மகதலேனா மரியாள்: முழுமையான விடுதலை, பக்தி மற்றும் உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவின் முதல் சாட்சி

நசரேயனாகிய இயேசுவைப் பின்பற்றிய சீஷர்களில், மகதலேனா மரியாள் (மகதலா ஊரின் மரியாள்) போல அசைக்க முடியாத, தியாகம் நிறைந்த தூய அன்போடு விளங்கியவர்கள் மனித வரலாற்றில் மிகச் சிலரே. கொடிய பிசாசுகளின் இருண்ட பிடியிலிருந்து இயேசுவின் அதிகாரமுள்ள வார்த்தையினால் விடுவிக்கப்பட்ட இவள், தன் வாழ்நாளையும் செல்வங்களையும் கிறிஸ்துவுக்கே முழுமையாக அர்ப்பணித்தாள். கல்வாரி சிலுவையின் கொடூரமான நிழலில் ஆண் சீடர்கள் பயந்து ஓடி ஒளிந்துகொண்டபோது, மரியாள் சிலுவையின் அடியில் இரத்த சாட்சியாய் நின்றாள். மரண இருள் சூழ்ந்த அதிகாலையில், உயிர்த்தெழுந்த இயேசுவின் திருமுகத்தை முதன்முதலில் தரிசித்து, உலக வரலாற்றையே மாற்றிய உயிர்த்தெழுதலின் நற்செய்தியை அறிவித்த 'அப்போஸ்தலர்களுக்கு அப்போஸ்தலி' (Apostolorum Apostola) இவளே ஆவாள்.

1. ஏழு பிசாசுகளிலிருந்து விடுதலை: ஒரு புதிய சிருஷ்டி (லூக்கா 8:1–3)

மகதலா ஊர் கலிலேயக் கடலின் வடமேற்குக் கரையில் திபேரியாவுக்கு அருகாமையில் அமைந்திருந்த ஒரு செழிப்பான மீன்பிடி மற்றும் உப்பிடும் வர்த்தக நகரமாகும். மரியாள் அந்த ஊரிலிருந்து வந்தபடியால் 'மகதலேனாள்' என்று அழைக்கப்பட்டாள். லூக்கா நற்செய்தியாளர் அவளை முதன்முதலில் அறிமுகப்படுத்தும்போது, அவளது வாழ்க்கையின் மிகக் கொடூரமான அந்தகாரப் பின்னணியைக் குறிப்பிடுகிறார்:

"அவர் கிராமங்கள்தோறும் பட்டணங்கள்தோறும் பிரயாணம்பண்ணி, தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்குரிய நற்செய்தியைப் பிரசங்கித்து வந்தார்; பன்னிருவரும், பொல்லாத ஆவிகளும் வியாதிகளும் நீங்கிச் சுகமடைந்த சில ஸ்திரீகளும், அதாவது, ஏழு பிசாசுகள் நீங்கின மகதலேனாள் என்னப்பட்ட மரியாளும்... தங்களுக்கு உண்டான ஆஸ்திகளால் அவருக்கு ஊழியஞ்செய்துவந்தார்கள்." (லூக்கா 8:1–3)

'ஏழு பிசாசுகள்' என்பது முழுமையான ஆவிக்குரிய அடிமைத்தனத்தையும், மனவேதனையையும், சரீர வாதையையும் குறிக்கிறது. மரியாள் தன் சொந்த பலத்தினால் மீள முடியாத கொடிய பிசாசின் பிடியில் கிடந்தாள்; ஆனால் நசரேயனாகிய இயேசு கிறிஸ்து அவளைச் சந்தித்தபோது, சத்துருவின் சகல சங்கிலிகளும் தெறித்து விழுந்தன. அவள் பரிபூரண ஆரோக்கியத்தையும் விடுதலையையும் பெற்றாள்.

இங்கு நாம் ஒரு வரலாற்று உண்மையை மிகத் தெளிவாகக் கவனிக்க வேண்டும்: ஆறாம் நூற்றாண்டில் போப் முதலாம் கிரகோரி வழங்கிய பிரசங்கத்தினால் வரலாற்று ரீதியாக ஏற்பட்ட தவறான புரிதல் காரணமாக, மகதலேனா மரியாள் லூக்கா 7-ஆம் அதிகாரத்தில் வரும் 'பாவமுள்ள ஸ்திரீ' அல்லது யோவான் 8-ல் வரும் 'விபச்சாரத்தில் பிடிபட்ட பெண்' என்று பலர் தவறாகக் கருதினர். ஆனால் பரிசுத்த வேதாகமத்தின் மூல கிரேக்க உரையில் எங்குமே மகதலேனா மரியாள் ஒழுக்கக்கேடானவள் என்றோ விபச்சாரி என்றோ குறிப்பிடப்படவில்லை! அவள் கொடூரமான பிசாசின் நோயினால் வாதிக்கப்பட்டு, இயேசுவின் இரக்கத்தினால் மீட்டெடுக்கப்பட்ட ஒரு கனவான மற்றும் விசுவாசமுள்ள சீஷையாவாள்.

தன் விடுதலையின் நன்றியறிதலாக, அவள் இயேசுவின் ஊர் ஊராகச் செல்லும் சுவிசேஷ ஊழியப் பயணங்களில் முழுமனதோடு இணைந்துகொண்டாள். ஏரோதின் காரியக்காரனான கூசாவின் மனைவியாகிய யோவன்னாள் மற்றும் சூசன்னாள் ஆகியோருடன் இணைந்து, தன் சொந்த ஆஸ்திகளையும் செல்வங்களையும் கொண்டு இயேசுவுக்கும் அவருடைய பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலர்களுக்கும் அனுதினமும் உணவளித்து, பயணத் தேவைகளைப் பராமரித்து உன்னத நிதிப் பணிவிடை புரிந்தாள்.

உயிர்த்தெழுதலின் விடியல்: வெற்று கல்லறையின் தோட்டத்தில் மகதலேனா மரியாள் உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவை சந்தித்து 'ரபூனி' என்று பணிந்துகொள்ளும் வரலாற்றுத் திருக்காட்சி.

2. கல்வாரி சிலுவையின் அடியில் அசைக்க முடியாத அன்பு (யோவான் 19:25; மத்தேயு 27:55–61)

இயேசுவின் ஊழியம் வெற்றியோடு நடந்த நாட்களில் மட்டும் அல்ல, அவருடைய பாடுகளின் கொடூரமான இருண்ட வேளையிலும் மரியாளின் அன்பு சோர்ந்துபோகவில்லை. கெத்செமனே தோட்டத்தில் உரோமப் படைவீரர்களும் யூதக் காவலாளிகளும் இயேசுவைக் கைது செய்தபோது, அவருடைய பிரதான ஆண் சீடர்கள் அனைவரும் தங்கள் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள அவரைத் தனியாக விட்டுவிட்டு பயந்து ஓடி ஒளிந்துகொண்டார்கள்; தலைமைச் சீடனாகிய பேதுரு சபிக்கவும் சத்தியம்பண்ணவும் தொடங்கி அவரை மூன்று முறை முற்றிலுமாக மறுதலித்தார்.

ஆனால் மகதலேனா மரியாளோ, உரோமப் படைவீரர்களின் கொடூரக் கொடுவாள்களுக்கும், பிலாத்துவின் மரண தண்டனைத் தீர்ப்புக்கும், யூத மதத் தலைவர்களின் பழிச்சொற்களுக்கும் அஞ்சாமல், இயேசுவை கல்வாரி வரை பின்தொடர்ந்தாள். அந்த மரணப் பாதையில், இரத்தமும் சதையுமாகத் தன் சிலுவையைச் சுமந்து சென்ற இயேசுவின் வழியில் அவள் கண்ணீரோடு உடன் சென்றாள்.

"இயேசுவின் சிலுவையினருகே அவருடைய தாயும், அவருடைய தாயின் சகோதரி குலோப்பாவின் மனைவி மரியாளும், மகதலேனா மரியாளும் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்." (யோவான் 19:25)

கல்வாரி மலையின் உச்சியில், கொளுத்தும் வெயிலிலும், நடுப்பகலில் சூழ்ந்த பயங்கர அந்தகாரத்திலும் மரியாள் நின்றாள். சிலுவையில் அறையப்பட்டுத் தொங்கிய இயேசுவின் திருச்சரீரத்திலிருந்து சிந்திய ஒவ்வொரு துளி இரத்தத்தையும், அவருடைய தாகத்தையும், "எல்லாம் முடிந்தது!" என்ற இறுதி ஜெய தொனியையும் மரியாள் தன் கண்களால் கண்டு நின்றாள்.

இயேசு மரித்த பிறகும் அவளது பக்தி ஓயவில்லை. அரிமத்தியா ஊரானாகிய யோசேப்பும், ஆலோசனைச் சங்கத்தலைவரான நிக்கோதேமுவும் பிலாத்துவிடம் அனுமதி பெற்று இயேசுவின் சரீரத்தைச் சிலுவையிலிருந்து இறக்கினர். அவர்கள் நூறு ராத்தல் வெள்ளைப் போளமும் கரியபோளமும் கலந்த நறுமணக் கலவையோடு, இயேசுவின் திருச்சரீரத்தை ஒரு புதிய கன்மலைக் கல்லறையில் அடக்கம் செய்தனர். அப்போது மகதலேனா மரியாளும் மற்ற மரியாளும் கல்லறையின் எதிரே அமர்ந்து, சரீரம் எங்கே எப்படி வைக்கப்படுகிறது என்பதை ஒரு தாயைப் போல உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள் (மத்தேயு 27:61).

3. விடியற்காலையில் கல்லறைக்கு ஓடிய விசுவாசப் பயணம் (யோவான் 20:1–10)

ஓய்வுநாளின் கடுமையான சட்ட திட்டங்கள் முடிந்த மாத்திரத்தில், வாரத்தின் முதல் நாளாகிய ஞாயிற்றுக்கிழமை அதிகாலையில், இன்னும் இருள் விலகாத வேளையிலேயே மகதலேனா மரியாள் தன் தோழிகளோடு சுகந்தவர்க்கங்களைத் தூக்கிக்கொண்டு கல்லறைக்கு விரைந்தாள். இயேசுவின் சரீரத்திற்கு முழுமையான அரச மரியாதையோடு நறுமணத் தைலம் பூசி ஆராதிப்பதே அவளது ஒரே நோக்கமாய் இருந்தது.

வழியில் அவர்கள்: "கல்லறையின் வாசலிலிருக்கிற கல்லை நமக்காக யார் புரட்டித் தள்ளுவான்?" என்று தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டார்கள். ஏனெனில் உரோம அரசாங்கத்தின் அரச முத்திரையும், காவல் நின்ற கொடூரப் படைவீரர்களும், கல்லறையை அடைத்திருந்த பல டன் எடையுள்ள பெரும் பாறையும் மனித பலத்தினால் அசைக்க முடியாதவையாக இருந்தன.

"வாரத்தின் முதல்நாளிலே, அதிகாலையில், இன்னும் இருட்டாயிருக்கையில், மகதலேனா மரியாள் கல்லறையினிடத்திற்கு வந்து, கல்லறையை அடைத்திருந்த கல் எடுத்துப்போடப்பட்டிருக்கக் கண்டாள்." (யோவான் 20:1)

ஆனால் அங்கே போய் பார்த்தபோது, கல் புரட்டப்பட்டு கல்லறை திறந்திருந்தது! சத்துருவின் சகல தடைகளையும் பரலோக தேவதூதன் இறங்கி உடைத்தெறிந்திருந்தான். கல்லறை திறந்திருப்பதைக் கண்ட மரியாள் பதறிப்போய், சீமோன் பேதுருவிடமும் இயேசு நேசித்த யோவானிடமும் ஓடினாள்: "கர்த்தரைக் கல்லறையிலிருந்து எடுத்துக்கொண்டு போய்விட்டார்கள், அவரை வைத்த இடம் எங்களுக்குத் தெரியவில்லை" என்று அறிவித்தாள்.

சீடர்கள் இருவரும் கல்லறைக்குள் ஓடிவந்து பார்த்து, சுற்றப்பட்டிருந்த சீலைகளையும் தலையில் சுற்றியிருந்த துணியையும் கண்டு வியந்து, என்ன செய்வதென்று அறியாமல் மீண்டும் தங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்பிப் போய்விட்டார்கள். ஆனால் மரியாளோ கல்லறையை விட்டு அகலாமல், அன்பு நிறைந்த உள்ளத்தோடு அங்கேயே நின்று அழுதுகொண்டிருந்தாள்.

4. "மரியாளே!" — உயிர்த்தெழுந்த ராஜாவின் முதல் தரிசனம் (யோவான் 20:11–18)

சீடர்கள் அனைவரும் சென்றுவிட்ட பிறகும், மரியாளின் உள்ளம் கிறிஸ்துவை அன்றி எதிலும் ஆறுதலடைய மறுத்தது. உலகமே அவளுக்கு வெறுமையாகத் தோன்றியது; தன் ஜீவநாதனின் சரீரத்தைக் காணாமல் அவள் அழுதுகொண்டே இருந்தாள். கண்ணீரோடு அவள் கல்லறைக்குள் குனிந்து பார்த்தபோது, பிரகாசமான வெண் வஸ்திரந்தரித்த இரண்டு தேவதூதர்கள் இயேசுவின் சரீரம் வைக்கப்பட்டிருந்த இடத்தில் தலைமாட்டில் ஒருவனும் கால்மாட்டில் ஒருவனுமாக வீற்றிருப்பதைக் கண்டாள்.

அவர்கள் அவளைப் பார்த்து: "ஸ்திரீயே, ஏன் அழுகிறாய்?" என்று கேட்டனர். அதற்கு அவள்: "என் ஆண்டவரை எடுத்துக்கொண்டு போய்விட்டார்கள், அவரை எங்கே வைத்தfieldார்களோ எனக்குத் தெரியவில்லை" என்று கதறினாள். தூதர்களின் மகிமையான பிரசன்னமும் கூட அவளது இழப்பின் துயரத்தை மாற்ற முடியவில்லை; இயேசு மட்டுமே அவளுக்குத் தேவைப்பட்டார்!

அவள் திரும்பிப் பார்த்தபோது அங்கே ஒருவர் நிற்பதைக் கண்டாள்; ஆனால் அவர் இயேசு என்று அவள் அறியவில்லை; விடியற்காலையின் மங்கலான வெளிச்சத்திலும் கண்ணீரின் திரையிலும் அவரைத் தோட்டக்காரன் என்று தவறாக எண்ணினாள்: "ஐயா, நீர் அவரை எடுத்துக்கொண்டு போனதுண்டானால், அவரை எங்கே வைத்தீர் என்று எனக்குச் சொல்லும், நான் போய் அவரை எடுத்துக்கொள்ளுவேன்" என்று கெஞ்சினாள். ஒரு ஆணின் சரீரத்தைத் தனியொரு பெண்ணாகத் தன் தோள்களில் சுமந்துசெல்லவும் அவளது தியாக அன்பு துணிந்தது!

முதல் ஏதேன் தோட்டத்தில் ஏவாள் சர்ப்பத்தின் வஞ்சனையால் விழுந்து மரணத்தைக் கொண்டுவந்தாள்; இப்போது உயிர்த்தெழுதலின் புதிய ஏதேன் தோட்டத்தில், இரண்டாம் ஆதாமாகிய இயேசு கிறிஸ்து மரணத்தை வென்று ஒரு பெண்ணை நோக்கிப் பேசுகிறார்! மரணத்தையும் பாதாளத்தையும் ஜெயித்த உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்து தமது பரிபூரண அன்பின் குரலில் அவளைப் பெயர் சொல்லி அழைத்தார்:

"இயேசு அவளை நோக்கி: 'மரியாளே' என்றார். அவள் திரும்பிப் பார்த்து: 'ரபூனி' என்றாள்; அதற்குப் போதகரே என்று அர்த்தமாம்." (யோவான் 20:16)

நல்ல மேய்ப்பன் தன் ஆடுகளைப் பெயர் சொல்லி அழைக்கும் (யோவான் 10:3) அந்த உன்னத அன்பின் குரலைக் கேட்ட மாத்திரத்தில், அவளது ஆவிக்குரிய கண்கள் திறக்கப்பட்டன! சொல்லொணா மரண துக்கம் நித்திய பரலோக ஆனந்தமாக மாறியது. அவள் தன் ஆண்டவரின் பாதங்களில் விழுந்து பணிந்துகொண்டாள்.

இயேசு அவளுக்கு ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க நற்செய்திப் பணியைக் கொடுத்தார்: "என்னைத் தொடாதே, நான் இன்னும் என் பிதாவினிடத்திற்கு ஏறிப்போகவில்லை; நீ என் சகோதரரிடத்திற்குப் போய், நான் என் பிதாவினிடத்திற்கும் உங்கள் பிதாவினிடத்திற்கும், என் தேவனிடத்திற்கும் உங்கள் தேவனிடத்திற்கும் ஏறிப்போகிறேன் என்று அவர்களுக்குச் சொல்லு என்றார்." மகதலேனா மரியாள் ஓடிவந்து சீடர்களிடம்: "கர்த்தரைக் கண்டேன்!" (Ἑώρακα τὸν Κύριον) என்று வெற்றிக் குரல் எழுப்பி சாட்சி கூறினாள். இதனால் அவள் தொடக்கக்கால திருச்சபைப் பிதாக்களால் 'அப்போஸ்தலர்களுக்கு அப்போஸ்தலி' (Apostolorum Apostola) என்று போற்றப்படுகிறாள்.

5. மகதலேனா மரியாளின் வரலாற்றிலிருந்து நாம் கற்கும் ஐந்து ஆவிக்குரிய பாடங்கள்

1. எந்தப் பாவமும் தேவ கிருபைக்கு அப்பாற்பட்டது அல்ல: ஏழு பிசாசுகளால் வாதிக்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணை இயேசு தமது உயிர்த்தெழுதலின் முதல் சாட்சியாக மாற்றினாரானால், உங்கள் வாழ்க்கையின் எந்தவொரு அந்தகார அடிமைத்தனத்தையும் உடைத்து உங்களை மறுரூபமாக்க அவரால் கூடும்.
2. விலையேறப்பெற்ற உண்மைத்தன்மை: இயேசு அற்புதங்களைச் செய்தபோது மட்டுமல்ல, அவர் அவமானப்படுத்தப்பட்டு சிலுவையில் தொங்கியபோதும் அவருடன் நின்ற மரியாளின் பக்தி மெய்யான சீஷத்துவத்திற்கு முன்மாதிரியாகும்.
3. மேய்ப்பன் உங்கள் பெயரை அறிந்திருக்கிறார்: உங்கள் வாழ்க்கையின் ஆழ்ந்த துயரத்தின் மத்தியில், இயேசு உங்கள் பெயரைத் தனிப்பட்ட விதமாய் அழைத்து உங்கள் அழுகையை ஆனந்தக் களிப்பாக மாற்றுவார்.
4. உயிர்த்தெழுதலின் நற்செய்தித் தூதுவர்கள்: 'கர்த்தரைக் கண்டேன்' என்று மரியாள் அறிவித்தது போல, ஜீவிக்கிற இயேசுவின் வல்லமையை இந்த உலகிற்கு அறிவிக்கும் நற்செய்திப் பொறுப்பு ஒவ்வொரு விசுவாசிக்கும் உண்டு.
5. பொருளாதார அர்ப்பணிப்பு: தேவன் தந்த ஆஸ்திகளைத் தேவனுடைய ஊழியத்தின் முன்னேற்றத்திற்காக மகிழ்ச்சியோடு பயன்படுத்துவது கிறிஸ்துவுக்குச் செய்யும் உன்னத ஆராதனையாகும்.