பிரயோஜனமற்ற ஊழியர்கள்

லூக்கா 17:7-10-ல் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள பிரயோஜனமற்ற ஊழியர்களின் உவமை, மனிதனின் ஆன்மீக உரிமை பாராட்டலையும் சுயநீதியையும் அடியோடு வேரறுக்கும் இயேசுவின் மிக முக்கியமான உபதேசமாகும். 'எங்கள் விசுவாசத்தை வர்த்திக்கப்பண்ண வேண்டும்' என்று கேட்ட அப்போஸ்தலர்களுக்கு, சீஷத்துவ ஊழியம் என்பது தேவனிடம் உரிமை பாராட்டும் வியாபாரம் அல்ல, மாறாக தாழ்மையோடு நிறைவேற்ற வேண்டிய பரிசுத்த கடமை என்பதை இயேசு இதில் ஆழமாகப் புகட்டுகிறார்.

1. அப்போஸ்தலர்களின் விண்ணப்பமும் இயேசுவின் பார்வையும்

அப்போஸ்தலர்கள் இயேசுவிடம் வந்து: 'எங்கள் விசுவாசத்தை வர்த்திக்கப்பண்ணவேண்டும் என்று கர்த்தரிடத்தில் வேண்டிக்கொண்டார்கள்' (லூக்கா 17:5). விசுவாசம் என்பது பெரிய காரியங்களைச் சாதித்து தேவனிடமிருந்து நன்மைகளைப் பெறும் ஒரு தகுதி என்று அவர்கள் தவறாக நினைத்தனர். இயேசு கடுகு விதையளவு விசுவாசத்தின் வல்லமையை விளக்கிய கையோடு, ஊழியக்காரனின் இந்த உவமையைக் கூறி, தற்பெருமை பேசாமல் தாழ்மையாய்க் கீழ்ப்படியும் மனப்பான்மையை அவர்களுக்குக் கற்பித்தார்.

2. அடிமையின் இடைவிடாத உழைப்பு

இயேசு அன்றாட எதார்த்தத்தை நினைவூட்டினார்: 'உங்களில் ஒருவனுடைய வேலைக்காரன் உழுது அல்லது மந்தை மேய்த்து, வயலிலிருந்து வரும்போது, அவன் உடனே போய், சாப்பிடும்படி உட்கார் என்று அவனுக்குச் சொல்வானோ? எனக்குச் சாப்பாடு ஆயத்தம்பண்ணி, கச்சைகட்டிக்கொண்டு, நான் புசித்துடி குடிக்குமளவும் எனக்குப் பணிவிடைசெய், அதற்குப்பின்பு நீ புசித்துக் குடி என்று அவனுக்குச் சொல்லானோ?' (லூக்கா 17:7-8). வயலில் பகல் முழுவதும் உழுத களைப்போடு வீட்டுக்கு வரும் வேலைக்காரனுக்கு உடனடியாக ஓய்வு கிடைப்பதில்லை. அவன் கை கால்களைக் கழுவி, எஜமானுக்குச் சமைத்துப் பரிமாறிவிட்டு, எஜமான் சாப்பிட்டு முடித்த பிறகே தன் உணவை உண்ண முடியும்.

3. நன்றிக்கடனின்மை: கடமையைச் செய்வது எஜமானைக் கடனாளியாக்காது

இயேசு ஒரு கேள்வியைக் கேட்டார்: 'தான் கட்டளையிட்டவைகளை அந்த வேலைக்காரன் செய்ததற்காக அவனுக்கு உபகாரஞ்செய்வானோ? அப்படிச் செய்யமாட்டான் என்று நினைக்கிறேன்' (லூக்கா 17:9). அக்கால வழக்கப்படி அடிமைக்கு எஜமான் நன்றி சொல்ல வேண்டியதில்லை; ஏனென்றால் தன் கடமையைச் செய்வது எஜமானை அவனுக்குக் கடனாளியாக மாற்றாது. அதேபோல, நாம் உபவாசித்து, ஜெபித்து, சுவிசேஷத்தை அறிவித்து எத்தனை நன்மைகளைச் செய்தாலும், அதனால் தேவனுக்கு நாம் ஏதோ உபகாரம் செய்துவிட்டதாக எண்ண முடியாது. மீட்கப்பட்ட நாம் செய்ய வேண்டிய கடமையையே நாம் செய்கிறோம்.

4. பிரயோஜனமற்ற ஊழியக்காரரின் தாழ்மைப் பிரகடனம்

இயேசு சீஷர்களுக்கு ஒரு நிரந்தர தாழ்மை விதியை வகுத்தார்: 'அப்படியே நீங்களும் உங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட யாவற்றையும் செய்தபின்பு: நாங்கள் பிரயோஜனமற்ற ஊழியக்காரர், செய்யவேண்டிய கடமையைமாத்திரம் செய்தோம் என்று சொல்லுங்கள் என்றார்' (லூக்கா 17:10). 'பிரயோஜனமற்றவர்கள்' என்பது தகுதியற்றவர்கள் என்றோ பயனற்றவர்கள் என்றோ பொருள்படாது; தேவனை நமக்குக் கடனாளியாக்கும் அளவுக்கு நாம் எதையும் புதிதாகச் செய்துவிடவில்லை என்பதையே இது குறிக்கிறது. தேவனுடைய சிங்காசனத்திற்கு முன்பாக நின்று, 'நான் உமக்கு இவ்வளவு செய்தேன், எனவே நீர் எனக்கு ஆசீர்வாதம் தர வேண்டும்' என்று எவரும் உரிமை பாராட்ட முடியாது.

5. கிருபையினால் உந்தப்படும் மெய்யான சீஷத்துவம்

இந்த உவமை கிறிஸ்தவ இருதயத்திலிருந்து சுயநீதி என்னும் விஷத்தை நீக்குகிறது. தேவன் நமக்கு எதையும் தரக் கடமைப்பட்டவரல்ல என்பதை நாம் உணரும்போது, நாம் அனுபவிக்கும் ஒவ்வொரு மூச்சும், ஜெபப் பதிலும், பரலோக ஆசீர்வாதமும் தேவனுடைய எல்லையற்ற இலவசக் கிருபையாகவே நமக்குத் தெரியும்! தேவன் தம் ஊழியர்களுக்குப் பரலோகத்தில் பலன்களைத் தருவார்; ஆனால் அது அவரது தந்தைக்குரிய தாராள கிருபையின் ஈவே தவிர, நாம் சம்பாதித்த கூலி அல்ல. நாம் தேவனிடம் கூலி பேரம் பேசாமல், சிலுவையில் நமக்காக ஜீவனைக் கொடுத்த ஆண்டவரை நன்றியோடு நேசித்து வாழ்வதே மெய்யான சீஷத்துவமாகும்.