அபிகாயில்: பிரகாசமான ஞானம், சமாதானத்தின் பரிந்துபேசுதல் மற்றும் தீர்க்கதரிசனம்

யூதேயாவின் கரடுமுரடான கர்மேல் வனாந்தரத்தில், சவுல் ராஜாவின் கொலைவெறித் துரத்துதலுக்குப் பயந்து தாவீது காடுகளிலும் குகைகளிலும் அலைந்து திரிந்த காலத்தில், வேதாகம வரலாற்றின் மிக புத்திசாலியான, விவேகமுள்ள, மற்றும் தைரியமான ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள்: அவள் பெயர் அபிகாயில் (எபிரேயத்தில்: அவிகாயில் - 'என் தகப்பன் ஆனந்தம்'). செல்வச் செழிப்பும் ஆணவமும் நிறைந்த முரடனான நாபாலுக்கு மனைவியாக வாழ்ந்த இவள், தன் கணவனின் மதியீனத்தால் 400 ஆயுதம் தரித்த போர்வீரர்கள் பழிவாங்க வந்தபோது, தன் பிரகாசமான ஞானத்தினால் குறுக்கே நின்று, இரத்தப் பழியைத் தடுத்து, வருங்கால ராஜாவாகிய தாவீதின் ஆவிக்குரிய எதிர்காலத்தைக் காப்பாற்றினாள்!

1. கர்மேலின் முரண்பாடு: அழகும் மதியீனமும் (1 சாமுவேல் 25:1–11)

சாமுவேல் தீர்க்கதரிசியின் மறைவுக்குப் பிறகு, தாவீது தன் 600 வீரர்களோடு பாரான் வனாந்தரத்திற்குச் சென்றான். அங்கே மாகோன் ஊரில் 3,000 ஆடுகளுக்கும் 1,000 வெள்ளாடுகளுக்கும் சொந்தக்காரனான நாபால் என்ற பெரும் செல்வந்தன் வாழ்ந்தான். காலேபின் வம்சத்தானாகிய இவன் அளவற்ற ஆஸ்தியுடையவனாயிருந்தாலும், அவனது சுபாவம் கொடூரமானதாக இருந்தது.

வேதாகமம் இவர்களது இல்லற வாழ்க்கையை வியக்கத்தக்க முரண்பாடோடு வர்ணிக்கிறது:

"அந்தப் புருஷனுக்கு நாபால் என்றும், அவன் மனைவிக்கு அபிகாயில் என்றும் பேர்; அந்த ஸ்திரீ புத்திசாலியும் ரூபவதியுமாயிருந்தாள்; புருஷனோ கடின சிநேகனும் துர்க்குணனுமாயிருந்தான்; அவன் காலேபுடைய சந்ததியானாயிருந்தான்." (1 சாமுவேல் 25:3)

காலேபின் சந்ததியார் யோசுவாவின் காலத்தில் எபிரோன் மற்றும் தெற்கு யூதேயாவின் மலைநாட்டைச் சுதந்தரித்துக்கொண்ட பெருமைமிக்க போர்வீரர்கள் ஆவர். நாபால் அந்த வீரப் பாரம்பரியத்தில் வந்தவனாக இருந்தபோதிலும், தன் மூதாதையரின் விசுவாசத்தையும் நற்குணங்களையும் இழந்து, பணச்செருக்கினாலும் உலக இச்சையினாலும் முற்றிலும் கடின இருதயமுள்ளவனாக மாறியிருந்தான். அவனது முரட்டு சுபாவத்தை அவனது சொந்த வேலைக்காரர்களும் அறிந்துகொண்டு, அவனோடு நேருக்குநேர் பேச அஞ்சினர். அத்தகைய நரக வேதனையான இல்லறத்தின் மத்தியிலும் அபிகாயில் தன் விவேகத்தையும் பரிசுத்தத்தையும் இழக்காமல் தேவ பயத்தோடு வாழ்ந்துவந்தாள்.

வனாந்தரத்தில் அலைந்து திரிந்த நாட்களில், தாவீதின் வீரர்கள் நாபாலின் மேய்ப்பர்களுக்கும் அவனது பல்லாயிரக்கணக்கான ஆடுகளுக்கும் பாலைவனக் கொள்ளையர்களிடமிருந்து இரவு பகலாகப் பாதுகாப்பான மதிலாக நின்றனர்; எந்தவொரு ஆட்டையும் அவர்கள் தொடவுமில்லை, மேய்ப்பர்களை அவமதிக்கவுமில்லை.

ஆண்டுதோறும் கோலாகலமாகக் கொண்டாடப்படும் ஆடு கத்தரிக்கும் பண்டிகை நாளிலே, நாபால் தன் ஆடுகளைக் கத்தரிக்கிறான் என்று தாவீது கேள்விப்பட்டான். அக்கால விருந்தோம்பல் வழக்கத்தின்படி, தாவீது பத்து வாலிபர்களை அனுப்பி, நாபாலுக்குச் சமாதான வாழ்த்துக் கூறி: "உம்முடைய மேய்ப்பர் எங்களோடே இருந்தார்கள்; நாங்கள் அவர்களை நிந்திக்கவுமில்லை... உமது கையில் அகப்படுகிறதை உமது ஊழியக்காரருக்கும், உம்முடைய மகனாகிய தாவீதுக்கும் கொடுக்கும்படி வேண்டுகிறோம்" என்று நயமாய் வேண்டினான் (1 சாமுவேல் 25:7–8).

ஆனால் அகந்தை பிடித்த நாபால் அவர்களைக் கேவலமாக ஏளனம் செய்து: "தாவீது என்பவன் யார்? ஈசாயின் மகன் யார்? இந்நாட்களில் தங்கள் எஜமான்களை விட்டு ஓடிப்போகிற வேலைக்காரர் அநேகர் உண்டு. என் அப்பத்தையும், என் தண்ணீரையும், என் ஆடுகளைக் கத்தரிக்கிறவர்களுக்காக நான் அடித்த இறைச்சியையும் எடுத்து, இன்னாரென்று நான் அறியாத மனுஷருக்குக் கொடுப்பேனோ?" என்று சீறி விழுந்து அவர்களைத் துரத்தினான் (1 சாமுவேல் 25:10–11).

2. வரவிருந்த படுகொலையும் அபிகாயிலின் துரித முடிவும் (1 சாமுவேல் 25:12–19)

வாலிபர்கள் திரும்பிவந்து நாபாலின் கொடூர வார்த்தைகளைத் தெரிவித்தபோது, தாவீது கட்டுக்கடங்காத ஆவேசமடைந்தான். "அவன்கையிலே அவனுக்குரியதொன்றும் காணாமற்போகாதபடிக்கு, வனாந்தரத்திலே அவனுக்கு இருந்த எல்லாவற்றையும் நான் காத்தது வீண்தானே; அவன் எனக்கு நன்மைக்குத் தீமை செய்தான்!" என்று கொதித்தெழுந்த தாவீது, தன் 400 வீரர்களை நோக்கி: "ஒவ்வொருவனும் தன் தன் பட்டயத்தைக் கட்டிக்கொள்ளுங்கள்" என்று கட்டளையிட்டான். விடியற்காலத்திற்குள் நாபாலின் குடும்பத்தில் உள்ள ஒரு ஆண்மகனையும் உயிரோடு வைக்கப்போவதில்லை என்று ஆணையிட்டுப் புறப்பட்டான்.

அதே நேரத்தில், நாபாலின் வேலைக்காரரில் ஒருவன் அபிகாயிலிடம் ஓடிவந்து நடந்த யாவற்றையும் விவரித்தான்: "வனாந்தரத்திலிருக்கும் தாவீது நம்முடைய எஜமானுக்குச் சமாதான வாழ்த்துதல் சொல்ல ஆட்களை அனுப்பினான்; அவனோ அவர்கள்மேல் சீறி விழுந்தான். அந்த மனிதரோ எங்களுக்கு மிகவும் நன்மை செய்தார்கள்... நாங்கள் அவர்களிடத்தில் சஞ்சரித்த நாளெல்லாம், அவர்கள் இரவும் பகலும் எங்களுக்கு மதிலாயிருந்தார்கள். இப்போதும் எங்கள் எஜமான்மேலும் அவர் குடும்பத்தாரனைவர்மேலும் தீங்கு தீர்மானிக்கப்பட்டிருக்கிறது; நீர் செய்யவேண்டியதை யோசித்துப்பாரும்; அவர் ஒரு பேலியாளின் மகன், அவரோடே ஒருவரும் பேசக்கூடாது" என்றான் (1 சாமுவேல் 25:14–17).

அபிகாயில் ஒரு நொடிகூடத் தாமதிக்கவில்லை; தன் முரட்டுக் கணவனிடம் சொல்லி விவாதிப்பதால் எந்தப் பயனும் இல்லை என்பதை அறிந்தாள். அவள் உடனே துரிதமாகச் செயல்பட்டு: இருநூறு அப்பங்களையும், இரண்டு துருத்தி திராட்சரசத்தையும், சமைக்கப்பட்ட ஐந்து ஆடுகளையும், ஐந்து மரக்கால் வறுத்த பயற்றையும், நூறு அடை வற்றல் திராட்சப்பழங்களையும், இருநூறு அத்திப்பழ அடைகளையும் கழுதைகள்மேல் ஏற்றி, தன் வேலைக்காரர்களை முன்னால் அனுப்பி, தானும் ஒரு கழுதையின்மேல் ஏறிப் பின்தொடர்ந்தாள்.

சமாதானத்தின் தூதுவி: கர்மேல் மலையின் மறைவிலே தாவீதின் சினத்தைத் தணித்து, இரத்தப்பழியிலிருந்து அவரைக் காக்கப் பரிந்துபேசும் ஞானமுள்ள அபிகாயில்.

3. கிருபையின் பரிந்துபேசுதல்: தாவீதின் பாதங்களில் விழுதல் (1 சாமுவேல் 25:20–31)

அபிகாயில் மலை மறைவிலே இறங்கி வருகையில், எதிரே 400 ஆயுதம் தரித்த போர்வீரர்களோடு இரத்தவெறியோடு வந்த தாவீதைச் சந்தித்தாள். தாவீதைக் கண்டவுடனே, அவள் தீவிரமாய்க் கழுதையிலிருந்து இறங்கி, முகங்குப்புற விழுந்து, தாவீதை வணங்கி, அவனது பாதங்களில் விழுந்து உரைத்த வார்த்தைகள், உலக வரலாற்றின் மிக உன்னதமான இராஜதந்திர, இறையியல் மற்றும் தீர்க்கதரிசன பரிந்துபேசுதலாகும்:

"அவள் அவனுடைய பாதத்தில் விழுந்து: என் ஆண்டவனே, இந்தப் பழி என்மேல் சுமரட்டும்; உம்முடைய அடியாளுக்கு ஒரு வார்த்தை பேச உத்தரவாக வேண்டும்; உம்முடைய அடியாளின் வார்த்தைகளைக் கேட்பீராக. என் ஆண்டவன் நாபால் என்னும் அந்தப் பேலியாளின் மனுஷனை ஒரு பொருட்டாக எண்ணவேண்டாம்; அவன் பேர் எப்படியோ, அப்படியே அவனும் இருக்கிறான்; நாபால் என்பது அவன் பேர், மதியீனம் அவனிடத்தில் இருக்கிறது... கர்த்தரோ நீர் இரத்தப்பழிக்கு உட்படாதபடிக்கும், உமது கையே பழிவாங்காதபடிக்கும் உம்மைத் தடுத்தார்." (1 சாமுவேல் 25:24–26)

இங்கே அபிகாயில் கல்வாரி நாயகனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவுக்கு ஒப்பான ஒரு உன்னத நிழலாட்டமாக (Typology of Christ) விளங்குகிறாள்! எந்தத் தவறும் செய்யாத அபிகாயில், துரோகமும் பாவமும் செய்த நாபாலின் குற்றப் பழியைத் தன் சொந்தத் தோள்களில் சுமந்துகொண்டு, நியாயத்தீர்ப்பின் பட்டயத்திற்கும் அழியவிருந்த குடும்பத்திற்கும் நடுவே பரிந்துபேசுகிறவளாய் நின்றாள்; சிலுவையில் நமது பாவங்களைத் தன்மேல் சுமந்து பிதாவின் கோபத்தைத் தணித்த கிறிஸ்துவை இவளது செயல் பிரதிபலிக்கிறது.

பின்னர் அவள் தாவீதின் எதிர்கால இராஜரீக மேசியத்துவ அழைப்பை அவனுக்கு நினைவூட்டி, அவனது ஆத்துமாவை நடுங்கச்செய்த மாபெரும் தீர்க்கதரிசனத்தை உரைத்தாள்:

"ஒரு மனுஷன் உமக்கு விரோதமாய் எழும்பி, உம்முடைய பிராணனை வாங்கத் தேடினாலும், என் ஆண்டவனுடைய பிராணனோ உம்முடைய தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் ஜீவனுள்ளோரின் கட்டிலே கட்டப்பட்டிருக்கும்; உம்முடைய சத்துருக்களின் பிராணனையோ அவர் கவணின் குழிக்குள்ளே வைத்து எறிந்துவிடுவார்... என் ஆண்டவனுக்கு மனஸ்தாபமும், உமது இருதயத்துக்கு இடறலும் இல்லாதிருக்கும்படிக்கு, நீர் காரணமில்லாமல் இரத்தஞ்சிந்தாமலும், என் ஆண்டவனாகிய நீர் தாமே பழிவாங்காமலும் இருப்பீராக!" (1 சாமுவேல் 25:29–31)

எபிரேயத்தில் செரோர் ஹா-ஹாயீம் (Tzeror ha-Chayim - 'ஜீவனுள்ளோரின் கட்டு') என்ற இந்த உன்னத ஆசீர்வாதம், தேவனுடைய பாதுகாப்பின் மடியில் தாவீதின் வாழ்க்கை பத்திரமாகப் பொதிந்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை உறுதிப்படுத்தியது. அபிகாயிலின் ஞானமும் கிருபையும் தாவீதின் கோபக்கனலை ஒரு நொடியில் அணைத்துப்போட்டது; தன் எதிர்கால ராஜ்யத்தின் ஆவிக்குரிய பரிசுத்தத்தைக் காத்துக்கொள்ள தாவீதுக்குக் கண்கள் திறக்கப்பட்டன!

4. தாவீதின் மனமாற்றமும் நாபாலின் முடிவும் (1 சாமுவேல் 25:32–39)

தாவீது அபிகாயிலின் முகத்தை நோக்கிப் பார்த்து, அவளது வியத்தகு விவேகத்தைக் கண்டு ஆச்சரியமடைந்து, பரலோக தேவனைத் துதித்தான்:

"அப்பொழுது தாவீது அபிகாயிலை நோக்கி: இந்நாளில் என்னைச் சந்திக்க உன்னை அனுப்பின இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தருக்கு ஸ்தோத்திரம். உன் புத்தி ஆசீர்வதிக்கப்படுவதாக; நான் இரத்தப்பழிக்கு உட்படாமலும், என் கையே பழிவாங்காமலும், இந்நாளில் என்னை விலக்கின நீயும் ஆசீர்வதிக்கப்படுவாயாக." (1 சாமுவேல் 25:32–33)

தாவீது அவளது தாராள சமாதானக் காணிக்கைகளை ஏற்றுக்கொண்டு: "சமாதானத்தோடே உன் வீட்டுக்குப் போ; இதோ, உன் சொல்லைக் கேட்டு, உன் முகத்தைப் பார்த்தேன்" என்று சமாதானமாய் அனுப்பினான். அபிகாயில் மட்டும் அங்கே குறுக்கிட்டிருக்காவிட்டால், தாவீது காலேபின் குடும்பத்தாரைக் கூண்டோடு படுகொலை செய்து, தன் இராஜரீக ஆட்சியைத் தொடங்குவதற்கு முன்பே யூதா கோத்திரத்தாரோடு தீராத இரத்தப் பகையையும் மனசாட்சியின் குற்ற உணர்வையும் சுமந்திருப்பான்! அபிகாயில் அவனது அரியணையின் பரிசுத்தத்தைக் காப்பாற்றினாள்.

அபிகாயில் வீட்டுக்குத் திரும்பியபோது, நாபால் தன் வீட்டில் ராஜ விருந்துக்கு ஒப்பான பெருவிருந்து செய்து, மிகவும் மதுபோதையில் வெறித்திருந்தான். ஆகவே, மறுநாள் விடியற்காலம் வரை அவள் அவனுக்கு ஒரு காரியத்தையும் அறிவிக்காமல் ஞானமாய் மவுனம் காத்தாள். காலையிலே நாபாலின் திராட்சரச வெறி தெளிந்தபோது, அவனது மனைவி இந்த விபரங்களையெல்லாம் அவனுக்கு அமைதியாய்த் தெரிவித்தாள்; மரணத்தின் வாசலில் தான் நின்றதை உணர்ந்தபோது, அவனுடைய இருதயம் அவனுக்குள்ளே செத்து, அவன் கல்லைப்போலானான் (1 சாமுவேல் 25:37). நவீன மருத்துவ ஆய்வாளர்கள் கருதுவது போல, அதிர்ச்சியினால் அவனுக்குப் பக்கவாதம் அல்லது மாரடைப்பு ஏற்பட்டது. ஏறக்குறைய பத்து நாட்களுக்குப் பின்பு, கர்த்தர் நாபாலை அடித்ததினால் அவன் பரிதாபமாய் மரித்துப் போனான்.

நாபால் மரித்ததை தாவீது வனாந்தரத்தில் கேள்விப்பட்டபோது: "நாபாலால் எனக்கு உண்டான நிந்தையை நியாயம் விசாரித்து, தமது அடியானைத் தீமைக்கு விலக்கிக் காத்த கர்த்தருக்கு ஸ்தோத்திரம்" என்று சொல்லி, உடனே மரியாதையோடு ஆட்களை அனுப்பி அபிகாயிலைத் தனக்கு மனைவியாகப் பேசினான். அபிகாயில் தன் ஐந்து பணிவிடைக்காரிகளோடு கழுதையின்மேல் ஏறிப்போய் தாவீதுக்கு மனைவியானாள்; பிற்காலத்தில் தாவீது எபிரோனிலும் எருசலேமிலும் இஸ்ரவேலின் மாபெரும் ராஜாவாக முடிசூட்டப்பட்டபோது, அவனோடு சிங்காசனத்தில் அமரும் உன்னத மேன்மையை அவள் பெற்றாள்!

5. அபிகாயிலிடமிருந்து நாம் கற்கும் ஐந்து ஆவிக்குரிய பாடங்கள்

1. நெருக்கடியில் உடனடி ஞானமும் துணிவும்: இக்கட்டான சூழ்நிலைகளில் பயந்து பின்வாங்காமல், தேவ ஞானத்தைப் பயன்படுத்திப் பேரழிவைத் தடுக்க துரிதமாய் முன்வர வேண்டும்.
2. மெதுவான பிரதியுத்தரத்தின் தெய்வீக சக்தி: 'மெதுவான பிரதியுத்தரம் உக்கிரத்தை மாற்றும்' என்ற நீதிமொழியின்படி, தாழ்மையோடும் பணிவோடும் பேசப்படும் மென்மையான வார்த்தைகள் கொடிய யுத்தங்களையும் தடுத்து நிறுத்தும்.
3. மனித கோபத்திற்கு மத்தியில் தேவ சித்தத்தை நினைவூட்டுதல்: உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பழிவாங்கத் துடிக்கும் மனிதர்களிடத்தில், அவர்களுடைய பரலோக அழைப்பையும் நித்திய சுதந்தரத்தையும் நினைவூட்டுவதே உண்மையான சமாதானத் தூதுவனின் கடமையாகும்.
4. பழிவாங்குதலைத் தேவனிடத்தில் முழுமையாக ஒப்புவித்தல்: தாவீது தன் கைகளால் பழிவாங்காமல் நின்றபடியினால், பத்தே நாட்களில் கர்த்தரே நீதியைச் சரிக்கட்டினார்; பழிவாங்குதல் கர்த்தருக்குரியது, அவரே நியாயந்தீர்ப்பார்.
5. தாழ்மைக்குப்பின் வரும் நித்திய மேன்மை: தாவீதின் வேலைக்காரரின் கால்களைக் கழுவும் பணிவிடைக்காரியாகத் தன்னைத் தாழ்த்திய அபிகாயிலை, தேவன் இஸ்ரவேலின் பட்டத்து ராணியாக உயர்த்தி மகிமைப்படுத்தினார்.