தேவாலயத்தைச் சுத்திகரித்தல்: பிதாவின் வீட்டைக்குறித்த பக்திவைராக்கியம்

யூதேயாவின் மலைநாடுகளில் வசந்த காலம் மலர்ந்திருந்தது; அதனுடன் கூடவே பஸ்கா பண்டிகையின் மாபெரும் யாத்திரீகர்களின் மனித வெள்ளம் எருசலேமை நோக்கி அலை அலையாய் ஆர்ப்பரித்து வந்தது. கலிலேயா, எகிப்து, அந்தியோகியா, ரோம் மற்றும் பாபிலோன் தேசங்களிலிருந்து வந்த மக்கள் கூட்டம் தாவீதின் ஆரோகண சங்கீதங்களைப் பாடி மகிழ்ந்தனர். ஐம்பதாயிரம் பேர் மட்டுமே வாழும் எருசலேம் நகரம் மூன்று லட்சத்திற்கும் அதிகமான யாத்திரீகர்களின் நெரிசலினால் திணறியது. முப்பது ஆண்டுகளாக நாசரேத்தின் எளிய தச்சனாக வாழ்ந்த இயேசு, யோர்தானின் ஞானஸ்நானத்திற்குப் பின்பு, தமது பகிரங்க மேசியானிய ஊழியத்தில் முதன்முறையாக எருசலேமின் மோரியா மலையின் மீது ஏறினார். அவர் ஹுல்டா வாசலின் பிரம்மாண்டமான பளிங்குப் படிகளைக் கடந்து தேவாலய மலையின் பிரகாரங்களுக்குள் நுழைந்தார். அவர் வெறும் ஆட்டுக்குட்டியைப் பலியிட வந்த ஒரு சாதாரண யாத்திரீகராக வரவில்லை; மாறாக, நான்கு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு மல்கியா தீர்க்கதரிசி இடிமுழக்கமாய் அறிவித்த அந்த சர்வலோக கர்த்தராகத் தமது சொந்த ஆலயத்திற்குள் திடீரென்று பிரவேசித்தார்: "நீங்கள் தேடுகிற ஆண்டவரும், நீங்கள் விரும்புகிற உடன்படிக்கையின் தூதனுமானவர் திடீரென்று தம்முடைய ஆலயத்திற்கு வருவார்... ஆனாலும் அவர் வரும் நாளைச் சகிப்பவன் யார்? அவர் வெளிப்படுகையில் நிற்பவன் யார்? அவர் புடமிடுகிறவனின் அக்கினியைப்போல இருப்பார்!" (மல்கியா 3:1-2). பரிசுத்த பிரகாரங்களில் அவருடைய கண்கள் கண்ட காட்சி, தேவகுமாரனின் இரத்தத்தைப் பரிசுத்த கோபத்தினால் கொதிக்க வைத்தது!

1. புறஜாதிகளின் பிரகாரத்தில் நிகழ்ந்த கொடிய தீட்டுப்படுத்தல்

யோவான் நற்செய்தியாளர் அந்த அவலக் காட்சியை நெஞ்சை உருக்கும் சொற்களில் விவரிக்கிறார்: "யூதருடைய பஸ்காபண்டிகை சமீபமாயிருந்தது; அப்பொழுது இயேசு எருசலேமுக்குப் போய், தேவாலயத்திலே மாடுகளையும் ஆடுகளையும் புறாக்களையும் விற்கிறவர்களையும், காசுக்காரர் உட்கார்ந்திருக்கிறதையும் கண்டு..." (யோவான் 2:13-14).

இயேசு ஏன் அத்தனை தீவிரமான பக்திவைராக்கியத்தோடு கொதித்தெழுந்தார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, ஏரோது மன்னனால் கட்டப்பட்ட தேவாலயத்தின் அமைப்பை நாம் மனக்கண்ணில் காண வேண்டும். நானூறு டன் எடையுள்ள பிரம்மாண்டமான வெண்கற்களால் கட்டப்பட்ட தேவாலய வளாகம் பல நிலைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது: மகா பரிசுத்த ஸ்தலம், பரிசுத்த ஸ்தலம், ஆசாரியர்களின் பிரகாரம், இஸ்ரவேலரின் பிரகாரம், மற்றும் பெண்களின் பிரகாரம்.

இந்த உட்பிரகாரங்கள் அனைத்தையும் சுற்றி, சுமார் முப்பத்தைந்து ஏக்கர் பரப்பளவில் பரந்து விரிந்திருந்தது புறஜாதிகளின் பிரகாரம்! சாலொமோனின் மண்டபம் மற்றும் ராஜ மண்டபம் என்றழைக்கப்பட்ட வானளாவிய கொரிந்திய பளிங்குத் தூண்களால் இது சூழப்பட்டிருந்தது.

இந்த வெளிப்புறப் பிரகாரம் ஈடுஇணையற்ற இறையியல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. உலகெங்கிலுமிருந்து வரும் யூதரல்லாத புறஜாதியினரும், தேவனைத் தேடும் வேற்று நாட்டு மனிதர்களும் ஆலயத்திற்குள் வந்து, தங்கள் முகங்களைப் புழுதியில் புதைத்து, இஸ்ரவேலின் மெய்த் தேவனை அமைதியோடு ஜெபிக்கவும் தியானிக்கவும் அனுமதிக்கப்பட்ட ஒரே இடம் இதுவேயாகும்! 'உன் சந்ததிக்குள் பூமியிலுள்ள வம்சங்களெல்லாம் ஆசீர்வதிக்கப்படும்' என்று ஆபிரகாமுக்குக் கொடுத்த வாக்குத்தத்தத்தின் பூகோள வடிவமும், "என் ஆலயம் சகல ஜனங்களுக்கும் ஜெபவீடு என்னப்படும்" (ஏசாயா 56:7) என்ற ஏசாயாவின் தீர்க்கதரிசனத்தின் மையமும் இந்தப் பிரகாரமே!

ஆனால் யூத மதத் தலைவர்கள் இந்தச் சர்வதேச ஜெப வீட்டை என்ன செய்திருந்தார்கள்? முன்னாள் பிரதான ஆசாரியனாகிய அன்னாவின் அதிகாரத்தின் கீழ், புறஜாதிகள் ஜெபிக்கும் இந்த முப்பத்தைந்து ஏக்கர் பரிசுத்த நிலம் முழுவதும் காதுகளைச் செவிடாக்கும் மாட்டுச் சந்தையாகவும், காசு மாற்றும் கள்ளச் சந்தையாகவும் மாற்றப்பட்டிருந்தது! கழுதைகளின் கத்தலும், மாடுகளின் உறுமலும், ஆடுகளின் கதறலும், சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் காய்ந்த மிருகங்களின் சாண நாற்றமும், பேராசை பிடித்த வியாபாரிகளின் தகாத சண்டைச் சத்தங்களும் அந்தப் புனித ஸ்தலத்தை நரகமாக மாற்றியிருந்தன. உலக ஜாதிகள் தேவனைத் தேட வேண்டிய ஒரே இடம் அநீதியான வணிகத்தினால் அடைக்கப்பட்டிருந்தது!

2. பிரதான ஆசாரியக் கூட்டத்தின் அநீதியான சுரண்டல்

தேவாலயத்தில் நடந்த வர்த்தகம் வெறும் வசதிக்கான உதவி அல்ல; அது மதத்தின் பெயரால் ஏழை மக்களைக் கசக்கிப் பிழிந்த ஒரு திட்டமிட்ட கொள்ளை சாம்ராஜ்யமாகும்!

யாத்திராகமம் 30:13-ன் படி, இருபது வயதுக்கு மேற்பட்ட ஒவ்வொரு யூத ஆணும் தேவாலயப் பராமரிப்பிற்காக ஆண்டுதோறும் அரைச் சேக்கல் வரி செலுத்த வேண்டும். ஆனால் யாத்திரீகர்கள் கொண்டுவந்த உரோம மற்றும் கிரேக்க நாணயங்களில் புறமத சீசர்களின் உருவங்களும், 'சீசரே கடவுள்' என்ற வாசகங்களும் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன. இத்தகைய புறமத நாணயங்களை தேவாலயப் பொக்கிஷத்தில் போடுவது தடை செய்யப்பட்டிருந்ததால், தூய வெள்ளியாலான 'தீரிய நாட்டு அரை-சேக்கல்களாக' மட்டுமே வரியைச் செலுத்த வேண்டும் என்று ஆசாரியர்கள் சட்டம் இயற்றினர்.

காசுக்காரர்கள் (கிரேக்கம்: Kollybistai) இதைப் பயன்படுத்தி 12 முதல் 15 சதவீதம் வரை அநியாய கமிஷன் கட்டணத்தை வசூலித்துக் கொள்ளையடித்தனர். கலிலேயாவிலிருந்தும் எகிப்திலிருந்தும் கால்நடையாக நடந்து வந்த ஏழை விவசாயிகளின் வியர்வை பணம் இந்த மேசைகளில் அநியாயமாகச் சுரண்டப்பட்டது.

இதைவிடக் கொடுமை பலி மிருகங்களின் வர்த்தகமாகும். நியாயப்பிரமாணத்தின்படி பலி செலுத்தப்படும் மிருகங்கள் பழுதற்றதாக இருக்க வேண்டும் (லேவியராகமம் 22:19-21). ஏழை மக்கள் தங்கள் சொந்த வீடுகளிலிருந்து பலிசெலுத்த ஆடுகளைக் கொண்டுவந்தால், தேவாலயப் பரிசோதகர்கள் அதில் ஏதாவது ஒரு அற்பக் குறையைக் கண்டுபிடித்து அதைப் 'பழுதுள்ளது' என்று தள்ளுபடி செய்துவிடுவார்கள். வேறு வழியின்றி, பிரதான ஆசாரியன் அன்னா குடும்பத்தின் கடைகளில் விற்கப்படும் 'அங்கீகரிக்கப்பட்ட' ஆடுகளைச் சந்தை விலையை விட நான்கு மடங்கு அதிக விலை கொடுத்து அவர்கள் வாங்க வேண்டியிருந்தது! பண்டைய யூத தல்மூத் ஆவணமே இந்த ஆசாரியக் கொள்ளையைக் கண்ணீரோடு சபிக்கிறது: "அன்னாவின் குடும்பத்திற்கு ஐயோ! அவர்களின் பாம்பின் சீறலுக்கு ஐயோ! அவர்கள் பிரதான ஆசாரியர்களாய் இருந்து பொக்கிஷங்களைச் சூறையாடுகிறார்கள், அவர்களின் வேலைக்காரர்கள் தடிகளால் ஏழை மக்களை அடிக்கிறார்கள்!" (தல்மூத் பெசாஹிம் 57a).

3. கயிறுகளினால் செய்த சவுக்கு: பரிசுத்த பக்திவைராக்கியத்தின் வெடிப்பு

இயேசு கண்மூடித்தனமான மனித ஆத்திரத்தோடு வெடிக்கவில்லை. அவருடைய செயல் மிகவும் நிதானமானது, இறையாண்மை மிக்கது, ஆழ்ந்த பரிசுத்த நோக்கமுடையது. யோவான் நற்செய்தியாளர் விவரிக்கும் ஒரு மிக முக்கியமான விவரத்தைக் கவனியுங்கள்:

"அப்பொழுது அவர் கயிறுகளினால் ஒரு சவுக்கை உண்டுபண்ணி, அவர்கள் எல்லாரையும் ஆடுமாடுகளோடுங்கூட தேவாலயத்திலிருந்து துரத்திவிட்டு, காசுக்காரருடைய காசுகளைக் கொட்டி, பலகைகளைக் கவிழ்த்து..." (யோவான் 2:15; கிரேக்கம்: poiēsas phragellion ek schoinion).

இயேசு உடனடியாக ஆவேசமடையவில்லை. அவர் கீழே குனிந்து, மாடுகளைக் கட்டப் பயன்படுத்தப்பட்டுத் தரையில் வீசப்பட்டிருந்த சணல் மற்றும் நார்க் கயிறுகளை எடுத்தார். மெதுவாக, மிக நிதானமாக, அந்தக் கயிறுகளை ஒன்றாக இணைத்து ஒரு முப்புரி சவுக்கைப் (கிரேக்கம்: Phragellion) பின்னி எடுத்தார். அந்தக் கயிற்றில் போடப்பட்ட ஒவ்வொரு முடியும் தேவனுடைய பரிசுத்த நீதியின் ஆழ்ந்த பிரதிபலிப்பாகும்!

அதன்பின்பு, யூதாவின் சிங்கமாகிய கிறிஸ்து அந்தப் பளிங்குப் பிரகாரத்தின் நடுவே முன்னேறினார். அவருடைய கண்களிலிருந்து தேவ பரிசுத்தத்தின் அக்கினி ஜ்வாலை வெளிப்பட்டது. ஆயிரக்கணக்கான வெள்ளிச் சேக்கல்களும், கிரேக்க லெப்தோன்களும், ரோம தினாரியுக்களும் குவிக்கப்பட்டிருந்த கனத்த மர மேசைகளின் அருகே சென்று, அவற்றின் விளிம்புகளைப் பிடித்து ஒரே உந்துதலில் மேல்நோக்கிக் கவிழ்த்தார்!

மேசைகள் தலைகீழாகப் புரண்டு விழுந்தன! மரக் கால்கள் உடைந்து பளிங்குத் தரையில் மோதின. லட்சக்கணக்கான வெள்ளி நாணயங்கள் உலோக மழையைப் போல வானத்தில் பறந்து, பளிங்குப் படிகளில் உருண்டோடி, நாலாபுறமும் சிதறின. பொன் பெட்டிகள் கவிழ்ந்து காசுகள் தூசியில் கொட்டின.

கையிலிருந்த கயிற்றுச் சவுக்கை காற்றில் சுழற்றி, ஆடுமாடுகளை விரட்டினார். அவர் மனிதர்களை அடிக்கவில்லை; மாறாகக் காற்றில் சவுக்கைச் சுழற்றி, மாட்டுக் கொட்டில்களிலிருந்து விலங்குகளை விரட்டிப் பிரகாரத்தை விட்டு வெளியேற்றினார். அந்தத் தனி மனிதரின் முகத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட தெய்வீக அதிகாரத்தைக் கண்டு நடுங்கி, அத்தனை கொள்ளை வியாபாரிகளும் தங்கள் மூட்டைகளை விட்டுவிட்டு நாலாபுறமும் சிதறி ஓடினார்கள்!

மோரியா மலையின் தேவாலயப் பிரகாரத்தில் பரிசுத்த பக்திவைராக்கியத்தோடு காசுக்காரர்களின் மேசைகளைக் கவிழ்த்து, அநீதியான ஆசாரியக் கொள்ளையைத் துடைத்தெறியும் இயேசு கிறிஸ்துவின் தலைசிறந்த ஓவியக் காட்சி.

4. இவைகளை இங்கிருந்து எடுத்துக்கொண்டு போங்கள்: ஜெப வீடு மீட்கப்பட்டது

நீதியான நியாயத்தீர்ப்பின் மத்தியிலும் கிறிஸ்து காட்டிய பரிபூரண நீதியையும் இரக்கத்தையும் கவனியுங்கள். லேவியராகமம் 12:8-ன் படி ஏழை விதவைகளும், வறியவர்களும் பலிசெலுத்தும் புறாக்களை விற்றவர்களின் அருகே வந்தபோது, அவர் கூண்டுகளை உடைக்கவோ புறாக்களைப் பறக்கவிட்டு ஏழைகளுக்கு நஷ்டத்தை உண்டாக்கவோ இல்லை:

"புறா விற்கிறவர்களை நோக்கி: இவைகளை இங்கிருந்து எடுத்துக்கொண்டு போங்கள், என் பிதாவின் வீட்டை வியாபார வீடாக்காதிருங்கள் என்றார்." (யோவான் 2:16).

அவர் அதிகாரத்தோடு: "இவைகளை இங்கிருந்து எடுத்துக்கொண்டு போங்கள்" என்று கட்டளையிட்டார். அவர் பயன்படுத்திய திருப்பெயரைக் கவனியுங்கள்: "என் பிதாவின் வீடு!" அவர் 'நம்முடைய பிதாவின் வீடு' என்றோ, 'மக்களின் ஆலயம்' என்றோ கூறவில்லை. பிதாவின் சொத்தின் மீது முழு தெய்வீக உரிமை கொண்ட ஒரேபேறான குமாரனாக அவர் நின்றார்.

அவர் பயன்படுத்திய 'வியாபார வீடு' (கிரேக்கம்: Emporion) என்ற சொல் நவீன வர்த்தக மையத்தைக் குறிக்கிறது. பரிசுத்த தேவனோடு மனிதன் உறவாடும் ஜெப வீட்டை அவர்கள் இழிவான பண ஆசையின் கடைவீதியாக மாற்றியிருந்தனர்!

காசுகள் உருண்டோடிய சத்தம் ஓய்ந்து, தூசி அடங்கியபோது, மோரியா மலையின் மீது ஒரு பயங்கரமான மௌனம் சூழ்ந்தது. நடுங்கும் இருதயங்களோடு இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சீடர்களின் உள்ளத்தில் பழைய ஏற்பாட்டு வேதாகம வசனம் பிரகாசித்தது:

"அப்பொழுது: உம்முடைய வீட்டைக்குறித்து உண்டான பக்திவைராக்கியம் என்னைப் பட்சித்தது என்று எழுதியிருக்கிறதை அவருடைய சீஷர்கள் நினைவுகூர்ந்தார்கள்." (யோவான் 2:17; சங்கீதம் 69:9).

தாவீது ராஜா மேசியாவைக் குறித்து உரைத்த தீர்க்கதரிசனம் இயேசுவில் அப்படியே நிறைவேறியதை சீடர்கள் கண்டார்கள். 'பக்திவைராக்கியம்' (கிரேக்கம்: Zēlos) என்பது கொதிக்கும் அனலைக் குறிக்கும் சொல்லாகும். தேவனுடைய நாமத்தின் பரிசுத்தத்தைக் குறித்த கிறிஸ்துவின் தாகம் ஒரு கொழுந்துவிட்டு எரியும் அக்கினியாக இருந்தது—இந்த அக்கினியே மதவாதத் தலைவர்களின் பகையைத் தூண்டி, முடிவில் அவரைச் சிலுவை மரணத்திற்கு நேராக வழிநடத்தவிருந்தது!

5. இந்த ஆலயத்தை இடியுங்கள்: உயிர்த்தெழும் சரீரத்தின் தீர்க்கதரிசனம்

அதிர்ச்சியிலிருந்து மீண்ட தேவாலயப் பாதுகாப்புக் காவலர்களும் சனகெத్రిப் சங்க அதிகாரிகளும் ஓடிவந்தனர். ஆனால் இயேசுவை உடனடியாகக் கைது செய்ய அவர்களுக்குத் துணிவு வரவில்லை! ஏனெனில் இயேசு செய்த செயல் அத்தனை நீதியானது என்பதை அங்கிருந்த மக்கள் அனைவரும் உணர்ந்திருந்தனர். எனவே அவர்கள் அவரிடம் தர்க்கம் செய்தனர்:

"அப்பொழுது யூதர்கள் அவரை நோக்கி: நீர் இவைகளைச் செய்கிறீரே, இதற்கு என்ன அடையாளத்தை எங்களுக்குக் காண்பிக்கிறீர் என்று கேட்டார்கள்." (யோவான் 2:18).

அவர்கள் கேட்டார்கள்: "தேவாலயத்தை இப்படிச் சுத்திகரிக்க உமக்கு என்ன அதிகாரம் இருக்கிறது? வானத்திலிருந்து ஒரு அற்புத அடையாளத்தைச் செய்து உமது அதிகாரத்தை நிரூபியும்!"

பளிங்குத் தூண்களையும், பொன்னினால் வேயப்பட்ட கதவுகளையும் நோக்கி இயேசு சுவிசேஷத்தின் நித்திய புதிரான அந்த வார்த்தைகளை உரைத்தார்:

"இயேசு அவர்களுக்குப் பிரதியுத்தரமாக: இந்த ஆலயத்தை இடித்துப்போடுங்கள், மூன்று நாளைக்குள்ளே இதை எழுப்புவேன் என்றார்." (யோவான் 2:19).

யூத அதிகாரிகள் ஏளனமாய் நகைத்தனர்:

"அப்பொழுது யூதர்கள்: இந்த ஆலயத்தைக் கட்ட நாற்பத்தாறு வருஷம் சென்றதே, நீர் இதை மூன்று நாளைக்குள்ளே எழுப்புவீரோ என்றார்கள்." (யோவான் 2:20).

ஏரோது மன்னன் கி.மு. 20-ல் தேவாலயத்தின் மறுசீரமைப்பைத் தொடங்கினான்; இயேசு நின்ற கி.பி. 27-ல் நாற்பத்தாறு ஆண்டுகள் கடந்திருந்தன; ஆலயத்தின் வேலைகள் இன்னமும் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தன. யூத அதிகாரிகளின் மாம்சக் கண்களுக்கு இயேசுவின் வார்த்தை பைத்தியக்காரத்தனமாகத் தோன்றியது.

ஆனால் யோவான் நற்செய்தியாளர் அந்தப் பரலோக ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்:

"அவரோ தம்முடைய சரீரமாகிய ஆலயத்தைக்குறித்துப் பேசினார்." (யோவான் 2:21).

யூதர்கள் வெளிப்புறக் கட்டிடத்தைக் குறிக்கும் 'ஹியரோன்' என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தினர்; ஆனால் இயேசுவோ மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தைக் குறிக்கும் நாவோஸ் (Naos) என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தினார்!

மோரியா மலையின் கற்களாலான தேவாலயம் வெறும் தற்காலிக நிழல் மட்டுமே. தேவனுடைய மகிமை மனித மாம்சத்தில் வாசம் செய்யும் மெய்யான, ஜீவனுள்ள ஆலயம் இயேசுவின் பரிசுத்த சரீரமேயாகும்! இயேசு தமது சத்துருக்களுக்கு அறைகூவல் விடுத்தார்: "இந்த சரீரத்தைக் கொல்கொதாவின் சிலுவையில் அறைந்து உடையுங்கள்; மரணத்தின் கல்லறைக்குள் வையுங்கள்; ஆனால் மூன்றாம் நாளில் சர்வவல்லமையுள்ள தேவனுடைய வல்லமையினால் நான் உயிர்த்தெழுந்து நிற்பேன்!"

6. மனித இருதயத்தை அறிகிற சர்வஞானம்

யோவான் இந்த வரலாற்றுச் சம்பவத்தை மனித விசுவாசத்தின் ஆழத்தைக் காட்டும் குறிப்போடு முடிக்கிறார்:

"பஸ்காபண்டிகையிலே அவர் எருசலேமிலிருக்கையில், அவர் செய்த அற்புதங்களை அநேகர் கண்டு, அவருடைய நாமத்தில் விசுவாசம் வைத்தார்கள். அப்படியிருந்தும், இயேசு எல்லாரையும் அறிந்திருந்தபடியால், அவர்களை நம்பி இணங்கவில்லை. மனுஷனிலுள்ளதை அவர் அறிந்திருந்ததினால், மனுஷனைக்குறித்து ஒருவரும் அவருக்குச் சாட்சி கொடுக்கவேண்டியதாயிருக்கவில்லை." (யோவான் 2:23-25).

மக்கள் அவருடைய அற்புதங்களைக் கண்டு வியந்தார்கள்; ஆனால் மேலோட்டமான புகழ்மொழிகளை இயேசு நம்பவில்லை. மனித முகங்களின் புன்னகைக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் கபடங்களையும், பலவீனங்களையும் அவர் உள்ளூர அறிந்திருந்தார்.

தேவாலயத்தைச் சுத்திகரித்த இந்த நிகழ்வு, போலியான மதவாதத்தையும், வர்த்தகமயமான பக்தியையும், ஏழைகளைச் சுரண்டும் அநீதியையும் தேவன் ஒருபோதும் பொறுத்துக்கொள்ள மாட்டார் என்பதை உலகுக்கு உணர்த்துகிறது. இன்று விசுவாசிகளின் சரீரமே ஜீவனுள்ள தேவனுடைய ஆலயமாக விளங்குகிறது (1 கொரிந்தியர் 6:19). இன்றும் கிறிஸ்து தமது பரிசுத்த பக்திவைராக்கியத்தோடு நமது உள்ளங்களுக்குள் வருகிறார்—உலக சமரசங்களின் மேசைகளைக் கவிழ்க்கவும், பாவத்தின் கறைகளைத் துடைத்தெறியவும், நமது இருதயங்களை உண்மையான தூய ஜெப வீடாக மாற்றவும் அவர் கிரியை செய்கிறார்!