இரண்டு கடனாளிகள்

லூக்கா 7:36-50-ல் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள இரண்டு கடனாளிகளின் உவமை, சுவிசேஷத்தின் இரக்கத்தையும், மனிதனின் சுயநீதியையும் மிகவும் நேர்த்தியாகப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது. பரிசேயனாகிய சீமோனின் விருந்து மண்டபத்தில், ஊரறிந்த ஒரு பாவி ஸ்திரீ இயேசுவின் பாதங்களில் கண்ணீர் விட்ட சூழலில் சொல்லப்பட்ட இந்த உவமை, மெய்யான மன்னிப்பும் அதிலிருந்து பிறக்கும் உண்மையான அன்பும் எத்தகையது என்பதை விளக்குகிறது.

1. பரிசேயன் சீமோனின் குளிர்ந்த விருந்தோம்பல்

பரிசேயனாகிய சீமோன் இயேசுவைத் தன் வீட்டிற்கு விருந்துக்கு அழைத்திருந்தான். ஆனால் யூத கலாச்சாரத்தின் அடிப்படை உபசரிப்புக் கடமைகளை அவன் வேண்டுமென்றே தவிர்த்தான்: இயேசுவின் புழுதி படிந்த பாதங்களைக் கழுவத் தண்ணீர் தரவில்லை, சமாதான முத்தமிடவில்லை, தலைக்கு எண்ணெய் பூசவில்லை. இயேசுவை விடத் தான் மேலானவன் என்பதை உணர்த்தும் மேட்டிமை மனப்பான்மையோடு அவன் அவரை ஒரு சாதாரண போதகராகவே நடத்தினான்.

2. உடைந்த வெள்ளைப்போளப் பரணியும் கண்ணீர் அபிஷேகமும்

அப்பொழுது அந்தப் பட்டணத்திலிருந்த பாவியான ஒரு ஸ்திரீ இயேசு அங்கே பந்தியிருப்பது அறிந்து, ஒரு வெள்ளைப்போளப் பரணி தைலத்தைக் கொண்டுவந்தாள். இயேசு படுக்கையில் சாய்ந்திருந்தபடியால், அவரது பாதங்களுக்குப் பின்னாக நின்று கண்ணீர் விட்டு அழுதாள். அவளது கண்ணீர்த்துளிகள் இயேசுவின் பாதங்களை நனைத்தன. உடனே அவள் தன் தலைமயிரை அவிழ்த்து—அக்கால கலாச்சாரத்தில் ஒரு பெண் பொதுவெளியில் தலைமுடியை அவிழ்ப்பது பெரும் அவமானமாகக் கருதப்பட்டது—அவரது பாதங்களைத் துடைத்து, இடைவிடாமல் முத்தமிட்டு, விலையேறப்பெற்ற நறுமணத் தைலத்தைப் பூசினாள். இதைக் கண்ட சீமோன்: 'இவர் தீர்க்கதரிசியாயிருந்தால், தம்மைத் தொடுகிற ஸ்திரீ இன்னாளென்றும் எப்பேர்ப்பட்டவளென்றும் அறிந்திருப்பார்; இவள் பாவியாயிருக்கிறாளே' என்று தனக்குள்ளே நினைத்துக் கொண்டான் (லூக்கா 7:39).

3. ஐந்நூறு மற்றும் ஐம்பது வெள்ளிக்காசு உவமை

அவனது இருதயத்தின் சிந்தனைகளை அறிந்த இயேசு: 'சீமோனே, உனக்கு நான் ஒரு காரியம் சொல்லவேண்டும்' என்றார். அதற்கு அவன்: 'போதகரே, சொல்லும்' என்றான். இயேசு ஓர் உவமையை உரைத்தார்: 'ஒருவரிடத்தில் இரண்டுபேர் கடன்பட்டிருந்தார்கள்; ஒருவன் ஐந்நூறு வெள்ளிக்காசும், மற்றவன் ஐம்பது வெள்ளிக்காசும் கொடுக்கவேண்டியதாயிருந்தது. கொடுக்க அவர்களுக்குச் சக்தியில்லாததினால், இருவருக்கும் கடனை மன்னித்துவிட்டான். இப்படியிருக்க, அவர்களில் எவன் அவனிடத்தில் அதிக அன்பாயிருப்பான்?' (லூக்கா 7:41-42). சீமோன் பிரதியுத்தரமாக: 'எவனுக்கு அதிகமாய் மன்னித்துவிட்டானோ அவனே என்று நினைக்கிறேன்' என்றான். இயேசு அவனை நோக்கி: 'சரியாய் நிதானித்தாய்' என்றார்.

4. சீமோனின் புறக்கணிப்பும் பெண்ணின் மெய்யான அன்பும்

இயேசு அந்த ஸ்திரீயை நோக்கித் திரும்பி, சீமோனைப் பார்த்து அவனது கல்நெஞ்சைக் கடிந்துகொண்டார்: 'இந்த ஸ்திரீயைப் பார்க்கிறாயே; நான் உன் வீட்டில் பிரவேசித்தேன், நீ என் கால்களுக்குத் தண்ணீர் தரவில்லை, இவளோ, கண்ணீரினால் என் கால்களை நனைத்து, தன் தலைமயிரினால் அவைகளைத் துடைத்தாள். நீ என்னை முத்தஞ்செய்யவில்லை, இவளோ, நான் உட்பிரவேசித்ததுமுதல் என் கால்களை ஓயாமல் முத்தஞ்செய்தாள். நீ என் தலையிலே எண்ணெய் பூசவில்லை, இவளோ, என் கால்களிலே பரிமளதைலம் பூசினாள். ஆதலால் நான் உனக்குச் சொல்லுகிறேன்: இவள் செய்த அநேக பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டது; இவள் மிகவும் அன்புகூர்ந்தாளே. கொஞ்சமாய் மன்னிக்கப்படுகிறவன் கொஞ்சமாய் அன்புகூருவான்' என்றார் (லூக்கா 7:44-47). தான் நீதிமான் என்று நினைத்த சீமோனுக்கு கிறிஸ்துவின் மீது அன்பில்லை; ஆனால் தன் மாபெரும் பாவக்கடனை உணர்ந்து மன்னிப்புப் பெற்ற அந்தப் பெண்ணின் அன்பு எல்லையற்றதாய் இருந்தது.

5. பாவமன்னிப்பும் சமாதானமும்

இயேசு அந்த ஸ்திரீயை நோக்கிப் பரிவோடு: 'உன் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டது' என்றார். கூடப் பந்தியிருந்தவர்கள்: 'பாவங்களை மன்னிக்கிற இவன் யார்?' என்று தங்களுக்குள்ளே முணுமுணுத்தார்கள். அவர்களின் மதவாத முறுமுறுப்பைப் புறந்தள்ளி, ஆண்டவர் அவளை நோக்கி: 'உன் விசுவாசம் உன்னை இரட்சித்தது, சமாதானத்தோடே போ' என்று கூறி வழியனுப்பினார் (லூக்கா 7:48-50). அவள் தன் அழுகையினாலோ நறுமணத் தைலத்தினாலோ இரட்சிப்பைச் சம்பாதிக்கவில்லை; கிறிஸ்துவின் மீது அவள் வைத்த ஆழமான விசுவாசமே அவளுக்குப் பாவமன்னிப்பையும் பரலோக சமாதானத்தையும் பரிசளித்தது.