இரண்டு குமாரர்

மத்தேயு 21:28-32-ல் இயேசு அருளிய இரண்டு குமாரரின் உவமை, மதவாத பக்தி வேஷத்தின் முகத்திரையைக் கிழித்தெறியும் ஓர் உன்னதமான உபதேசமாகும். எருசலேம் தேவாலய முற்றத்தில் தம்மை எதிர்த்து நின்ற ஆசாரியர்களுக்கும் மூப்பர்களுக்கும் முன்பாக இதை உரைத்த ஆண்டவர், வெறும் உதட்டளவிலான பக்தியால் பயனில்லை என்றும், தேவனுடைய சித்தத்திற்கு உண்மையாய்க் கீழ்ப்படிவதே மெய்யான பக்தி என்றும் ஆணித்தரமாக நிறுவினார்.

1. தேவாலய மோதலும் தகப்பனின் கட்டளையும்

பிரதான ஆசாரியர்களும் வேதபாரகர்களும் இயேசுவிடம் வந்து: 'நீர் எந்த அதிகாரத்தினால் இவைகளைச் செய்கிறீர்? இந்த அதிகாரத்தை உமக்குக் கொடுத்தவர் யார்?' என்று சவால்விட்டனர். அவர்களின் கபடத்தனத்தை யோவான் ஸ்நானகனின் ஞானஸ்நானத்தைக் கொண்டு வெளிப்படுத்திய இயேசு, உடனே இந்த உவமையை முன்வைத்தார்: 'உங்களுக்கு எப்படித் தோன்றுகிறது? ஒரு மனுஷனுக்கு இரண்டு குமாரர் இருந்தார்கள்; அவன் மூத்தவனிடத்தில் போய்: மகனே, நீ போய், இன்றைக்கு என் திராட்சத்தோட்டத்தில் வேலைசெய் என்றான்' (மத்தேயு 21:28). குடும்பத் தலைவனாகிய தகப்பனின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து உழைப்பது ஒரு மகனின் தலையாய கடமையாகும்.

2. மூத்த மகன்: மறுத்த உதடுகளும் கீழ்ப்படிந்த கால்களும்

மூத்த மகனின் பதில் ஆரம்பத்தில் மிகக் கடுமையானதாக இருந்தது: 'அவன்: மாட்டேன் என்றான்; ஆகிலும், பின்பு அவன் மனஸ்தாபப்பட்டுப் போனான்' (மத்தேயு 21:29). அக்காலக் கலாச்சாரத்தில் தகப்பனின் முகத்திற்கு நேராக 'மாட்டேன்' என்று சொல்வது பெரும் அவமானமாகக் கருதப்பட்டது. ஆனால் சிறிது நேரத்திலேயே அவனது மனசாட்சி அவனை உறுத்தியது. தான் தகப்பனை அவமதித்துவிட்டதை உணர்ந்து உள்ளம் நொறுங்கி, தன் தோட்டத்துக் கருவிகளை எடுத்துக்கொண்டு அமைதியாகத் திராட்சைத் தோட்டத்திற்குச் சென்று வியர்வை சிந்தி வேலை செய்தான்.

3. இளைய மகன்: நயமான வார்த்தைகளும் நகராத கால்களும்

தகப்பன் இளையவனிடத்திற்குப் போய், அவனையும் அப்படியே கேட்டான்: 'அவன் பிரதியுத்தரமாக: ஐயா, போகிறேன் என்று சொல்லியும், போகவில்லை' (மத்தேயு 21:30). இளைய மகனின் வார்த்தைகள் மிகுந்த நளினமும் மரியாதையும் கொண்டதாக இருந்தது; தகப்பனை 'ஐயா' என்று பணிவோடு அழைத்தான். வெளிப்புறத்தில் அவன் உத்தம மகனைப் போலக் காட்சியளித்தான். ஆனால் அவனது மரியாதைக்குப் பின்னால் கீழ்ப்படியாமையின் நயவஞ்சகம் ஒளிந்திருந்தது. அவன் திராட்சைத் தோட்டத்தின் பக்கமே செல்லவில்லை; அவனது பக்தி வார்த்தைகள் வெறும் பொய்யாகவே முடிந்தன.

4. தவிர்க்க முடியாத கேள்வி: பிதாவின் சித்தத்தைச் செய்தது யார்?

இயேசு அந்த மதத் தலைவர்களைப் பார்த்து: 'இவ்விரண்டு பேரில் எவன் தன் தகப்பனுடைய சித்தத்தின்படி செய்தவன்?' என்று கேட்டார். அதற்கு அவர்கள்: 'மூத்தவன்தான்' என்றனர். தங்கள் வாயினாலேயே தங்களுக்குரிய நியாயத்தீர்ப்பை அவர்கள் உறுதிசெய்தனர். இயேசு அவர்களை நோக்கி இடிமுழக்கமாகக் கூறினார்: 'ஆயக்காரரும் வேசிகளும் உங்களுக்கு முன்னே தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்கிறார்கள் என்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்' (மத்தேயு 21:31). சமுதாயத்தால் இழிவாகப் பார்க்கப்பட்ட பாவிகள் பரலோகத்திற்குள் நுழைய, மதப் பெருமை பேசிய தலைவர்களோ வெளியே தள்ளப்பட்டனர்.

5. யோவான் ஸ்நானகனும் கீழ்ப்படிதலின் சாட்சியும்

இயேசு அவர்களின் கல்நெஞ்சைத் தோலுரித்தார்: 'எப்படியென்றால், யோவான் நீதிநெறியை போதிக்கிறவனாய் உங்களிடத்தில் வந்திருந்தும், நீங்கள் அவனை விசுவாசிக்கவில்லை; ஆயக்காரரும் வேசிகளுமோ அவனை விசுவாசித்தார்கள்; அதை நீங்கள் கண்டும், அவனை விசுவாசிக்கும்படிக்குப்பின்பு மனஸ்தாபப்படவில்லை' (மத்தேயு 21:32). பாவிகளாக வாழ்ந்தவர்கள் யோவானின் பிரசங்கத்தைக் கேட்டு மனஸ்தாபப்பட்டு மனந்திரும்பினர்; ஆனால் வேதத்தை அறிந்த தலைவர்களோ மேட்டிமை கொண்டு புறக்கணித்தனர். பக்தி வார்த்தைகளால் தேவன் மயங்குவதில்லை; பாவத்தை விட்டு விலகி, தம் சித்தத்திற்கு உண்மையாய்க் கீழ்ப்படியும் நல்மனதையே தேவன் அங்கீகரிக்கிறார்.