கதிரவனின் காலைக் கிரணங்கள் தாவீதின் நகரத்து சுண்ணக்கல் பாறைகளின் மீது பொன்னிற நிழல்களைப் பரப்பியபோது, யூதேயாவின் குளிர்ந்த வசந்த காற்று மெல்ல வீசிக்கொண்டிருந்தது. புனித வரலாற்று ஆசிரியர் அந்தப் பருவத்தை நெஞ்சை உலுக்கும் எளிமையோடு பதிவு செய்கிறார்: "ராஜாக்கள் யுத்தத்திற்குப் புறப்படும் காலமான வசந்தகாலத்தின் துவக்கத்திலே, தாவீது யோவாபையும், அவனோடேகூடத் தன் சேவகரையும், இஸ்ரவேல் அனைவரையும் அனுப்பினான்; அவர்கள் அம்மோன் புத்திரரை அழித்து, ரப்பாவை முற்றுகை போட்டார்கள்; தாவீதோ எருசலேமிலே தங்கிவிட்டான்" (2 சாமுவேல் 11:1). யோர்தான் நதிப் பள்ளத்தாக்கிற்கு அப்பால், வடகிழக்கே முப்பது மைல் தொலைவில், அம்மோனியரின் பலத்த அரணான ரப்பாவின் கொத்தளங்களுக்கு முன்பாக இஸ்ரவேலின் பராக்கிரமசாலிகள் கொடூரமான யுத்தக் களத்திலே புழுதியிலும் இரத்தத்திலும் போராடிக் கொண்டிருந்தனர். அதுல்லாம் குகையிலும் என்கேதி பாறைகளிலும் தாவீதோடு நின்ற தோழர்கள் அங்கே வாளேந்தி நின்றனர். ஆனால் இஸ்ரவேலின் சக்கரவர்த்தியோ, மேய்ப்பனின் கோலையும் போர்வீரனின் ஈட்டியையும் கீழே போட்டுவிட்டு, எருசலேமின் அரண்மனை அந்தப்புரத்தின் சுகபோகங்களில் சோம்பலாய் மூழ்கியிருந்தார்.
ஒரு நாள் மாலை அந்திவேளையில், தனது மத்தியான படுக்கையிலிருந்து எழுந்த தாவீது ராஜா, அரண்மனையின் தட்டையான உப்பரிகையின்மேல் உலாவிக்கொண்டிருந்தார். ஓபேல் மலையின் உச்சிமேடையில் அமைந்திருந்த அந்த அரண்மனை உப்பரிகையிலிருந்து பார்த்தால், கீழே சரிவுகளில் அமைந்திருந்த குடியிருப்புகளின் முற்றம் தெளிவாகத் தெரியும். அந்தி மயங்கும் வேளையில், கீழே ஒரு வீட்டின் திறந்த முற்றத்தில் ஒரு பெண் ஸ்நானம் பண்ணிக்கொண்டிருந்ததை தாவீதின் கண்கள் தற்செயலாகக் கண்டன. அவள் தன் மாதாந்திர தீட்டு கழிந்தபின் நியாயப்பிரமாண முறைப்படி தன்னைச் சுத்திகரித்துக் கொண்டிருந்தாள் (லேவியராகமம் 15:19); அவள் பார்வைக்கு மிகவும் அழகுள்ளவளாயிருந்தாள். சங்கீதங்களிலே பாடியதுபோலத் தன் கண்களை மூடிக்கொண்டு விலகிச் செல்வதற்குப் பதிலாக, தாவீது நின்று, அவளை உற்றுப்பார்த்து, தன் இதயத்தில் கொடிய இச்சைக்கு இடமளித்தார்.
ராஜா உடனே தன் சேவகனை அனுப்பி, அந்தப் பெண்ணைக் குறித்து விசாரித்தார். அந்தச் சேவகன் திரும்பிவந்து சொன்ன வார்த்தைகள் ராஜாவின் மனச்சாட்சியைத் தடுத்து நிறுத்தியிருக்க வேண்டிய ஆழமான எச்சரிக்கைகளைக் கொண்டிருந்தன: "அவள் எலியாமின் குமாரத்தியும், ஏத்தியனான உரியாவின் மனைவியுமாகிய பத்சேபாள் அல்லவா?" என்றான் (2 சாமுவேல் 11:3). அந்தப் பெயர்கள் ஒவ்வொன்றும் மாபெரும் கனம் பொருந்தியவை. எலியாம் என்பவன் தாவீதின் முப்பத்தேழு சிறப்பு பராக்கிரமசாலிகளில் ஒருவன் (2 சாமுவேல் 23:34). அவனது தகப்பனாகிய அகித்தோப்பேல், தேவனுடைய வார்த்தையை விசாரிப்பதுபோல மதிக்கப்பட்ட தாவீதின் தலைமை அரசியல் ஆலோசகன். ஏத்தியனான உரியாவோ, தாவீதிற்காகத் தன் உயிரையும் கொடுக்கத் துணிந்த மெய்க்காப்பாளர்களின் தலைசிறந்த வீரன். பத்சேபாள் பரிசுத்த திருமண உடன்படிக்கையினாலும், உயர்குடிப் பாரம்பரியத்தினாலும், மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தினாலும் பாதுகாக்கப்பட்ட ஒரு கற்புள்ள பெண்.
ஆனால் வரம்பற்ற அதிகார மமதை மனச்சாட்சியின் குரலை அடியோடு கொன்றுபோட்டது. ராஜா தன் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி ஆட்களை அனுப்பி அவளை பலவந்தமாய் அரண்மனைக்கு வரவழைத்தார். தாவீது அவளோடு சயனித்துப் பாவம் செய்தார்; தேவனால் அருளப்பட்ட பரிசுத்த ராஜரீக அபிஷேகத்தை சுய இச்சைக்காகப் பாழ்படுத்தினார். பாவம் முடிந்தபின் பத்சேபாள் கலங்கிய உள்ளத்தோடு தன் வீட்டிற்குத் திரும்பினாள். வாரங்கள் மௌனமாய் நகர்ந்தன; திடீரென ஒரு நாள் அரண்மனைக்கு பத்சேபாளினிடமிருந்து ஒரு நடுக்கமூட்டும் சுருக்கமான செய்தி வந்தது: "நான் கர்ப்பவதியாயிருக்கிறேன்" (2 சாமுவேல் 11:5).
மோசேயின் பிரமாணத்தின்படி, விபச்சாரம் என்பது ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் ஒரே நேரத்தில் கல்லெறிந்து மரண தண்டனை விதிக்கப்பட வேண்டிய கொடிய பாவமாகும் (லேவியராகமம் 20:10). உரியா பல மாதங்களாக ரப்பாவின் யுத்தகளத்தில் இருக்கும்போது, இந்தக் குழந்தைக்கு அவன் தகப்பனாக இருக்க முடியாது என்பது உலகறிந்த உண்மையாகும். பயம் தாவீதைப் பற்றிக்கொண்டது. தன் பாவத்தை மறைக்க ஒரு கொடிய நாடகத்தைத் தாவீது திட்டமிட்டார். யோவாபுக்கு ஆள் அனுப்பி: "ஏத்தியனாகிய உரியாவை என்னிடத்திற்கு அனுப்பு" என்று கட்டளையிட்டார்.
போர்க்களத்திலிருந்து உரியா வந்தபோது, தாவீது ஏதோ யுத்தத்தின் நலம் விசாரிக்கிறவனைப் போல நடித்து, படைகளின் நிலைமையைக் கேட்டறிந்தார். தன் வஞ்சகத்தை அன்பின் முகமூடிக்குள் மறைத்துக்கொண்டு: "நீ உன் வீட்டிற்குப் போய், உன் கால்களைக் கழுவு" என்றார்; அவனுக்கு அரண்மனையிலிருந்து விசேஷித்த போஜனப் பண்டங்களையும் அனுப்பிவைத்தார். ஆனால் உரியா தன் வீட்டிற்குப் போகவில்லை. யுத்த ஆடைகளோடு, அரண்மனை வாசலில் ராஜாவின் மெய்க்காவலர்களோடு சேர்ந்து திறந்தவெளியில் படுத்துக்கொண்டான்.
மறுநாள் காலையில் உரியா வீட்டிற்குப் போகவில்லை என்ற செய்தியைக் கேட்டுத் தாவீது அதிர்ச்சியடைந்தார்: "நீ பிரயாணமாய் வந்திருந்தும் உன் வீட்டிற்குப் போகாதிருந்தது என்ன?" என்று கேட்டார். அதற்கு உரியா அளித்த பதில், ஒரு உண்மையான பரிசுத்த போர்வீரனின் உன்னத ஆத்துமாவை வெளிப்படுத்தி, கபட வேடமிட்ட ராஜாவின் மனச்சாட்சியைச் சாட்டையாய் அடித்தது: "தேவனுடைய பெட்டியும், இஸ்ரவேலும், யூதாவும் கூடாரங்களிலே தங்கி, என் ஆண்டவனாகிய யோவாபும் என் ஆண்டவனின் சேவகரும் வெளியிலே பாளயமிறங்கியிருக்கையில், நான் புசித்து, குடித்து, என் மனைவியோடே படுக்க என் வீட்டிற்குப் போவேனோ? உம்முடைய ஜீவனையும் உம்முடைய ஆத்துமாவின் ஜீவனையும் கொண்டு சொல்லுகிறேன், நான் இந்தக் காரியத்தைச் செய்யவே மாட்டேன்!" என்றான் (2 சாமுவேல் 11:11). தேவனுடைய பரிசுத்தப் பெட்டிக்கும் தன் போர்ச் சகோதரர்களுக்கும் அவன் காட்டிய விசுவாசம் ஒப்பற்றதாயிருந்தது.
தாவீது தன் சதியை விடவில்லை; மறுநாள் இரவு உரியாவை விருந்துக்கு அழைத்து, அவனுக்கு அளவுக்கு அதிகமாகத் திராட்சரசத்தைக் குடிக்கக் கொடுத்து அவனை வெறிக்கப்பண்ணினார். ஆனால் போதையிலும் உரியாவின் உத்தமம் அசையவில்லை; அவன் போதையிலும் தன் வீட்டிற்குப் போகாமல் காவலாளிகளோடு வாசலிலேயே படுத்துறங்கினான்.
தன் பாவத்தை மறைக்க வேறு வழியின்றி, அந்த மேய்ப்பன் ராஜா ஒரு கொடூரமான பாதாளக் கொலையாளியாக மாறினார். மறுநாள் காலையில் தாவீது தன் மேஜையில் அமர்ந்து, யோவாபுக்கு ஒரு இரகசிய மரணக் கடிதத்தை எழுதினார். ராஜ முத்திரையை மெழுகில் பதித்து, அந்த முத்திரையிடப்பட்ட மரணக் கடிதத்தை உரியாவின் கையிலேயே கொடுத்து போர்க்களத்திற்கு அனுப்பினார். அதில்: "யுத்தம் பலத்திருக்கிற இடத்திலே நீங்கள் உரியாவை முன்னணியாக நிறுத்தி, அவன் வெட்டுண்டு சாகும்படிக்கு அவனை விட்டுப் பின்வாங்குங்கள்" என்று எழுதப்பட்டிருந்தது (2 சாமுவேல் 11:15).
கொடூரமான தளபதியான யோவாப், ராஜாவின் கட்டளையை அப்படியே நிறைவேற்றினான். நகரத்தின் மதில் சுவருக்கு மிக அருகில் உரியாவையும் சில வீரர்களையும் நிறுத்தித் தாக்கச் செய்தான். மதிலின் மேலிருந்த அம்மோனிய வில்வீரர்கள் அம்புகளையும் பெருங்கற்களையும் வீசி எறிந்ததில், உரியா அங்கே அநியாயமாய் மடிந்து விழுந்தான். செய்தி எருசலேமுக்கு வந்தபோது தாவீது: "பட்டயம் இந்தப்பக்கமும் அந்தப்பக்கமும் பாயும், இதற்கு நீ விசனப்படவேண்டாம்" என்று இரக்கமற்ற கல்நெஞ்சோடு பதிலளித்தார். பத்சேபாள் தன் புருஷனுக்காகத் துக்கம் கொண்டாடி முடித்தபின், தாவீது அவளைத் தன் வீட்டிற்கு அழைத்துக்கொண்டுவந்து, அவளைத் தன் மனைவியாக்கிக்கொண்டார்; அவள் ஒரு ஆண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தாள்.
மனிதக் கண்களுக்கு எல்லாம் மறைக்கப்பட்டுவிட்டது; பாவம் மண்ணோடு புதைக்கப்பட்டுவிட்டது என்று தோன்றியது. ஆனால் வேதாகமம் அந்த அதிகாரத்தின் முடிவில் பயங்கரமான தேவ நியாயத்தீர்ப்பைப் பதிவு செய்கிறது: "தாவீது செய்த இந்தக் காரியம் கர்த்தரின் பார்வைக்குப் பொல்லாததாயிருந்தது" (2 சாமுவேல் 11:27).
மாதங்கள் உருண்டோடின. தாவீது சிங்காசனத்தில் அமர்ந்து ஆட்சி செய்தார், பலிகளைச் செலுத்தினார்; ஆனால் அவரது உள்ளான ஆத்துமாவோ மறைக்கப்பட்ட குற்ற உணர்வினால் காய்ந்து கருகிக்கொண்டிருந்தது. 32-ஆம் சங்கீதத்தில் அவர் கதறியதுபோல: "நான் என் பாவத்தை அறிக்கையிடாமல் மவுனமாயிருந்தபோது, நித்தம் என் கதறுதலினாலே என் எலும்புகள் உலர்ந்துபோயிற்று. இரவும் பகலும் உம்முடைய கை என்மேல் பாரமாயிருந்தது; என் சாரம் உஷ்ணகாலத்து வறட்சிபோல வறண்டுபோயிற்று" (சங்கீதம் 32:3–4).
அப்போது, யாருமே எதிர்பாராத வேளையில் நாத்தான் தீர்க்கதரிசி ராஜாவின் கொலுமண்டபத்திற்குள் நுழைந்தார். அவர் நேரடியாகக் கொலைப்பழி சுமத்த வரவில்லை; மாறாக, தேசத்தின் தலைமை நியாயாதிபதியாகிய ராஜா தீர்த்துவைக்க வேண்டிய ஒரு வழக்கை எடுத்துரைத்தார்:
"ஒரு பட்டணத்தில் இரண்டு மனுஷர் இருந்தார்கள்; ஒருவன் ஐசுவரியவான், மற்றவன் தரித்திரன். ஐசுவரியவானுக்கு ஆடுமாடுகள் திரளாயிருந்தது. தரித்திரனுக்கோ தான் வாங்கி வளர்த்த ஒரே ஒரு சின்ன ஆட்டுக்குட்டியைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லாதிருந்தது; அது அவனோடும் அவன் பிள்ளைகளோடும் கூட வளர்ந்து, அவனுடைய வாயின் அப்பத்தைத் தின்று, அவனுடைய பாத்திரத்திலே குடித்து, அவனுடைய மடியிலே படுத்துக்கொண்டு, அவனுக்கு ஒரு மகளைப்போல இருந்தது. அந்த ஐசுவரியவானிடத்தில் ஒரு வழிப்போக்கன் வந்தான்; அவன் தன்னிடம் வந்த வழிப்போக்கனுக்குச் சமையல் பண்ணுவதற்குத் தன் சொந்த ஆடுமாடுகளில் ஒன்றை எடுக்க மனமில்லாமல், அந்தத் தரித்திரனுடைய ஆட்டுக்குட்டியைப் பிடித்து, அதைத் தன்னிடம் வந்த மனுஷனுக்குச் சமையல் பண்ணினான்" என்றார் (2 சாமுவேல் 12:1–4).
நாத்தான் சொல்லி முடித்ததும், தாவீதின் உள்ளத்தில் நீதித் தீப்பொறி கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. அந்த ஐசுவரியவானின் ஈவிரக்கமற்ற கொடூரத்தைக் கேட்டுப் பெத்லகேமின் பழைய மேய்ப்பனாகிய தாவீது கொதித்தெழுந்தார். சிங்காசனத்திலிருந்து ஆவேசமாய் எழுந்து: "இதைச் செய்த மனுஷன் மரணத்திற்குப் பாத்திரன் என்று கர்த்தரின் ஜீவனைக்கொண்டு சொல்லுகிறேன்! அவன் இரக்கஞ்செய்யாமல் இந்தக் காரியத்தைச் செய்தபடியினால், அந்த ஆட்டுக்குட்டிக்காக நாலத்தனையாய்த் திருப்பிக் கொடுக்கவேண்டும்" என்று ஆணையிட்டுக் கத்தினார் (2 சாமுவேல் 12:5–6).
அரண்மனை மண்டபத்தில் தாவீதின் வார்த்தைகள் எதிரொலித்து அடங்குவதற்குள், நாத்தான் தன் தீர்க்கதரிசனக் கண்களால் ராஜாவை ஊடுருவப் பார்த்தார். மண்டபத்தில் மரண அமைதி நிலவியது. நாத்தான் தன் கையை நீட்டி, தாவீதின் நெஞ்சுக்கு நேராக விரலைச் சுட்டிக்காட்டி, உலக வரலாற்றின் மிக உன்னதமான தீர்க்கதரிசன முழக்கத்தை இடிமுழக்கம்போல வீசினார்:
"நீயே அந்த மனிதன்!" (*அத்தா ஹா-ஈஷ்!*, 2 சாமுவேல் 12:7).
அந்த வார்த்தைகள் தாவீதின் தலையில் இடிவிழுந்ததுபோலத் தாக்கியது. நாத்தான் சர்வவல்ல கர்த்தரின் வார்த்தைகளைத் தொடர்ந்தார்: "இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தர் சொல்லுகிறது என்னவென்றால்: 'நான் உன்னை இஸ்ரவேலின்மேல் ராஜாவாக அபிஷேகம் பண்ணி, உன்னைச் சவுலின் கைக்குத் தப்புவித்து... இன்னும் உனக்கு எவ்வளவோ தந்திருப்பேனே! அப்படியிருக்க, நீ கர்த்தருடைய வார்த்தையை அசட்டைபண்ணி, அவர் பார்வைக்குப் பொல்லாப்பான இந்தக் காரியத்தைச் செய்தது என்ன? ஏத்தியனாகிய உரியாவைப் பட்டயத்தாலே வெட்டி, அவன் மனைவியை உனக்கு மனைவியாக எடுத்துக்கொண்டாயே... ஆகையால் பட்டயம் என்றைக்கும் உன் வீட்டை விட்டு விலகாதிருக்கும்!'" (2 சாமுவேல் 12:7–10).
ராஜாவின் சகல பெருமைகளும் போலி முகமூடிகளும் சுக்குநூறாய் உடைந்தன. சாக்குப்போக்குச் சொல்லி ஜனங்களின் மேல் பழியைப் போட்ட சவுலைப்போல தாவீது எதையும் மறைக்க முயலவில்லை. தன் கிரீடத்தைக் கழற்றி எறிந்து, கண்ணீர் தாரை தாரையாக வழிய, நடுங்கும் உதடுகளோடு தன் ஆத்துமாவை ஊற்றி இரண்டு எபிரெய வார்த்தைகளைச் சொன்னார்:
"கர்த்தருக்கு விரோதமாய்ப் பாவம் செய்தேன்" (*ஹாதாத்தி யெகோவா*, 2 சாமுவேல் 12:13).
அந்த உடைந்த உள்ளத்தின் மெய்யான மனந்திரும்புதலைக் கண்ட நாத்தான், பரலோகத்தின் இணையற்ற கிருபையை அறிவித்தார்: "கர்த்தரும் உம்முடைய பாவத்தை நீக்கினார்; நீர் சாகமாட்டீர்" (2 சாமுவேல் 12:13). நித்திய ஆக்கினை நீக்கப்பட்டது; கிருபை பாவத்தை மூடியது. ஆனால் பாவத்தின் உலகப் பின்விளைவுகள் மாறவில்லை: அந்த விபச்சாரத்தில் பிறந்த குழந்தை கடுமையான நோயுற்று, தாவீது ஏழு நாட்கள் தரையிலே கிடந்து உபவாசித்து அழுது மன்றாடியும் ஏழாம் நாளில் மரித்தது. தாவீது தனக்குத்தானே சொன்ன "நாலத்தனையாய் திருப்பிக் கொடுக்கவேண்டும்" என்ற தீர்ப்பின்படியே அம்னோன், அப்சலோம், அதோனியா என அவரது மகன்கள் அகால மரணமடைந்தனர்.
தன் வீழ்ச்சியின் பயங்கர துயரத்திலே தாவீது கதறி எழுதிய மனந்திரும்புதலின் சங்கீதமே 51-ஆம் சங்கீதமாகும்: "தேவனே, உமது கிருபையின்படி எனக்கு இரங்கும்; உமது உருக்கமான இரக்கங்களின்படி என் மீறுதல்கள் நீங்க என்னைச் சுத்திகரியும்... என் மீறுதல்களை நான் அறிந்திருக்கிறேன்; என் பாவம் எப்பொழுதும் எனக்கு முன்பாக நிற்கிறது. உமக்கு விரோதமாக, உமக்கு ஒருவருக்கே விரோதமாக நான் பாவம் செய்து, உமது கண்கள் முன்பாக இந்தப் பொல்லாப்பைச் செய்தேன்... தேவனே, சுத்த இருதயத்தை என்னிலே சிருஷ்டியும், நிலைவரமான ஆவியை என் உள்ளத்திலே புதுப்பியும்" (சங்கீதம் 51:1–4, 10).
தேவன் விரும்புகிறது வெளிவேஷ பலிகளை அல்ல, நொருங்குண்ட ஆவியையும் நருங்குண்ட இருதயத்தையுமே என்பதைத் தாவீது தன் வீழ்ச்சியின் வழியாய் கற்றுக்கொண்டார். அந்த மனந்திரும்புதலின் சாம்பலிலிருந்து தேவனுடைய இரக்கம் மீண்டும் துளிர்த்தது. தாவீது பத்சேபாளைத் தேற்றினார்; அவள் மீண்டும் ஒரு குமாரனைப் பெற்றெடுத்தாள்; அவனுக்குச் 'சாலொமோன்' (சமாதானமுள்ளவன்) என்று பெயரிட்டார். ஆனால் கர்த்தரோ நாத்தான் தீர்க்கதரிசி மூலமாக அவனுக்கு 'எதிதியா' (கர்த்தருக்குப் பிரியமானவன்) என்று விசேஷித்த பெயரைச் சூட்டினார். உடைந்த ஒரு ராஜாவின் கண்ணீரையும், அநீதியால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணின் கண்ணீரையும் கர்த்தர் கிருபையாய் மாற்றி, உலக இரட்சகராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் ராஜ வம்சத்தின் பிறப்பிடமாக அவர்களை ஆசீர்வதித்தார்.
வேதாகம மூல மொழி வேர்ச்சொற்கள் & இறையியல் அர்த்தங்கள்
கர்த்தருக்கு விரோதமாய்ப் பாவம் செய்தேன். 2 சாமுவேல் 12:13-ல் தாவீது உச்சரித்த சுருக்கமான இரண்டு எபிரெய வார்த்தைகள்; இதில் எவ்வித சுயநீதியோ, சாக்குப்போக்கோ இல்லை; இது உண்மையான மனந்திரும்புதலின் திருப்புமுனையாகும்.
நீயே அந்த மனிதன்! 2 சாமுவேல் 12:7-ல் நாத்தான் தீர்க்கதரிசி வீசிய வார்த்தைப் பட்டயம்; இது தாவீதின் போலி நியாயத்தீர்ப்பை நொறுக்கி, ராஜரீக போர்வையை அவிழ்த்து, தேவனுடைய நியாயாசனத்திற்கு முன்பாக அவனை நிர்வாணமாய் நிறுத்தியது.
சுத்தமான, மாசற்ற இருதயம். சங்கீதம் 51:10-ல் 'பாரா' (இல்லாமையிலிருந்து புதிதாக சிருஷ்டித்தல்) என்ற தேவனுக்கு மட்டுமே உரிய கிரியையோடு இணைந்து வருகிறது; மனிதனால் சீர்படுத்த முடியாத உள்ளான ஆத்துமாவை தேவன் மட்டுமே புதிதாக சிருஷ்டிக்க முடியும் என்பதைக் குறிக்கிறது.
உருக்கமான இரக்கங்கள் அல்லது ஆழமான தாய்மைப் பரிவு ('ரெகேம்' - கருப்பை என்பதிலிருந்து பிறந்தது). சங்கீதம் 51:1-ல் தாவீது தேவனுடைய ஆழ்ந்த உடன்படிக்கை இரக்கத்தை நோக்கி முறையிடுகிறார்; இது காயம்பட்ட பாவியின் மீது தேவன் காட்டும் கனிவான கரிசனையைக் குறிக்கிறது.
கர்த்தருக்குப் பிரியமானவன் (எதிதியா). நாத்தான் தீர்க்கதரிசி மூலமாக சாலொமோனுக்குக் கர்த்தரால் சூட்டப்பட்ட விசேஷித்த பெயர் (2 சாமுவேல் 12:25); மனித வீழ்ச்சியின் மத்தியிலும் தேவனுடைய சமாதானமும் மாறாத உடன்படிக்கையின் கிருபையும் தொடர்வதை இது வெளிப்படுத்துகிறது.
பண்டைய கிழக்குலக & தொல்பொருள் பின்னணி
2 சாமுவேல் 11:1-ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள 'ராஜாக்கள் யுத்தத்திற்குப் புறப்படும் காலமான வசந்த காலம்' என்பது பண்டைய மத்திய கிழக்கின் வேளாண்மை மற்றும் ராணுவ சுழற்சியைக் குறிக்கிறது. குளிர்கால மழையும் சேறும் மறைந்த பின், நிசான் மாதத்தில் (மார்ச்-ஏப்ரல்) மன்னர்கள் தங்கள் படைகளை நடத்தி, விளைச்சல்களையும் வர்த்தக வழிகளையும் கைப்பற்றப் புறப்படுவது வழக்கம். அம்மோனியரின் பலத்த அரணான ரப்பாவை (இன்றைய ஜோர்தானின் அம்மான்) முற்றுகையிட்ட தனது படைகளோடு செல்லாமல், தாவீது எருசலேமில் சோம்பலாய் தங்கியிருந்தது அவனது ராஜரீக மேய்ப்பன் பொறுப்பிலிருந்து வழுவிய பெரும் தவறாகும். பத்சேபாள் சாதாரண பெண் அல்ல; அவள் தாவீதின் முப்பத்தேழு பராக்கிரமசாலிகளில் ஒருவனான ஏலியாமின் மகளும் (2 சாமு 23:34), தேவனுடைய வார்த்தையை விசாரிப்பது போன்ற மதிக்கப்பட்ட தலைமை ஆலோசகரான அகித்தோப்பேலின் பேத்தியும் ஆவாள் (2 சாமு 16:23). உரியா என்பவன் ஏத்திய வம்சத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தாலும், இஸ்ரவேலின் தேவனை முழுமையாய் ஏற்றுக்கொண்டு எபிரெயப் பெயரைத் தரித்திருந்தான் ('யெகோவாவே என் வெளிச்சம்'). யுத்தகளத்தில் தேவனுடைய உடன்படிக்கைப் பெட்டி கூடாரத்தில் இருக்கும்போது உடலுறவைத் தவிர்த்து, புனித யுத்தத்தின் (ஹேரெம்) பரிசுத்த நியாயப்பிரமாண விதிகளைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்ற மோசேயின் கட்டளைக்கு அவன் உண்மையாய் அடிபணிந்தான் (உபா 23:9–14). தாவீதின் நகரத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட தொல்பொருள் அகழ்வாராய்ச்சிகள், உயர்ந்த மலை உச்சியில் அமைந்திருந்த ராஜ அரண்மனையிலிருந்து கீழே உள்ள வீடுகளின் முற்றம் தெளிவாகத் தெரியக்கூடிய சரிவான அமைப்பைக் காட்டுகின்றன. தாவீதின் இந்தச் செயல் விபச்சாரம் (லேவி 20:10), நிரபராதியைக் கொலை செய்தல் (யாத் 20:13), பிறன் மனைவியை இச்சித்தல் (யாத் 20:17) ஆகிய மோசேயின் பிரமாணங்களின்படி மரண ஆக்கினைக்குரிய பாவங்களாகும்; தேவனுடைய உடன்படிக்கையின் கீழ் ராஜாக்களுக்கு எவ்வித சட்ட விலக்கும் வழங்கப்படவில்லை.
ஆவிக்குரிய வளர்ச்சி & அன்றாட வாழ்க்கைப் பாடங்கள்
- சோம்பலை அகற்றி ஆவிக்குரிய விழிப்புணர்வைக் காத்துக்கொள்ளுங்கள்: தாவீது யுத்தகளத்தில் பராக்கிரமசாலிகளைச் சந்தித்தபோது விழவில்லை; மாறாக, தன் கடமையை மறந்து அரண்மனையில் சுகபோகமாய் ஓய்வெடுத்தபோதே வீழ்ந்தார். ஆவிக்குரிய சோர்வு, தனிமை மற்றும் சோம்பல் ஆகியவற்றின் போது சாத்தான் விரிக்கும் இச்சையின் வலைகளில் எச்சரிக்கையாய் இருங்கள்.
- தீர்க்கதரிசன கடிந்துகொள்ளுதலைத் தாழ்மையோடு ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்: பாவம் செய்யாமல் இருப்பது மட்டுமல்ல, பாவம் சுட்டிக்காட்டப்படும்போது நாம் எப்படி எதிர்வினையாற்றுகிறோம் என்பதிலேயே ஆவிக்குரிய முதிர்ச்சி விளங்குகிறது. புறஜாதி ராஜாக்களைப் போல நாத்தானைக் கொல்லாமல், தாவீது தேவனுடைய வார்த்தைக்கு நடுங்கித் தலைவணங்கினார்.
- வெளிவேஷ சீர்திருத்தத்தை அல்ல, உள்ளான சுத்திகரிப்பையே வாஞ்சியுங்கள்: சங்கீதம் 51-ல் தாவீது தன் ராஜ அந்தஸ்தைக் காப்பாற்றும்படியோ தன் பெருமையைப் பாதுகாக்கும்படியோ கேட்கவில்லை; உள்ளத்தில் உண்மையையும் சுத்த இருதயத்தையுமே கேட்டார். மனிதர்களின் புகழ்ச்சியை விட தேவனுக்கு முன்பான உள்ளான பரிசுத்தத்திற்கே முதலிடம் கொடுங்கள்.
- பாவம் நொறுக்கியதை மீண்டும் உருவாக்கும் தேவ கிருபையை நம்புங்கள்: தாவீது கடுமையான பூலோக ஒழுங்குமுறைகளை அனுபவித்தபோதிலும், தேவன் அவரை அடியோடு கைவிடவில்லை. உண்மையான மனந்திரும்புதலின் சாம்பலிலிருந்து தேவன் சாலொமோனைத் தந்து, மேசியாவின் வம்ச வழியைத் தொடரச்செய்தார்; ஆக்கினையை விட தேவ கிருபையே பெரியது.
வேதாகம ஆய்வை ஆதரியுங்கள்
இந்த ஆய்வு உங்களுக்கு ஆசீர்வாதமாக இருந்ததா? Bible Hunger தளத்தின் தமிழ் & ஆங்கில ஆய்வுகள் மற்றும் ஊடாடும் வேதக் கருவிகளை ஆதரியுங்கள்.
⚡ முக்கிய உண்மைகள்
- உரியா தாவீதின் முப்பத்தேழு பராக்கிரமசாலிகளாகிய 'கிப்போரீம்' வீரர்களில் ஒருவனாக இருந்தான் (2 சாமுவேல் 23:39); அதாவது தாவீது தன் சொந்த மெய்க்காப்பாளனும் தேசத்தின் நாயகனுமாகிய ஒருவனையே திட்டமிட்டுக் கொலை செய்தார்.
- பத்சேபாளினுடைய தகப்பனாகிய ஏலியாமும் தாவீதின் முப்பத்தேழு பராக்கிரமசாலிகளில் ஒருவன் (2 சாமுவேல் 23:34); அவளது பாட்டனாகிய அகித்தோப்பேல் பிற்காலத்தில் இந்த அநீதிக்காகப் பழிவாங்கவே அப்சலோமின் கிளர்ச்சியில் இணைந்தான் (2 சாமுவேல் 15:12).
- திரளான மந்தைகள் கொண்ட ஒரு ஐசுவரியவான் ஏழை மனிதனின் ஒரே செல்ல ஆட்டுக்குட்டியைப் பறித்த உவமையைக் கூறி, தாவீது தனக்குத்தானே மரணத் தீர்ப்பையும் நாலத்தனையாய் திருப்பிக் கொடுக்கும் தண்டனையையும் கூறும்படி நாத்தான் செய்தார் (2 சாமுவேல் 12:1–6).
- தாவீது தனக்குத்தானே தீர்ப்பளித்த 'நாலத்தனையாய் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும்' என்ற வார்த்தையின்படியே, தாவீதின் நான்கு மகன்கள் அகால மரணமடைந்தனர்: பத்சேபாளினுடைய முதல் குழந்தை, அம்னோன், அப்சலோம் மற்றும் அதோனியா (2 சாமுவேல் 12:18; 13:29; 18:14; 1 இராஜாக்கள் 2:25).
❓ அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள் (FAQs)
உரியா ஏன் தன் வீட்டிற்குச் சென்று தன் மனைவியோடு தங்குவதற்கு மறுத்துவிட்டான்?
உரியா இஸ்ரவேலின் பரிசுத்த யுத்த பிரமாணங்களின்படி (ஹேரெம்) வாழ்ந்த ஒரு உண்மையான தேவபக்தன். தேவனுடைய பரிசுத்த உடன்படிக்கைப் பெட்டியும் இஸ்ரவேலின் சேனைகளும் ரப்பாவின் திறந்த வெளியில் கூடாரங்களில் பாளயமிறங்கியிருக்கும் போது, போர்வீரர்கள் தங்களைப் பரிசுத்தப்படுத்தி உடலுறவைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்பது மோசேயின் சட்டமாகும் (உபா 23:9–14; 1 சாமு 21:4–5). உரியா தாவீதை நோக்கி: 'பெட்டியும், இஸ்ரவேலும், யூதாவும் கூடாரங்களிலே தங்கி, என் ஆண்டவனாகிய யோவாபும் என் ஆண்டவனின் சேவகரும் வெளியிலே பாளயமிறங்கியிருக்கையில், நான் புசித்து, குடித்து, என் மனைவியோடே படுக்க என் வீட்டிற்குப் போவேனோ? உம்முடைய ஜீவனையும் உம்முடைய ஆத்துமாவின் ஜீவனையும் கொண்டு சொல்லுகிறேன், நான் இந்தக் காரியத்தைச் செய்யமாட்டேன்' என்று உத்தமமாய் அறிவித்தான் (2 சாமு 11:11).
நாத்தான் தீர்க்கதரிசி ஆரம்பத்திலேயே நேரடியாகக் கடிந்துகொள்ளாமல் உவமையைப் பயன்படுத்தியது ஏன்?
இஸ்ரவேலின் தலைமை நியாயாதிபதியாக வீற்றிருந்த தாவீது ராஜா, குடிமக்களின் வழக்குகளைத் தீர்த்து வைப்பது வழக்கம். ஐசுவரியவான் ஏழையின் செல்ல ஆட்டுக்குட்டியைப் பறித்த கதையை ஒரு நிஜமான வழக்குப்போல நாத்தான் கூறியபோது, தாவீதின் மனச்சாட்சி விழித்துக்கொண்டு, அநீதிக்கு விரோதமாகக் கொதித்தெழுந்து மரணத் தீர்ப்பளித்தான். தன் சொந்த வாயினாலேயே குற்றவாளிக்குத் தண்டனையை அறிவித்த அந்தத் தருணத்தில், 'நீயே அந்த மனிதன்!' என்று நாத்தான் தாக்கியபோது, தாவீதினால் தன் குற்றத்தைத் தட்டிக்கழிக்கவோ நியாயப்படுத்தவோ முடியாமல் போனது.
தேவன் தாவீதை முழுமையாக மன்னித்த பின்னரும் அவரது குடும்பம் கடுமையான பாதிப்புகளுக்கு உள்ளானது ஏன்?
வேதாகம இறையியலில் நித்திய பாவ மன்னிப்பிற்கும், பூலோக ஒழுங்குமுறை தண்டனைக்கும் இடையே தெளிவான வேறுபாடு உண்டு. தாவீது மனந்திரும்பிய உடனேயே கர்த்தர் அவரது ஆத்துமாவின் பாவத்தை மன்னித்து, மோசேயின் நியாயப்பிரமாணப்படியான உடனடி மரண தண்டனையிலிருந்து அவரைக் காப்பாற்றினார் (2 சாமு 12:13). ஆனால், கர்த்தருடைய சத்துருக்கள் தூஷிப்பதற்கு இந்தக் காரியம் பெரிய முகாந்தரமாய் இருந்ததினால், பூலோக ரீதியான ஒழுங்குமுறை தவிர்க்க முடியாததாயிற்று. தாவீது இரகசியமாய் விதைத்த இச்சையும் கொலையும், அவரது குடும்பத்தில் அம்னோன், அப்சலோம் மற்றும் அதோனியா வழியாகப் பகிரங்கமான பட்டயமாகவும் கலகமாகவும் அறுவடையானது.
