பாபேல் கோபுரம்: மனித அகந்தை, தேவ இறையாண்மை மற்றும் உலகளாவிய சிதறல்

மாபெரும் பிரளயத்தின் கொந்தளிப்பான வெள்ளத்திற்குப் பிறகு, நோவாவின் குடும்பத்தினர் அரராத் மலைகளிலிருந்து இறங்கி புதுப்பிக்கப்பட்ட பூமியில் வாழத் தொடங்கினர். தேவன் மனிதகுலத்திற்குத் தமது நித்திய உடன்படிக்கையின் கட்டளையை மீண்டும் நினைவூட்டினார்: "நீங்கள் பலுகிப் பெருகி, பூமியை நிரப்புங்கள்" (ஆதியாகமம் 9:1). தேவனுடைய சித்தம் தெளிவாக இருந்தது: மனிதகுலம் கண்டங்கள், தீவுகள் மற்றும் நதிக்கரைகள் எங்கும் பரந்து விரிந்து, பூமியைப் பண்படுத்தி, தேவனுடைய மகிமையைப் பலவகைப்பட்ட கலாச்சாரங்களின் வழியே வெளிப்படுத்த வேண்டும். ஆனால் நூற்றாண்டுகள் கடந்தபோது, பிரளயத்தின் பயமும் தேவனுடைய உடன்படிக்கையும் மனித இதயங்களிலிருந்து மங்கத் தொடங்கின; மனிதனுடைய அகந்தையானது சர்வவல்ல சிருஷ்டிகருக்கு எதிராக மீண்டும் ஒரு மாபெரும் கலகமாக ஒன்றுதிரண்டது.

1. கிழக்கு நோக்கிய பயணம்: சினார் சமவெளியின் மயக்கம்

"வாருங்கள், நாம் செங்கற்களை அறுத்து, அவைகளை நன்றாய்ச் சுடுவோம்" - மனித தொழில்நுட்ப சுயசார்பின் தோற்றம்.

மனிதர்களின் எண்ணிக்கை பெருகியபோது, அவர்கள் கிழக்கு நோக்கிப் பயணம் செய்து, சினார் தேசத்தில் (பண்டைய சுமேரியா மற்றும் பாபிலோனியா) ஒரு பரந்த, வளமான சமவெளியைக் கண்டார்கள். யூப்ரடீஸ் மற்றும் டைகிரிஸ் நதிகள் பாய்ந்த அந்த சமவெளி விவசாயத்திற்கும், புதிய நகரங்களை அமைப்பதற்கும் மிகவும் ஏற்றதாக இருந்தது. மனிதர்கள் அங்கே நிரந்தரமாகக் குடியேறி வாழ முடிவு செய்தனர். ஆதியாகமம் 10-ல் விவரிக்கப்படும் நிம்ரோத் என்ற பலத்த வேட்டைக்காரன் அங்கே ஒரு பேரரசை உருவாக்கத் தொடங்கினான்; தேவனைப் புறந்தள்ளிய மனித வல்லமையின் முதல் கேந்திரமாக அந்த இடம் உருவெடுத்தது.

வரலாற்றின் இந்தக் கட்டத்தில், வேதம் ஒரு முக்கியமான சமுதாயப் பின்னணியைப் பதிவு செய்கிறது: "பூமியெங்கும் ஒரே பாஷையும், ஒரேவிதமான பேச்சும் இருந்தது" (ஆதியாகமம் 11:1). ஒரே மொழி இருந்ததால் மனிதர்களுக்குள் எந்த மொழித் தடையும் இல்லை; திட்டங்களை எளிதாகப் பகிர்ந்துகொண்டு, தடையற்ற வேகத்தில் காரியங்களைச் செய்ய முடிந்தது. ஆனால் இந்த அரிய ஒற்றுமை தேவனை மகிமைப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, தேவனுடைய சித்தத்திற்கு எதிராகக் கலகம் செய்யும் ஒரு ஆபத்தான ஆயுதமாக மாறியது. தேவபயமற்ற மனித ஒற்றுமை எப்போதுமே விக்கிரகாராதனையையும் அநீதியையும் அதிவேகமாகப் பரப்பும் நச்சு மரமாகவே மாறுகிறது. பாபேல் சமவெளியில் மக்கள் ஒன்றுசேர்ந்தபோது, அவர்கள் தங்களுடைய அறிவையும் தொழில் நுட்பத்தையும் மட்டுமே நம்பினர். அவர்கள் தேவனிடத்தில் ஜெபிக்கவில்லை; தேவனுடைய ஆலோசனையைக் கேட்கவில்லை. மாறாக, தங்கள் சுய பலத்தினால் பரலோகத்தை எட்டிவிடலாம் என்று மனமயக்கம் கொண்டனர். இந்த மனப்பான்மை இக்காலத்திலும் மனிதர்கள் தேவனை விட்டு விலகி, தொழில்நுட்பத்தையும் செல்வத்தையும் தங்கள் தெய்வமாக மாற்றிக்கொள்ளும் மாயைக்குச் சமானமாகும்.

கானான் அல்லது லெபனான் மலைகளைப் போல சினார் சமவெளியில் கட்டடங்களுக்குரிய இயற்கை கற்பாறைகள் இல்லை. ஆனால் மனித அறிவுக்கூர்மை ஒரு புதிய தொழில்நுட்பத்தைக் கண்டுபிடித்தது: "வாருங்கள், நாம் செங்கற்களை அறுத்து, அவைகளை நன்றாய்ச் சுடுவோம்" (ஆதியாகமம் 11:3). ஆற்றுப் படுகையின் களிமண்ணை அச்சுகளில் வார்த்து, சூளையிலே தீயிட்டு சுட்டுத் திடமான செங்கற்களை உருவாக்கினர்; மேலும் நிலத்தடியிலிருந்து இயற்கையாகக் கசிந்த நிலக்கீலை (தார்) சாந்தாகப் பூசி இணைத்தனர். இந்த புதிய பொறியியல் புரட்சி மனிதனுக்கு எல்லையற்ற தன்னம்பிக்கையைக் கொடுத்தது. இயற்கையின் கற்களை விடத் தங்களால் சிறந்த கட்டுமானப் பொருட்களை உருவாக்க முடியும் என்ற கர்வம் தேவனைச் சாராத சுயசார்பை அவர்களிடத்தில் வளர்த்தது. மனிதன் தன் சொந்தக் கைகளின் கிரியைகளையே தெய்வமாக எண்ணத் தொடங்கினான்.

2. பெருமையின் அறிக்கை: நகரம், கோபுரம் மற்றும் சுயபெயர்

தங்கள் தொழில்நுட்பத் திறமையால் உற்சாகமடைந்த மக்கள், வரலாற்றையே மாற்றக்கூடிய ஒரு ஆபத்தான பிரகடனத்தை முன்வைத்தனர்:

"நாம் பூமியின் விசாலத்திலெல்லாம் சிதறிப்போகாதபடிக்கு, நமக்கு ஒரு நகரத்தையும், வானளாவும் சிகரமுள்ள ஒரு கோபுரத்தையும் கட்டி, நமக்குப் பேர் உண்டாகப் பண்ணுவோம் வாருங்கள்." (ஆதியாகமம் 11:4)

அவர்களின் இந்த அறிக்கையானது விழுந்துபோன மனிதகுலத்தின் மூன்று மடங்கு கலகத்தைத் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது:

• "வானளாவும் சிகரமுள்ள ஒரு கோபுரம்": இது பண்டைய மெசொப்பொத்தேமியாவில் கட்டப்பட்ட 'ஜிக்குராட்' எனப்படும் அடுக்கு மாடி வழிபாட்டுக் கோபுரத்தைக் குறிக்கிறது. அவர்கள் வெறும் உயரமான கட்டிடத்தைக் கட்டவில்லை; மாறாக, வானத்தைத் தொட்டு, தெய்வங்களைத் தங்களின் பூமிக்குரிய எல்லைக்குள் இழுத்து, தெய்வ அதிகாரத்தைத் தங்களின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவர முயன்ற விக்கிரகாராதனை முயற்சியாகும். வானத்திற்கும் பூமிக்கும் பாலம் அமைப்பதாக அவர்கள் இறுமாப்புக் கொண்டனர்.
• "நமக்குப் பேர் உண்டாகப் பண்ணுவோம்": இதுவே அகந்தையின் உச்சக்கட்டம். தேவனுடைய நாமத்தை உயர்த்துவதற்குப் பதிலாக, மனிதன் தன் சொந்தப் பெயரை நித்தியமாக்க விரும்பினான். தங்களின் வல்லமையை அடுத்த தலைமுறையினர் வணங்க வேண்டும் என்பதற்காக ஒரு சுயமகிமையின் நினைவுச் சின்னத்தை உருவாக்கத் துடித்தான். இது தேவனைப் புறந்தள்ளிய மனித சுயமகிமையின் வடிவமாகும்.
• "நாம் சிதறிப்போகாதபடிக்கு": இது தேவனுடைய தெளிவான கட்டளைக்கு எதிரான நேரடி கீழ்ப்படியாமையாகும். "பூமி எங்கும் பரவி அதை நிரப்புங்கள்" என்று தேவன் கட்டளையிட்டிருந்தார்; ஆனால் மனிதர்களோ, "நாங்கள் இங்கேயே மையப்படுத்தப்பட்ட அதிகாரத்தோடு வாழ்வோம், ஒருபோதும் சிதறிப்போக மாட்டோம்" என்று பிடிவாதம் பிடித்தனர்.

3. தெய்வீக நகைமுரண்: பரலோகத்திலிருந்து இறங்கிவந்த தேவன்

செங்கல் சூளைகள் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தன; கோபுரம் அடுக்கடுக்காக உயர்ந்து சினார் சமவெளியின் வானத்தை ஆக்கிரமித்தது. மனித கண்ணோட்டத்தில் அது உலகின் மிக உன்னதமான பொறியியல் சாதனையாகத் தெரிந்தது. தங்களின் ஆற்றலைக் கண்டு மக்கள் பெருமிதத்தில் ஆழ்ந்தனர். உலக சாம்ராஜ்யத்தின் அடித்தளம் உறுதியாகிவிட்டதாக அவர்கள் நம்பினர்.

ஆனால் வேதம் இந்த மனிதப் பெருமையை மிக ஆழமான ஒரு தெய்வீக நகைமுரணால் உடைத்தெறிகிறது:

"மனுபுத்திரர் கட்டுகிற நகரத்தையும் கோபுரத்தையும் பார்க்கக் கர்த்தர் இறங்கினார்." (ஆதியாகமம் 11:5)

இதிலுள்ள இறையியல் அழகைக் கவனியுங்கள்! மனிதர்கள் வானத்தைத் தொட்டுவிட்டதாக இறுமாப்புக் கொண்டனர்; ஆனால் சர்வவல்லமையுள்ள தேவனுடைய எல்லையற்ற உயரத்தோடு ஒப்பிடும்போது, அவர்களின் மாபெரும் கோபுரம் ஒரு சிறிய எறும்புப் புற்றைப் போல அற்பமாக இருந்தது! அதைப் பார்க்க தேவன் பரலோகத்திலிருந்து கீழே "இறங்கி" வர வேண்டியிருந்தது. மனிதன் எவ்வளவுதான் பெருமை பேசினாலும், சிருஷ்டிகரின் மகிமைக்கு முன்பாக அவனது சாதனைகள் ஒன்றுமே இல்லை. பிரபஞ்சத்தை விரல் நுனியில் தாங்கும் தேவனுக்கு மனிதனின் கோபுரம் ஒரு தூசியைப் போலத் தோன்றியது.

தேவன் அவர்களின் கிரியைகளை உற்றுநோக்கினார். திரித்துவ தேவன் தமக்குள் உரைத்தார்: "இதோ, ஜனங்கள் ஒரே கூட்டமாயிருக்கிறார்கள்; அவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரே பாஷையும் இருக்கிறது; அவர்கள் இதைச் செய்யத்தொடங்கினார்கள்; இப்பொழுதும் அவர்கள் செய்ய நினைத்தது ஒன்றும் அவர்களுக்குத் தடைபடாது" (ஆதியாகமம் 11:6). தேவன் மனிதனின் வளர்ச்சியைக் கண்டு பயப்படவில்லை; மாறாக, தேவனை அறியாத மனித ஒற்றுமையானது உலகத்தில் பாவத்தையும் அநீதியையும் மிக வேகமாகப் பெருக்கி, மனிதகுலத்தையே முற்றிலுமாக அழித்துவிடும் என்பதை அன்புள்ள பரலோகத் தகப்பனாகிய தேவன் அறிந்திருந்தார்.

4. பெரும் குழப்பம்: முறிந்துபோன அகந்தை

பெருமையின் ரிதம் சிதறியது: மொழிக் குழப்பத்தினால் கட்டுமானப் பணி ஸ்தம்பிக்கிறது.

தேவன் பூகம்பத்தையோ அல்லது இடிமின்னலையோ கொண்டு அந்த நகரத்தை அழிக்கவில்லை; மாறாக, அவர்களின் மொழியைக் குழப்பும் ஒரு அற்புதமான தெய்வீகத் தலையீட்டைச் செய்தார்: "நாம் இறங்கிப்போய், ஒருவருக்கொருவர் பேசுகிறது புரியாதபடிக்கு, அங்கே அவர்கள் பாஷையைத் தாறுமாறாக்குவோம்" (ஆதியாகமம் 11:7).

ஒரே கணத்தில், கட்டுமானக் களத்தின் ஒழுங்கு முற்றிலுமாகச் சிதைந்துபோனது. கொத்தனார் சாந்தைக் கேட்கும்போது, உதவியாளனுக்கு அது புரியாத மொழியாகக் கேட்டது. ஒருவர் கற்களைக் கேட்க, மற்றவர் வேறு எதையோ எடுத்து வந்தார். தொடர்பு அறுந்துபோனதால் குழப்பமும், சந்தேகமும், ஆத்திரமும் வெடித்தன. திட்டமிட்டு ஒன்றாக வேலை செய்வது முற்றிலும் இயலாததாக மாறியது. கருவிகள் கைவிடப்பட்டன; வேலைகள் நின்றன. முடிக்கப்படாத அந்த அரைகுறைக் கோபுரம் மனித பலவீனத்தின் அமைதியான நினைவுச் சின்னமாக நின்றது. மனிதனின் சுயபெருமை ஒரே வினாடியில் வெட்கிப்போயிற்று.

அந்த இடத்திற்கு பாபேல் என்று பெயரிடப்பட்டது; எபிரேய மொழியில் பாலால் என்றால் "தாறுமாறாக்குதல்" அல்லது "குழப்புதல்" என்று பொருள். பாபிலோனியர்கள் பெருமையோடு தங்களின் நகரை 'பாப்-இலி' (தேவர்களின் வாசல்) என்று அழைத்தனர்; ஆனால் தேவனோ அதை 'பாபேல்' (குழப்பத்தின் பட்டணம்) என்று மாற்றி அவர்களின் அகந்தையைத் தவிடுபொடியாக்கினார். மனிதனின் கர்வத்தை அடக்க தேவன் அவர்களின் பாஷையைக் குழப்பியபோது, அது தண்டனை மட்டுமல்ல, மனிதகுலம் தன் எல்லைகளை உணர்ந்து தேவனைத் தேட வேண்டும் என்பதற்கான இரக்கத்தின் எச்சரிப்பாகவும் அமைந்தது. அப்போஸ்தலர் 17:26-27 குறிப்பிடுவது போல, மனுஷர்கள் தேவனைத் தடவியாகிலும் கண்டுபிடிக்கத்தக்கதாக, பூமியின் மீதெங்கும் குடியிருக்க மனுஷஜாதியான சகலரையும் ஒரே இரத்தத்தினாலே தேவன் உண்டாக்கினார்.

5. உலகளாவிய சிதறலும் பெந்தெகோஸ்தே சுவிசேஷமும்

ஒருவருக்கொருவர் பேசும் பாஷை புரியாததால், ஒரே புதிய மொழியைப் பேசிய குடும்பங்கள் குழுக்களாக ஒன்றுசேர்ந்தன. அவர்கள் சினார் சமவெளியை விட்டுப் புறப்பட்டு, ஆப்பிரிக்கா, ஐரோப்பா மற்றும் ஆசியாவின் பல்வேறு பகுதிகளுக்குப் புலம்பெயர்ந்தனர். மனிதர்கள் எந்தச் சிதறலைத் தவிர்க்க நினைத்தார்களோ, அதை தேவனே நிறைவேற்றினார்: "கர்த்தர் அவர்களை அவ்விடத்திலிருந்து பூமியின் மீதெங்கும் சிதறிப்போகப்பண்ணினார்; அப்பொழுது நகரத்தைக் கட்டுகிறதை விட்டுவிட்டார்கள்" (ஆதியாகமம் 11:8).

பாபேலில் நிகழ்ந்த இந்த தெய்வீகத் தலையீடே உலகெங்கும் பல்வேறு கலாச்சாரங்களும், மொழிகளும், இனங்களும் தோன்றுவதற்குக் காரணமாயிற்று. மனிதகுலம் முழு பூமியையும் நிரப்பி, தேவனுடைய பன்முகப் படைப்பின் அழகைப் பிரதிபலிக்க வேண்டும் என்ற தேவனுடைய அசல் திட்டம் இதன் மூலம் நிறைவேறியது. தேவனுடைய வார்த்தை ஒருபோதும் வீணாகத் திரும்பாது என்பது மீண்டும் நிரூபிக்கப்பட்டது.

ஆனால் பாபேலின் குழப்பத்தோடு வேதாகமம் முடிந்துவிடவில்லை. புதிய ஏற்பாட்டில், பெந்தெகோஸ்தே நாளில் (அப்போஸ்தலர் 2), தேவன் எருசலேமில் கூடியிருந்த சீடர்கள் மீது தமது பரிசுத்த ஆவியானவரை ஊற்றினார். அவர்கள் பரிசுத்த ஆவியின் வல்லமையோடு பேசியபோது, உலகெங்கிலுமிருந்து வந்திருந்த மக்கள் அனைவரும் தங்கள் சொந்தத் தாய்மொழிகளிலே தேவனுடைய மகத்துவமான கிரியைகளைக் கேட்டு வியந்தனர்! பாபேலில் மனிதப் பெருமை மனிதர்களைப் பிரித்தது; ஆனால் பெந்தெகோஸ்தே நாளில் இயேசு கிறிஸ்துவின் கல்வாரிச் சிலுவையின் அன்பு சகல பாஷைக்காரர்களையும் ஒரே விசுவாசக் குடும்பமாக இணைத்தது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 7:9-ல் சகல ஜாதிகளிலிருந்தும், கோத்திரங்களிலிருந்தும், பாஷைகளிலிருந்தும் மீட்கப்பட்ட திரளான மக்கள் ஆட்டுக்குட்டியானவரின் சிங்காசனத்திற்கு முன்பாக நின்று தேவனை என்றென்றைக்கும் ஆராதிக்கும் நித்திய மகிமையை இது முன்னறிவிக்கிறது. மனிதனுடைய சுயநீதியும் அகந்தையின் கோபுரமும் உடைக்கப்பட்டு, இயேசு கிறிஸ்துவின் இரட்சிப்பின் அன்பின் ஆலயம் தலைமுறை தலைமுறையாக நித்தியமாய் நிலைநிற்கிறது.