காட்சி பரலோகத்திற்கும் பூமிக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைப்போல இருந்தது. கம்பீரமான சிங்காசனத்தில் சகல அதிகாரத்தோடும், மகிமையோடும், பராக்கிரமசாலிகள் புடைசூழ தாவீது ராஜா வீற்றிருந்தார். அவருக்கு முன்பாக, தனது செயலற்ற முடமான கால்களைத் தரையில் இழுத்துக்கொண்டு, ஊன்றுகோல்களின் உதவியோடு தள்ளாடி நின்ற மேவிபோசேத், தன் முகத்தைத் தரையிலே புதைத்து, நடுக்கத்தோடு நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்து வணங்கினான். மரண தண்டனைத் தீர்ப்பு வரப்போகிறது என்று எண்ணி அவன் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தான்.
அப்போது தாவீது ராஜா அவனது பெயரைப் பரிவோடு அழைத்து, "மேவிபோசேத்தே!" என்றார்.
தரையில் கிடந்த அந்த வாலிபன் அழுதுகொண்டே, "இதோ, உமது அடியேன்!" என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னான்.
மரணத் தீர்ப்புக்குப் பதிலாக, தேவனுடைய பரலோகக் கிருபையின் தேனிலும் இனிய வார்த்தைகள் அந்த மண்டபத்தில் முழங்கின. தாவீது அவனைப் பார்த்து: "நீ பயப்படாதே; உன் தகப்பனாகிய யோனத்தானின் நிமித்தம் நான் நிச்சயமாக உனக்குத் தயவுசெய்து, உன் தகப்பனாகிய சவுலின் நிலங்கள் யாவற்றையும் உனக்குத் திரும்பக் கொடுப்பேன்; நீ எப்போதும் என் பந்தியில் அப்பம் புசிப்பாய்" என்றார் (2 சாமுவேல் 9:7).
அந்த வார்த்தைகள் வறண்ட நிலத்தில் பெய்த அடைமழையைப் போல மேவிபோசேத்தின் இருதயத்தை நனைத்தது. அவனால் தன் காதுகளையே நம்ப முடியவில்லை. தலைவெட்டப்படப் போகிறோம் என்று நினைத்து உள்ளே வந்தவனுக்கு, கற்பனைக்கும் எட்டாத மாபெரும் ஆசீர்வாதங்கள் அருளப்பட்டன. சவுல் ராஜாவுக்குச் சொந்தமாயிருந்த பென்யமீன் நாட்டின் செழிப்பான திராட்சைத் தோட்டங்களும், ஒலிவத் தோப்புகளும், வயல்வெளிகளும் ஒரே நாளில் அவனுக்குத் திருப்பிக் கொடுக்கப்பட்டன. அதைவிட மேலாக, ராஜாவின் சொந்த மகன்களுக்கு மட்டுமே கிடைக்கும் பாக்கியமாகிய ராஜாவின் போஜன பந்தியில் எந்நாளும் அமர்ந்து உண்ணும் மகத்தான புத்திர சுவிகார அந்தஸ்து அவனுக்கு வழங்கப்பட்டது.
இந்த அளவற்ற கிருபையைக் கண்டு நெக்குருகிய மேவிபோசேத், மீண்டும் முகங்குப்புற விழுந்து: "செத்த நாயைப் போன்ற என்னை நீர் ஒரு பொருட்டாக எண்ணுவதற்கு உமது அடியேன் எம்மாத்திரம்?" என்று கதறினான் (2 சாமுவேல் 9:8). பண்டைய எபிரெய மொழியில் தன்னை 'செத்த நாய்' என்று அழைப்பது என்பது, தன்னை ஒன்றுமில்லாதவனாகவும், தகுதியற்றவனாகவும், இழிவானவனாகவும் கருதும் தீவிர தாழ்மையின் வெளிப்பாடாகும். மேவிபோசேத் தன் ஊனத்தையும், ஏழ்மையையும், தகுதியற்ற நிலையையுமே பார்த்தான். ஆனால் தாவீதோ தன் ஆருயிர் நண்பனாகிய யோனத்தானோடு செய்த பரிசுத்த உடன்படிக்கையின் முகத்தையே அவனில் கண்டார்.
தாவீது உடனே சீபாவை உள்ளே வரவழைத்து, ஒரு புதிய கட்டளையைப் பிறப்பித்தார்: "சவுலுக்கும் அவன் குடும்பத்தார் அனைவருக்கும் இருந்த எல்லாவற்றையும் உன் எஜமானுடைய குமாரனுக்குக் கொடுத்தேன். நீயும் உன் குமாரரும் உன் வேலைக்காரரும் அவனுக்காக நிலத்தைப் பயிரிட்டு, உன் எஜமானுடைய குமாரனுக்கு ஆகாரம் உண்டாயிருக்கும்படி அதின் பலனைச் சேர்த்து வைக்க வேண்டும். உன் எஜமானுடைய குமாரனாகிய மேவிபோசேத்தோ எந்நாளும் என் பந்தியில் அப்பம் புசிப்பான்" என்றார் (2 சாமுவேல் 9:9–10).
சீபாவுக்குப் பதினைந்து குமாரர்களும் இருபது வேலைக்காரர்களும் இருந்தனர். இந்த முப்பத்தைந்து பேரும் சவுலின் பரந்த நிலங்களை உழுது, பயிரிட்டு, அறுவடை செய்து மேவிபோசேத்தின் குடும்பத்திற்கு உணவு வழங்கும்படி நியமிக்கப்பட்டனர். சீபா ராஜாவை வணங்கி, "என் ஆண்டவனாகிய ராஜா தமது அடியேனுக்குக் கட்டளையிட்டபடியெல்லாம் உமது அடியேன் செய்வேன்" என்றான்.
வேதாகமம் இந்த தெய்வீகத் தத்தெடுப்பின் உன்னத முடிவை இவ்வாறு பதிவு செய்கிறது: "மேவிபோசேத் ராஜாவின் பந்தியில் எந்நாளும் சாப்பிட்டுவந்தபடியினால் எருசலேமிலே குடியிருந்தான்; அவனுக்கு இரண்டு கால்களும் முடமாயிருந்தது" (2 சாமுவேல் 9:13).
ஒவ்வொரு நாளும் மாலை வேளையில், எருசலேமின் ராஜ போஜன பந்தியில் தாவீதின் குடும்பத்தார் அமர்ந்தனர்: பட்டத்து இளவரசன் அம்னோன், பேரழகு பொருந்திய அப்சலோம், ஞானமுள்ள சாலொமோன் மற்றும் தேசத்தின் பராக்கிரமசாலிகள் அனைவரும் அமர்ந்தனர். அவர்களோடு கூட மேவிபோசேத்தும் அமர்ந்தான். அவன் ராஜ ஆசனத்தில் அமர்ந்தபோது, மேஜையின் மீது விரிக்கப்பட்ட மெல்லிய கம்பீர வஸ்திரம் அவனது முடமான கால்களை முற்றிலுமாக மறைத்துவிட்டது. அவன் ஒரு கைதியாகவோ, இரக்கப்பட்டு சேர்க்கப்பட்ட பிச்சைக்காரனாகவோ அங்கு அமரவில்லை; மாறாக, அவன் பிறப்பதற்கு முன்பே அன்பினால் முத்திரையிடப்பட்ட ஒரு பரிசுத்த உடன்படிக்கையின் நிமித்தமாக, ராஜாவின் சொந்த மகன்களில் ஒருவனாக உயர்த்தப்பட்டு அங்கு அமர்ந்தான்.
மேவிபோசேத்தின் உண்மைத்தன்மை பிற்காலத்தில் அப்சலோமின் கலகத்தின்போது கடுமையான சோதனைக்குள்ளானது. அப்சலோம் கலகம் செய்து தாவீது எருசலேமை விட்டு அழுதுகொண்டே வனாந்தரத்திற்குத் தப்பியோடியபோது, சீபா ராஜாவைச் சந்தித்து தந்திரமாகப் பொய் சொன்னான். கழுதைகளின் மேல் அப்பங்களையும் திராட்சைப்பழங்களையும் கொண்டுவந்து கொடுத்து, மேவிபோசேத் ராஜ்யம் மீண்டும் தன் குடும்பத்திற்குக் கிடைக்கும் என்று ஆவலோடு எருசலேமிலேயே தங்கிவிட்டதாகப் பழி சுமத்தினான் (2 சாமுவேல் 16:1–4). துயரத்தின் மத்தியில் இருந்த தாவீது, சீபாவின் வார்த்தையை நம்பி, மேவிபோசேத்தின் சொத்துக்கள் அனைத்தையும் சீபாவுக்கே கொடுத்துவிட்டார்.
ஆனால் அப்சலோமின் கலகம் ஒடுக்கப்பட்டு தாவீது ராஜா வெற்றியோடு எருசலேமுக்குத் திரும்பியபோது, மேவிபோசேத் ராஜாவைச் சந்திக்க வந்தான். அவனது தோற்றமே அவனது உத்தமத்தை உலகிற்குப் பறைசாற்றியது: தாவீது ராஜா புறப்பட்டுப்போன நாள்முதல் அவன் சமாதானத்தோடே திரும்பிவரும் நாள்வரைக்கும், மேவிபோசேத் தன் கால்களை அலம்பாமலும், தன் தாடியை நறுக்காமலும், தன் வஸ்திரங்களைத் தோய்க்காமலும் ராஜாவின் துயரத்தில் உண்மையாகப் பங்கெடுத்திருந்தான் (2 சாமுவேல் 19:24).
தாவீது அவனிடம், "மேவிபோசேத்தே, நீ என்னோடேகூட ஏன் வரவில்லை?" என்று கேட்டபோது, அவன் உண்மையை உரைத்தான்: "என் ஆண்டவனாகிய ராஜாவே, என் வேலைக்காரன் என்னை வஞ்சித்தான்; உமது அடியேன் முடவனானபடியினால், நான் ஒரு கழுதையின்மேல் சேணம் கட்டி, அதின்மேல் ஏறி ராஜாவோடேகூடப் போவேன் என்று சொன்னேன்; அவன் உமது அடியேனாகிய என்மேல் என் ஆண்டவனாகிய ராஜாவினிடத்தில் வீண்பழி சுமத்தினான்" என்றான் (2 சாமுவேல் 19:26–27).
சூழ்நிலையின் உண்மையை உணர்ந்த தாவீது ராஜா, "நீயும் சீபாவும் நிலத்தைப் பங்கிட்டுக்கொள்ளுங்கள்" என்று சொன்னார். ஆனால் மேவிபோசேத்தின் பதில் ஒரு உண்மையான தேவ பக்தனின் உன்னத ஆத்துமாவை வெளிப்படுத்தியது: "என் ஆண்டவனாகிய ராஜா சமாதானத்தோடே தம்முடைய வீட்டிற்கு வந்திருக்கும்போது, அவனே எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொள்ளட்டும்" என்றான் (2 சாமுவேல் 19:30). நிலங்களும், சொத்துக்களும், உலக ஆசீர்வாதங்களும் அவனுக்கு ஒரு பொருட்டாகவே தெரியவில்லை. லோதேபாரின் வறண்ட புழுதியிலிருந்து தன்னைத் தூக்கியெடுத்துத் தன் பந்தியில் அமரச்செய்த தன் அருமை ராஜா சமாதானத்தோடு திரும்பி வந்ததே அவனது வாழ்வின் முழுமையான மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.
வேதாகம மூல மொழி வேர்ச்சொற்கள் & இறையியல் அர்த்தங்கள்
தேவனுடைய தயவு அல்லது தெய்வீக உடன்படிக்கையின் மாறாத கிருபை. தாவீது சாதாரண மனித நேயத்தை அல்ல, பகையையும் மரணத்தையும் தாண்டி நிற்கும் கர்த்தருடைய பரிசுத்தமான உடன்படிக்கை கிருபையை சவுலின் சந்ததிக்குக் காட்ட வாஞ்சிக்கிறார் (2 சாமு 9:3).
வெட்கத்தை சிதறடிப்பவன் அல்லது அவமானத்தின் வாயிலிருந்து புறப்பட்டவன். இவரது இயற்பெயர் 'மெரிபாகால்' (பாகாலோடு வழக்காடுபவன், 1 நாளா 8:34). விக்கிரகாராதனையின் பெயரான 'பாகால்' என்பதை அருவருத்து வேதபாரகர்கள் 'போசேத்' (வெட்கம்) என மாற்றினர்; இதனால் தன் பெயரிலேயே அவமானத்தின் முத்திரையைச் சுமந்தார்.
மேய்ச்சலற்ற பாழ்வெளி அல்லது ஒன்றுமில்லாத வறண்ட நிலம். யோர்தானுக்கு அப்பால் உள்ள கிலேயாத் தேசத்தில் மகானாயீமுக்கு அருகில் அமைந்திருந்த பட்டணம்; இது வறுமையையும், தனிமையையும், அரச தண்டனைக்கு பயந்து பதுங்கி வாழும் அடைக்கலத்தையும் குறிக்கிறது.
இரு கால்களிலும் முடமான அல்லது அடிக்கப்பட்டு நசுங்கிய நிலை. ஐந்து வயதில் கில்போவா மலையில் சவுலும் யோனத்தானும் மரித்த அதிர்ச்சிச் செய்தி வந்தபோது, தாதி பதறித் தூக்கிக்கொண்டு ஓடுகையில் கீழே விழுந்ததினால் ஏற்பட்ட நிரந்தர உடல் ஊனத்தைக் குறிக்கிறது (2 சாமு 4:4).
ராஜாவின் போஜன பந்தி. பண்டைய அரச நெறிமுறைகளில் ராஜாவின் பந்தியில் நிரந்தரமாக அமர்ந்து போஜனம் பண்ணுவது என்பது முழுமையான தத்தெடுப்பு, அரச மரியாதை மற்றும் ராஜகுமாரனின் ஸ்தானத்திற்கு உயர்த்தப்படுவதைக் குறிக்கும் உன்னத அடையாளமாகும்.
பண்டைய கிழக்குலக & தொல்பொருள் பின்னணி
பண்டைய மத்திய கிழக்கு தேசங்களின் கொடூரமான அரசியல் வழக்கங்களின்படி, ஒரு புதிய அரச வம்சம் சிங்காசனம் ஏறும்போது, முந்தைய ராஜ குடும்பத்தின் வாரிசுகள், பேரன்கள் மற்றும் ஆண் உறவினர்கள் அனைவரும் ஈவிரக்கமின்றி வேட்டையாடப்பட்டு படுகொலை செய்யப்படுவது வழக்கம் (damnatio memoriae). இது எதிர்காலத்தில் எழக்கூடிய உரிமை கோரல்களையும் கலகங்களையும் அடியோடு தடுப்பதற்கான கொடிய ராஜதந்திர உத்தியாகும். கில்போவா மலையில் சவுலும் அவரது மகன்களும் மாண்ட பின்னரும், இஸ்போசேத் படுகொலை செய்யப்பட்ட பின்னரும் (2 சாமு 4), சவுலின் வம்சம் சிதறுண்டது. அந்த வரலாற்றுச் சூழலில், யோனத்தானின் மகனாகிய மேவிபோசேத் யோர்தானுக்கு அப்பால் உள்ள லோதேபாரில், அம்மியேலின் குமாரனாகிய மாகீர் என்பவரின் வீட்டில் தன் அடையாளத்தை மறைத்துக்கொண்டு உயிர் பயத்தோடு அடைக்கலம் புகுந்திருந்தார். ஆனால் தாவீதோ, 1 சாமுவேல் 20:14–17-ல் யோனத்தானோடு கர்த்தரின் சமுகத்தில் செய்திருந்த பரிசுத்த உடன்படிக்கையை நினைவுகூர்ந்து, பூர்வ உலக அரசியல் வழக்கங்களை உடைத்தெறிந்து 'தேவனுடைய தயவை' (ஹேசெட் எலோஹிம்) வெளிப்படுத்தினார். மேலும் கிபியாவிலும் பென்யமீன் நாட்டிலும் இருந்த சவுலின் மாபெரும் நிலங்களை மீட்டுக்கொடுத்து, பதினைந்து குமாரர்களும் இருபது வேலைக்காரர்களும் கொண்ட சீபாவின் முழு குடும்பத்தையும் அந்நிலங்களைப் பயிரிட்டு நிர்வகிக்க நியமித்தது அக்கால சமூகப் பொருளாதார அமைப்பில் மாபெரும் புரட்சிகரமான செயலாகும்.
ஆவிக்குரிய வளர்ச்சி & அன்றாட வாழ்க்கைப் பாடங்கள்
- சூழ்நிலைகள் மாறினாலும் செய்த உடன்படிக்கைகளை உண்மையாய் நிறைவேற்றுங்கள்: தாவீது ராஜரீக வல்லமையின் உச்சியிலும் தேசத்தின் பாதுகாப்பிலும் இருந்தபோது, பல ஆண்டுகளுக்கு முன் வனாந்தரத்தில் யோனத்தானோடு செய்த உடன்படிக்கையை நினைவுகூர்ந்தார். நாம் பலவீனத்தில் இருந்தபோது செய்த வாக்குறுதிகளை, செல்வாக்கும் வசதியும் வந்த பிறகும் உண்மையாய் நிறைவேற்றுவதே உண்மையான ஆவிக்குரிய உத்தமமாகும்.
- மறக்கப்பட்டவர்களையும் உடைந்த உள்ளம் கொண்டவர்களையும் தேடிக் கண்டுபிடியுங்கள்: சவுலின் குடும்பத்தார் வந்து தன்னிடம் கெஞ்சும் வரை தாவீது காத்திருக்கவில்லை; 'சவுலின் வீட்டில் மீந்திருக்கிறவன் எவனாவது உண்டோ?' என்று தீவிரமாகத் தேடினார். அவமானத்திலும் ஒதுக்கப்பட்ட நிலைமையிலும் தங்கள் சொந்த 'லோதேபாரில்' பதுங்கியிருக்கும் எளியோரையும் ஊனமுற்றோரையும் நாமே தேடிச் சென்று தூக்கிவிட வேண்டும்.
- சுய பலவீனங்களை மறந்து தேவனுடைய மாறாத கிருபையில் இளைப்பாறுங்கள்: மேவிபோசேத் தன்னை ஒரு 'செத்த நாய்' என்று அழைத்து, தன் ஊனத்தினாலும் பயத்தினாலும் கூனிக்குறுகி நின்றான் (2 சாமுவேல் 9:8). ஆனால் ராஜாவின் பந்தியில் அமர்ந்தபோது அவனது முடமான கால்கள் ராஜரீக மேஜை விரிப்பால் மூடப்பட்டன. கிறிஸ்துவுக்குள் நமது குறைகளும் கடந்தகால அவமானங்களும் அவருடைய நீதியினால் முற்றிலுமாக மூடப்படுகின்றன.
- பொருளாதார ஆசீர்வாதங்களை விட ராஜாவாகிய கர்த்தரின் சமுகத்தையே வாஞ்சியுங்கள்: சீபாவின் வஞ்சகத்தால் ஏற்பட்ட குழப்பத்தில் சொத்தை பங்கிட்டுக் கொள்ளும்படி தாவீது கூறியபோது, மேவிபோசேத் சிறிதும் தயங்காமல் நிலத்தை விட்டுக்கொடுத்து, ராஜாவின் சமாதான வருகையையே கொண்டாடினான். உலக ஆசீர்வாதங்களை விட இயேசு கிறிஸ்துவின் பிரசன்னத்தையே மேலாகக் கருதும் தூய பக்தியை நாம் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.
⚡ முக்கிய உண்மைகள்
- கில்போவா மலையில் சவுலும் யோனத்தானும் மாண்டபோது மேவிபோசேத்துக்கு வெறும் ஐந்து வயது; பயந்து ஓடிய தாதி அவனை நழுவவிட்டதால் அவன் இரு கால்களும் முடமானது (2 சாமுவேல் 4:4).
- இவரது மூலப்பெயர் 'மெரிபாகால்' (பாகாலோடு வழக்காடுபவன்) என்பது நாளாகமப் பதிவுகளில் (1 நாளாகமம் 8:34; 9:40) காணப்படுகிறது; பின்னர் வேதபாரகர்கள் விக்கிரகப் பெயரைத் தவிர்க்க 'போசேத்' (வெட்கம்) என்ற பெயரைப் பயன்படுத்தினர்.
- மேவிபோசேத்துக்குத் திருப்பிக் கொடுக்கப்பட்ட சவுலின் பரம்பரை சொத்துக்கள் மிகவும் பிரம்மாண்டமானவை; அவற்றை உழுது பயிரிட்டு நிர்வகிக்க சீபாவும் அவனது 15 மகன்களும் 20 வேலைக்காரர்களும் நியமிக்கப்பட்டனர் (2 சாமுவேல் 9:10).
- மேவிபோசேத்துக்கு மீகா என்ற இளம் குமாரன் இருந்தான்; அவன் மூலமாக யோனத்தானின் சந்ததி இஸ்ரவேலில் பல தலைமுறைகளாக பராக்கிரமசாலிகளும் வில்வீரர்களுமாகப் பெருகி நிலைத்திருந்தது (2 சாமுவேல் 9:12; 1 நாளாகமம் 8:35–40).
❓ அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள் (FAQs)
பண்டைய மத்திய கிழக்கில் ஒரு புதிய ராஜா ஆட்சியமைக்கும் போது, முந்தைய ராஜ வம்சத்தின் ஆண் வாரிசுகள் அனைவரையும் கொன்று குவிப்பது மரபாக இருந்தது. சவுலின் நேரடிப் பேரனாக லோதேபாரில் தலைமறைவாக வாழ்ந்த மேவிபோசேத், ராஜாவின் அழைப்பு தனக்கான மரண தண்டனை என்றே நினைத்து அஞ்சி நடுங்கினான். ஆனால் தாவீது அவனை நோக்கி, 'நீ பயப்படாதே, உன் தகப்பனாகிய யோனத்தானின் நிமித்தம் நான் நிச்சயமாக உனக்குத் தயவுசெய்வேன்' (2 சாமுவேல் 9:7) என்று கூறி அவனது அச்சத்தை முற்றிலும் நீக்கினார்.
ஆம், சீபா வஞ்சகமாகப் பொய் சொன்னான். அப்சலோமின் கலகத்தால் தாவீது எருசலேமை விட்டு வெளியேறியபோது, சீபா அப்பங்களையும் திராட்சரசத்தையும் கொண்டுவந்து, மேவிபோசேத் ராஜ்யம் தனக்குக் கிடைக்கும் என்று எண்ணி எருசலேமிலேயே தங்கிவிட்டதாகப் பொய் கூறினான் (2 சாமுவேல் 16:1–4). ஆனால் உண்மை என்னவென்றால், கால்கள் முடமான மேவிபோசேத்துக்குக் கழுதையின் மீது சேணம் கட்டித் தராமல் சீபா வஞ்சித்துவிட்டுச் சென்றிருந்தான். தாவீது வெற்றிபெற்றுத் திரும்பியபோது, மேவிபோசேத் கால் அலம்பாமலும், தாடி நறுக்காமலும், வஸ்திரம் துவைக்காமலும் துக்கத்தோடு வந்து சீபாவின் வஞ்சகத்தை வெளிப்படுத்தினான் (2 சாமுவேல் 19:24–30).
மேவிபோசேத்தின் சரித்திரம் இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமான மீட்பின் கிருபையை விளக்கும் பழைய ஏற்பாட்டின் மிக உன்னதமான நிழலாட்டமாகும். மேவிபோசேத்தைப் போல மனிதகுலம் முழுவதும் பாவத்தின் வீழ்ச்சியினால் ஆவிக்குரிய ரீதியில் முடமாகி, தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்புக்குப் பயந்து, பாவத்தின் வறண்ட வனாந்தரத்தில் மறைந்து வாழ்ந்தது. ஆனால் மற்றொருவரின் (இயேசு கிறிஸ்துவின்) புதிய உடன்படிக்கையின் நிமித்தமாக, தேவன் தாமே நம்மைத் தேடிவந்து, நம் பயங்களைப் போக்கி, தம்முடைய பிள்ளைகளாகத் தத்தெடுத்து, இழந்த நித்திய ஆசீர்வாதங்களை மீட்டுத்தந்து, தம்முடைய ராஜ பந்தியில் எந்நாளும் அமரும் சிலாக்கியத்தை நமக்கு அருளியுள்ளார்.
